19. ยิงปืน

19. ยิงปืน
ในรถจี๊ป เจี่ยงไป๋เหมียนมองกระจกหลังแล้วหัวเราะ

“พวกนายสังเกตอะไรไหม?”

“พวกโจรแดนร้างกลุ่มนั้นเยือกเย็นและนิสัยไม่แย่” หลงเยว่หงพยายามนึกหาคำศัพท์จากหนังสือเรียนที่เข้ากับลักษณะคนพวกนั้น

ซางเจี้ยนเย่าเอาปืนไรเฟิล “เบอร์เซอร์เกอร์” ลงจากหน้าต่าง

“นอกจากตัวหัวหน้ากับอีกคนแล้ว ที่เหลือมีอาการเหมือนอยากจะโจมตีเรา แบบว่าพร้อมยิงได้ตลอดเวลา”

“โอ้ ใช้ได้ๆ!” เจี่ยงไป๋เหมียนแปลกใจ “ไม่ค่อยมีประสบการณ์ต่อสู้และผจญอันตราย แต่สามารถรับรู้ถึงความไม่เป็นมิตร การคุกคาม และสิ่งที่แฝงเร้นได้”

“พรสวรรค์” ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างจริงจัง

เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย

“นี่เป็นเรื่องปกติน่ะ ในขั้นตอนการปรับปรุงพันธุกรรมอาจทำให้เกิดการกลายพันธุ์บางอย่างได้”

แล้วก็ยิ้มก่อนพูดต่อ

“แล้วนายคิดว่าสิ่งที่สังเกตเห็นนั้น บอกอะไรได้บ้าง?

ซางเจี้ยนเย่าหันไปมองหลงเยว่หง กระตุ้นเขาด้วยรอยยิ้ม

“ทดสอบนายน่ะ!”

“บอกว่า บอกว่า พวกเขา…” หลงเยว่หงนั้นพอจะมีคำตอบแบบลางๆ แต่เพราะว่านี่เป็นคำถามจากคนอื่นที่เขาต้องตอบ ทำให้รู้สึกเครียดและประหม่าเล็กน้อย ดังนั้นจึงยังไม่สามารถคว้าจับใจความคำตอบนั้นได้

“บอกว่าพวกมันรนหาที่ตาย!” ซางเจี้ยนเย่าช่วยเขาตอบ

“นายล้อเล่นหรือไง?” หลงเยว่หงอดโวยไม่ได้

หลังจากนั้นเขาก็เชื่อมโยงและคว้าจับประเด็นได้

“เข้าใจแล้ว!

“พอพวกเราเปิดเผยให้เห็นว่ามีปืนที่ทรงพลังและแสดงท่าทีที่เป็นมิตร แต่พวกมันก็ยังมีเจตนาที่จะโจมตี นี่หมายความว่าพวกมันมั่นใจว่าจะจัดการเราได้ ซึ่งนี่ต้องไม่ได้มาจากจำนวนคน อาวุธ หรืออุปกรณ์อื่นๆ

“หรือว่าจะมีอาวุธลับอยู่ในรถ? หรือไม่ก็หนึ่งในนั้นมีความแข็งแกร่งมากแต่ดูผิวเผินแล้วมองไม่ออก อย่างเช่นคนที่รอดชีวิตจากการทดลองดัดแปลงพันธุกรรม ไม่ก็มีพรรคพวกซุ่มอยู่แถวนั้น?”

เจี่ยงไป๋เหมียนร้อง “อื้อ” มาคำเดียว

“ต่อไปถ้าเจอพวกนั้น อย่ารอให้พวกมันมีเวลาเตรียมตัว”

“ครับหัวหน้า!” ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงตอบพร้อมเพรียง

รถจี๊ปยังคงแล่นไปข้างหน้า อ้อมพื้นที่สีดำและโคลน ขับเข้าไปในเส้นทางต้นไม้บางตาและพื้นที่ปกคลุมไปด้วยกอวัชพืชที่โตอย่างผิดปกติ

ซางเจี้ยนเย่าที่นั่งอยู่เบาะหลังด้านขวาก็ยืดตัวขึ้นแล้วหยิบ “ไอซ์มอสส์” ที่เหน็บไว้ที่เข็มขัดออกมา

ปืนพกกระบอกนี้มีสีเงิน ด้ามจับมีลายกันลื่น มันส่องประกายโลหะแวววาวภายใต้แสงอาทิตย์ มีความประณีตราวกับเป็นงานศิลป์

ซางเจี้ยนเย่าถือปืนด้วยสองมือแล้วเริ่มถอดชิ้นส่วนอย่างชำนาญ ตรวจความเรียบร้อยในทุกรายละเอียด

ท่ามกลางเสียงที่เป็นระเบียบและไพเราะของโลหะกระทบกัน ซางเจี้ยนเย่ากดกระสุนสีเหลืองนัดสุดท้ายลงในตลับแม็กกาซีนแล้วประกอบคืนเข้าไปใน “ไอซ์มอสส์”

หลังจากบรรจุแม็กกาซีนเสร็จก็เหน็บ “ไอซ์มอสส์” ไว้ที่เข็มขัดแล้วชักเอาปืนพก “ยูไนเต็ด 202” ออกมา

ตัวกระบอกเป็นสีเงินเช่นกันแต่ด้ามจับฝังวัสดุกันสีดำลื่นไว้ เมื่อเทียบกับ “ไอซ์มอสส์” แล้ว มันมีลำกล้องสากกว่า หลายส่วนก็มีความขรุขระมากกว่า

หลังจากทำซ้ำขั้นตอนเดิมเช่นเดียวกับเมื่อสักครู่ เขาก็ต่อด้วยปืนไรเฟิลจู่โจมสีดำ “เบอร์เซอร์เกอร์”

นี่เป็นอาวุธที่ผลิตโดย “ผานกู่ชีวภาพ” มีการออกแบบที่ยอดเยี่ยมเปี่ยมไปด้วยรูปลักษณ์แห่งอนาคตและอุตสาหกรรม

หลังจากตรวจสอบเสร็จ ซางเจี้ยนเย่าก็พาดอาวุธสีดำสนิทที่เป็นประกายโลหะแวววาวไว้กับหน้าต่างรถ เอนตัวเล็งปืนไปนอกรถทางนู้นทีทางนี้ที

หลงเยว่หงที่อยู่ด้านข้างรู้สึกขนลุกเกรียว รอจนซางเจี้ยนเย่าเริ่ม “สงบ” ลง รีบถามขึ้น

“นายทำอะไรน่ะ?”

ซางเจี้ยนเย่าตอบโดยไม่มอง

“เตรียมพร้อม ซ้อมไว้ก่อน”

หลงเยว่หงโล่งใจ

“ไอ้ฉันก็คิดว่านายเจออะไรซะอีก… อย่าทำให้คนอื่นเขาเครียดไปด้วยสิ”

“ถ้าเจออะไรจริงๆ ฉันจะเตือนทุกคนล่ะน่า” ซางเจี้ยนเย่าถอนปืนกลับมาแล้วนั่งตัวตรง

“หัวหน้า ดูเขาสิ…” หลงเยว่หงฟ้อง

เจี่ยงไป๋เหมียนยกมือแตะอุปกรณ์โลหะที่หูซ้ายก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม

“นายว่าอะไรนะ? ได้ยินไม่ถนัด!”

เธอไม่รอให้หลงเยว่หงพูดซ้ำ เธอร้อง “อ้อ”

“ลืมเตือนพวกนายไป

“ในแดนร้างเราต้องหูไวตาไวคอยระวังไว้ตลอด แต่ก็ไม่ต้องตึงเครียดเกินเหตุ ไม่งั้นจะทำให้เหนื่อยล้าเร็ว

“เอาล่ะ กินมื้อเที่ยงกันเถอะ ธัญพืชอัดแท่ง บิสกิตอัด และก็น้ำ ไม่ต้องจอดรถ”

หลงเยว่หงและซางเจี้ยนเย่าไม่ได้พูดอะไรอีก ต่างก็หยิบอาหารกับถุงบรรจุน้ำออกมากิน

หลังกินอาหารเสร็จหลงเยว่หงก็สลับไปขับแทนไป๋เฉินให้เธอมากิน

หลังขับไปได้หนึ่งชั่วโมง ไป๋เฉินที่นั่งเบาะหลังด้านซ้าย เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่พักใหญ่ แล้วอยู่ๆ ก็พูดขึ้น

“แถวนี้มีบางอย่างผิดปกติ”

หลงเยว่หงสะดุ้งจนเกือบกระแทกเบรก

เขามองซ้ายแลขวาก็ไม่รู้สึกว่าแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้ตรงไหน

สิ่งเดียวที่ต่างก็คือบึงด้านซ้ายเหมือนจะเฉอะแฉะกว่า ต้นไม้ลักษณะพิกลพิการเหมือนจะงอกขึ้นมาจากหล่มสีดำ

“ไม่เห็นมีอะไรเลย…” เขาพูดด้วยความงุนงง

เจี่ยงไป๋เหมียนร้อง “อื้อ” ออกมา

“เงียบเกินไป”

หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น ซางเจี้ยนเย่าก็มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิดแล้วพูด

“ไม่เห็นสัตว์อะไรมาพักนึงแล้ว”

หลงเยว่หงตระหนักได้ในทันที

“ใช่แล้ว! ผิดปกติจริงๆ ด้วย”

ในแดนร้างบึงดำ แม้ว่าจะไม่ได้เจอมนุษย์หลายชั่วโมง หรือสักวันสองวันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่นี่เป็นสรวงสวรรค์ของสัตว์ป่า ตลอดทางที่ผ่านมาเขาเจอทั้งสัตว์ปกติและไม่ปกติ อย่างเช่นกระรอกที่เก็บตุนอาหารสำหรับฤดูหนาว นกที่บินผ่านป่า หมาป่าเดียวดายที่ซ่อนตัวซุ่มสังเกตรถจี๊ป

ไป๋เฉินถอนสายตากลับมาแล้วพูดกับเจี่ยงไป๋เหมียน

“หัวหน้า ให้ฉันขับละกัน เกรงว่าอาจมีอะไรแถวๆ นี้”

“ได้ เธอรู้จักแถวนี้ดีกว่าพวกเราทุกคน รู้ว่าต้องทำยังไงถ้าเกิดอะไรขึ้น” เจี่ยงไป๋เหมียนรีบส่งสัญญาณบอกให้หลงเยว่หงหยุดรถ

หลังจากสลับที่กันแล้ว ไป๋เฉินก็เหยียบคันเร่งเหมือนกับอยากจะรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

บริเวณนี้ต้นไม้สองข้างทางยังคงบางตา หล่มสีดำน้ำเจิ่งสะท้อนแสงอาทิตย์ กอวัชพืชขึ้นหนาแน่นในส่วนพื้นที่โล่ง

ทั้งหมดนี้เหมือนดูเป็นปกติ แต่มันไม่มีสัญญาณของความเคลื่อนไหว ราวกับเป็นภาพวาดสีน้ำมันขนาดยักษ์

หลงเยว่หงรู้สึกว่าแม้แต่ลมก็ยังหยุดพัด หัวใจเต้นระรัว ถามอย่างประหม่า

“ทำไมทางแย่ลง? อย่าไปต่อเลย กลับรถแล้วเปลี่ยนเส้นทางดีไหม?”

ไป๋เฉินไม่ได้เยาะเย้ยหลงเยว่หง เธอพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด

“ไปต่ออีกซักสองนาที ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อก็ค่อยกลับรถ”

ขณะที่พูดก็เหลือบมองเจี่ยงไป๋เหมียนเพื่อขอความเห็นจากหัวหน้าทีม

“อื้อ” เจี่ยงไป๋เหมียนเห็นด้วย

ระหว่างที่คุยรถก็แล่นผ่านมาถึงบริเวณที่มีเงาร่มไม้

ต้นไม้สองฝั่งในบริเวณนี้สูงใหญ่กว่าก่อนหน้า กิ่งก้านและใบยืดเหยียดถักทอสูงขึ้นไปจนบดบังท้องฟ้าเหนือ “ถนนหลัก”

ในตอนนี้ทั้งซางเจี้ยนเย่า เจี่ยงไป๋เหมียน และไป๋เฉิน ต่างมองเห็นเงาสีดำเส้นใหญ่ห้อยลงมาจากกลางอากาศ กวัดแกว่งไปมาแล้วกระแทกเข้ากับกระจกหน้ารถจี๊ปอย่างแรง

ส่วนหัวที่น่ากลัวของเงาดำนั้นปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำ ดวงตาทั้งคู่เป็นสีเหลืองแก่และเย็นชา ปากอ้ากว้างเห็นเขี้ยวสีขาวแหลมคมที่ยังมีเศษเนื้อเน่าติดคา มันแลบลิ้นสีแดงฉานออกมา

มันคืองูเหลือมขนาดยักษ์ที่มีขนาดใหญ่เกินกว่าใครจะจินตนาการได้!

ไป๋เฉินเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย ไม่ได้ตระหนก เธอเหยียบคันเร่งจนมิดด้วยความเยือกเย็น

รถจี๊ปสีเขียวอมเทาพุ่งตัวราวกับลูกธนูลอดผ่านหัวงูเหลือมไป

ระยะห่างระหว่างสองฝ่ายเพิ่มขึ้นในทันที ซางเจี้ยนเย่าเริ่มรู้สึกตัว คว้าปืนไรเฟิลจู่โจม “เบอร์เซอร์เกอร์” ขึ้นมา เอี้ยวตัวแล้วพาดปืนไว้กับหน้าต่าง

แล้วเขาก็มองเห็นงูเหลือมยักษ์อย่างชัดเจนเต็มตา

ผู้ที่โจมตีอย่างกระทันหันตัวนี้ ขนาดลำตัวกว้างอย่างน้อยก็ร่วมสองถัง เห็นได้ชัดว่ายาวกว่าสิบเมตร มันขดตัวพันรอบต้นไม้

ทั่วร่างปกคลุมด้วยเกล็ดหนาสีดำสนิท จากแสงอาทิตย์ที่ส่องลอดช่องว่างใบไม้ลงมา เกล็ดนั้นสะท้อนประกายโลหะแวววาว

ไป๋เฉินหักพวงมาลัยไปทางขวาทำให้รถจี๊ปเบี่ยงไปเล็กน้อย

ด้วยวิธีนี้ ซางเจี้ยนเย่าที่นั่งอยู่เบาะขวาด้านหลังก็จะสามารถเล็งไปที่งูเหลือมยักษ์ได้

ปัง! ปัง! ปัง!

ซางเจี้ยนเย่าเหนี่ยวไก เสียงปืนดังต่อเนื่องเป็นชุด

กระสุนกระแทกกับผิวงูจนเกิดประกายไฟแลบ แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการเจาะทะลวงเกล็ดหนาสีดำ สิ่งที่เกิดขึ้นมีเพียงรอยแตกเล็กน้อยบนผิวนอกเท่านั้น

ปืนไรเฟิล “เบอร์เซอร์เกอร์” ทำร้ายงูเหลือมยักษตัวนี้ไม่ได้!

งูยักษ์เหมือนจะรู้สึกเจ็บเลยส่งเสียงขู่ฟ่อ อ้าปากพ่นควันสีเขียวอมเหลืองออกมา

ควันกระจายออกอย่างเร็ว ปกคลุมไปทั่วบริเวณด้วยควันสีเขียวอมเหลือง

ในกลุ่มควันนั้นกอวัชพืชเหี่ยวแห้งกลายเป็นสีเหลืองอย่างรวดเร็วก่อนจะเอนล้มลงไปกองกับพื้น

“ปิดหน้าต่าง!” เจี่ยงไป๋เหมียนออกคำสั่งด้วยความใจเย็น

แล้วเสริมอีก

“มันคืองูเหล็กบึงดำ!”

หลงเยว่หงที่เพิ่งหายตะลึง พอได้ยินก็หลั่งเหงื่อเย็นเยียบ ก่อนหน้านั้นตอนที่ฝึกอยู่ เขากับซางเจี้ยนเย่าได้ยินไป๋เฉินพูดถึงสัตว์ร้ายที่อันตรายมากในแดนร้างบึงดำ

นั่นรวมถึง “งูเหล็กบึงดำ” ด้วย

งูเหล็กบึงดำเป็นงูเหลือมสายพันธุ์หนึ่งที่ติดเชื้อในตอนที่โลกเก่าล่มสลาย ทำให้เกิดอาการผิดปกติแต่ก็ยังสามารถสืบทอดพันธุกรรมได้

ลักษณะที่โดดเด่นที่สุดก็คือร่างกายที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเรียบคล้ายเหล็กสีดำ ทำให้กระสุนปืนทั้งหมดล้วนไร้ประโยชน์

นอกจากนั้นแล้วพวกมันยังมีถุงพิษที่สามารถพ่นพิษที่มีการกัดกร่อนรุนแรง และยังสามารถสร้างแก๊สพิษน่ากลัวที่เป็นอันตรายต่อพืชและสัตว์

ด้วยสองปัจจัยนี้รวมกัน ทำให้งูเหล็กบึงดำกลายเป็นสัตว์แห่งฝันร้าย ถึงแม้จะมีกำลังทหารหลายคนก็ยังยากที่จะรับมือโดยปราศจากอาวุธหนักหรืออาวุธพิเศษ

ยิ่งกว่านั้นแล้ว งูเหล็กบึงดำเหมือนจะมีประสาทสัมผัสรับรู้อันตรายแบบเฉียบพลัน พูดอีกอย่างก็คือถ้ามีใครซุ่มโจมตีด้วยปืนไรเฟิลจากระยะไกล โดยเล็งที่ดวงตาอันบอบบางเพื่อให้กระสุนเจาะทะลวงเข้าหัวสมอง มันจะสามารถตอบสนองเพื่อหลบหลีกได้ทันที

ด้วยเหตุนี้ งูเหล็กบึงดำจึงถูกเรียกว่า “สัตว์ประหลาด” ไม่ใช่ “สัตว์ร้าย”

งูเหล็กบึงดำที่กำลังปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และคนอื่นๆ อยู่นี้ มีขนาดใหญ่กว่าที่ไป๋เฉินเคยอธิบายไว้มาก

* * * * *

ห่างออกไปไกล กลุ่มคนที่แอบติดตามรถจี๊ปมานั้นก็ได้ยินเสียงปืนจากด้านหน้าพวกเขา

ต่างคนต่างก็มองหน้ากันด้วยความยินดี

“เริ่มกันแล้ว” หัวหน้าพวกเขาพูดด้วยรอยยิ้ม