“หลาน… ท่านประมุข หลังจากนี้หนึ่งชั่วยามขอเชิญท่านไปตั้งม่านพลังใหม่ที่เขาหลานวั่ง” มู่หลีค้อมเอวลงเล็กน้อย

ตระกูลหลานนั้นใช้ชีวิตที่ตัดขาดกับโลกภายนอก ทุกครั้งที่มีการสืบทอดตำแหน่งประมุข ม่านพลังตระกูลหลานจะต้องมีการตั้งขึ้นมาใหม่ มิเช่นนั้นจะค่อยๆ หายไปตามการจากลาของประมุขคนก่อน

“มู่หลี” หลานเยี่ยเรียก ได้ยินหลานเยี่ยเรียกตนเองเช่นนี้ ไม่ใช่เชียนจื๋อซือหรือหลานเช่อ มู่หลีก็เงยหน้าขึ้นมองหลานเยี่ยอย่างตื้นตันใจ

“เสี่ยวเยี่ย” มู่หลีเรียกหลานเยี่ยเสียงเบา เขาไม่มั่นใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขายังกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรือไม่

หลานเยี่ยหัวเราะ จากนั้นก็เดินมาหน้ามู่หลี กอดเขาเอาไว้แน่น การกระทำที่มาอย่างกะทันหันไม่ทันตั้งตัวนั้นทำให้มู่หลีไม่รู้ต้องทำเช่นไร ครู่ใหญ่ถึงได้เอื้อมมือออกมากอดหลานเยี่ยไว้ ห่างออกไปไกลหลานเฟิงยืนมองภาพเหตุการณ์นี้ ไม่มีความรู้สึกใดๆ แต่มือที่กำอยู่บนกระบี่นั้นกระชับเข้าหากันแน่นกว่าเดิม

“มู่หลี แต่ก่อนข้ารู้สึกตัวช้าเกินไป ไม่รับรู้ความรู้สึกที่เจ้ามีต่อข้า ทำร้ายเจ้าอยู่ตลอด” หลานเยี่ยปล่อยมู่หลีออก มองตรงไปในตาเขาพลางพูดออกมา

“แต่ต้องขอโทษด้วย ข้าไม่อาจตอบรับเจ้าได้ เพราะในใจของข้าไม่สามารถรับคนที่สองได้ ต่อให้คนนั้นไม่มีปฏิกิริยาอะไรให้ข้าได้เห็น ข้าเองก็ตัดสินใจที่จะยืนหยัดต่อไป ต่อให้เป็นเพียงความสัมพันธ์นายบ่าวโดยบริสุทธิ์ใจก็ดี”

มู่หลีหัวเราะ หัวเราะอย่างเบิกบานใจ ไม่มีความขุ่นมัวใดๆ

“ข้ารู้นานแล้ว ข้ารู้ตั้งแต่สามปีก่อนหน้านี้ ข้าสู้เขาไม่ได้ อย่างไรเจ้าก็เป็นของเขา วางใจเถิด เสี่ยวเยี่ย ความรักของเจ้าจะต้องได้รับการตอบรับ ในเมื่อเป็นคนรักไม่ได้ หวังว่าพวกเรายังคงเป็นพี่น้อง เป็นพี่น้องตลอดไป”

“อืม พี่น้องตลอดไป”

“แต่หากเขาทำเรื่องที่ไม่ดีต่อเจ้าข้าจะแย่งเจ้ากลับมาใหม่ เอาตามนี้ อย่าลืมเรื่องม่านพลังเล่า ข้าไปแล้ว”

“อืม” แผ่นหลังของมู่หลีที่จากไปไกลนั้นดูห้าวหาญ ไม่มีความอาลัยแม้แต่น้อย

มองดูมู่หลีที่ห่างออกไปไกล หลานเยี่ยหมุนตัวมองหลานเฟิงที่ยืนอยู่ไกลๆ เขายิ้มออกมา หลานเฟิงที่แต่ก่อนอาศัยมุกหลิววั่งก็ยังไม่เคยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกใดๆ ในที่สุดวันนี้เสี้ยวนาทีที่ตนเองกอดมู่หลีแน่นก็ถ่ายทอดความรู้สึกหงุดหงิด ไม่สงบและโกรธโมโหออกมา

แม้จะผ่านมาแล้วหายไปอย่างรวดเร็วแต่ก็ถูกหลานเยี่ยจับได้ แอบซ่อนความรู้สึกได้ดีแต่กลับเกิดรูโหว่ให้เห็น ดูท่าทางเขายังสนใจตนเองอยู่บ้าง ดูท่าทางความมุ่งมั่นของตนจะถูกต้องแล้ว

หลานเฟิงรู้ว่าตนเองควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดี เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาไม่มั่นใจว่าหลานเยี่ยสังเกตเห็นหรือไม่ แต่ตอนที่เขาพบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่หลานเยี่ยมาปรากฏตัวตรงหน้าโดยที่เขาไม่รู้สึกตัว เขาถึงเข้าใจว่าวั่งหลอกขายตนเสียแล้ว

เขารู้ว่าหลิวและวั่งหวังดี อยากจะจับคู่พวกเขาสองคน แต่เวลาออกจะเร็วไปเสียหน่อย รอจัดการเรื่องตระกูลหลานเสร็จ เขาย่อมสารภาพทุกอย่างกับหลานเยี่ย

ใต้หล้าต้องล้างไพ่อีกครั้งเป็นผลลัพธ์ที่เกิดจากสิ่งเมื่อพันปีก่อน ทำตามใจหลานเยี่ยไม่ได้ ทำตามใจเขาหลานเฟิงไม่ได้เช่นเดียวกัน ท่ามกลางสิ่งที่กำหนดไว้แล้วไม่รู้ว่าต้องฝ่าด่านออกไปอย่างไร กลายเป็นคนเดินหมากหรือจะเป็นหมากเสียเอง พวกเขาตั้งหน้าตั้งตาคอย

“เฟิง เจ้าจะอยู่เคียงข้างข้าไปตลอดใช่หรือไม่” หลานเยี่ยมองเขา ในดวงตามีความคาดหวังปรากฏออกมาให้เห็น

“หลานเฟิงจะต้องติดตามนายน้อยทุกภพชาติไป” หลานเฟิงคุกเข่าข้างเดียวลงบนพื้น

“ดี จำคำของเจ้าวันนี้เอาไว้ ทุกภพชาติไป

ถ้าเช่นนั้นตอนนี้ก็อุ้มข้ากลับไป จำไว้ ว่าต้องอุ้มนะ” หลานเยี่ยยิ้มเจ้าเล่ห์

“หือ?” หลานเฟิงมองคนที่กำลังเดินกลับ ริมฝีปากกระตุก

“ฮ่า ฮ่า ล้อเจ้าเล่น ไปเถิด กลับกัน” หลานเยี่ยก้าวยาวไปข้างหน้า แม้จะผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความหวัง