บทที่ 1323 งานบวงสรวงต้นกำเนิดสิ่งประหลาด!

ในทะเลแสงทองเงิน ท่ามกลางคลื่นม้วนซัด ขวดกาลเวลาของสวี่ชิงควบรวมออกมา

ขวดจิ๋วที่เหมือนธรรมดานั่น ตอนนี้แผ่กลิ่นอายบรรพกาลเป็นระลอก

ความเก่าแก่เนิ่นนานนัก แฝงความเสื่อมโทรมเข้มข้น ต่อให้ย้อนทวนด้วยพลังอธิษฐานก็ยากเผยต้นกำเนิดทั้งหมด

แม้ว่าเสริมด้วยหลักบัญญัติของสวี่ชิง ทำให้กาลอวกาศเวียนวนเหนือขวดแห่งกาลเวลา แต่สุดท้าย…พื้นผิวขวดเล็กธรรมดานั้นก็เพียงเกิดภาพนูนต่ำเลือนราง

เส้นสลักเหมือนมีชีวิต ถักทอ บิดเบี้ยว ก่อตัวเป็นทรงกลมรางๆ

มันกำลังโคจร แผ่กลิ่นอายชีวิตออกมา

“นั่นคือ…ดวงดาวหรือ”

นัยน์ตาสวี่ชิงพลันหดรัด

เมื่อดวงดาวโคจร ลำแสงราวรุ่งอรุณหลายสายปรากฏฉับพลัน แผ่ลามทั่วขวดใบเล็ก

สายตาสวี่ชิงพลันจดจ่อ กำลังจ้องมองอย่างละเอียด

แต่เสียงหวีดร้องของเทพธารมารดากลับขัดจังหวะ

คุณสมบัติเทพขององค์ท่านปะทุโดยไม่เสียดายค่าตอบแทน แสงเทพไร้สิ้นสุดแผ่ขยาย กร่อนโซ่พลังหลักเกณฑ์บนตัว ทำให้รั้งไว้ไม่ได้อีก

ภาพจึงเลือนหาย ขวดกาลเวลาเปลี่ยนเป็นธรรมดาอีกครั้ง

นายแห่งเทพธารมารดาห้อตะบึงถอยร่น สีหน้าซีดเผือด ร่างกายอ่อนแอ นัยน์ตาเจือจิตสังหาร ในใจยิ่งปั่นป่วนรุนแรง

ครั้งนี้องค์ท่านบาดเจ็บสาหัส ต่อให้ตอนนี้มีร่างเพียง 3 ส่วน แต่รอยแยกของคุณสมบัติเทพกลับส่งผลต่อร่างต้น

‘บนตัวคนผู้นี้ ไม่เพียงมีแผนของราชาเทพมากมาย แต่มีสิ่งยากหยั่งถึงอื่นด้วย!’

‘สิ่งประหลาดเหล่านั้น ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์…’

‘คนผู้นี้…8-9 ส่วนย่อมมีพลังและการดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ยามซ่างฮวงรุกรานแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์!’

‘ดังนั้นชะตาแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ถึงอยู่กับเขา วิถีสวรรค์ แสงก่อเกิด ขวดประหลาดนั่นจึงเกี่ยวข้องกับเขา!’

‘คนจำพวกนี้…มิน่าถึงมีแผนราชาเทพติดตัว!’

‘แต่เจ้าเปลี่ยนบัญญัติแห่งตนเป็นโซ่ตรวน เชื่อมโยงกับข้า แม้ว่าสร้างข้อจำกัดให้ข้า แต่ข้าก็เห็นข้อบกพร่องเจ้าผ่านการเชื่อมต่อนี้เช่นกัน!’

นัยน์ตานายแห่งเทพธารมารดาเหลือบแสงทอง ถึงขั้นมีเปลวไฟสีทองโหมไหม้ในดวงตา แผ่ออกมาล้อมรอบตัวทันที

ลุกโชนโหมกระหน่ำ

ในเปลวเพลิงสีทอง ท่าทางองค์ท่านเปลี่ยนเป็นศักดิ์สิทธิ์ แต่สีหน้าแฝงความเด็ดเดี่ยวเด่นชัด

“ข้อบกพร่องเจ้าเป็นตามที่ข้าคาดไว้ เซียนกับเทพหลอมรวมกัน มีหรือจะง่ายดายเช่นนั้น!”

“เจ้ากำลังฝืน!”

“สภาพเจ้าตอนนี้เป็นเพียงชั่วคราว การหลอมรวมเซียนกับเทพ สำหรับเจ้าแล้วคงสภาพได้ไม่นาน!”

เสียงนายแห่งเทพธารมารดาดังก้องฟ้าดารา แฝงความบ้าคลั่ง ยกมือขวาขึ้น ยามเปลวไฟในดวงตาลุกโหมคลุ้มคลั่ง คุณสมบัติเทพขององค์ท่าน…เริ่มเผาไหม้!

ครู่ต่อมาเปลวไฟลุกโชน โหมกระหน่ำทั่วร่างองค์ท่าน ทำให้ในฟ้าดารา องค์ท่านเหมือนเพลิงเทวะไม่ดับมอด

เผาบริเวณใกล้เคียง เปลี่ยนทุกอย่างเป็นความว่างเปล่า เสริมการหลอมกายของตน ทำให้เปลวไฟยิ่งลุกโชน

เปล่งแสงแผ่ความร้อน เปลี่ยนเป็นพลังอำนาจเทพ คล้ายต้องการเผาผลาญทั้งจักรวาล

แค่ชั่วขณะจิตเทพเขาแผ่กระจายทั่วฟ้าดารา

จากนั้นเมื่อร่างลุกโชนเต็มที่ เทพธารมารดายกมือขึ้นชี้สวี่ชิง

ตอนนี้เสียงที่เปล่งออกมากลายเป็นกฎเกณฑ์ระบบดาวอย่างแท้จริง

“ข้าขออธิษฐาน ร่างเทพเซียนเจ้าไม่เสถียร แบ่งแยกชั่ว 3 อึดใจ!”

“ข้าขออธิษฐาน วิญญาณเซียนเจ้าเป็นเอกเทศ ครั้นแล้วจึงพังทลาย!”

“ข้าขออธิษฐาน กายเทพเจ้ากลืนกินวิญญาณ ทั้งหมดล้วนเป็นภาพมายา!”

คำอธิษฐานเหล่านี้เปลี่ยนเป็นกฎเกณฑ์ระบบดาวที่ 9 ดังก้องจักรวาลทั้งหมดของระบบดาวที่ 9 ทำให้สรรพสิ่งสั่นสะท้าน กลายเป็นเนตรกฎเกณฑ์ 3 ดวง

ดวงตาแรกตรงหว่างคิ้วเทพธารมารดาเปิดออก

ชั่วพริบตายามมองสวี่ชิง ทะเลแสงทองเงินรอบตัวสวี่ชิงเกิดเสียงเหมือนโดนฉีกทึ้ง สีทองเงินในนั้นเปลี่ยนจากสอดประสานเป็นเริ่มแยกออกจากกัน

สีเงินด้านซ้าย สีทองด้านขวา สวี่ชิงที่อยู่ระหว่างทะเล 2 ด้าน ตอนนี้ร่างกายมีสัญญาณว่าจะแยกออกจากกัน

ความไม่เสถียรแต่เดิม เพิ่มขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด!

เมื่อเห็นภาพนี้ เทพธารมารดาสีหน้าเหี้ยมเกรียม ดวงตาที่ 2 ตรงหว่างคิ้วเปิดออกฉับพลัน

กฎเกณฑ์ปะทุ ระบบดาวดังครั่นครื้น จิตวิญญาณสวี่ชิงเกิดคลื่นสะเทือนรุนแรงชั่วพริบตา

แต่สวี่ชิงไม่ใส่ใจสิ่งเหล่านี้ ไม่ว่าเป็นการแบ่งแยกของทะเลแสงทองเงิน หรือคลื่นสะเทือนวิญญาณเซียนของตน ทั้งหมดไม่ส่งผลกระทบต่อเจตจำนงของเขาแม้เพียงนิด

ตอนนี้เมื่อเทพธารมารดาลืมตา ในสมองเขาปรากฏพลังวิเศษที่ก่อตัวจากวิชาเวทของตน

นั่นคือพลังวิเศษตกทอดจากหลี่จื้อฮว่า นามว่าแท่นประหารเทพเจ้า!

“สุดท้ายก็เป็นคนอื่น แต่ใช้สิ่งนี้เป็นบทเรียนได้ ก่อเกิดเป็น…พลังวิเศษของข้า”

สวี่ชิงยกมือขึ้น วาดผ่านห้วงอากาศตามความคิด

ชักนำอำนาจจันทร์สีชาด เปลี่ยนเป็นหมอกโลหิตไร้สิ้นสุดเบื้องล่างตน ยามม้วนซัดยังควบรวมเป็นแท่นบูชาสีเลือด!

นั่นคือแท่นบูชาจันทร์สีชาด!

จากนั้นคือเขาจักรพรรดิภูตที่มีเจดีย์ทมิฬสำริดเป็นต้นกำเนิด มันไม่ได้ตั้งตระหง่าน แต่ก่อตัวเป็นเจดีย์ค้ำแท่นบูชา!

ยกแท่นบูชาขึ้นสูง!

ทั้งมีโซ่เหล็กมากมายที่วิวัฒน์มาจากวิหคทอง ยึดฐานเจดีย์ เชื่อมต่อกับแท่นบูชา ไหวเอนสั่นคลอน

เหตุการณ์นี้กลายเป็นภาพประหลาด ยามปรากฏเบื้องหน้าสวี่ชิง สวี่ชิงหลับตาลง

จากนั้นพลังพิษต้องห้ามพลันมาเยือนตามความคิดสวี่ชิง เปลี่ยนเป็นหมอกดำโหมกระหน่ำ ในปราณหมอกเงาอสูรมหึมาเลือนราง ยืนตระหง่านตรงมุมตะวันตกของแท่นบูชา

ติงหนึ่งสามสองถูกสวี่ชิงเรียกออกมาเช่นกัน

จิตรกรเฒ่าก้าวออกมา ท่าทางราววิกลจริต ใช้โม่หินบดแสงประกายอรุณลงสีแท่นบูชา

จากนั้นค่อยผสมกับเลือดชะตาของเด็กชาย ทาลงบนดวงตาของสิงโตหิน ทำให้สิงโตหินสั่นสะเทือน ปากแผดเสียงคำรามเสียดหู

จิตรกรเฒ่ากลับหัวเราะคลุ้มคลั่ง แทงพู่กันในมือเข้าหว่างคิ้วตัวเอง ก่อนตายเขาตะกายขึ้นฝั่งเหนือของแท่นบูชา สิ้นชีพอยู่ตรงนั้น

ท่ามกลางหมอกพิษของแท่นบูชา หุ่นฟางแสยะยิ้มประหลาดเดินโซเซออกมา กระทั่งถึงมุมทางใต้ของแท่นบูชา คุกเข่าหมอบกราบตรงกลาง 2 มือประคองสิ่งหนึ่ง

นั่นคือขวดแห่งกาลเวลา

สุดท้ายมุมตะวันออกของแท่นบูชา มีมือเทพเจ้าปรากฏตรงนั้น คว้าศีรษะในติงหนึ่งสามสองมาวางข้างหน้า

เสียงจากศีรษะกรีดร้องโหยหวน

“เจ้าตายแล้ว เจ้าตายแล้ว เจ้าตายแล้ว!”

ทุกเหตุการณ์เทพธารมารดาเห็นแล้วสั่นสะท้านในใจ องค์ท่านรู้สึกถึงวิกฤติเป็นตายเด่นชัด ความอันตรายเหนือกว่าก่อนหน้า ทำให้องค์ท่านสังหรณ์ว่าเคราะห์มาเยือน ไม่อาจต้านทาน

“นี่คืออะไร!”

ท่ามกลางเสียงดังก้อง สวี่ชิงที่นั่งขัดสมาธิกลางอากาศเหนือแท่นบูชา ลืมตาขึ้นฉับพลัน

มองเทพธารมารดา

ก่อนส่งเสียงเย็นชา

“ข้ารวมสิ่งประหลาดทั้งชีวิตไว้ที่นี่ ยืมเจตจำนงย้อนรอยต้นกำเนิดที่เจ้าอธิษฐาน จัดงานบวงสรวงนี้!”

“ทั้งเรียกสิ่งนี้ว่า…งานบวงสรวงต้นกำเนิดสิ่งประหลาด!”

เมื่อคำสุดท้ายออกจากปากสวี่ชิง ฟ้าดาราสั่นสะเทือน แท่นบูชาดังกึกก้อง

ห้วงมิติรอบตัวสวี่ชิงเริ่มบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปร่างทันที คล้ายมีพลังมหาศาลไร้รูปฉีกทึ้งเส้นแบ่งความจริงกับมายา

ทั้งมีเงามืดสีดำเหนือกว่าพิษต้องห้าม ถาโถมทั่วทิศท่ามกลางลมทมิฬเป็นระลอก รวมตัวล้อมแท่นบูชาอย่างรวดเร็ว

ในความมืดมิดมีเค้าโครงสิ่งประหลาดมากมายปรากฏรางๆ พวกมันแผ่กลิ่นอายชวนขนพองสยองเกล้า ทั้งแฝงความเก่าแก่ด้วย!

คล้ายว่าเก่าแก่กว่าเทพเจ้า!

เมื่อกลิ่นอายปรากฏ แม้แต่เทพเจ้ายังสั่นสะท้าน

ทั้งมีเสียงเหมือนร้องไห้คร่ำครวญดังก้องฟ้าดาราแถบนี้ คล้ายสิ่งชั่วร้ายยามโลกถือกำเนิดถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

หวังเลือกคนมากลืนกิน!

ในความมืดมิดพวกมันดิ้นรนเคลื่อนไหวไม่หยุด จากนั้นค่อยทะยานไปหาเทพธารมารดาท่ามกลางสายตาสวี่ชิง

มากมายไร้สิ้นสุด เบียดเสียดแน่นขนัด ทำให้ในใจผู้เห็นเหตุการณ์สั่นสะท้าน

ทุกแห่งที่เคลื่อนผ่าน ฟ้าดาราเสื่อมโทรม คล้ายผิวหนังเน่าเปื่อย

เทพธารมารดาหน้าเปลี่ยนสี วิกฤติเป็นตายเด่นชัดหาใดเปรียบ ถอยร่นสำแดงวิชาเทพต้านทานทันที แสงเทพเจิดจรัสแผ่ออกมาจากตัว พลังอำนาจเทพจากคำอธิษฐานนานัปการร้อยถักรอบกายหวังต้านทาน

ขณะเดียวกันยังเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ใช้วิชาเทพทิ้งห่างออกไป!

ทว่าสิ่งประหลาดจากงานบวงสรวงต้นกำเนิดสิ่งประหลาดกลับเหมือนสัตว์ร้ายได้กลิ่นเลือดสดๆ พุ่งตามไปด้วยความเร็วว่องไว พร้อมทั้งเสียงหวีดแหลมโหยหวน

ไม่ว่าเป็นความว่างเปล่า กาลอวกาศ ทางขนานใดๆ พวกมันก็ยังตามกลิ่นเทพธารมารดาอย่างต่อเนื่อง!

ทุกมิติ ทุกห้วงคิด ทุกเรื่องราว พวกมันล้วนตามล่าเทพธารมารดา ดึงตัวกลับมาจากแต่ละอาณาเขต นำมาวางตรงกลางแท่นบูชา

ทำให้ร่างเทพธารมารดาปรากฏตรงแท่นบูชา

จากนั้นค่อยเริ่มสังเวย…ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนขององค์ท่าน!

แท่นบูชาระเบิดพลัง พันรอบตัว!

เจดีย์ทมิฬดังก้อง สยบวิญญาณ!

พิษต้องห้ามอบอวล ผนึกเทพ!

ทั้งแท่นบูชาเริ่มทำการบวงสรวง!

เห็นสิ่งประหลาดนับไม่ถ้วนกรูเข้าไป กัดกินฉีกทึ้งอย่างบ้าคลั่ง

จิตรกรยิ้มเยาะหลังสิ้นชีพ มือศพร่างภาพอย่างบ้าคลั่ง

สิงโตหินแผดคำราม!

“สิ่งประหลาดคืออะไร ถือกำเนิดก่อนทวยเทพ ระบบดาวชั้นบนคือโลกสิ่งประหลาดก่อนเหล่าเทพ!”

ศีรษะกระโดดโลดเต้นขับร้องเพลง

“ยามจื่อ 3 เค่อหลั่งเลือด 7 ทวารบวงสรวงสิ่งประหลาด”

“ควักตาซ้ายให้นกกระจอกต้องสาป มอบตาขวาให้เทียบกาลเวลา”

“แขวนหู 2 ข้างเหนืออีกาดำ ใส่ลิ้นไว้ในถ้วยสำริด”

“ยังมีแกนเทพกับคุณสมบัติเทพ ร่างวิญญาณจิตเทพทิ้งไว้ในแม่น้ำลืมเลือน!”

“ที่เหลือฝังไว้บนเขาพิบัติ อาณาจักรเทพพังทลายเจิดจ้า!”

“สุดท้ายหมุนโม่หิน 3 รอบ งานบวงสรวงสิ่งประหลาดค่อยเผยโฉม!”

เสียงนี้หวีดแหลมราวลำนำโศก!

ไม่ว่าเทพธารมารดาดิ้นรนแผดคำรามอย่างไรก็ไม่พ้นจากการห้อมล้อมชวนประหวั่นนี้

พลังประหลาดของระบบดาวที่ 9 ระบายออกมาชั่วพริบตา ควบรวมระเบิดพลังไร้สิ้นสุด!

แค่ชั่วขณะด้วยอานุภาพงานบวงสรวงต้นกำเนิดสิ่งประหลาด เทพธารมารดาร่างซ่านสลาย ประกายแสงเลือนหาย!

สุดท้ายค่อยกลายเป็นความว่างเปล่าพร้อมแท่นบูชา!

เหลือเพียงกลิ่นอายประหลาดที่ยังไม่ซ่านสลายในฟ้าดาราแถบนี้ รวมถึงเสียงถอนใจแผ่วเบาของเซียนบรรพกาลซึ่งสิ้นชีพไปพร้อมกัน

ฟ้าดาราเงียบสงัด

สวี่ชิงยืนกลางฟ้าดารา สัมผัสความสงบรอบตัว สุดท้ายค่อยเงยหน้ามองจักรวาลห่างไกล

สักพักเขาเอื้อมมือหยิบสมบัติราชาเซียนออกมา โบกสะบัดตรงฟ้าดาราใต้ฝ่าเท้าเล็กน้อย

เส้นใยหนึ่งเริ่มต้นจากฝ่าเท้าเขา ล้อมแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์เป็นวงกลม

กำหนดเป็นเขตแดน เสียงสวี่ชิงดังทั่วระบบดาวที่ 9

“ต่อจากนี้ถ้าคนต่างถิ่นข้ามเส้นนี้ ต้องรับผลที่ตามมาเอง!”

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)