บทที่ 1293 สมบัติล้ำค่าของเอ้อร์หนิว

เอ้อร์หนิวเลียริมฝีปาก เพลิงทมิฬตรงดวงตาลิงโลด

ตอนนี้ตัวเขาเผยภาพชวนตะลึง

เดิมร่างกายล่างศีรษะเขาฟื้นคืนบางส่วนแล้ว ตอนนี้ส่วนที่เหลือกำลังเติบโตอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่าตามการขยับของเลือดเนื้อ

ทั้งกระบวนการใช้เวลาเพียง 10 กว่าลมหายใจ ร่างกายเอ้อร์หนิวก็ปรากฏอย่างสมบูรณ์

ทั้งมีกลิ่นอายเหนือกว่าแต่ก่อน ระเบิดออกมาจากร่างใหม่ของเขา

ไม่ใช่เจ้าเหนือหัวช่วงต้นอีก แต่บรรลุระดับเจ้าเหนือหัวช่วงกลาง

สวี่ชิงไม่ได้เห็นภาพนี้จากตัวศิษย์พี่ใหญ่นานแล้ว ตอนนี้เมื่อเห็นกับตาอีกครั้ง ความทรงจำครั้งอดีตวาบผ่านสมอง

‘พลังบำเพ็ญของศิษย์พี่ใหญ่ ไม่ได้อาศัยการฝึกบำเพ็ญ แต่มาจากการคลายผนึกทีละขั้น!’

‘ทว่าการคลายผนึกต้องจ่ายค่าตอบแทนระดับหนึ่ง ยิ่งถึงช่วงหลังค่าตอบแทนที่ต้องจ่ายก็ยิ่งมาก…’

ยามสวี่ชิงครุ่นคิด เมื่อร่างกายเอ้อร์หนิวสมบูรณ์ ความเย็นเยือกแผ่ออกจากตัวเขาเป็นระลอก ยามกระจายทั่วทิศ แสงสีน้ำเงินเปล่งประกายบนตัวเขา

ถึงขั้นผ่านเลือดเนื้อ สวี่ชิงเห็นว่าในตัวศิษย์พี่ใหญ่เหมือนมีอีกร่าง!

ร่างนั้นเป็นสีน้ำเงิน คล้ายก่อตัวจากน้ำแข็งสีคราม เปี่ยมด้วยความป่าเถื่อนเก่าแก่ คล้ายอสูรต้นกำเนิดที่สวี่ชิงเจอบนดาวแม่ดั้งเดิมมาก

เขาจ้องมองร่างนี้ การคาดเดาความเป็นมาของศิษย์พี่ใหญ่ปรากฏในใจสวี่ชิงอีกครั้ง

‘แต่ศิษย์พี่ใหญ่มีส่วนที่ต่างจากอสูรต้นกำเนิดบนดาวแม่ดั้งเดิม เขาอยู่มาหลายชาติ ทุกชาติเมื่อตายแล้วจะเกิดใหม่ด้วยสภาพต่างกันในชาติต่อไป’

‘ลักษณะเฉพาะนี้คล้ายเทพเจ้า’

ความต่างของพลังบำเพ็ญ ทำให้เบาะแสที่สวี่ชิงเห็นมากขึ้น

แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ ในสายตาเขาความลับของเอ้อร์หนิวก็แค่มีหมอกพรางน้อยลงบ้างเท่านั้น

สวี่ชิงกำลังครุ่นคิด เอ้อร์หนิวที่กลิ่นอายกับพลังบำเพ็ญเพิ่มขึ้น นัยน์ตายิ่งบ้าระห่ำ

“ข้าขอบอกเจ้านะอาชิงน้อย ข้าสัมผัสได้ว่าทางนั้นมียอดสมบัติ!!”

“นี่คือคำเชิญแห่งโชคชะตา นี่คือวาสนาที่ลิขิตไว้ ข้ามีลางสังหรณ์ สมบัตินั่นกำลังรอข้าอยู่”

“ขณะเดียวกันยังเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ข้าคลายผนึกบางส่วนได้!”

“รอข้าทำเรื่องใหญ่ครั้งนี้สำเร็จ อาชิงน้อย เจ้าชอบดูดซับพลังธิดาเทพไม่ใช่หรือ ไม่ต้องรอคนนอกจับมาให้เจ้า ศิษย์พี่ใหญ่อย่างข้าจะจับมา 2-3 คนให้เจ้าด้วยตัวเอง”

“อย่าว่าแต่ธิดาเทพเลย ถ้าเจ้าชอบบุตรเทวะ ข้าก็จับมาได้!”

เอ้อร์หนิวกล่าวอย่างภาคภูมิ

สิ่งที่เขาใส่ใจคือความน่าเกรงขามในฐานะศิษย์พี่ใหญ่

ความน่าเกรงขามนี้เกิดภาพสะท้อนออกมา 2 ด้าน ด้านหนึ่งคือถูกศิษย์น้องก้าวข้าม อีกอย่างคือ…มีคนขวางหน้าตน เทียบกับตนว่าใครดีกับอาชิงน้อยกว่ากัน!

เรื่องนี้เขาทนไม่ได้!

“พวกเราไปกันเถอะ!”

ขณะกล่าวร่างเอ้อร์หนิววาบไหว เปลี่ยนเป็นรุ้งยาวห้อตะบึงห่างออกไป

สวี่ชิงยิ้มเล็กน้อย เยื้องย่างตามไป

เขารู้ดีว่าระบบดาวที่ 4 ตอนนี้ราชาเซียนสูงสุด ทั้งมีนายแห่งเซียนมาเยือน ดังนั้นนอกจากสถานที่ซึ่งราชาเทพจากไป บริเวณอื่นล้วนไม่มีที่ซ่อนเร้นลึกลับ

อย่างมากก็เป็นเพียงพื้นที่ต้องห้าม

คำว่าพื้นที่ต้องห้าม เมื่อพลังบำเพ็ญสวี่ชิงต่างออกไป รวมถึงประสบการณ์เพิ่มขึ้น เขามีความเข้าใจและการวิเคราะห์เป็นของตนแล้ว

‘โดยทั่วไปพื้นที่ต้องห้ามปกคลุมด้วยปริศนา ความเป็นมาเก่าแก่ แต่แบ่งแยกและอยู่ร่วมกับโลกภายนอกมาหลายปี ถ้านิยามว่าเป็นพื้นที่ต้องห้าม ความอันตรายน่าจะปฏิสัมพันธ์กัน’

‘ในโลกปัจจุบัน สำหรับพื้นที่ต้องห้ามแล้ว โลกภายนอกก็อันตรายเหมือนกัน’

‘ไม่อย่างนั้นคงไม่กักบริเวณเพียงพื้นที่ที่อยู่’

‘แน่นอนว่ามีข้อยกเว้น…อย่างแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ แต่ระบบดาวที่ 4 น่าจะไม่มีสถานที่แบบเดียวกัน’

‘แต่เมื่อศิษย์พี่ใหญ่อยากไป ถ้าอย่างนั้นก็ไปดูสักหน่อย’

สวี่ชิงก้าวเดินพลางทอดสายตามองข้างหน้า

เวลาล่วงเลยไปเช่นนี้

หลายเดือนผ่านไปชั่วพริบตา

แม้ว่าจุดหมายปลายทางไม่ได้ไกลนัก แต่ระบบดาวกว้างใหญ่ ดังนั้นการมุ่งหน้าไปยังสถานที่ซึ่งเอ้อร์หนิวสัมผัสได้ สุดท้ายก็ยังเป็นเวลาเนิ่นนาน

แม้ระหว่างทางพึ่งค่ายกลข้ามเขตของดาวเสบียงหลายแห่งก็ยังใช้เวลาเกือบ 4 เดือน พวกเขา 2 คนถึงเห็นเป้าหมาย

เมื่อมองจากไกลๆ ในห้วงอวกาศมีรอยแยกอากาศกว้างใหญ่

คล้ายบาดแผลบนฟ้าดารา ทอดยาวไร้ขอบเขต ความยาวข้ามผ่านหลายจักรวาล

ในรอยแยกปราณหมอกเข้มข้นอบอวล

นอกรอยแยกรายล้อมด้วยฝุ่นละอองสีชาด

ที่นี่คือ 1 ใน 4 แดนต้องห้ามของระบบดาวที่ 4

ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ผู้เข้าไปรอดชีวิตน้อยนัก

เทพเจ้าซึ่งตายที่นี่ ไม่มีใครฟื้นคืนกลับมา

เอ้อร์หนิวจ้องมองรอยแยก ความบ้าระห่ำในสีหน้ายิ่งเข้มข้น

การเร่งเดินทางหลายเดือนนี้ เขาเห็นฐานะสวี่ชิงท่ามกลางเหล่าผู้บำเพ็ญครั้งแล้วครั้งเล่า เห็นผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน ทั้งเห็นการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญกับเทพเจ้าหลายครั้ง

ขณะเดียวกัน…ระหว่างทางยังมีธิดาเทพถูกส่งมา 2 คน

สิ่งเหล่านี้เปลี่ยนเป็นแรงผลักดัน คล้ายแส้ฟาดตัวเขาตลอดเวลา ทำให้ความบ้าระห่ำของเขายิ่งคลุ้มคลั่ง

แรงขับเคลื่อนที่ต้องการทำเรื่องใหญ่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้เมื่อเห็นรอยแยกกลางความว่างเปล่าไกลๆ เอ้อร์หนิวเลียริมฝีปาก คำรามเสียงต่ำ “ตรงนั้น!”

“อาชิงน้อย ข้าสัมผัสได้ว่าที่นั่นมีสมบัติ สมบัติล้ำค่า!!”

สวี่ชิงไม่ได้เอ่ยคำ สายตาแหวกผ่านฟ้าดารา มองรอยแยกกลางความว่างเปล่ามหึมานั่น ทะลวงผ่านละอองสีชาดบนโลกภายนอก มองเข้าไปในส่วนลึกของรอยแยก

เขาเหมือนเห็นแท่นบูชารางๆ

ภาพนี้ทำให้สวี่ชิงพึมพำในใจ ในหัวนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับ 4 แดนต้องห้ามของระบบดาวที่ 4 ซึ่งระหว่างทางเขาถามมาจากโลกภายนอก

‘สถานที่ผนึกราชาเทพยุคก่อน!’

‘องค์ท่านถูกราชาเทพแห่งระบบดาวที่ 4 สมัยนี้ผนึกด้วยตัวเอง โดนกักขังที่นี่ชั่วนิรันดร์’

‘ขณะเดียวกันยังถูกกฎเกณฑ์ใหม่บนระบบดาวที่ 4 ซึ่งถักทอจากอำนาจเทพชะตาขับไล่ ตัดโอกาสที่จะออกไป’

สวี่ชิงหรี่ตา ข้อมูลที่เขาได้รับมีเพียงเท่านี้ ไม่รวมผลกรรม

แดนผนึกราชาเทพเช่นนี้ ด้วยนิสัยของสวี่ชิง เขาย่อมไม่ไปเยือน แต่ตอนนี้…

สวี่ชิงมองเอ้อร์หนิว

‘ข้ามาระบบดาวที่ 4 เพื่อตามหาวาสนา ก้าวผ่านห้วงมายาของเทพเจ้าแห่งความทุกข์อีกครั้ง’

‘แม้ว่าในห้วงมายาของเทพเจ้าแห่งความทุกข์ ไม่มีประสบการณ์มาที่นี่ แต่…ทุกอย่างล้วนเป็นไปได้’

เมื่อนึกถึงตรงนี้ สวี่ชิงพลันยกมือสะบัดไปข้างหน้า

ด้วยการสะบัดครั้งนี้ พลังน่าครั่นคร้ามที่แผ่ออกมาจากตัวเขากดกำราบลงไปทันที

ฟ้าดารานอกรอยแยกห้วงอากาศ คล้ายเปลี่ยนเป็นคันฉ่อง พังทลายชั่วพริบตา

กลายเป็นเศษเสี้ยวนับไม่ถ้วน

สิ่งที่ได้รับอิทธิพลเช่นกันยังมีหมอกควันสีชาดที่ปกคลุมฟ้าดารานอกรอยแยก

ลักษณะเหมือนถูกลอกออก

จากนั้นมือขวาสวี่ชิงพลันยกขึ้น เศษเสี้ยวฟ้าดาราที่พังทลาย จัดเรียงใหม่อีกครั้งทันที

ระหว่างนี้หมอกควันสีชาดพวกนั้นถูกบังคับแยกออกจากกัน สุดท้ายค่อยเป็นช่องทางหลายสายแผ่ทั่วทิศตรงหน้าสวี่ชิงกับเอ้อร์หนิว

“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราเข้าไปกันเถอะ แต่ในนั้นอันตรายอยู่บ้าง” สวี่ชิงจ้องมองรอยแยก กล่าวเสียงทุ้มต่ำ

“…” เอ้อร์หนิวมองช่องทางกลางหมอก ในสมองฉายภาพยามสวี่ชิงรวมฟ้าดาราแตกสลายขึ้นใหม่อีกครั้งก่อนหน้านี้ ได้แค่เหนื่อยใจอยู่บ้าง

ขณะเดียวกันก็ยิ่งอยากแข็งแกร่งขึ้น

เงาร่างวาบไหว…ใช่ว่าพุ่งตัวไปก่อน แต่ประชิดข้างกายสวี่ชิงอย่างรวดเร็ว พยักหน้าเล็กน้อย “เจ้าไปก่อน”

เอ้อร์หนิวไม่โง่ เขารู้ว่าด้วยพลังบำเพ็ญตอนนี้ของสวี่ชิง ถ้าบอกว่าอันตราย สำหรับตนย่อมถึงชีวิต

ต่อให้เขาไม่กลัวตาย แต่ถ้าจะตายก็ต้องแน่นท้องตาย ไม่ใช่ตายระหว่างทางไปกิน

แม้ว่าศักดิ์ศรีสำคัญ แต่ศิษย์น้องของตนไม่ใช่คนนอก

เอ้อร์หนิวคิดเช่นนี้แล้วไม่เหนื่อยใจนัก

สวี่ชิงได้ยินดังนี้ สีหน้าเคร่งขรึม ก้าวไปข้างหน้า เลือกช่องทางหนึ่ง มุ่งตรงไปยังรอยแยก

เอ้อร์หนิวตามไปทันที

พวกเขา 2 คนทะลวงผ่านช่องทางนี้อย่างต่อเนื่อง แม้ว่าระหว่างทางเจออุปสรรคบ้าง แต่ด้วยพลังบำเพ็ญสวี่ชิง ถือว่าคลี่คลายอย่างราบรื่น

กระทั่งผ่านไปหลายวัน ในที่สุดพวกเขาก็ผ่านหมอกควันสีชาดทั้งหมด ปรากฏตัวหน้ารอยแยกมหึมา!

สวี่ชิงยืนอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาหดรัด

สายตาเขาตัดผ่านหมอกตรงรอยแยก ท่ามกลางความพร่าเลือนเห็นว่าในนั้นมีโลกใบหนึ่ง

ในโลกนั้นมีแท่นบูชาขนาดมหึมาเด่นตระหง่าน

แท่นบูชานั้นเกิดจากกระดูกเทพนับไม่ถ้วนกองพะเนิน!

ในความรางเลือนเหมือนมีแมลงร้ายไม่น้อยกำลังคลานบนกระดูกเทพ

บนแท่นบูชากองพะเนินนั้น มีโลงศพสำริดมหึมาวางอยู่!

โซ่เทพนับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากความว่างเปล่าในรอยแยก ผนึกโลงศพอย่างแน่นหนา!

ความเก่าแก่ กลิ่นอายบรรพกาล รวมถึงปริศนากับความน่าเกรงขามเหลือคณา แผ่ออกมาจากโลงศพกับโซ่เหล็กนั้น ปั่นป่วนทั่วทิศ คล้ายกำลังบอกสิ่งมีชีวิตทั้งหมดว่าที่นี่…ห้ามเข้า!

ใช่ว่าแดนต้องห้ามนี้มีเพียงแท่นบูชา โลงศพ โซ่เหล็ก อีกด้านยังมีเงาร่างหนึ่ง

ร่างนั้นไม่ใช่ผู้บำเพ็ญ แต่เป็นเทพเจ้า

ถ้ากล่าวอย่างถูกต้องคือเป็นซากศพหนึ่ง

ซากศพของเทพเจ้า

มีแค่ท่อนบน!

เมื่อเห็นชัดเจน นัยน์ตาสวี่ชิงพลันหดรัด ในใจปั่นป่วน

เขาเคยเห็นอีกฝ่าย!

‘นายแห่งเทพหลีจู!’

ในใจสวี่ชิงสั่นสะท้าน เขาทราบจากรายงานการรบ นายแห่งเทพหลีจูหลบหนีพร้อมอาการบาดเจ็บสาหัส แต่กลับไม่คิดว่าอีกฝ่ายอยู่ที่นี่ ทั้ง…ตายแล้วด้วย!

ขณะที่สวี่ชิงเกิดคลื่นสะเทือนในใจ เอ้อร์หนิวที่อยู่ด้านข้าง ยกมือชี้ไปในหมอกตรงรอยแยก ท่าทางคลุ้มคลั่งละโมบ เอ่ยกล่าวรวดเร็ว

“อาชิงน้อย ข้าเห็นข้างในไม่ชัด แต่สัมผัสได้ว่าทางนั้นมีสมบัติล้ำค่าที่ข้าต้องการ เจ้าช่วยข้าดูหน่อย ทางนั้นมีของดีอะไร!”

สวี่ชิงอยากพูดแต่ก็หยุดปากไว้ ทิศทางที่เอ้อร์หนิวชี้คือซากศพนั่น…

“อะไรน่ะ” เอ้อร์หนิวเร่งเร้า

“นั่นคือศพเทพเจ้า” สวี่ชิงมองเอ้อร์หนิว

“ศพเทพ? ไม่ใช่สมบัติล้ำค่าหรือ ศพเทพระดับอะไร” เอ้อร์หนิวผิดหวังอยู่บ้าง แต่ยังถามประโยคหนึ่ง

“นายแห่งเทพ…” สวี่ชิงกล่าวเสียงเบา

ชั่วพริบตายาม 2 คำออกจากปาก ร่างเอ้อร์หนิวกลายเป็นเสี้ยวเงา พุ่งไปทางหมอกควัน

เขาคลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)