คนผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้องหลานเซียว

“ชิวจือเว่ยไปแล้วหรือ?”

“อืม ไปแล้ว”

“อยากพูดอะไรก็พูดออกมาตรงๆ เถิด” หลานเซียวมองหลานเจ๋อที่เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก

“ท่านประมุขและชิวจือเว่ยใกล้ชิดเกินไปหรือไม่ขอรับ ตระกูลหลานและตระกูลเยี่ยไม่อาจแต่งงานข้ามตระกูลได้กฎนี้ไม่เคยมีใครแหกคอกมาก่อน หากท่านประมุขจริงใจข้าน้อยก็ต้องขอให้ท่านประมุขปล่อยวางลงโดยเร็ว ทั้งสองตระกูลแต่งงานกันจะต้องเป็นเคราะห์ร้ายของแผ่นดินนี้เป็นแน่”

“ทั้งสองตระกูลมีสัมพันธ์ที่ดี นั่นไม่ใช่ว่าใต้หล้าจะสงบสุขอย่างนั้นหรือ ไม่มีการศึกอีกต่อไป”

“แต่ก็การกินอิ่มนอนหลับจะทำให้เกิดความลุ่มหลง ก่อให้เกิดเรื่องขึ้นอีกครั้ง”

“ที่พูดก็ไม่ผิด แต่เจ้าคิดว่าที่ข้าปฏิบัติต่อเขาเหมือนมาจากใจจริงอย่างนั้นหรือ?” หลานเซียวยิ้มอย่างไม่ยี่หระ

“คนอย่างเขาถือเป็นหมากที่ดีตัวหนึ่ง เป็นหมากที่ควบคุมได้ดี อีกทั้งพูดถึงข้ากับเขาไม่มีผลลัพธ์ แล้วเจ้ากับชังหลานก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ คนหนึ่งเป็นอมนุษย์ อายุยืนยาวถึงพันปี หมื่นปี แต่เจ้ามีอายุเพียงแค่ร้อยปีเท่านั้น”

“เรื่องของพวกเราคงไม่ต้องให้ท่านประมุขเป็นกังวล ไม่ว่าพวกเราจะมีเวลาอยู่ด้วยกันนานขนาดไหนก็มากพอแล้ว”

“จากนั้นก็เหลือเพียงเขาไว้คนเดียวบนโลกนี้ ทนรับความทุกข์จากความคิดถึงนับพันปีหมื่นปีอย่างนั้นหรือ?”

หลานเจ๋อไม่ได้พูดอะไร

ความนิ่งเงียบอันยาวนานระยะหนึ่งถูกหลานเซียวทำลายลงก่อน

“นี่คือของวิเศษที่ข้าหามาได้ด้วยความบังเอิญ มุกหลิววั่ง ตอนที่อายุขัยของเจ้าได้หยุดลง ให้นำเอาวิญญาณดึงออกมาใส่หนึ่งในมุกหลิววั่ง ทำให้เจ้าอยู่บนโลกนี้ได้ตลอดกาล ด้วยความสามารถของชังหลานน่าจะสามารถทำให้เจ้ามีกายหยาบได้ แต่หากวิญญาณถูกทำลายนั่นก็ทำได้เพียงถูกผนึกอยู่ในนั้น จะต้องมีสักวันที่วิญญาณได้รับการฟื้นฟู”

มุกหลิววั่งลอยอยู่บนมือหลานเซียว หลานเจ๋อนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ คุกเข่าข้างเดียวลงบนพื้น

“ขอบพระคุณท่านประมุข หลานเจ๋อจงรักภักดีต่อท่านประมุขทุกชาติภพไป”

“ลุกขึ้นมาเถิด เจ็ดวันหลังจากนี้ชิวจือเว่ยจะบุกโจมตีเมืองหลวง ข้าจะต้องไปดูด้วย สำหรับเขาเทียนปี้ ขอแค่ข้าไม่พูดเขาก็ไม่กล้าไปยุ่ง”

“ข้าน้อยเข้าใจข้าน้อยขอตัว”

หลานเจ๋อกำลังจะถอยออกไป สตรีนางหนึ่งก็พุ่งเข้ามาร้องไห้ก้มตัวอยู่แนบเท้าหลานเซียว

“ท่านพี่ ท่านจะต้องช่วยข้า”

“ซูเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไร รีบลุกขึ้นมา”

“ท่านพี่ ตอนนี้มีท่านคนเดียวที่ช่วยข้าได้ ข้าไม่มีหนทางแล้วจริงๆ” หลานเซียวประคองอวิ๋นซูให้ขึ้นมานั่ง หลานเจ๋อถอยออกจากห้องไปเงียบๆ พลางปิดประตูห้องให้

หลานเซียวถึงได้เห็นอย่างชัดเจนว่าอวิ๋นซูแต่งกายในชุดสาวรับใช้ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง หน้าตาสกปรกมอมแมม ดูท่าว่าหนีออกมาจากเขาเทียนปี้

“นี่เกิดอะไรขึ้น พูดมาเถิด”

“ตระกูลเยี่ยบุกโจมตีซีเชวีย ท่านพ่อเป็นกังวลอย่างมาก คิดว่าหลังจากตระกูลเยี่ยตีตระกูลหลานได้แล้วเขาเทียนปี้ย่อมไม่อาจรักษาได้อีกต่อไป ฉะนั้นเลยคิดจะส่งข้าไปยังตระกูลเยี่ย แต่งงานกับชิวจือเว่ย แต่ข้าไม่ยินยอมเขาเลยจับข้าขังเอาไว้ บ่าวรับใช้ข้างกายข้าสู้จนตัวตายเพื่อส่งข้าออกมา”

หลานเซียวฟังไปฟังมาจนเกือบหลุดหัวเราะออกมา

“ซูเอ๋อร์ของพวกเรารูปงามดั่งดอกไม้เช่นนี้จะไปเสียเปรียบให้กับเจ้าชิวจือเว่ยได้อย่างไร วางใจ ปล่อยให้พี่จัดการ พี่จะแก้ปัญหาให้เจ้า”

“อืม” อวิ๋นซูร้องไห้พลางพยักหน้า

“อีกอย่างซูเอ๋อร์เจ้าควรจะบอกสักหน่อยหรือไม่ว่าแท้จริงแล้วเจ้าชอบใครกันแน่”

“ท่านพี่” อวิ๋นซูพาลโกรธเอาดื้อๆ

“เจ้าไม่พูดข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้นะ ช่วยไม่ได้นะ” หลานเซียวขำขัน

“เป็นฉีฮวนเจ้าค่ะพี่” อวิ๋นซูก้มหน้าพูด

“องค์ชายเก้าแห่งราชสำนักอย่างนั้นหรือ” อวิ๋นซูพยักหน้า

“ไม่ง่ายเลย เขามีท่าทีเช่นไร?” หลานเซียวคิดถึงเรื่องที่หลังจากนี้เจ็ดวันชิวจือเว่ยจะบุกโจมตีเมืองหลวง

“เขาเองก็ยอมเจ้าค่ะ” เสียงของอวิ๋นซูเหมือนยุงบิน

“เช่นนี้แล้วกัน เจ้าอยู่ที่ตระกูลหลานไปก่อน เรื่องท่านลุงและเรื่องฉีฮวน พี่จะช่วยจัดการให้เจ้า ภายในเจ็ดวันรับประกันว่าเจ้าจะต้องแต่งงานออกไปอย่างสมฐานะหน้าตา”

“ไม่ต้องสมฐานะหน้าตา เขาบอกว่าขอแค่ได้อยู่กับข้า เขาไม่ต้องเป็นองค์ชาย และไม่ต้องการเกียรติยศศักดิ์ศรี เขายินยอมที่จะหลบอาศัยในป่าเขากับข้า ใช้ชีวิตธรรมดาสามัญ”

“เขาพูดเช่นนี้เพราะคิดเช่นนี้จริงหรือ? คำพูดของบุรุษไม่อาจเชื่อได้ทั้งหมด เจ้าอยู่ดีกินดี บ่าวรับใช้เป็นกลุ่มมาตั้งแต่เด็ก วันๆ เอาแต่สบาย คอยแต่รับผลประโยชน์ เจ้าจะใช้ชีวิตลำบากกับเขาได้หรือ?”

“ข้าทำได้ ขอแค่ได้อยู่กับเขา”

“ก็ดี ถึงเวลาหากเขารังแกเจ้า ข้าจะซัดเขา”

“เจ้าค่ะ”

“เอาเถิด ไปล้างหน้าล้างตา แล้วไปนอนซะ หน้าตามอมแมมแล้ว”

“อืม เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านพี่”

อวิ๋นซูมาตระกูลหลานอยู่บ่อยๆ จึงคุ้นเคยกับที่แห่งนี้ กระโดดโลดเต้นออกไปด้วยอารมณ์ผ่องใสเบิกบาน

มองดูแผ่นหลังอวิ๋นซูที่จากไป หลานเซียวยิ้มน้อยๆ

“หลานเจ๋อ ไปสืบองค์ชายคนนั้น ฉีฮวน”