“วางใจ ข้าไม่เป็นอะไร ทางด้านเมืองหลวงน่าจะจบลงแล้ว พวกเรากลับกันเถิด ไปดูรางวัลจากการศึกเสียหน่อย” ชิวจือเว่ยกลับมาทำหน้าทะเล้นเหมือนที่เคยเป็นมา

“…”

รอจนพวกเขากลับไปถึงก็ต้องพบว่าทุกอย่างถูกจัดการอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย คงเป็นเพราะชายแก่เหล่านั้นเป็นคนจัดการอย่างแน่นอน

“ท่านประมุข ครั้งนี้ได้รับผลพลอยได้เยอะอย่างมาก” เซ่าเยี่ยซือชิวเหลียงพูดกับชิวจือเว่ย

“พ่อเฒ่าจัดการได้ดีนี่ เช่นนั้นงานเก็บกวาดและรับมือของเขาเทียนปี้ก็มอบให้ท่านแล้ว พวกเราไปเดินเล่นก่อนแล้ว”

พูดจบก็จะออกไป แต่จู่ๆ ก็หยุดลงอีกครั้ง

“อย่าลืมเสียล่ะ ต้องจัดการถอนรากถอนโคนเสียให้สิ้น ข้าไปแล้ว”

พลางมอบเรื่องทั้งหมดให้เขาจัดการ ชิวฉือโกรธจนพ่นลมใส่หนวด ถลึงตาโต คนคนนี้มีเมียแล้วลืมแม่จริงๆ

แต่เมียคนนี้ก็ไม่ใช่คนขี้หงอเลยจริงๆ

“จือเว่ย ไปเยี่ยมดูอวิ๋นซูดีหรือไม่”

พวกเขาเดินเล่นไปทั่วตระกูลเยี่ย จู่ๆ หลานเซียวก็พูดกับชิวจือเว่ย

ชิวจือเว่ยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วส่ายหน้า

“ข้าไม่ไปจะดีกว่า พวกเขาแม้จะถูกปิดบังข่าวสาร แต่หากพวกเขาถามขึ้นมา ข้าจะพูดเช่นไร? พูดว่าข้าฆ่าบิดามารดาของเขา ฆ่าทั้งครอบครัวของเขา ทำลายทั้งตระกูลของเขาอย่างนั้นหรือ? หรือจะบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่จำเป็นต้องกังวล”

ชิวจือเว่ยพูดออกมาเรียบๆ แต่ทำให้หลานเซียวรู้สึกว่าเป็นความผิดของตน หากว่าตนเองยอมวางทุกอย่างเพื่ออยู่กับเขา เช่นนั้นก็ไม่ต้องทำเรื่องมากมายเช่นนี้ และไม่ต้องแบกรับเรื่องมากมายเช่นนี้

เมื่อคิดถึงตรงนี้จู่ๆ หลานเซียวก็ยืนไม่ไหวอีกต่อไป ตนเองเป็นอะไรไป? ตนเองสั่นคลอนแล้วอย่างนั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้ สิ่งที่ตนต้องการคือแผ่นดินนี้ ไม่อาจถูกผูกมัดอยู่ที่นี่ แต่ได้แผ่นดินมาแล้วเป็นอย่างไร? ทำไมข้าถึงต้องการแผ่นดิน ข้าลืมอะไรไปหรือไม่? ข้าเป็นอะไรไป…

“ภรรยาๆ เจ้าเป็นอะไรไป ภรรยาๆ?”

หลานเซียวได้สติกลับมา เห็นชิวจือเว่ยเขย่าเขาด้วยสีหน้าร้อนใจ

“ข้า…” ยังไม่ทันพูดจบ จู่ๆ หลานเซียวก็รู้สึกว่าเบื้องหน้าดำสนิท เป็นลมสลบไป ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะหายไปทั้งหมด เขาเหมือนเห็นใบหน้าที่ใกล้จะร้องไห้ออกมา

“ไอยา ท่านอา ภรรยาเป็นอะไรกันแน่?”

“ท่านประมุขไม่ต้องเป็นกังวล คุณชายหลานเพียงแค่ไฟร้อนโจมตีหัวใจเท่านั้นเอง ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“ไฟร้อนโจมตีใจ ทำไมถึงได้ไฟร้อนโจมตีใจเล่า ภรรยาจะตื่นขึ้นมาเมื่อไร”

“ท่านประมุขเปิดลมปราณให้คุณชายหลานเสียหน่อยก็จะตื่นขึ้นมาเอง”

“จริงหรือ?”

“ท่านประมุขไม่ต้องเป็นกังวล ข้าขอตัวก่อน”

รอจนเหลือคนเดียวอยู่ภายในห้อง ชิวจือเว่ยก็ขับกระแสพลังถ่ายให้หลานเซียว แต่เพิ่งจะส่งกระแสพลังเข้าภายในร่างกายหลานเซียว หลานเซียวก็ขมวดคิ้วมุ่น ชิวจือเว่ยรีบหยุดมือในทันใด พลางเอากระแสพลังที่ส่งไปในร่างหลานเซียวออกมา ด้วยความไม่ทันระวังจึงดูดกระแสพลังของหลานเซียวออกมาด้วย ทันใดนั้นก็ต้องรู้สึกถึงความทรมานอย่างมาก

“กระแสพลังต่อต้านซึ่งกันและกัน ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ปกติตอนที่ทำก็ไม่เห็นว่าจะมีเหตุอันใด ทำไมถึง หรือปกติภรรยาจะอดทนตลอดอยู่อย่างนั้นหรือ น่าจะไม่ใช่ ภรรยาไม่ได้แสดงท่าทีทรมานออกมาเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงลองดูเสียหน่อยทำให้ภรรยาระเบิดออกมา”

ตอนที่หลานเซียวฟื้นขึ้นมาก็เห็นว่าชิวจือเว่ยกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตนเอง

ทันใดนั้นต้องตกตะลึงไป

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”

“ท่านอาบอกว่าภรรยาเจ้าไฟร้อนโจมตีหัวใจ ข้าช่วยเปิดลมปราณขับพลังให้เจ้า แต่ก็ต้องพบว่าพลังของพวกเราต่อต้านกัน ทำได้เพียงเปลี่ยนวิธีให้ระเบิดออกมา” ชิวจือเว่ยเหมือนเด็กที่ทำความผิด

หลานเซียวรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา

“เข้ามา” ชิวจือเว่ยเดินเข้าไปหาอย่างเชื่อฟัง

หลานเซียวจุมพิตลงบนหน้าผากของเขา

“ขอบคุณสามีมาก” ที่จริงยังมีอีกประโยคที่ไม่ได้พูดออกมา

แต่ขอโทษด้วย

ชิวจือเว่ยได้ยินหลานเซียวเรียกตนเช่นนี้ก็นิ่งงันไป ผ่านไปนานถึงได้สติกลับมา

“ภรรยา เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่าสามีแล้ว ในที่สุดก็เรียกข้าว่าสามีแล้ว” ชิวจือเว่ยอุ้มหลานเซียวมาไว้ในอ้อมกอดพลางออดอ้อน หลานเซียวยิ้มอย่างขมขื่น