“คราวนี้ตระกูลเยี่ยตั้งใจแล้วว่าจะต้องยึดครองแผ่นดิน เมืองหลวงอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจเท่าไรนัก ฉะนั้นพวกเขาถึงได้บุกโจมตีเขาเทียนปี้และซีเชวียพร้อมกัน สองสถานที่นี้ตระกูลเยี่ยได้จัดการอย่างชัดเจนว่าต้องการเป็นปฏิปักษ์กับเขาเทียนปี้ ดังนั้นขอร้องท่านลุง ต่อให้ทำเพื่อท่านแม่ของข้าก็ต้องให้คนตระกูลหลานเข้ามาในเขาเทียนปี้ปราบศัตรูไปพร้อมกับทหารกล้าเขาเทียนปี้” คำพูดของหลานเยี่ยอ้อนวอนขอร้อง ขาดแค่เพียงคุกเข่าขอร้องอวิ๋นอี้แล้ว

ในที่สุดคำพูดของหลานเยี่ยทำให้อวิ๋นอี้มีปฏิกิริยาขึ้นมาบ้าง อาจเป็นเพราะการกระตุ้นจากการที่หลานเยี่ยพูดถึงแม่ ใบหน้าของอวิ๋นอี้ปรากฏสีหน้าอ่อนไหวขึ้นมา

“ท่านพ่อ ที่ท่านพี่พูดนั้นไม่ผิดเลย ด่านมู่หลิงแม้จะป้องกันง่ายโจมตียาก แต่จะยืดเยื้อต่อไปเช่นนี้ก็ไม่ใช่แผนการระยะยาว ลูกคิดว่าน่าจะฟังข้อเสนอของท่านพี่ ให้คนตระกูลหลานเข้ามาในเขาเทียนปี้ ปราบศัตรูไปด้วยกัน” อวิ๋นหรูเอ่ยปาก พูดกล่อมอวิ๋นอี้

“อีกทั้งเขาเทียนปี้แม้จะอยู่มาเป็นพันปีเหมือนกับตระกูลหลานและตระกูลเยี่ย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีความสามารถทัดเทียมกับตระกูลเยี่ยได้ กำลังทหารของตระกูลเยี่ย ท่านพ่อก็รู้ กำลังทหารของเขาเทียนปี้ ท่านพ่อเองก็รู้ ท่านพ่อไม่อยากเห็นดวงไฟอมตะสักดวงบนกำแพงนี้ดับลงไป หลายปีมานี้เขาเทียนปี้ไม่ได้เอาความสำคัญวางไว้ที่การฝึกทหาร แต่ให้ความสำคัญกับชีวิตของประชาชนทั่วไป เพื่อที่จะให้ชาวบ้านมีชีวิตที่ดีขึ้น พวกเราพยายามมากมายและละทิ้งสิ่งต่างๆ มากมาย ตอนนี้เขาเทียนปี้สงบสุข มีความสุขรักใคร่กลมเกลียว

แต่หากสูญเสียชีวิต สูญเสียตระกูลหลัก สิ่งเหล่านี้ที่พวกเราทำจะมีความหมายอะไร หันกลับมาพวกเขาก็ต้องกระจัดกระจายแยกย้ายกันไป ห่างเมียจากลูก” อวิ๋นหรูใช้ความพยายามมากที่สุดในการพูดกล่อมอวิ๋นอี้

“ท่านลุง หลายปีผ่านมาแล้ว หลานขอร้องท่านให้ปล่อยวางเรื่องในตอนนั้นลงได้หรือไม่ ประชาชนเขาเทียนปี้ล้วนต้อง…”

“พอแล้ว” อวิ๋นอี้หมุนตัว พูดขัดหลานเยี่ยด้วยความโมโหอย่างมาก

“พูดจบหรือยัง? เจ้าพูดสิ่งเหล่านี้ออกมากไม่รู้สึกมีความผิดในใจบ้างหรือ?” หลานเยี่ยคิดไว้อยู่แล้วว่าอวิ๋นอี้อาจจะโดนตนเองบีบจนระเบิดออกมา ดังนั้นจึงไม่ได้พูดอะไร ฟังอยู่เงียบๆ เท่านั้น

“อยากให้ข้าปล่อยวางสิ่งเหล่านี้อย่างนั้นหรือ? ใช่แล้ว ข้าควรปล่อยวางได้แล้ว ข้าควรปล่อยวางนานแล้ว อย่างไรข้าก็เป็นนายของเขาเทียนปี้ เพื่อประชาชนเขาเทียนปี้ข้าควรจะปล่อยวางได้แล้ว นี่คือความรับผิดชอบของข้า และเป็นหน้าที่ของข้าเช่นกัน ข้าจะต้องละทิ้งประโยชน์และการสูญเสียส่วนตัวแลกกับความสำเร็จของคนมากมาย” อวิ๋นอี้หมุนตัวลูบคลำดวงไฟอมตะของอวิ๋นหรงบนกำแพง

“แต่ใครจะมาทำให้นางสมหวังเล่า? เจ้ารู้หรือไม่ การที่เป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาเทียนปี้ แต่เดิมนางควรจะได้เสพสุขเกียรติยศเงินทองไปตลอดชีวิต นางมีพรสวรรค์เหนือกว่าคนอื่น พลังก็อยู่เหนือกว่าผู้ใดในเขาเทียนปี้ รวมถึงข้า แต่คนเช่นนี้นางตายไปแล้ว เพื่อลูกของตนเอง นางยิ่งใหญ่มาก นางเป็นแม่ที่ดี เอาความจริงแล้วข้าไม่ควรคิดแค้นตระกูลหลานของพวกเจ้า ข้าควรจะคิดแค้นตระกูลเยี่ย แค่ทำไมตอนนั้นคนที่ตายไม่ใช่หลานชิง แต่เป็นนาง น้องสาวของข้า น้องสาวคนเดียวของข้า น้องสาวที่คลอดออกมาก็ไม่มีพ่อมีแม่ของข้า

น้องสาวที่ข้าปกป้องดูแลมาจนโต จากนั้นก็มอบให้กับหลานชิง ดังนั้นข้าถึงแค้น ข้าแค้นตระกูลเยี่ย ข้าแค้นตระกูลหลาน หลานชิงใกล้ตายแล้วข้าดีใจมาก แต่ยังมีตระกูลเยี่ย ตระกูลเยี่ยยังอยู่ ไม่เพียงมีชีวิต แล้วยังอยู่ดีกินดีอีกด้วย

ดังนั้นข้าจะต้องให้ตระกูลเยี่ยใช้เลือดชำระหนี้เลือด ข้าจะกำจัดพวกเขา” อารมณ์ที่อวิ๋นอี้กักเก็บไว้มานานหลายปีระเบิดออกมาพร้อมกัน เลือดอึกหนึ่งถูกสำรอกออกมา อวิ๋นหรูรีบเข้าไปเปิดทางลมให้เขา

ในตอนนี้นี่เองที่ประตูโถงบรรพชนถูกเปิดออก