ตอนที่ 252 แพ้แล้วแพ้อีก

ตอนที่ 252 แพ้แล้วแพ้อีก
คนในบริเวณทั้งหมดเดือดดาลขึ้นมาทันที ให้ลูกศิษย์ของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยที่เข้าร่วมการประลองทั้งหมดลงมือพร้อมกัน นี่เป็นคำพูดโอหังขนาดไหน

ลูกศิษย์สิบคนก่อนหน้านี้พ่ายแพ้ติดต่อกัน สุดท้ายสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยก็ไม่กล้าให้พวกเขาลงสนามอีก ส่งพานเจาลงไป สิงเชียนก็เอาชนะพานเจาได้อีก กล่าวได้ว่าสำนักศึกษาราชวงศ์โย่วสุยตบหน้าจั่วสุยจนบวม แต่แล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่พอใจ คิดจะตบหน้าจั่วสุยจนเละ!

โกรธเกรี้ยว คับแค้น ไร้กำลัง ความรู้สึกซับซ้อนมากมายผุดขึ้นในใจของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยทั้งหมด แต่พวกเขายังจะพูดอะไรได้ สิงเชียนอาศัยระดับยุทธ์ก่อจิตขั้นห้าชั้นฟ้าเอาชนะพานเจาที่เป็นอันดับหนึ่งในผังจัดอันดับศิษย์นอกของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยโดยที่ตัวเขาแทบจะไม่บาดเจ็บอะไรเลย ในสถานการณ์เช่นนี้ เอ่ยคำพูดเยี่ยงนี้ออกมา จั่วสุยจะโทษใครได้

สำนักศึกษาราชวงค์จั่วสุยล้มเหลวเช่นนี้ อาจารย์ทั้งหมดก็อับอายจนยากจะรับไหว

พวกศิษย์ของโย่วสุยหัวเราะกันยกใหญ่ “ฮ่าๆ สำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยใช้การไม่ได้จริงๆ พวกข้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของสิงเชียน หากพวกเจ้าบุกมาพร้อมกันแล้วเอาชนะเขาได้ ก็ถือว่าพวกเจ้าชนะเป็นอย่างไร”

“จั่วสุยทุกท่าน ต้องขออภัยในความไร้มารยาทของสิงเชียนด้วย แต่พวกข้าเองก็รู้สึกว่าข้อเสนอนี้ไม่เลว อืม เอาแบบนี้เถอะ หากคนของพวกเจ้าสามารถร่วมมือกันเอาชนะสิงเชียน โย่วสุยของพวกเราก็ขอยอมแพ้อย่างเต็มอกเต็มใจ” อาจารย์ท่านหนึ่งของโย่วสุยหันไปประคองหมัดให้ เอ่ยเสียงดังกับอาจารย์ของจั่วสุย อาจารย์ของจั่วสุยทั้งหมดโมโหจนกัดฟันกรอด

นาทีนี้ไม่รู้ว่ามีคนเท่าไรที่ทำลายเก้าอี้ใต้ร่างพังไปแล้ว ศิษย์ในของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยคนหนึ่งเอ่ยด้วยดวงตาแดงก่ำ “มารดามันเถอะ! โดนคนดูถูกถึงขั้นนี้ สำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยของเราไหนเลยจะเคยถูกหยามเกียรติถึงเพียงนี้มาก่อน รุ่นใหม่เทียบรุ่นก่อนๆ ไม่ได้เลย! ตอนนั้นในยุคของพวกเราภายใต้การนำของอาจารย์เคยบุกไปเข่นม่าสำนักศึกษาราชวงศ์โย่วสุย ทุบตีจนพวกมันเงยหน้าไม่ขึ้น เพียงพริบตาเดียว ศักดิ์ศรีของพวกเรากลับถูกเหยียบย่ำอยู่บนพื้นแล้ว”

“ลูกศิษย์รุ่นนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว” มีคนพยักหน้า “แต่จะโทษพวกเขาเสียทั้งหมดก็ไร้เหตุผลเกินไป เด็กสิงเชียนคนนั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว! หากไม่มีเขา ต่อให้พวกเราแพ้ก็ยังไม่น่าเกลียดเกินไป เพราะพานเจาก็นับว่ามีความสามารถอยู่บ้าง ตอนนี้โย่วสุยปรากฏคนอย่างสิงเชียนขึ้นมาย่อมรับมือได้ยาก ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นของพวกเรา หากอยู่ระดับเดียวกันก็ยังไม่แน่ว่าจะเอาชนะได้”

อาจารย์ของจั่วสุยทั้งหมดสีหน้าเคร่งขรึม แต่ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไร หากรับปากแล้วชนะก็ไม่ใช่เรื่องที่มีเกียรติ แต่หากไม่รับปากก็ยิ่งแย่ คนเขายอมให้เจ้าใช้คนทั้งหมดโจมตีคนเพียงคนเดียว พวกเจ้าก็ยังไม่กล้าหรือ เช่นนี้ศักดิ์ศรีของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยก็คงไม่เหลืออะไรแล้ว

แต่เรื่องที่น่ากลัวที่สุดก็คือ หากทุกคนที่อยู่ในสนามไม่มีใครสามารถเอาชนะสิงเชียนได้ นั่นต่างหากคือการทำร้ายสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยอย่างร้ายแรงจนถึงระดับไม่คาดคิด

ดังนั้นตอนนี้อาจารย์ของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยจึงไม่อาจเดินหน้าหรือถอยหลัง

“เจ้าพวกงี่เง่า สุกรโง่!” ห่าวฉิวที่ดูอยู่มุมหนึ่งด่ากราดไม่หยุด “หากพวกเขาไม่ถอดชื่ออวิ๋นโม่ออกไป ไหนเลยจะเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ แม้จะบอกว่าคนที่ไม่ได้ถูกคัดเลือกก็สามารถลงสนามได้ แต่ในเมื่ออวิ๋นโม่เกิดรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว ไหนเลยจะยอมลงสนามอีก”

ปากด่าแล้ว ห่าวฉิวก็เงียบลง สายตากวาดไปในสนาม มองหาเงาร่างของอวิ๋นโม่ “คนอย่างเขาคงไม่สนใจการแข่งขันเช่นนี้กระมัง” แม้คิดเช่นนี้ แต่ในใจยังคงมีความหวังอยู่บางส่วน เขาตามหาเงาร่างของอวิ๋นโม่ในหมู่ผู้คนไม่หยุด

“ไป! ให้พวกเขาลงไป! ข้าไม่เชื่อหรอกว่า ลูกศิษญ์ระดับสูงของพวกเราตั้งมากขนาดนี้จะสู้คนเพียงคนเดียวของพวกเขาไม่ได้! ในเมื่อพวกเขาโอหังเช่นนี้ พวกเราก็ไม่ต้องเกรงใจอีก!” อาจารย์ท่านหนึ่งเอ่ยด้วยความโกรธ

“แต่ว่า…”

“ยังจะมีแต่ว่าอะไรอีก! หรือว่าหากไม่รับปากก็จะยอมหดหัวอยู่เช่นนี้ ให้สำนักศึกษาราชวงศ์โย่วสุ่ยหัวเราะเยาะพวกเรา ให้คนภายนอกพูดว่าพวกเราไม่มีความกล้าแม้แต่จะต่อสู้สักครั้งหรือ”

ในที่สุดอาจารย์ของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยก็รับปากด้วยความโมโห สั่งให้คนที่ยังสามารถต่อสู้ได้ในสามสิบคนนั้นลงสนามทั้งหมด คนยี่สิบกว่าคนในสนามพุ่งเข้าไปด้วยความโกรธ โดยเฉพาะพวกที่แพ้มาก่อนซึ่งอยู่ในอารมณ์คุกรุ่น ยิ่งไม่เชื่อว่าฝ่ายตนจะแพ้

“จะต้องสั่งสอนเจ้านั่นให้หลาบจำสักรอบ ต่อให้พลั้งมือม่าเขาไปก็โทษพวกเราไม่ได้แล้ว!”

คนทั้งกลุ่มโมโหเดือดดาล ลงไปในสนามพร้อมเสียงด่าทอ

บนเวทีชมการประลอง เมิ่งซือซือดึงแขนเสื้ออวิ๋นโม่ อ้อนวอนให้เขาลงสนาม พวกหลี่เยว่ต่างก็ผลัดกันเอ่ยปากขอให้อวิ๋นโม่ลงสนาม ส่วนพวกอวิ๋นเหมียนที่ไม่รู้เรื่องความสามารถในการต่อสู้ของอวิ๋นโม่อย่างแน่ชัดไม่กล้าพูดเหลวไหล ความสามารถของสิงเชียนน่ากลัวจริงๆ แม้พวกเขาจะรู้ว่าอวิ๋นโม่แข็งแกร่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาแข็งแกร่งถึงระดับไหน หากสู้สิงเชียนไม่ได้เล่า

อวิ๋นโม่โบกมืออย่างอ่อนใจก่อนชี้ไปด้านหน้า “ต่อให้ข้าขึ้นไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว คนอื่นเขากำลังอารมณ์พลุ่งพล่าน ต้องการต่อสู้กับสิงเชียน ถ้าข้าออกไปจะไม่เท่ากับผิดใจกับคนอื่นหรือ”

เขาเดาได้เลยว่า หากตัวเองออกไปจะต้องถูกด่าทออย่างรุนแรง ส่วนคนที่ลงสนามยี่สิบกว่าคนนั้นเกรงว่าคงไม่พอใจในตัวเขามาก ถึงเขาจะไม่ใส่ใจ แต่ก็น่ารำคาญเกินไปไม่ใช่หรือ

“แต่ว่า หากเจ้าพวกนั้นแพ้ละก็..”

“อาจจะไม่แพ้ก็ได้มั้ง มีคนตั้งมากมาย ต่างก็เป็นอัจฉริยะของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุย” อวิ๋นโม่พูด

เมิ่งซือซือโพล่งอย่างโมโห “ศิษย์พี่ ท่านจริงจังหน่อยได้ไหม! ข้ารู้สึกว่าท่านยิ่งพูดก็ยิ่งน่ารังเกียจแล้ว!”

อวิ๋นโม่ทำหน้าไร้เดียงสา “ข้าพูดอะไรผิดหรือ ทั้งหมดเป็นอัจฉริยะของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยจริงๆ เอาเป็นว่าข้าเชื่อมั่นในตัวพวกเขามากก็แล้วกัน”

เห็นด้านนั้นเริ่มต่อสู้กัน เมิ่งซือซือก็รู้ว่าไม่ทันแล้ว ใบหน้าเล็กเผยสีหน้าเย็นชา หันไปอีกด้านด้วยความขัดใจ ศิษย์พี่ที่เลวร้ายผู้นี้ ไม่ได้เอาเรื่องนี้มาใส่ใจเลยสักนิด! วายร้ายผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจศักดิ์ศรีและชื่อเสียงของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยเลย หากนางไม่รั้งเขาไว้ เขาก็คงไม่ไยดีเรื่องนี้ไปแล้ว

ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!

ทั้งที่เขาเก่งกาจขนาดนั้น ขึ้นไปต่อยสักสองหมัดก็เล่นงานสิงเชียนอะไรนั่น จัดการปัญหาทั้งหมดได้แล้วไม่ใช่หรือ จะต้องปล่อยให้เจ้าบ้าจากสำนักศึกษาราชวงศ์โย่วสุยนั่นวางท่าใหญ่โตอยู่ได้ สาวน้อยยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

บนลานประลอง ตอนนี้สถานการณ์ตึงเครียด จะต่อสู้กันแล้ว คนยี่สิบกว่าคนของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยเต็มไปด้วยความโมโห ส่วนสิงเชียนมองคนทั้งยี่สิบกว่าคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“สิงเชียน ข้าจะทำให้เจ้าสำนึกเสียใจที่ตัดสินใจอย่างโอหังเช่นนี้!”

“จะเสียเวลาพูดกับมันทำไม ลงมือพร้อมกัน ฟันมันเลย!”

ลูกศิษย์ที่มือหนึ่งถือดาบใหญ่เอาไว้พุ่งเข้าไป เขาอยู่อันดับที่สิบแปด ทรงพลังมาก ก่อนหน้านี้ยังเอาชนะคนของสำนักศึกษาราชวงศ์โย่วสุยในการประลอง จึงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม พุ่งเข้าไปเป็นคนแรก

“ตามไป อย่าปล่อยให้สิงเชียนหาช่องโห่วได้!” เจี่ยนเซิ่งหนานที่อยู่อันดับสองตะโกนบอกคนรอบๆ มีแต่นางที่เคยประมือกับสิงเชียนถึงเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าสิงเชียนน่ากลัวขนาดไหน

คนยี่สิบกว่าคนพุ่งเข้าไปหาสิงเชียน ทั้งหมดโจมตีอย่างไม่ออมแรง แสงกระบี่ประกายง้าวส่องประกายวูบวาบ พลังปราณท่วมท้น เสียงโห่ร้องกึกก้อง คนของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยทั้งหมดได้เห็นการโจมตีที่รุนแรงขนาดนั้นก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ คิดว่าการโจมตีที่น่ากลัวขนาดนี้ สิงเชียนไม่น่าจะรับไหว มีบางคนถึงขนาดเตรียมโห่ร้องด้วยความยินดีแล้ว

สิงเชียนไม่ได้ต้านทานการโจมตีของคนทั้งหมด ถึงความสามารถของเขาจะแข็งแกร่ง แต่เผชิญหน้ากับการโจมตีมากมายขนาดนี้ แม้ต้านทานได้ก็คงจะอันตรายมาก อีกอย่างมีแต่คนโง่ถึงจะทำเช่นนั้น เขาถอยร่นลงไป ปลดปล่อยพลังปราณในร่างออกมา หลบการโจมตีอย่างง่ายดายราวกับนกยักษ์ที่คล่องแคล่วตัวหนึ่ง

“ล้อมเอาไว้ อย่าให้เขาหนีได้!” คนที่ถือดาบเล่มใหญ่ผู้นั้นตะโกนอย่างตื่นเต้น จากนั้นก็หัวเราะเสียงดังหลายครั้ง คนผู้นี้ก็ไม่เท่าไร! แม้จะประกาศออกมาว่าจะทุบตีพวกเราทั้งหมด ตอนนี้ไม่ใช่ว่าต้องหลบหนีอย่างสุนัขจรจัดหรือ

เจี่ยนเซิ่งหนานกลับดีใจไม่ออก นางยังคงจดจำวิชายุทธ์ที่น่ากลัวของสิงเชียนได้ชัดเจน จึงใช้ความระมัดระวังถึงสิบสองส่วนสังเกตความเคลื่อนไหวของสิงเชียน คนยี่สิบกว่าคนพุ่งเข้าหาสิงเชียน คิดจะล้อมเขาเอาไว้ตรงกลาง

“อ่อนแอเกินไป ไม่สนุกเลย” สิงเชียนถอนใจเบาๆ จากนั้นเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาคนทั้งยี่สิบกว่าคนนั้น

“เป็นฝ่ายบุกเข้ามาเอง ช่างหาที่…” จอมยุทธ์ที่ถือดาบใหญ่เอาไว้ในมือยิ้มอย่างเย็นชา ดาบใหญ่ในมือกวาดออกไป แต่แล้วคำพูดของเขาก็ต้องหยุดอยู่เพียงเท่านั้น มืออีกข้างกุมลำคอ บาดแผลเล็กละเอียดสายหนึ่งปรากฏอยู่บนนั้น บาดแผลไม่ลึก แต่เขารู้ดีว่านั่นเป็นเพราะอีกฝ่ายยั้งมือไว้ อัจฉริยะของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยผู้นั้น แววตาเปลี่ยนเป็นหม่นหมองไปในทันที

ตนแพ้แล้วหรือ

ขณะเดียวกันสถานการณ์เช่นนี้ก็เกิดขึ้นกับคนอื่นๆ ในที่นั้นด้วย พวกเขาแทบจะมองไม่ออกว่า บนร่างกายมีบาดแผลอยู่สายหนึ่ง หากไม่ใช่ลำคอก็เป็นช่วงอก แม้อีกฝ่ายจงใจยั้งมือ ไม่ได้สังหารพวกเขา แต่จู่ๆ ทุกคนก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บที่ยากจะทนทานขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นความเจ็บปวดจริงๆ หรือเป็นเพราะเหตุอื่น

คนของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุยทั้งหมด เห็นแค่คนยี่สิบกว่าคนนั้นพุ่งเข้าไป จากนั้นก็หยุดลงทีละคนสองคน หัวใจของคนทั้งหมดเย็นวาบ พวกเขารู้แล้วว่ายี่สิบกว่าคนนี้ แพ้แล้ว!

………………………………………