Chapter 2 ลักพาตัว

“เฮ้ย! รีบลากพวกมันขึ้นรถเร็ว!” หัวหน้าสั่งพลางชะเง้อดูต้นทาง

ไผ่หวานกับพรพรรณดิ้นสู้ “ปล่อยนะ!”

แล้วไผ่หวานก็กระทุ้งศอกใส่สีข้างคนร้ายเต็มแรง ผั๊ว!

“โอ๊ะ!” คนร้ายเจ็บจุก

ไผ่หวานรีบฉวยโอกาสหมุนตัวฟันศอกใส่คนร้ายอีกครั้ง พลั่ก!

“โอ๊ย!” คนร้ายคิ้วแตกเลือดอาบหน้า

ไผ่หวานเตะผ่าหมากซ้ำ พลั่ก!

“อุ๊บ!” คนร้ายจุกหน้าเขียวรูดลงไปกองกับพื้น

แล้วไผ่หวานก็รีบกระโดดถีบคนร้ายที่จับตัวพรพรรณ “พลั่ก!”

“โอ๊ย!” คนร้ายเจ็บเซไป พร้อมกับพรพรรณสะบัดตัวดิ้นหลุด เธอรีบหันไปช่วยเพื่อนอีกแรง เธอถีบสุดแรง “พลั่ก!”

“โอ๊ย!” คนร้ายเซถลากระแทกพื้น

ไผ่หวานปราดเข้าไปเตะเสยปลายคาง “ผลั่วะ!”

“โอ๊ย!” คนร้ายหน้าหงายเริ่ด

หัวหน้าคนร้ายเห็นลูกน้องโดนยำก็รีบชักปืนออกมา “หยุดนะโว้ย!”

จังหวะที่คนร้ายชักปืนออกมา พรพรรณเหลือบเห็นพอดี เธอรีบคว้ากระถางต้นไม้ขว้างใส่มัน “โคร้ม!”

กระถางปลิวไปถูกไหล่คนร้าย

“โอ๊ย!” คนร้ายร้องลั่น!

“รีบหนีเร็วไอ้พร” ไผ่หวานตะโกนบอกแล้วก็รีบฉุดแขนเพื่อนขึ้นรถ 2 สาวพุ่งตัวขึ้นรถอย่างไว จากนั้นไผ่หวานก็รีบขับรถหนีโดยที่ประตูรถยังเปิดอ้า

“เฮ้ย! หยุดนะโว้ย!” คนร้ายตะโกนลั่น จะยิงปืนใส่รถก็กลัวจะไปโดนผู้หญิง

รถของพรพรรณวิ่งไปเลี้ยวตีโค้งอย่างแรงตัดเข้าซอยมุ่งหน้าออกถนนใหญ่ 2 สาวรีบดึงประตูปิดอย่างใจหายใจคว่ำ

คนร้ายได้แต่ยืนมองอย่างหัวเสีย “แม่*เอ้ย!”

แล้วคนร้ายก็รีบไปพยุงลูกน้องขึ้นมา

“ตามไปเร็วพวกมึง อย่ามัวโอ้เอ้ ถ้าไม่ได้ตัวนังนั่นไปให้เจ้านายพวกมึงกับกูคงถูกซ้อมแน่” ลูกพี่บอกแล้วก็หันไปสั่งคนขับรถว่า “รีบตามมันไปเร็วเข้า”

“ครับๆ” คนขับรถพยักหน้ารับ

พอทุกคนขึ้นรถแล้ว คนร้ายก็รีบขับรถตามไป

ไผ่หวานขับรถหนีเลี้ยวซ้ายเข้าซอย แล้วก็เลี้ยวขวาไปออกอีกซอย

รถคนร้ายตามไม่ทัน คลาดกับรถของเหยื่อ “ลูกพี่ พวกมันไปทางไหนแล้วก็ไม่รู้”

“แม่*เอ้ย!” ลูกพี่สบถลั่น

พรพรรณเหลียวมองข้างหลัง “ไม่เห็นรถพวกมันแล้วไอ้ไผ่”

ไผ่หวานเหลือบมองกระจกหลังพลางถอนหายใจโล่งอก

“พวกมันเป็นใครง่ะ” พรพรรณถามอย่างตื่นกลัว

“ลูกน้องไอ้กรนรกไง ฉันจำมันได้ไอ้คนที่แกเอากระถางขว้างใส่มันน่ะ ฉันเคยเห็นมันขับรถให้ไอ้เลวนั่น” ไผ่หวานบอก

“ถ้างั้นก็ไปแจ้งตำรวจเลยซิ” พรพรรณบอก

“ไปแน่” ไผ่หวานพยักหน้า

พรพรรณก็ชี้บอกทางเพื่อน “ไปโรงพัก ไปทางนี้ไอ้ไผ่”

ไผ่หวานขับไปตามที่เพื่อนบอก

ครึ่งชั่วโมงต่อมาทั้ง 2 ก็ถึงโรงพัก จากนั้น 2 สาวก็ไปนั่งแจ้งความกับตำรวจ

ตำรวจก็รับแจ้งความซักถามรายละเอียดรูปพรรณสัณฐานของคนร้าย รถที่ใช้ก่อเหตุพร้อมกับส่งเจ้าหน้าที่ไปดูที่เกิดเหตุ

กว่าจะเสร็จขั้นตอนต่างๆ ก็เสียเวลาไปหลายชั่วโมง

หลังจากตำรวจกลับไปแล้วพรพรรณก็ถามว่า “ไอ้ไผ่พวกมันจะกลับมาอีกไหมแก”

“ไม่รู้ซิ” ไผ่หวานส่ายหน้า

พรพรรณมองไปรอบๆ อย่างหวาดๆ “ถ้างั้นฉันว่าพวกเราไปนอนที่คอนโดกันเถอะ ฉันกลัวว่าพวกมันจะย้อนกลับมาอีกอ่ะแก”

“อื้ม ฉันก็คิดว่าจะชวนแกไปนอนที่คอนโดอยู่เหมือนกัน” ไผ่หวานพยักหน้า

“ถ้างั้นไปกันเลยนะ” พรพรรณบอกแล้วก็เดินไปเก็บของใส่กระเป๋า

พอเก็บเสื้อผ้าของใช้เสร็จแล้ว 2 สาวก็รีบล็อกบ้านขับรถไปคอนโด

ระหว่างทางพรพรรณก็บอกว่า “แกไม่โทรไปบอกคุณพ่อล่ะว่าไอ้กรนรกนั่นส่งคนมาอุ้มแก”

“แล้วแกคิดว่าพ่อจะเชื่อฉันเหรอ” ไผ่หวานย้อนอย่างน้อยใจ

“เออจริง” พรพรรณพยักหน้า “คุณลุงยังไม่รู้เช่นเห็นชาติมันนี่น่า ยังรักยังหลงมันอยู่พูดไปก็หาว่าพวกเราใส่ความมันอีกแหละ”

ไผ่หวานกัดลิ้นกลั้นน้ำตา เธอรีบเมินไปมองวิวข่มความรู้สึกเอาไว้

ณ คอนโดหรูหรากลางเมือง

พรพรรณขับรถไปจอดที่ลานจอดรถซึ่งเป็นช่องจอดรถเฉพาะเจ้าของห้อง

“เอาล่ะ ถึงซะที ทีนี้ฉันจะนอนให้สบายใจเลย” เธอพูดกับเพื่อน

ไผ่หวานพยักหน้ายิ้มให้แล้วก็เปิดประตูลงจากรถ พลัน! เธอก็เหลือบไปเห็นรถตู้คุ้นตาคันหนึ่งจอดถัดไป “เอ๊ะ!”

“มีไรแก” พรพรรณหันไปมองเพื่อน

ไผ่หวานรีบปิดประตูรถกระซิบบอกเพื่อนว่า “นั่น! รถไอ้พวกนั้นนี่แก”

เธอชี้ให้เพื่อนดู

“ไหนๆ” พรพรรณมองตามแล้วก็ตะลึง! “เฮ้ย! จริงด้วยอ่ะแก ทำไงดีล่ะ”

“ก็เผ่นซิแก จะอยู่รอให้พวกมันมาอุ้มรึไงย่ะ” ไผ่หวานจับแขนเพื่อน

“เออๆ” พรพรรณพยักหน้ารีบสตาร์ทรถแล้วก็ขับออกจากที่นั่นอย่างด่วนจี๋

คนร้ายเห็นรถเหยื่อขับออกไปก็บ่นอย่างหัวเสียว่า “แม่*เอ้ย! มันเสือกรู้ตัวซะได้”

“เอาไงต่อลูกพี่” ลูกน้องถามพร้อมกับจ้องมองลูกพี่เป็นตาเดียว

ลูกพี่ตบหัวลูกน้องป๊าบ “ไอ้โง่! มึงก็รีบตามมันไปซิวะ!”

แล้วรถของคนร้ายก็รีบขับตามรถเหยื่อไป

พรพรรณรีบเหยียบคันเร่งซิ่งรถหนี “มันตามมาแล้วอ่ะแก”

“ก็รีบเผ่นซิย่ะ” ไผ่หวานบอกแล้วก็เหลียวไปมองข้างหลัง

พอรถออกถนนได้พรพรรณก็เร่งเครื่องหนี โชคดีที่ตรงสี่แยกเป็นไฟเขียวพอดี เธอรีบซิ่งรถให้ทันไฟเขียว

“เร็วๆ ซิวะ เดี๋ยวแม่*พวกมันก็หนีไปได้หรอก” คนร้ายเร่ง

แต่โชคก็ไม่เข้าข้าง ไฟแดงขึ้นวาบพร้อมกับรถอีกฝั่งพุ่งพรวดอย่างเร่งรีบ

คนร้ายเบรกรถเอี๊ยด! “ห่*เอ้ย! แม่*จะรีบแดงไปหาพ่อมึงรึ!”

“ห่*แดก! ไม่ทันพวกมันจนได้” ลูกพี่สบถลั่นรถ

พรพรรณรีบซิ่งปาดซ้ายปาดขวาแซงรถคันอื่นไป พอได้จังหวะเธอก็เลี้ยวเข้าซอยหนีหายไปออกถนนอีกสาย

ไผ่หวานเหลียวมองข้างหลังตลอดเวลา พอไม่เห็นรถพวกมันตามมาแล้วเธอก็โล่งใจ “เฮ้อ…พวกมันไม่ตามมาแล้วแก”

พรพรรณเหลือบมองกระจกหลังพร้อมกับลดความเร็วลงอย่างโล่งใจ “เฮ้อ…”

เธอเหลือบมองเพื่อน “เอาไงดีล่ะไอ้ไผ่”

“ไปนอนคอนโดพวกมันก็ตามไปดัก งั้นไปนอนโรงแรมล่ะกัน” ไผ่หวานบอก

“เฮ้อ…ตกงานแล้วยังจะโดนอุ้มอีกเหรอเนี่ย ทำไมมันซวยแบบนี้ล่ะ” พรพรรณบ่นอย่างหัวเสีย

“นั่นซิ โดนไล่ออกจากงาน ถูกบังคับให้แต่งงาน แล้วยังจะโดนอุ้มอีก ชีวิตฉันจะแย่ไปถึงไหนเนี่ย โธ่โว้ย!” ไผ่หวานทุบคอนโซนปัง!

“เฮ้ยๆ เบาๆ ไอ้ไผ่เดี๋ยวรถพัง!” พรพรรณปรามเพื่อน “แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีนะแก”

“โชคดีไรวะ” ไผ่หวานถามอย่างสงสัย

“อ๊าว! ก็โชคดีที่หนีพวกมันมาได้ไงล่ะ” พรพรรณบอก

ไผ่หวานพยักหน้า “เออจริงของแก”

“ขอบคุณพระเจ้าที่ช่วยชีวิตลูกให้รอดพ้นจากปากเหยี่ยวปากกาด้วย สาธุ…” พรพรรณพนมมือท่วมหัวแล้วก็รีบจับพวงมาลัยรถต่อ

“นี่แกนับถือพระเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยไอ้พร” ไผ่หวานหันไปจ้องหน้าเพื่อนอย่างงงๆ

พรพรรณตวัดตาค้อนขวับ “จะเมื่อไหร่ก็ช่างฉันเถอะย่ะ”

ไผ่หวานยิ้มขำ

“แล้วนี่พวกเราจะทำไงกันดีล่ะ” พรพรรณถามแล้วก็พูดว่า “ฉันว่าไอ้กรนรกนั่นมันคงไม่ยอมรามือแน่”

“ฉันว่าไหนๆ พวกเราก็ตกงานแล้ว ถ้างั้นก็ไปเที่ยวต่างจังหวัดกันเลยดีป่ะ” ไผ่หวานเสนอ

“ไปต่างจังหวัดเหรอ” พรพรรณถาม

ไผ่หวานพยักหน้า “อื้ม”

“อืม…ก็ดีนะ ไปต่างจังหวัดไปนอนดูดาวเคล้าเสียงคลื่นก็ไม่เลวนะแก” พรพรรณพูดตาเคลิ้มแล้วก็ถามว่า “แล้วจะไปไหนดีล่ะ”

ไผ่หวานนิ่งคิด “เอ…ไปไหนดีล่ะ”

“แล้วจะไปเที่ยวไหนกันดีนะ” พรพรรณพูดแล้วก็บอกว่า “ฉันอยากไปเกาะเสม็ด”

“ได้ๆ งั้นก็ไปซื้อชุดว่ายน้ำกันก่อน” ไผ่หวานพยักหน้า

พรพรรณพยักหน้ารับ “เล็ทโก!”

จากนั้น 2 สาวก็ไปเดินช็อปปิ้งที่ห้างฯ ทั้ง 2 เลือกเสื้อผ้าของใช้กันเต็มรถเข็น แต่พอถึงเวลาจ่ายเงินบัตรเครดิตของไผ่หวานกลับมีปัญหารูดไม่ได้

“รูดไม่ได้ค่ะ” พนักงานส่งบัตรคืนให้ลูกค้า

ไผ่หวานทำหน้างงๆ แล้วก็หยิบใบใหม่ส่งให้ “นี่ค่ะ”

พนักงานรับบัตรใบใหม่ไปรูด

“อะไรอ่ะ ทำไมมันรูดไม่ได้ล่ะ” ไผ่หวานบ่นอย่างงงๆ

พนักงานรูดบัตร แต่แล้วก็รูดไม่ได้อีก “ใบนี้ก็รูดไม่ได้ค่ะ”

ไผ่หวานรับบัตรคืนมาแล้วก็ส่งใบใหม่ให้ พลางมองดูบัตรในมืออย่างงงๆ “ทำไมมันรูดไม่ได้ล่ะเนี่ย”

พนักงานยื่นบัตรคืนให้ “ใบนี้ก็ไม่ได้ค่ะ”

พรพรรณก็งงๆ เช่นกัน “ทำไมมันเป็นแบบนี้ล่ะไอ้ไผ่”

ไผ่หวานรับบัตรคืนมาแล้วก็ส่งใบใหม่ให้พนักงาน

ปรากฎว่าบัตรเครดิตของเธอรูดไม่ได้ซักใบ

“เดี๋ยวนะคะ” ไผ่หวานบอกพนักงานพลางยิ้มแหยๆ เธอค่อยๆ ถอยรถเข็นกลับไป แล้วก็กดโทรศัพท์หาธนาคารเจ้าของบัตร ซึ่งก็ได้คำตอบว่าบัตรของเธอถูกอายัดทั้งหมด

“เฮ้ย! อายัดได้ไงอ่ะ แล้วงี้แกจะเอาตังที่ไหนซื้อของล่ะ” พรพรรณหน้าเครียดแทนเพื่อน “นี่คุณพ่อแกทำถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

ไผ่หวานกลั้นน้ำตา คิดไม่ถึงว่าพ่อจะบีบบังคับถึงขนาดนี้ เธอข่มความรู้สึกแล้วก็หันไปพูดกับเพื่อนว่า “ก็ซื้อเท่าที่เงินในเอทีเอ็มใบนี้พอมีให้รูดล่ะกัน”

แล้วเธอก็เข็นรถไปเลือกเสื้อผ้าเก็บเข้าราว เหลือไว้เฉพาะเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็น

พรพรรณได้แต่ตบบ่าปลอบใจ “อย่าคิดมากนะแก”

“ขอบใจนะเพื่อน เพราะฉันแกเลยพลอยตกงานไปด้วย แถมต้องระเห็จออกจากบ้านมาอีก” ไผ่หวานมองหน้าเพื่อนอย่างขอโทษ

“ไม่เป็นไรหรอกแก ตกงานก็หางานใหม่ นอนบ้านไม่ได้เดี๋ยวก็หางานที่มันมีที่พักให้พร้อมซะเลยนี่” พรพรรณพูดประชดแล้วเธอก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา “เออ…จริงซิ หางานพร้อมที่พัก”

เธอรีบหยิบโทรศัพท์มาเสิร์จหางานพร้อมที่พักทันที

ไผ่หวานก็ชอบความคิดของเพื่อน เธอรีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเสิร์จหางานอีกเครื่อง