33. ที่หมายแรก

33. ที่หมายแรก
ท่ามกลางเสียงท่องบทกวีที่สะท้อนอยู่ภายในเมืองคูน้ำ หลงเยว่หงอ้าปากจะพูดแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรเพราะความรู้สึกของเขานั้นมันซับซ้อนมากยากอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

คนทั้งสี่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาราวกับว่ากำลังตั้งใจฟัง จนกระทั่งรถจี๊ปขับออกจากประตูเมืองแล่นห่างออกไป

“พวกเขาท่องอะไรกันเหรอ ฉันฟังไม่ค่อยชัดน่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนมองกระจกหลังพูดด้วยน้ำเสียงขัดใจเล็กน้อย

“แสงจันทร์สาดส่องสู่หน้าเตียง” ซางเจี้ยนเย่าท่องบทกวี “คำนึงในคืนสงัด” ซ้ำตั้งแต่เริ่มต้น

“อย่างนั้นน่ะเอง…” เจี่ยงไป๋เหมียนถอนใจด้วยความสะเทือนอารมณ์แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

เธอขับรถอย่างจริงจัง รถจี๊ปแล่นไปอย่างเงียบๆ ท่ามกลางทางแยกและถนนที่ยากจะแยกออกในหนองน้ำ

หลังจากออกจากพื้นที่เรียบร้อยแล้ว ไป๋เฉินมองไปข้างหน้าแล้วพูดพึมพำ

“หนึ่งในเหตุผลที่ฉันอยากเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของบริษัทก็คือฉันสามารถยืมหนังสือได้หลายเล่ม”

“อย่างนั้นเหรอ…” หลงเยว่หงที่อาศัยอยู่ใน “ผานกู่ชีวภาพ” มาตั้งแต่เด็กไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไรเป็นพิเศษ “ไม่มีหนังสือหรือห้องสมุดในซากเมืองของโลกเก่าเลยเหรอ?”

สายตาของไป๋เฉินทอดออกไปไกลแสนไกล

“มีแหละ ตอนแรกสุดนี่มีเพียบเลย แต่ตอนนั้นฉันยังไม่เกิด

“ต่อมาพวกกองกำลังใหญ่ ไม่ก็คนอื่นมาขนไปเกือบหมด ส่วนที่เหลือก็ถูกพวกนักล่าซากอารยะกับพวกคนเร่ร่อนแดนร้างเอาไปทำเชื้อก่อไฟ บ้างก็ถูกหนูหรือสัตว์อื่นแทะขาดจนไม่เหลือสภาพ มีเพียงหนังสือส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังเหลืออยู่และอ่านได้

“ยังมีหนังสือจำนวนมหาศาลในซากปรักเมืองที่ไม่ค่อยมีคนเข้าไป แต่สถานที่พวกนั้นมันอันตรายเกินไป”

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ ซางเจี้ยนเย่าก็ถามด้วยความคิดที่กระโดดไปคนละเรื่อง

“เธออ่านออกไหม?”

“อื้อ พ่อแม่สอนไว้น่ะ พอพวกเขาตายก็ยังเหลือครูที่ดีมากไว้ให้” สีหน้าของไป๋เฉินอ่อนโยนลงเรื่อยๆ ขณะที่มุมปากก็ยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ดวงตาเหม่อลอยราวกับเธอเพิ่งตื่นจากฝันกลางดึกลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าจ้องมองไปนอกหน้าต่าง

เจี่ยงไป๋เหมียนหันมามองไป๋เฉินก่อนกลับไปดูทางข้างหน้า

เธอพูดพลางยิ้ม

“พวกนายพูดกันดังหน่อยได้ไหม?

“นี่เห็นว่าฉันหูไม่ค่อยดีเลยแกล้งมานินทาลับหลังหรือไง?”

หลงเยว่หงใจเต้นระรัว พึมพำขึ้น

“พวกเราคุยกันต่อหน้าต่างหาก”

“พวกเราคุยกันต่อหน้าต่างหาก” ในเวลาเดียวกันซางเจี้ยนเย่าก็แย้ง “คำกล่าวหา” ของเจี่ยงไป๋เหมียน

หลงเยว่หงรู้สึกขบขัน “ฮ่าฮ่า ไงล่ะ ฉันรู้จักนายดีไหมล่ะ? คิดแล้วว่านายต้องพูดแบบนี้!”

“ทำไมนายไม่คิดว่าฉันเจตนาล่ะ?” ซางเจี้ยนเย่าไม่ยอม

“ไม่เลวนี่ ใส่ใจกับบรรยากาศของทีมแม้ว่ากำลังฝึกภาคสนาม ต้องทั้งจริงจังทั้งร่าเริงอย่างนี้สิ ไม่งั้นจะตึงเครียดเกินไป เดี๋ยวก็เครียดจนทนไม่ไหว” เจี่ยงไป๋เหมียนประเมินทั้งคู่แบบสบายๆ

“เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว มาคุยกันเรื่องประสบการณ์ของเจ้าเมืองเถียนดีกว่า จากเรื่องราวที่เขาเล่าให้ฟังดูว่าพวกเราสามารถสรุปข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรได้บ้าง อ้อ ฉันหมายถึงหลักๆ เกี่ยวกับการทำลายล้างโลกเก่าน่ะ”

ซางเจี้ยนเย่าเหมือนจะคิดเรื่องนี้อยู่ เขาพูดขึ้นทันที

“พวก ‘คนไร้ใจ’ ส่วนมากจะปรากฏขึ้นในเมืองใหญ่ แทบไม่เจอในหมู่บ้านหรือเมืองเล็กๆ เลย”

“การทำลายหมู่บ้านและเมืองเล็กๆ เหมือนจะเป็นเพราะสงครามและภัยพิบัติทางธรณีวิทยามากกว่า” ไป๋เฉินเสริม

เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย

“สาเหตุจากสงครามกับภัยพิบัติทางธรณีวิทยาน่าจะพอๆ กัน

“เป็นไปได้ว่ามีอาวุธทางธรณีวิทยาปรากฏขึ้นก่อนที่โลกเก่าจะถูกทำลายลง แต่คงต้องรอยืนยันให้ได้ซะก่อน เราต้องไปสำรวจซากปรักเมืองเพื่อค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้อง”

พอได้ยินเช่นนี้ หลงเยว่หงก็คิดแล้วถามขึ้น

“การปรากฏตัวของ ‘คนไร้ใจ’ เกี่ยวข้องยังไงกับสงคราม?

“การปรากฏตัวของพวกมันทำให้เกิดสงคราม หรือว่าเพราะสงครามเลยทำให้พวกมันเกิดขึ้นมากันแน่?”

“ตอนนี้ยังตอบไม่ได้หรอก พวกเราไม่มีข้อมูลกับองค์ความรู้มากพอ” เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้ม “นี่แหละคือหน้าที่หลักของทีมสำรวจเก่าอย่างพวกเรา”

เธอมองไปตามทาง ควบคุมพวงมาลัยแล้วถามคำถามต่อ ชักจูงให้สมาชิกในทีมได้คิด

“ทำไมพวกนายถึงคิดว่า ‘คนไร้ใจ’ ส่วนใหญ่ปรากฏขึ้นในเมืองใหญ่มากกว่า แต่แทบไม่ปรากฏในหมู่บ้านหรือเมืองเล็กๆ เลย?”

“เป็นเพราะว่าจำนวนประชากรในเมืองหนาแน่นกว่าหรือเปล่า? นี่เป็นเงื่อนไขสำคัญที่ทำให้มันแพร่ระบาดไหม?” ซางเจี้ยนเย่าตอบโดยอิงจากข้อมูลในตำราเรียนผสมกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งรู้มา

ไป๋เฉินตอบโดยมองจากมุมอื่น

“เมืองใหญ่มีความสำคัญกว่าก็เลยตกเป็นเป้า?”

“ก็เป็นไปได้” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ปฏิเสธ

ทั้งสี่คนพูดคุยในประเด็นที่เกี่ยวข้องกันอยู่ครู่ใหญ่ ถึงแม้ว่าจะยังไม่สามารถสรุปได้แต่ก็ช่วยเปิดโลก ทำให้มีแนวคิดที่ชัดเจนขึ้นสำหรับการสำรวจและรวบรวมข้อมูลในอนาคต

รถจี๊ปแล่นด้วยความเร็วที่ไม่เร็วหรือช้าเกินไป เจี่ยงไป๋เหมียนก็ยกคำถามขึ้นมาอีก

“พวกนายคิดยังไงกับหมอนั่นที่พวกนักล่าซากอารยะกำลังหาตัวอยู่?

“หมายถึงคนที่ผมดำตาสีทองที่ชาวเมืองคูน้ำเจอน่ะ”

หลงเยว่หงสูดปาก

“นี่มันแปลกมาก ไม่เพียงแต่ที่มาที่ไปลึกลับ แต่ตัวเขายังแปลกอีกด้วย

“ตามปกติแล้วไม่มีใครที่จะได้รับความชื่นชมจากคนทั้งกลุ่มตอนเจอกันครั้งแรกหรอก นอกจากนั้นยังมีทั้งชายและหญิงด้วย!”

“ที่จริงแล้วฉันก็สงสัยนิดหน่อยนะ สงสัยว่าหน้าตาเป็นไง มีเสน่ห์แบบไหน” เจี่ยงไป๋เหมียนตอบด้วยรอยยิ้ม “แต่ที่นายพูดมาก็ถูก นี่มันแปลกมากจริงๆ คนที่สามารถสร้างปรากฏการณ์แปลกๆ ได้ ที่ฉันนึกถึงเป็นอันดับแรกก็คือพวกผู้ตื่นรู้นั่นแหละ”

“ทำไมเหรอ?” ซางเจี้ยนเย่าถามโพล่งขึ้นมา

ไป๋เฉินไม่ได้แสดงอาการสงสัยเกี่ยวกับผู้ตื่นรู้ แสดงว่าเธอรู้ว่ามีคนแบบนี้อยู่แล้ว

เจี่ยงไป๋เหมียนผ่อนคันเร่งลดความเร็ว

“นอกจากจะมีความสามารถประหลาดและน่ากลัวแล้ว ผู้ตื่นรู้อาจมีการแสดงออกที่แปลกประหลาดและต่างจากคนทั่วไปได้เหมือนกัน ฮื่อ การแสดงออกก็เป็นความสามารถประเภทหนึ่ง แต่ว่าความน่าจะเป็นไม่สูงมาก”

“ผู้ตื่นรู้คนที่ปรากฏตัวที่แดนร้างบึงดำนั้น… ต้องไม่ใช่เป็นการดิ้นรนเพื่ออยู่รอดแน่นอน” ไป๋เฉินมองออกไปนอกหน้าต่างจ้องไปยังส่วนลึกของหนองน้ำ “เขาอาจกำลังตามหาอะไรบางอย่าง… อาจเป็นความลับที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหนองน้ำ”

เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้า

“ก็จริง เอาล่ะ… ไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว เส้นทางของเราไม่ได้ไปทางเหนือของสถานีเยว่หลู่ นอกจากนั้นมันก็อันตรายเกินไปที่จะพามือใหม่สองหน่ออย่างพวกนายไปสถานที่ที่ผิดปกติชัดเจนขนาดนั้น แค่หาโอกาสรายงานให้บริษัทรู้เท่านั้นก็พอแล้ว

“หลงเยว่หง ไป๋เฉิน พวกนายพักก่อนได้

“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ไป๋เฉินอย่าเพิ่งรีบหลับ บอกฉันก่อนว่าจะไปทางไหนต่อ…”

“…” ไป๋เฉินมองเจี่ยงไป๋เหมียนด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่านี่ใช่หัวหน้าที่พึ่งพาได้จนเกินขนาดคนนั้นหรือเปล่า

ด้วยเหตุนี้รถจี๊ปจึงแล่นผ่านแดนร้างบึงดำออกมา พอใกล้เที่ยงก็หยุดอยู่ตรงทางแยกบนถนนคอนกรีตที่มีวัชพืชปกคลุม

“นี่คือที่หมายแรกของการฝึกภาคสนามครั้งนี้” เจี่ยงไป๋เหมียนเปิดประตูเดินลงมา เธอชี้ไปทางด้านซ้ายของรถจี๊ปแล้วพูดขึ้น

ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงบนรถมองไปตามทิศที่หัวหน้าทีมของพวกเขาชี้ไป

ตรงนั้นเป็นทางแยกที่ลาดลงไป พื้นคอนกรีตแตกจากกอวัชพืช แทบจะไม่มีส่วนที่ดีเลย

ด้านซ้ายมือของถนนน่าจะเป็นทุ่งนาแต่ถูกหนองน้ำกลืนไปเกือบหมด ส่วนที่ยังเหลือก็มีพืชหลายชนิดงอกโตขึ้นมา ด้านขวาเป็นอาคารสามหลังตั้งล้อมรอบลานที่เปิดโล่ง อาคารหลังหนึ่งพังถล่มลงมาแล้ว ส่วนอีกสองหลังนั้นถูกปกคลุมด้วยไม้เลื้อยและพืชอื่นๆ

สุดถนนมีลานขนาดใหญ่ ทั้งสองข้างเป็นตึกสูงกว่าสี่ชั้น ห้าชั้น และหกชั้น แต่ก็ยังมีอาคารชั้นเดียวที่สูงและใหญ่มากอยู่ด้วย

ส่วนหนึ่งของอาคารเหล่านั้นพังถล่มลงมาแล้ว ส่วนที่เหลือก็ถูกปกคลุมด้วยสีเขียวจนยากจะแยกแต่ละหลังออกจากกัน

ที่ปลายสุดลานมีประตูโลหะสีดำแบบบานคู่ที่กว้างจนให้รถจี๊ปสี่คันวิ่งตีคู่กันได้ ประตูเปิดออกจนสุดเผยให้บ้านที่ดูไม่เหมือนที่พักอาศัยตั้งเรียงเป็นแถว

ด้านหลังของบ้านในส่วนที่ซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้มีปล่องไฟสีแดงหรือเทาแก่หลายปล่องสูงขึ้นไปบนฟ้า

ผนังด้านนอกมีบันไดเหล็กสีดำแบบง่ายๆ ฝังติดอยู่ ยิ่งสูงก็ยิ่งมีพืชสีเขียวในรอยแตก

หลังจากซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงสังเกตพิจารณาอยู่ชั่วครู่ เจี่ยงไป๋เหมียนก็อธิบายให้ฟังว่าทำไมถึงหยุดที่นี่

“ในอนาคตทีมเราจะต้องเข้าไปสำรวจซากเมืองของโลกเก่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะซากปรักที่มีคนเข้าไปน้อย หรือซากปรักยังไม่ถูกค้นพบ ซากเมืองพวกนั้นมีอันตรายมาก

“ดังนั้นพวกนายจึงต้องปรับตัวให้คุ้นเคยและสั่งสมประสบการณ์เอาไว้”

“แต่นี่ดูไม่ค่อยจะเหมือนเมืองเลย” หลงเยว่หงอดท้วงขึ้นไม่ได้

เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ

“เราต้องเริ่มต้นด้วยความยากระดับต่ำสุดก่อนสิ

“ที่นี่เคยเป็นโรงงานเหล็กที่มีโครงสร้างทางสังคมแบบสมบูรณ์ เทียบได้กับเมืองเล็กๆ เลยทีเดียว พวกนายดูสิ ตึกริมถนนนั่นมีทั้งโรงพยาบาลทั้งสถานีวิทยุด้วย

“ฮื่อ ที่นี่มีพวกนักล่าซากอารยะแวะเข้ามาหลายครั้งแล้ว พวกข้าวของมีค่าโดยทั่วไปก็ถูกโกยไปไม่เหลือแล้ว

“วันนี้พวกนายมีสองภารกิจหลัก

“อย่างแรกคือหาอาหารแถวนี้ ไม่ว่าจะเป็นของที่ยังไม่มีใครเจอ หรือจะเล็งเป้าไปหาสัตว์ร้ายที่ปรากฏแถวนี้ก็ได้

“อย่างที่สองคือวาดแผนที่ฉบับสมบูรณ์ของที่นี่ รวมทั้งเขียนกำกับสถานที่สำคัญไว้ด้วย

“เป็นไง? ง่ายไหมล่ะ?”

ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงไม่ได้ตอบ นั่นเป็นเพราะว่าจากประสบการณ์ที่มี พวกเขาไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องง่ายหรือยาก

เจี่ยงไป๋เหมียนมองไปทางโรงงานเหล็กอีกครั้ง

“นักล่าซากอารยะมาที่นี่กันบ่อย ถ้าหากพวกนายเจอเข้าก็ต้องเรียนรู้วิธีรับมือกับพวกเขา การมีปฏิสัมพันธ์และแลกเปลี่ยนข้อมูลกับข้าวของอื่นๆ”

“หัวหน้าเพิ่งบอกไปไม่ใช่เหรอว่าไม่มีข้าวของมีค่าทั่วไปเหลือแล้ว?” หลงเยว่หงประหลาดใจ

เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ

“มีสำนวนบอกไว้ไม่ใช่หรือไง? เรือพังยังมีตะปูสามจิน นับประสาอะไรกับโรงงานใหญ่ขนาดนี้?

“มีนักล่าหลายคนคิดว่าถ้าหาอะไรจากที่อื่นไม่ได้ก็ลองมาหาที่นี่ดู ไม่แน่ว่าอาจจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปบ้างก็ได้

“ก่อนหน้านี้ก็มีนักล่ามาขุดดินขนเอาท่อประปากลับไปแลกเป็นอาหาร”

เมื่อเห็นว่าหลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าว่าไม่มีอะไรสงสัยแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็หันไปรอบๆ แล้วพูด

“งั้นก็เริ่มได้แล้ว

“ไป๋เฉินกับฉันจะเฝ้ารถรออยู่ที่นี่ ถ้าพวกนายเจอปัญหาที่รับมือไม่ได้ก็ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมา ถ้าต้องการคำแนะนำอะไรก็กลับมาในรัศมีสองกิโลนี้แล้วใช้วิทยุสื่อสาร”

[หมายเหตุ]

เรือพังยังมีตะปูสามจิน 烂船还有三斤钉 (จิน = 500 กรัม) เป็นสำนวนจีนเปรียบเทียบว่าแม้แต่เรือที่พังแล้วก็ยังมีตะปูให้เก็บ แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่ดูเหมือนไร้ค่าแต่ก็อาจจะมีอะไรที่มีประโยชน์หรือข้อดีแฝงอยู่บ้าง