บทที่ 1325 ทำให้แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์สะอาดขึ้นมาอีกสักนิด

ในเสี้ยวขณะนี้ที่ผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์ตื่นเต้น หมื่นเผ่าพันธุ์ในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ฮึกเหิม สวี่ชิงยืนอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงเผ่ามนุษย์ ทอดสายตามองไปยังแดนใหญ่กลืนนภา

ยกเท้าขวาขึ้นเล็กน้อย แต่…ก็ยังไม่ได้เหยียบย่างลงไป

ก่อนหน้านี้ มีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง จิตเทพของเขาได้สัมผัสกับรัชทายาทรัฐม่วงครามที่อยู่ในแดนใหญ่กลืนนภา ก่อให้เกิดแรงกระตุ้นอย่างรุนแรงในใจ

อยากจะมุ่งไปยังแดนใหญ่กลืนนภา ก้าวไปยังรัฐม่วงคราม สู้กับพี่ชายในความทรงจำของเขา รัชทายาทรัฐม่วงครามคนนั้น

จบสิ้นผลกรรมเวรทั้งหมด

แต่สุดท้าย สวี่ชิงก็ดึงเท้ากลับ

“ยังไม่ถึงเวลา…”

สายตาของสวี่ชิงหรุบลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าสภาวะในตอนนี้ของเขาไม่สามารถคงอยู่ได้ตลอด

การผสานเซียนกับเทพเป็นเพียงแค่การทำให้เขาก้าวไปถึงสถานะที่น่าสะพรึงกลัวนี้ชั่วคราวเท่านั้น

ในไม่ช้า ระหว่างกายเทพและวิญญาณเซียนก็จะเกิดสภาวะที่ยากจะอยู่ร่วมกัน

เมื่อถึงเวลานั้น ก็จะต้องแยกจากกัน ไม่เช่นนั้นวิญญาณจะเผชิญกับสถานการณ์ที่จะถูกกลืนกิน

ส่วนสวี่ชิงก็เข้าใจว่า การหลอมผสานของเขาขาดพิธีที่จำเป็นและสูงสุดบางอย่าง ดังนั้นจึงไม่ถือว่าสมบูรณ์แบบ

ที่สำคัญที่สุดคือ ซ่างฮวงยังคงอยู่

กายเทพของเขา สร้างขึ้นจากเลือดเนื้อของซ่างฮวง ต้นกำเนิดของคุณสมบัติเทพก็มาจากซ่างฮวงเช่นกัน

ดังนั้น การผสานกับวิญญาณเซียนของเขาในระยะเวลาอันสั้นจึงไม่เป็นไร แต่หากนานไป ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการถูกกลืนกิน นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของผลกรรมเวรกับซ่างฮวงเช่นกัน

“การถูกกลืนกินนี้ เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ก็ไม่สามารถย้อนกลับได้”

“ดังนั้น…ร่างที่ผสานแม้ว่าจะยกระดับขอบเขตและกำลังรบของข้า แต่ก็ไม่สามารถใช้ได้อย่างลึกซึ้ง”

สวี่ชิงดึงสายตากลับมา แม้ว่าพลังบำเพ็ญจะมาถึงระดับปัจจุบันแล้ว ในใจเขาก็ยังไม่ดูถูกจื่อชิงแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม จากการเพิ่มขึ้นของพลังบำเพ็ญและประสบการณ์ ก็ยิ่งมองได้ลึกซึ้งและทะลุปรุโปร่งยิ่งขึ้น

“จื่อชิง คือผู้ที่ซ่างฮวงเลือก ให้เดินไปในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์แทนองค์ท่าน”

“เพียงแต่ไม่รู้ว่าระหว่างเขากับข้า มีความเกี่ยวข้องแบบใดซ่อนอยู่ และทำไมถึงต้องรอให้ข้าเติบโต…”

เรื่องราวมากมาย ตอนนี้ที่สวี่ชิงย้อนกลับไปมอง ก็เห็นเบาะแสและร่องรอยไม่น้อย

ตัวอย่างเช่น รัชทายาทรัฐม่วงครามทำไมถึงต้องกระตุ้นตนครั้งแล้วครั้งเล่า

และยังมีตอนนั้นที่จักรพรรดินีบรรลุเทพเจ้า ตัวเขาเองก็ได้รับโชคชะตาจากการกลับมาของรัฐม่วงคราม แม้ว่านี่จะอยู่ภายใต้การช่วยเหลือของอาจารย์ แต่หากไม่มีรากฐาน ก็ยากที่จะได้รับอย่างราบรื่น

เช่นนั้น รากฐานของตน ไยจึงเกี่ยวข้องกับรัฐม่วงคราม

ยังมีเลือดเนื้อและผลกรรมเวรของซ่างฮวง ระดับที่ตนสามารถทนรับได้ ดูเหมือนจะเกินกว่าปกติเล็กน้อย

สำหรับรัฐม่วงคราม สำหรับจื่อชิง คำถามในใจของสวี่ชิง ท่ามกลางการเติบโตก็ไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย กลับมีมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…ในใจของเขา ฝังการคาดเดาที่เขาไม่อยากขบคิดไปมากกว่านี้อยู่

“ซ่างฮวง จื่อชิง ข้า ระหว่างพวกเรามีความสัมพันธ์แบบใดกันแน่…”

สวี่ชิงนึกถึงระเบียงยาวในวิญญาณของตน และเก้าอี้ลึกลับที่สุดทางระเบียงยาวนั่น

และยังนึกถึงปฏิกิริยาแปลกประหลาดของรัชทายาทรัฐม่วงครามหลังจากที่สังเกตเห็นภาพฉากนี้ในอดีต

“ทุกอย่าง ใกล้แล้ว…อีกไม่นาน ในทันทีที่ข้าเหยียบเข้าไปในแดนใหญ่กลืนนภา จะต้องเปิดเผย!”

สวี่ชิงสูดหายใจเข้าลึก ในใจตัดสินใจแน่วแน่

สะกดความคิดเกี่ยวกับจื่อชิงลงไป ทอดสายตามองไปยังแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์อีกครั้ง มีบางสิ่งที่เขาเตรียมที่จะจัดการให้เสร็จก่อนที่จะต่อสู้กับจื่อชิง

“แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ในตอนนี้ เพิ่งผ่านเคราะห์หายนะครั้งใหญ่มา ต้องการความมั่นคง”

“แต่มีพลังจากภายนอกมากมาย…เช่นนั้นก็อาศัยสภาวะการหลอมผสานที่ยังคงอยู่ได้อีก 2-3 ชั่วยามนี้ ถอนรากถอนโคนพวกองค์ท่านทีละองค์…ทีละองค์ ตัดการวางแผนที่พวกองค์ท่านวางไว้ในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์มาเนิ่นนานหลายปีนี้เสีย”

“ทำให้แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์สะอาดขึ้นอีกสักหน่อย”

ประกายแสงเย็นเยือกฉายวาบขึ้นในดวงตาของสวี่ชิง มองไปยังเขตปกครองผนึกสมุทร มองไปยัง…เผ่าต้นไม้วิญญาณ!

จุดที่เขาจะจัดการคือจักรพรรดิวิญญาณบรรพกาล!

ในฐานะที่เป็นจักรพรรดิของเผ่าวิญญาณบรรพกาลที่เคยรวมแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์เป็นหนึ่งเดียว ในยุคสมัยที่เก่าแก่กว่าจักรพรรดิโบราณเสวียนโยวเสียอีก

ลมหายใจรวยรินมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ สวี่ชิงไม่เชื่อว่าเบื้องหลังมันจะไม่มีพลังจากภายนอกอื่นคอยสนับสนุนอยู่!

“ถ้ามี ก็ตัดขาด!”

“ถ้าไม่มี…การมีอยู่ของจักรพรรดิวิญญาณบรรพกาล ก็ไม่เป็นผลดีต่อความมั่นคงของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์”

เมื่อสวี่ชิงคิดถึงตรงนี้ ก็โค้งคารวะนายท่านเจ็ดบนท้องฟ้า สายตาของเขากวาดผ่านจักรพรรดินีตลอดจนเอ้อร์หนิวและคนอื่นๆ

“รอสักครู่ ข้าจะไปจัดการบางอย่างก่อน”

พูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้น ในดวงตามีความเย็นชาปรากฏขึ้น เอ่ยปากขึ้นราบเรียบ “โจวเจิ้งลี่!”

ห่างไปไม่ไกล โจวเจิ้งลี่ที่จับตามองทุกคำพูดและการกระทำทุกอย่างของสวี่ชิงอย่างใกล้ชิด ก็ก้าวไปข้างหน้าโค้งคารวะทันที “นายท่าน!”

“พวกเจ้าตามข้ามา”

ทันทีที่คำพูดของสวี่ชิงดังออกมา ร่างกายก็ย่างก้าวลงไปทันที ท่ามกลางระลอกคลื่นบนท้องฟ้า เคลื่อนย้ายจากไป

โจวเจิ้งลี่ ซิงหวนจื่อ เสียหลิงจื่อ หลี่เมิ่งถู่ ตลอดจนหย่วนซานซู่ และคนอื่นๆ ก็บินขึ้นตามกันไป ติดตามการเคลื่อนย้ายของสวี่ชิง

ด้วยพลังบำเพ็ญของพวกเขา ในสายตาของผู้บำเพ็ญระดับล่าง แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ที่แทบจะไม่มีที่สิ้นสุดนี้ก็เป็นเพียงดวงดาวที่ใหญ่กว่าเล็กน้อยเท่านั้น

ดังนั้น ในพริบตา นอกเขตปกครองผนึกสมุทร ท้องฟ้าเหนือพื้นที่ของเผ่าต้นไม้วิญญาณก็มีฟ้าร้องคำรามเลื่อนลั่น

ในขณะเดียวกับที่เสียงคำรามระเบิดฟาดผ่าไปทั่วทุกทิศ ม่านฟ้าก็เปิดออก

เผ่าต้นไม้วิญญาณสั่นสะท้าน ต้นไม้ทั้งหมดต่างลืมตาขึ้น กลายร่างเป็นมนุษย์ ท่ามกลางการหมอบคารวะอันสั่นเทาของหัวหน้าเผ่าต้นไม้วิญญาณ เงาร่างของสวี่ชิงก็เดินออกมาจากม่านฟ้าที่แยกออก

ข้างหลังของเขาคือโจวเจิ้งลี่และคนอื่นๆ

ในทันทีที่ปรากฏตัวขึ้น สวี่ชิงก็ไม่ได้หยุดนิ่ง ก้าวไปอีกก้าว

เพียงพริบตา ก็มาปรากฏตัวที่แดนลับใต้ดินของเผ่าต้นไม้วิญญาณ ณ ทางเข้าหุบเหววิญญาณแล้ว!

ทางเข้าของหุบเหววิญญาณเป็นถ้ำขนาดใหญ่ ราวกับหลุมสวรรค์ ภายในนั้นมืดมิด ยิ่งมีความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาเป็นระลอกๆ ราวกับจะแช่แข็งทุกสิ่ง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สวี่ชิงมาที่นี่ ตอนนี้ เขายืนอยู่ที่ขอบหุบเหววิญญาณของเผ่าต้นไม้วิญญาณ สายตาของเขาทอดลงไป

โจวเจิ้งลี่และคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างเขาต่างเดินขึ้นมาข้างหน้า ดวงตาที่ 3 ที่หว่างคิ้วของโจวเจิ้งลี่พลันลืมขึ้นมา หลังจากจ้องมอง ก็พลันเอ่ยขึ้นมา “นายท่าน ข้างล่างมี…มีงูยักษ์เน่าเปื่อยตัวหนึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ขอรับ!”

ซิงหวนจื่อก็กวาดสายตาไปเช่นกัน เอ่ยอย่างราบเรียบ “พลังระเบียบในนั้น พังทลายอย่างสมบูรณ์แล้ว”

“ยังมีพิษอีกด้วย…” หลี่เมิ่งถู่ยิ้มขึ้นมาแล้ว

“ไม่เพียงแค่นั้น กระบี่ของข้าบอกข้าว่า ข้างล่างยังมีความชั่วร้ายอยู่อีกด้วย” เสียหลิงจื่อเลียริมฝีปาก

“นายท่าน สถานที่แห่งนี้เชื่อมต่อไป ไม่ทราบว่าเป็นที่ใดหรือขอรับ” โจวเจิ้งลี่มองไปยังสวี่ชิง

“ในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ก่อนที่ซ่างฮวงจะลงมาเยือน เคยมีเผ่าพันธุ์หนึ่งรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว เผ่าพันธุ์นั้นชื่อว่าวิญญาณบรรพกาล”

สวี่ชิงพูดขึ้นอย่างเนิบนาบ

“และจักรพรรดิวิญญาณของเผ่าพันธุ์นี้ พลังบำเพ็ญคือเซียน ในช่วงปลายราชวงศ์ เขาได้รวบรวมพลังของทั้งเผ่า รวบรวมโชคชะตา คิดจะทำเรื่องที่เกี่ยวข้องกับวิถีสวรรค์”

“เขาจะใช้ตัวเอง ช่วงชิงวิถีสวรรค์ ต้องการเป็นวิถีสวรรค์เพียงหนึ่งเดียวของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์”

“ตอนนี้ดูไป เขาต้องการจะรวมกฎเกณฑ์ของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ใช้วิธีการนี้เข้าสู่วิถี ต้องการเป็นนายแห่งเซียน!”

สวี่ชิงพูดพลางยกเท้าขึ้น เดินเข้าไปในหุบเหววิญญาณทันที

โจวเจิ้งลี่และคนอื่นๆ ตามไปทันที และเสียงของสวี่ชิง ในความมืดที่ปั่นป่วนของหุบเหววิญญาณก็ดังก้องอยู่ข้างหูพวกเขา

“สุดท้ายจักรพรรดิวิญญาณแย่งชิงล้มเหลว ถูกวิถีสวรรค์ทั้งหมดของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์สะท้อนกลับ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเลือกที่จะให้คนในเผ่าแบกรับแทน ดังนั้น ในชั่วข้ามคืน เผ่าวิญญาณบรรพกาลก็ร่วงโรย รัฐกลายเป็นดินแดนแห่งความตาย คนในเผ่าส่วนใหญ่กลายเป็นวิญญาณที่คร่ำครวญหวนไห้เจ็บปวดทั้งกลางวัน กลางคืน”

“ทนทุกข์ทรมานจากการถูกสะท้อนกลับของจักรพรรดิวิญญาณบรรพกาลไปชั่วนิรันดร์”

“หุบเหววิญญาณของเผ่าต้นไม้วิญญาณนี้ คือหนึ่งในทางเข้าสู่ดินแดนแห่งความตายของเผ่าวิญญาณบรรพกาล”

โจวเจิ้งลี่และคนอื่นๆเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ต่างจิตใจเกิดระลอกคลื่นอารมณ์

พลังบำเพ็ญของพวกเขาเป็นเพียงระดับเตรียมเซียน แต่เมื่อฟังจากที่สวี่ชิงกล่าว เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิวิญญาณบรรพกาลเคยเป็นเซียน อีกทั้งการแย่งชิงวิธีสวรรค์ ได้รับการเลื่อนขั้นของกฎเกณฑ์เช่นนี้ ในระบบดาวที่ 5 ก็มีการเล่าขานเช่นกัน

เพียงแต่ นี่เป็นวิธีการบรรลุเซียนวิธีหนึ่ง และเมื่อเทียบกับการบรรลุธรรมนูญ วิธีนี้เป็นที่นิยมในหมู่คนกลุ่มน้อย

มีข้อเสียมากเกินไป

แต่ว่า…ใช้วิธีนี้ยกระดับเป็นนายแห่งเซียน ในระบบดาวที่ 5 ก็น่าเหลือเชื่อเช่นกัน

“จักรพรรดิวิญญาณผู้นี้…”

ซิงหวนจื่ออยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า ไม่ว่าอย่างไร อีกฝ่ายก็เคยอยู่ในระดับเซียน ควรได้รับความเคารพ

สวี่ชิงก็แค่เพียงบอกสั้นๆ ง่ายๆ เท่านั้น จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก อยู่ในหุบเหววิญญาณนี้ ก้าวเดินไปข้างหน้า

การต่อต้านที่มาจากหุบเหววิญญาณ แม้ว่าจะแผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังรุนแรงมาก แต่ต่อหน้าสวี่ชิง ก็ไม่นับว่าเป็นแม้แต่สายลมพัดแผ่วด้วยซ้ำ

เพียงชั่วพริบตา สวี่ชิงก็เดินเข้าไปในส่วนลึกแล้ว

ในความมืดนี้ มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาตนหนึ่ง!

นั่นคืองูยักษ์ที่เน่าเปื่อยตัวหนึ่ง ทั่วทั้งร่างปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายอย่างเข้มข้น

มีโลกหนึ่งถูกมันแบกไว้บนศีรษะ

โลกใบนี้พร่ามัวไปหมด มีเสียงคร่ำครวญเป็นระลอก…ระลอก ดังออกมาจากในนั้น เสียงกรีดร้องบาดใจอย่างยิ่ง ในความว่างเปล่าและหมอก ดังเข้ามาในหูของสวี่ชิงและคนอื่นๆ

ในอดีต งูยักษ์นี้ในสายตาของสวี่ชิง ยิ่งใหญ่ไม่มีที่สิ่งใดเปรียบ เพียงแค่พลังกดดันก็ทำให้กายและวิญญาณของเขาสั่นสะท้าน

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับกัน

สวี่ชิงยืนอยู่กลางอากาศ สายตากวาดไป

เพียงแค่ผาดเดียว งูยักษ์ที่เน่าเปื่อยตัวนั้นก็สั่นสะท้านทันที แม้แต่ร่างกายก็ยังสั่นเทา กระทั่งว่าเริ่มถอยหลัง คิดจะหลบหนี

แต่ซิงหวนจื่อในดวงตาประกายแสงวาววามฉายวูบ ร่างพุ่งออกไปทันที ตรงไปยังงูยักษ์

พวกโจวเจิ้งลี่และคนอื่นๆ ต่างก้าวออกไป เพียงพริบตา นอกจากสวี่ชิงแล้ว เงาร่างของคนอื่นๆ ต่างพุ่งไปยังงูยักษ์

ในโลกใบใหญ่นั่น ราวกับดาวตก พุ่งชนพื้นแผ่นดินที่เน่าเปื่อย!

เสียงระเบิดคำรามดังสะท้อนก้องในโลกใบใหญ่นั่น พายุที่ก่อตัวขึ้นกวาดโหมไปทั่วทุกทิศ ทำให้วิญญาณนับไม่ถ้วน แตกสลายในพริบตา

แม้แต่ท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยหมอก ไม่มีดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ มีเพียงไฟวิญญาณราวกับดวงดาว ในเสี้ยวขณะนี้ หมอกก็ยังถูกฉีกขาด

ยิ่งกว่านั้น เสี้ยวพริบตาต่อมา ในแสงดาวสีขาวซีดที่ทำให้ฟ้าดินพร่ามัว ร่างของพวกซิงหวนจื่อก็เคลื่อนย้ายชั่วพริบตาออกมาในทันที สำแดงพลังของตัวเอง ราวกับขุนพลสวรรค์ ทะยานไปยังทุกทิศ

ทุกที่ที่ผ่านไป แม่น้ำยมโลกซัดหอบม้วน ภูเขาเลือดเนื้อแหลกสลาย โลกทั้งโลกสั่นไหว

และดวงตาของจักรพรรดิวิญญาณบรรพกาลแต่ละคู่…แต่ละคู่ ในเสี้ยวขณะนี้ก็ลืมขึ้นพร้อมกัน

ราวกับว่าหลับใหลมาเนิ่นนาน ตอนนี้ถูกรบกวนให้ตื่นขึ้น ดังนั้นจึงคำรามออกมาอย่างโมโห “พวกเจ้า…”

เสียงคำรามนี้ ดังออกมาเพียง 2 คำ ก็หยุดลงทันที

ดวงตาที่ลืมขึ้นเหล่านั้น พลันหดเล็กลง

พวกองค์ท่านสัมผัสได้ถึงเงาร่างที่ผมยาวพลิ้วไหวในความว่างเปล่าที่ภายนอก!

ความหวาดกลัวและตื่นตกใจที่ไม่เคยมีมาก่อน แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นยักษ์ในใจของพวกองค์ท่าน ยิ่งแฝงไว้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ความผันผวนและการปรากฏขึ้นของอารมณ์เหล่านี้ ในดวงตาทุกคู่ที่ลืมตื่นขึ้นก็เข้มข้นถึงขีดสุดในทันที

“เจ้า… เจ้าคือ…”

นอกงูยักษ์ สวี่ชิงยืนตรงนั้น ไม่ได้มองไปยังดวงตาที่ตื่นขึ้นของจักรพรรดิวิญญาณบรรพกาลเหล่านั้นในโลกของงูยักษ์ทันที แต่ทอดสายตาไปยังส่วนลึกของหมอกสีดำที่อยู่ที่ไกล

จ้องมองไปทางนั้น ความเย็นชาในดวงตาของสวี่ชิงยิ่งเข้มข้นขึ้น

จากนั้นเขาก็ดึงสายตากลับมา มองไปยังเหนือศีรษะของงูยักษ์ที่อยู่ข้างหน้า โลกที่เน่าเปื่อยใบนั้น

เอ่ยปากขึ้นอย่างราบเรียบ

“ไม่ได้เจอกันนานเลย จักรพรรดิวิญญาณบรรพกาล”

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)