18. การค้าไม่สำเร็จ

18. การค้าไม่สำเร็จ
เมื่อได้ยินไป๋เฉินร้องเตือน เจี่ยงไป๋เหมียนที่กำลังคุยอยู่กับซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงก็หันไปมองข้างหน้า

มีต้นไม้ที่ผิดปกติขึ้นอยู่ประปรายสองข้างถนนที่เป็นดินอ่อน ด้านซ้ายมือมีลักษณะเป็นหนองน้ำ มืดดำ เป็นโคลนที่เต็มไปด้วยยุง ด้านขวามีวัชพืชปกคลุมไปทั่วทุกที่ พื้นที่โล่งเป็นรถสีดำเลอะจุดโคลนเป็นหย่อม

ด้วยความรู้ของเจี่ยงไป๋เหมียน ไม่ใช่เรื่องยากที่เธอสามารถระบุได้ว่ามันเป็นรถออฟโรด และเห็นได้ชัดว่าถูกดัดแปลงมาหลายครั้งไม่ว่าจะด้านโจมตีหรือป้องกัน ทั้งสีสันต่างกันในหลายจุดและส่วนประกอบ ดูแล้วทั้งคันไม่กลมกลืนกันเลย

มีสามคนยืนอยู่นอกรถ หนึ่งนั้นสวมแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายเก่าๆ หนึ่งนั้นห่อด้วยหนังสัตว์ไนไตรด์ อีกหนึ่งเป็นเสื้อคลุมผ้าขนสัตว์ขนสั้นสีดำที่ยับย่น

ในปากพวกเขาคาบใบยาสูบสีน้ำตาลที่มวนเป็นบุหรี่แบบหยาบๆ อาวุธในมือแต่ละคนแตกต่างกันออกไป มี “ยูไนเต็ด 202” ปืนกลมือที่มีชื่อเล่นว่า “พายุฝน” และปืนไรเฟิลจากโลกเก่า

ด้านข้างของคนทั้งสามเป็นบิ๊กไบค์ 2 คัน พวกมันมีสีดำและวาดลวดลายสีแดง ให้ความรู้สึกดุดัน

ชายแต่ละคนบนรถมอเตอร์ไซค์แต่ละคันนั้นสวมหมวกนิรภัยและถือปืนกลมือขนาดเล็กไว้

“พวกนายเห็นอะไรบ้าง?” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ตกใจ แต่กลับใช้โอกาสนี้ถามซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง

ซางเจี้ยนเย่าที่ลดกระจกหน้าต่างลงแล้วกำลังมองตรงไปทางหน้ารถ ตอบขึ้นว่า

“มีกินไม่ขาดแคลน”

“…” หลงเยว่หงมองไปนอกกระจกหน้ารถ กำลังจะพูดความคิดตัวเองออกมา แต่ถูกซางเจี้ยนเย่าขัดจังหวะความคิดซะก่อน ทำให้ลืมว่าจะพูดอะไร

เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ค่อนแคะซางเจี้ยนเย่า แต่กลับพยักหน้า

“สายตาไม่เลว”

ทั้งห้าคนนั้นมีผิวหน้าที่หยาบกร้าน แต่ไม่ได้ผอมเหลืองอมโรค

แสดงว่าเสื้อผ้าอาหารของพวกเขาต้องไม่ขาดแคลน นี่ต่างจากพวกเร่ร่อนแดนร้างทั่วไป!

ในที่สุดหลงเยว่หงก็นึกสิ่งที่คิดไว้ออก รีบพูดขึ้น

“อุปกรณ์ไม่เลว!”

ไม่ว่าจะเป็นรถออฟโรดดัดแปลง บิ๊กไบค์ หรือเสื้อผ้าอาวุธในมือล้วนแตกต่างไปจากคนเร่ร่อนแดนร้างโดยทั่วไป

เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเบาๆ

“ประเมินขั้นต้นได้ว่าพวกเขาเป็นกลุ่มนักล่าซากอารยะเข้าขากันดีไม่ก็เป็นกลุ่มโจรแดนร้างที่ทำงานเป็นทีม บางทีสองพวกนี้ก็ไม่ได้ต่างกัน”

เมื่อเธอพูดจบ ไป๋เฉินก็เสริมขึ้น

“วิธีดัดแปลงรถออฟโรดนั่นแสดงว่ามันใช้น้ำมัน

“นี่หมายความว่าคนพวกนี้คุ้นเคยกับพื้นที่แถวนี้และรู้ว่าต้องไปเติมน้ำมันที่ไหน หรือไม่ก็มั่นใจว่าสามารถออกจากแดนร้างได้ก่อนน้ำมันแห้ง”

เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายนั้นเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ เจี่ยงไป๋เหมียนก็ไม่ได้พูดต่อ หยิบเครื่องยิงระเบิดแล้วพูด

“เอา ‘เบอร์เซอร์เกอร์’ ออกมาพาดที่หน้าต่างให้พวกเขามองเห็น”

หลงเยว่หงรู้สึกร้อนใจ

“หัวหน้า จะสู้กันหรือเปล่า?”

“ใครจะไปรู้?” เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะพลางพูด “อ้อ ใช่ จำไว้ด้วยว่าในแดนร้าง การโชว์กำปั้นคือการแสดงสัญญาณฉันท์มิตร

“ความถูกต้อง ความเป็นธรรม และการสื่อสารจะบรรลุได้ด้วยปลายปืนเท่านั้น”

ไป๋เฉินพูดสนับสนุน

“พวกเราเรียกสิ่งนี้ว่า ‘ความเคารพมีให้ระหว่างผู้แข็งแกร่งเท่านั้น’

“คนเร่ร่อนแดนร้างหลายคนคาดหวังว่าผู้แข็งแกร่งจะใจดีมีเมตตา เป็นคนดีมีน้ำใจ เห็นอกเห็นใจและยินดีช่วยเหลือคนอ่อนแอ น่าเสียดายที่ความคิดนี้ไม่ต่างไปจากความเพ้อฝัน อาจมีคนประเภทนั้นอยู่ แต่ก็ไม่มาก ยากที่จะได้พบเจอ ช่วยเหลือตัวเองยังจะมีประโยชน์กว่าไปคาดหวังลมๆ แล้งๆ”

“ในสมัยก่อน ‘กองทัพกู้โลก’ ก็นับว่าใช่ แต่ตอนนี้…” น้ำเสียงเจี่ยงไป๋เหมียนค่อยๆ เบาลง

“พวกเขาจะแสดงความเป็นมิตรก็ต่อเมื่อพวกเราใช้ไม้แข็งเท่านั้น…” หลงเยว่หงพยักหน้าครุ่นคิด เข้าใจที่หัวหน้าและไป๋เฉินบอก

แล้วก็เกิดข้อสงสัยใหม่ขึ้นในทันที

“ทำไมผมต้องยกปืนด้วยล่ะ พวกเขามองเห็นแค่ฝั่งซางเจี้ยนเย่าเท่านั้น”

ก่อนเจี่ยงไป๋เหมียนจะตอบ ซางเจี้ยนเย่าก็หัวเราะออกมาก่อน

“เคยเล่นซ่อนหาไหม?

“การที่ไม่เห็นใคร แปลว่าด้านนั้นไม่มีคนแอบอยู่หรือเปล่า?”

เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะตาม

“เปรียบเทียบแบบนี้ไม่เข้ากันซักหน่อย

“หลงเยว่หง นายหยิบ ‘เบอร์เซอร์เกอร์’ ออกมาเตรียมพร้อมไว้ จะได้เอามาขู่เผื่อมีใครซ่อนในหนองน้ำ และเพื่อคุ้มกันไป๋เฉินที่กำลังตั้งสมาธิขับรถด้วย

“และถึงแม้จะไม่มีศัตรูแอบอยู่ในหนองน้ำ แต่ถ้าไม่ทำอย่างนี้ พวกเขาอาจจะคิดว่าคนในรถนั้นอ่อนประสบการณ์ เป็นเหยื่อที่สามารถจัดการได้”

หลงเยว่หงกระจ่างทันที

“เข้าใจแล้ว!”

เขาหยิบปืนและพาดไว้ที่หน้าต่างที่ยังเปิดกระจกไม่สุด

อีกด้านหนึ่งซางเจี้ยนเย่าเตรียม “เบอร์เซอร์เกอร์” เรียบร้อย ถามอย่างกระตือรือร้น

“หัวหน้า พวกเราสามารถตัดสินใจยิงเองได้ไหม?”

เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ

“ช่างกล้าจริงนะ ขนาดเห็นชัดๆ ว่ากลุ่มคนข้างหน้ารับมือได้ไม่ง่ายแน่

“อื้อ มีสามสถานการณ์ที่ลงมือยิงได้ทันที หนึ่ง-ฉันสั่ง สอง-ถ้าเขาเข้ามาใกล้เราและไม่ฟังที่เราห้าม สาม-พวกเขาเล็งปืนมา”

ในขณะที่เธอพูด ระยะห่างระหว่างรถจี๊ปสี่ประตูสีเขียวเทาและรถออฟโรดสีดำกับบิ๊กไบค์ก็เหลือไม่ถึงสิบเมตรแล้ว

ทั้งห้าคนนั้น สามคนที่คาบบุหรี่ไว้ในปาก ยกปืนขึ้นมา อีกสองคนก้มหมอบลงกับมอเตอร์ไซค์ มือหนึ่งจับคันเร่ง ส่วนอีกมือถือปืนกลมือขนาดเล็ก

ถ้าไม่ใช่เพราะเครื่องยิงระเบิดและปืนไรเฟิลที่ยื่นออกมานอกหน้าต่างรถ พวกเขาอาจเปลี่ยนตำแหน่งและเปิดฉากการโจมตี

เนื่องจากรถออฟโรดกับมอเตอร์ไซค์ไม่ได้จอดบน “ถนนหลัก” แต่จอดบนที่โล่งในป่าโปร่ง ถึงแม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะเข้าใกล้กันทุกขณะ แต่ก็ไม่มีอันตรายจากการเผชิญหน้ากัน

ในระหว่างนี้ไป๋เฉินลดความเร็วลงและให้รถจี๊ปขยับทีละน้อยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายมีปฏิกิริยาเกินควร

ทันใดนั้นเจี่ยงไป๋เหมียนก็ตะโกนขึ้น

“พวกคุณรู้ไหมว่าเมื่อคืนนี้มีอะไรผิดปกติที่ส่วนลึกของหนองน้ำ?”

ชายร่างกำยำวัย 30 ปีที่สวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำยับย่นและถือปืนกลมือ “พายุฝน” ถ่มบุหรี่ใบยาสูบทิ้งแล้วตอบเสียงดัง

“อยู่ไกลเกิน ไม่แน่ใจ!”

เจี่ยงไป๋เหมียนตะโกนอีกครั้ง

“พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”

“ใกล้หน้าหนาวแล้ว เลยมาล่าสัตว์เพิ่ม!” คำตอบจากชายกำยำผู้มีขนคิ้วยุ่ง มีแผลเป็นรอยเก่าที่มุมตาขวา

เขาแผ่รังสีดุร้ายราวกับหมีที่สวมเสื้อผ้ามนุษย์

โดยไม่รอให้เจี่ยงไป๋เหมียนตะโกนอีกครั้ง เขาถามต่อ

“แล้วพวกคุณมาทำอะไรกัน?”

เจี่ยงไป๋เหมียนตอบ

“พวกเราเป็นนักล่าซากอารยะ!”

“นักล่าซากอารยะ…” ชายร่างกำยำพึมพำก่อนหัวเราะออกมา “สองสามเดือนก่อนมีข่าวว่าส่วนลึกของหนองน้ำมีการค้นพบซากเมืองที่ยังไม่เคยมีบันทึกมาก่อน อ้อ ไม่แน่ว่าความผิดปกติของส่วนลึกในหนองน้ำเมื่อคืนนี้อาจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ก็ได้! ถึงแม้ว่าจะห่างกันหลายเดือน แต่ใครจะกล้ารับประกัน? นักล่า พวกคุณอยากรู้ตำแหน่งซากเมืองไหมล่ะ? เอาอาหารมาแลกได้นะ!”

เสียงตะโกนของเขาดังจนทุกคนในรถจี๊ปได้ยินชัดเต็มแปดหู

ซางเจี้ยนเย่าจ้องมองไปข้างนอกอย่างจดจ่อ พร้อมยิงได้ทุกเมื่อ

แล้วเขาก็ถามขึ้น

“หัวหน้า เสียงเขาดังเกินไป หนวกหูมาก ให้ยิงเลยไหม?”

“…ไม่ต้อง” เจี่ยงไป๋เหมียนตอบซางเจี้ยนเย่าก่อนหันกลับไปตะโกน “เรามีอาหารกระป๋องทหาร ธัญพืชอัดแท่ง บิสกิตอัด บอกราคามาเลย!”

ชายคนนั้นดวงตาวูบไหว

“อาหารกระป๋องทหาร 60 กระป๋อง!”

“งั้นช่างมันเถอะ!” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่สนใจจะต่อรอง เหมือนแค่ถามพอเป็นพิธี

ตอนนี้รถจี๊ปเคลื่อนผ่านตำแหน่งของรถออฟโรดแล้ว ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายค่อยๆ เพิ่มขึ้น

ชายคนนั้นไม่ได้ตื๊อ ตอบกลับเสียงดัง

“หวังว่าครั้งหน้าคงมีโอกาสซื้อขายกันนะ!”

พูดไปแบบนั้นแต่เขาก็ยังรักษาท่าทีระแวดระวัง มองดูรถจี๊ปเคลื่อนไกลออกไปจนพ้นระยะยิง

“พี่ใหญ่ ทำไมไม่ยิงล่ะ?” ในตอนนี้ชายร่างผอมด้านข้างเขา ที่สวมแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายเก่าๆ ในมือคีบบุหรี่ใบยาสูบรีบถามขึ้น

“นั่นน่ะสิ ถึงแม้ปืนเขาจะไม่ด้อย แต่เราก็ยังมีเจ้านั่นอยู่!” ชายหนวดเครารุงรังที่หมอบอยู่บนมอเตอร์ไซค์พลันยืดร่างขึ้นแล้วชี้ไปท้ายรถออฟโรด “พวกนั้นต้องมีเสบียงเยอะแน่ๆ!”

ชายกำยำคนนั้นรีบส่ายหน้า

“ถ้าเป็นอย่างนั้น เราเองก็จะเสียหายไม่น้อย ไม่คุ้มค่าหรอก”

ชายหนุ่มสวมแจ็กเก็ตผ้าฝ้ายเก่าที่ถือปืนพก “ยูไนเต็ด 202” ในมือท้วงอย่างไม่ยินยอม

“พี่ใหญ่ คนตายเพราะเงินทอง นกตายเพราะอาหาร!

“อีกอย่างนะ ในแดนร้างนี่ไม่ใช่ดูว่าใครโหดกว่า ใครเหี้ยมกว่าหรือไง? พวกเราจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ทำไมไม่เดิมพันกับวันนี้ล่ะ!”

ชายกำยำเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา

“พวกโหดเหี้ยมดุร้ายในแดนร้าง อายุไม่ยืนกันหรอก

“ในแดนร้างนี้มีไม่กี่คนที่เป็นแค่เหยื่อจริงๆ คนส่วนใหญ่เป็นทั้งนักล่าและเหยื่อ ถ้าเราขืนห้าวเป้งไม่ดูตาม้าตาเรือ เรานั่นแหละที่จะกลายเป็นเหยื่อ

“ดูพวกสัตว์ร้ายสิ ถ้ามันอิ่มก็จะไม่โจมตีสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งระดับเดียวกัน เพราะมันรู้ว่าถ้าบาดเจ็บขึ้นมา ตัวมันก็จะกลายเป็นเหยื่อของตัวอื่น ดังนั้นพวกมันถึงได้ไม่ล่าถ้าไม่จำเป็น

“อย่าบอกนะว่าความคิดพวกแกยังสู้พวกสัตว์ร้ายไม่ได้?”

ชายอีกคนที่ห่อด้วยหนังสัตว์ สะพายปืนจากโลกเก่า ในปากคาบบุหรี่ใบยาสูบ พูดสนับสนุน

“พี่ใหญ่พูดถูก นอกจากนั้นแล้วนายไม่สังเกตหรือไง อาหารของคนพวกนั้นมีแต่อาหารกระป๋องทหาร ธัญพืชอัดแท่ง แล้วก็บิสกิตอัด!

“นี่มันหมายถึงอะไร พวกแกดูไม่ออกหรือไง?

“พวกนักล่าซากอารยะทั่วไปจะมีสถานภาพแบบนี้ได้ก็ตอนที่เริ่มออกเดินทางจากเมืองใหญ่หรือเมืองชายแดนของกองกำลังใหญ่ แต่ว่าเท่าที่พวกเรารู้ แถวนี้ไม่มีทั้งเมืองชายแดนของกองกำลังใหญ่หรือเมืองใหญ่เลย”

ชายที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์อีกคันพึมพำ

“บางทีพวกมันอาจจะเพิ่งเจอโกดังทหารของโลกเก่าหรือเปล่า?”

ชายผู้นำถอนหายใจ

“เอาล่ะ พวกแกเลิกเถียงกันได้แล้ว”

แล้วเขาก็ยิ้มออกมา

“ดูแล้วพวกมันจะต้องผ่าน ‘แถวนั้น’ แน่นอน พวกแกไม่ได้สังเกตหรือไง? แถวนี้มีถนนแค่ไม่กี่เส้นที่จะให้รถวิ่งได้ มีไม่กี่คนที่รู้ว่า ‘แถวนั้น’ เป็นยังไง

“ขึ้นรถเถอะ ระยะทางไม่ผิดแน่ พวกเราจะแอบตามไป พอพวกมันเกิดเรื่องก็รอให้สู้กันจนหมดแรง แล้วพวกเราจะเก็บกวาดไปพร้อมกันเลย!

คนอื่นๆ ต่างพากันตาลุกวาว

“รู้แล้ว พี่ใหญ่!”

พวกเขากระวีกระวาดขึ้นรถ และสตาร์ทมอเตอร์ไซค์