“ท่านประมุข พวกเราจะออกเดินทางเมื่อไร?” เซ่าเยี่ยซือถามขึ้น

“รอคนครบแล้วจึงออกเดินทาง”

“แต่คนครบแล้วนี่ขอรับ” ไม่รู้ว่าทำไมชิวจือเว่ยถึงได้รู้สึกว่าตอนนี้เซ่าเยี่ยซือจู่ๆ เกิดปะทุนิสัยบื้อใบ้ขึ้นมา

“ข้าบอกว่ายังไม่ครบก็คือยังไม่ครบ เจ้าพูดมากขนาดนี้คงต้องหาคนมารักษาเจ้าแล้วใช่หรือไม่”

“เหมือนกับท่านประมุขหลานรักษาท่านอย่างนั้นหรือ?”

“…”

“ท่านประมุขหลานอะไรกัน เรียกว่าฮูหยิน”

“…” หลานเซียวที่เพิ่งก้าวเข้ามาทันได้ยินประโยคนี้พอดี สีหน้านั้นดำคล้ำไม่ปกติ หน้าของคนคนนี้ถูกล้างจนหายสิ้นไปแล้วหรืออย่างไร

“พูดอีกครั้งซิ ได้ยินไม่ชัด”

“ภรรยาเจ้ามาแล้วหรือ ข้ากำลังสั่งสอนเขาอยู่เลย หลังจากนี้คนตระกูลเยี่ยล้วนเรียกเจ้าว่าฮูหยิน”

“โอ้ ของตรงนี้ทำไมถึงไม่มีแล้วเล่า?” หลานเซียวลูบใบหน้าชิวจือเว่ย

“หา?”

“แม้แต่ของกำนัลยังไม่ทันจะได้มอบให้ ก็เรียกว่าฮูหยินเสียแล้ว”

“ข้าเรียกเจ้าว่าฮูหยินอยู่ตลอดเวลาเจ้าเองก็เออออไม่ใช่หรือ? เรียกฮูหยินย่อมเหมือนกัน”

หลานเซียวเกือบจะเอาขลุ่ยหยกในมือเคาะหัวเขา ตอนแรกเป็นใครกันที่แบกหน้าไม่สนใจเรียกตนเองว่าภรรยาเล่า! ตอนนี้ยังคิดได้คืบจะเอาศอกอีก

“ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระแล้ว ออกเดินทางเถิด ถ้ายังไม่ไป ฟ้าจะมืดแล้ว”

“ขอรับ ฮูหยิน”

“…”

ชิวจือเว่ยนำขบวนอยู่ด้านหน้า ทัพขบวนใหญ่ตามมาด้านหลัง หลานเซียวและชิวจือเว่ยนั่งอยู่บนหลังม้าตัวเดียวกัน เดินไปพลาง ชิวจือเว่ยหยอกเย้าหลานเซียวไปพลาง

“ภรรยา ครั้งนี้ทำศึกกลับไปเจ้าจะตกรางวัลข้าอย่างไร?”

ชิวจือเว่ยเอาหัวไปวางไว้บนไหล่หลานเซียว

“เจ้าอยากได้ของรางวัลอะไร?” หลานเซียวหันหน้าไป พลางมอบจูบให้เขาทีหนึ่ง

“อืม ให้ข้าคิดก่อน” ชิวจือเว่ยครุ่นคิดด้วยท่าทีเหม่อลอย

“เจ็ดครั้งในหนึ่งคืน ปลดท่าทางที่มากขึ้น เจ้าย้ายมาที่ชุนอวี้หว่าน” ชิวจือเว่ยพูดรวดเดียวออกมาสามอย่างทำให้หลานเซียวเกิดความคิดอยากให้เขาตายคาเตียง

“เจ้าคิดว่าข้าอยู่มานานเกินไป อยากให้ข้าตายคาเตียงอย่างนั้นหรือ ยังจะมาเจ็ดครั้งในหนึ่งคืน รอดูซิว่าข้าจะไม่ตีขาเจ้าให้หัก”

“ไอยา แต่ภรรยาเจ้าพูดเองนะว่าให้ข้าเลือกเอง เจ้าอย่าได้มาบิดพลิ้วเป็นอันขาดเชียว” ชิวจือเว่ยพูดออกมาด้วยความน้อยใจ

“ได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น”

“อืมๆ เช่นนั้นก็อย่างเดียว”

“ปลดท่าทางที่มากขึ้น” ใบหน้าของหลานเซียวแดงก่ำขึ้นมาในทันใด

“ภรรยาเจ้าดีที่สุดเลย สามีจะต้องพยายามมากกว่านี้แล้ว”

“ถ้าพูดอีกข้าจะฉีกปากเจ้า”

“หึ หึ”

ทั้งสองคนเปิดเผยทำตามอำเภอใจ เซ่าเยี่ยซือที่เดินตามอยู่ข้างหลังนั้นหน้าแดงไปหมด

“เจ้าเป็นอะไร หน้าแดงเสียขนาดนั้น”

“ข้าน้อยไม่เป็นอะไรขอรับ ขอบพระคุณท่านประมุขที่เป็นกังวล”

“เจ้าไปหาคนพวกนี้ ทำตามที่ข้าพูด…”

“ขอรับ”

“เจ้าพูดกับเขาว่าอะไร”

“ถึงเวลาเจ้าก็จะรู้เอง”

พวกเขามุ่งเดินทางต่อไป ไม่นานกลุ่มคนที่ถูกส่งออกไปก็กลับเข้ามา

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ตามทางมีประชาชนที่หลีกหนีจากภัยพิบัติเดินทางผ่านมา เหลือบตามองพวกเขา ในตอนนี้นี่เองจู่ๆ ชิวจือเว่ยก็จับศีรษะของหลานเซียวให้หันมาพลางจูบเข้าไป แล้วยังกดศีรษะของหลานเซียวเอาไว้เป็นแม่นมั่น

“ชิว… เจ้าทำอะไร?”

“ใครกัน รีบไปซะ อย่าหยุดมองมั่วซั่ว” ทหารนายหนึ่งเอ่ยขึ้น

ผู้คนเหล่านั้นรีบเดินจากไป

ชิวจือเว่ยถึงได้ปล่อยหลานเซียว

“ชิวจือเว่ย จู่ๆ เจ้าทำอะไรกัน?”

“ทำอะไร? ก็จูบไงเล่า” ชิวจือเว่ยเริ่มสวมบทเสเพลอีกครั้ง

“ท่านแม่ทัพ เป็นตามที่บรรดาประชาชนเหล่านั้นพูด ประมุขตระกูลเยี่ยไม่คิดพัฒนา กล้าโอบกอดชายงามระหว่างการเดินทางทัพทหารอย่างเปิดเผย อีกทั้งขบวนทหารก็เอื่อยเฉื่อย ไม่เป็นระเบียบ”

“ฮ่า ฮ่า ดูท่าท่าตระกูลหลานก็ไม่ได้เรื่องเช่นกัน กลับแพ้ให้กับของเช่นนี้ ครั้งนี้จะต้องทำให้ตระกูลเยี่ยแพ้ราบคาบ จากนั้นก็เป็นตระกูลหลาน เขาเทียนปี้ไม่ได้เรื่อง แผ่นดินนี้ก็จะเป็นหนึ่งเดียว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ยินดีกับท่านแม่ทัพ”