หลานเฟิงหลับไปเพราะฤทธิ์สุราน้อยๆ ที่ดื่มเข้าไป จากนั้นวันรุ่งขึ้นตอนที่ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างหลานเฟิงก็ตื่นขึ้นมา

สิ่งที่ส่งมาจากมุกหลิววั่งคืออะไร? ทำไมถึงได้กดดันและเศร้าโศกเพียงนี้? หลานเยี่ยเจ้าเป็นอะไรกันแน่?

ความรู้สึกเช่นนี้หลานเฟิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี แร่เพราะผ่านมานานเกินไป ถูกความทรงจำผนึกเอาไว้เอง ตอนนี้เมื่อถูกเปิดออกมาอีกครั้งกลับรุนแรงถึงเพียงนี้

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย ชิวหลีฆ่าพ่อแม่เขาต่อหน้าเขาเอง ตอนแรกสิ่งที่อยู่ในใจไม่ใช่ความแค้นแต่เป็นความเศร้า ความรู้สึกที่สูญเสียแหล่งพักพิงทั้งหมดช่างรุนแรงถึงเพียงนี้

เสี่ยวเยี่ยไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นเจ้ายังมีข้า เจ้าได้ยินหรือไม่?

ผ่านไปครู่หนึ่งความรู้สึกนั้นก็หายไป มาอย่างกะทันหัน แล้วก็จากไปอย่างกะทันหัน ทำให้หลานเฟิงรู้สึกว่านี่เป็นเพียงอาการหลอนของตนเอง

เพราะอารมณ์ไม่ดีหลานเฟิงจึงเดินไปยังบริเวณใกล้จุดสูงสุดบนภูเขา มองไปยังทิศทางเขาเทียนปี้ เหมือนว่าทำเช่นนี้จะมองเห็นหลานเยี่ยได้ และเหมือนว่าทำเช่นนี้จะทำให้จิตใจสงบลงได้เล็กน้อย

แต่บริเวณที่ห่างออกไปไกลเป็นเพียงหมอกควันขาวกลุ่มใหญ่ ไม่มีเงาเขาเทียนปี้ให้ได้เห็นแม้แต่น้อย

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลานเยี่ยตั้งใจกดความรู้สึกของตนเองเอาไว้ แต่เขาก็ค่อยๆ ส่งความอบอุ่นและกำลังใจให้หลานเยี่ยผ่านทางมุกหลิววั่ง

“ท่านหัวหน้าแม่ทัพช่างอารมณ์สุนทรีย์เสียจริง ตื่นมาแต่เช้ามาดูพระอาทิตย์ขึ้น” เจียงหลิงปรากฏตัวขึ้นมาในตอนนี้พอดิบพอดี

“แม่ทัพก็เช่นกันไม่ใช่หรือ!”

“ท่านหัวหน้าแม่ทัพ เรื่องเมื่อวานนี้ได้กลับไปคิดใหม่หรือไม่?”

“ต้องขออภัยที่หลานเฟิงพูดไม่น่าฟัง คนที่ไล่ล่าตามหาชื่อเสียงและความสำเร็จมากเกินไปมักมีจุดจบที่ไม่ดีเท่าไรนัก” หลานเฟิงพูดจบก็เดินจากไป เหลือเพียงเจียงหลิงที่ยืนมองแผ่นหลังของหลานเฟิงด้วยสายตาดูแคลน

ความเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ที่ส่งมาไม่หยุดจากหลานเยี่ย แล้วทุกครั้งก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็หายไปเร็วทุกครั้ง หลานเฟิงมั่นใจแล้วว่าหลานเยี่ยกำลังควบคุมอารมณ์ตนเองไม่หยุด

เจ้าจะเป็นอะไรไปไม่ได้ ข้าทำเช่นนี้ไม่ใช่เพราะจะทำให้เจ้าเสียใจ เขาเทียนปี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เจ้าจะวางมือได้หรือไม่ ข้าจะทำแทนเจ้าทั้งหมด ข้าจะเป็นดาบของเจ้า

หลานเฟิงค่อยๆ สงบลง สิ่งที่ส่งมาจากหลานเยี่ยมีเพียงความโศกเศร้าและโกรธเกรี้ยว ไม่มีมีความหวาดกลัวและสิ้นหวังส่งมา นี่หมายความว่าคนที่เกิดเรื่องไม่ใช่หลานเยี่ยแต่เป็นเขาเทียนปี้

เสี่ยวเยี่ย ข้าขอโทษ

กิจวัตรประจำวันของชายแดนที่ไม่มีสงครามก็คือการฝึกซ้อม พระอาทิตย์ลอยขึ้นสูงแล้ว เจียงหลิงพาทหารพลังไปยังลานซ้อมใกล้ๆ เพื่อเข้ารับการฝึกฝน

การประลองฝีมือระหว่างทหารพลัง มีคนเฉพาะด้านคอยสั่งสอนวิธีการพัฒนาพลัง รวมถึงท่าทางฝีมือ วิธีลอบฆ่าต่างๆ เป็นระเบียบและมีวินัย เจียงหลิงเป็นคนที่สามารถพัฒนาสร้างได้ หากลดความคิดเรื่องความสำเร็จลงสักน้อย…

หลานเฟิงขี่ม้าออกไป เตรียมพร้อมสำรวจลอบซีเชวียอีกครั้ง วางแผนก้าวต่อไปใหม่อีกครั้ง

เมื่อมาถึงภายในป่าไม้ที่มืดทึบ จู่ๆ หลานเฟิงก็กระโดดลงมาจากหลังม้า ยืนพิงอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง จับคอเสื้อตรงหน้าอกของตนเอาไว้แน่น

“หลานเฟิงมาช่วยข้า ช่วยข้า หลานเฟิง” คือความหวาดกลัว ความหวาดกลัวและสิ้นหวังที่ลึกล้ำถูกส่งมาจากทางหลานเยี่ยอย่างไม่มีการกดดันแม้แต่น้อย เป็นหลานเยี่ยที่ขอความช่วยเหลือจากตนโดยเฉพาะ เกิดเรื่องขึ้นกับหลานเยี่ยแล้ว

ทันใดนั้นหลานเฟิงกลับไม่รู้ว่าจะตั้งสติจากความสิ้นหวังและหวาดกลัวนี้ได้อย่างไร ในตอนนั้นเสี่ยวเยี่ยถูกตระกูลเยี่ยจับตัวไปด้วยสถานการณ์เช่นนี้ใช่หรือไม่ ทำไมถึงได้เกิดขึ้นอีกครั้ง

จู่ๆ ก็เกิดเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่ด้านหลัง หลานเฟิงรีบเอากระบี่คู่กายหันไปแทงไว้บนต้นไม้ข้างคนคนนั้น

คนคนนั้นนิ่งอยู่ที่เดิมไม่กล้าขยับ มองหลานเฟิงด้วยแววตาสั่นสะท้าน

“ท่านหัวหน้าแม่ทัพ ข้าเอง”