ตอนที่ 258 ถอยไปเงียบๆ

ตอนที่ 258 ถอยไปเงียบๆ
อาจารย์ของสำนักโย่วสุยเสนอผลประโยชน์มากมายด้วยความจริงใจ ทั้งยังแจกแจงรายละเอียดเป็นข้อๆ แก่อวิ๋นโม่ เทียบกันแล้วข้อเสนอดีกว่าสำนักจั่วสุยมากนัก

ขุดกำแพงจู่โจมกันซึ่งหน้าเช่นนี้ อาจารย์ของสำนักจั่วสุยต่างโมโหขึ้นมา แต่ก็กังวลใจอย่างที่สุดเช่นกัน ที่จริงแล้วสำนักจั่วสุยไม่ได้มอบเงื่อนไขที่ดีแก่ลูกศิษย์ขนาดนั้น ถึงอวิ๋นโม่คิดจะไปจริงก็ไม่มีสิ่งใดเหนี่ยวรั้งได้ หวนคิดถึงท่าทีของทุกคนที่มีต่ออวิ๋นโม่ก่อนหน้านี้ ยิ่งเปรียบเทียบกับข้อเสนอของสำนักโย่วสุย ความกังวลนี้ยิ่งผ่านไปก็ยิ่งทบทวี

อาจารย์ของสำนักจั่วสุยท่านหนึ่งเหาะไปยังข้างกายอวิ๋นโม่ ตวาดใส่อาจารย์ของสำนักโย่วสุยท่านนั้น “โย่วสุยทุกท่านอย่าได้กระทำเกินเลยไป แย่งชิงศิษย์ของจั่วสุยเราซึ่งหน้าเช่นนี้ คิดว่าอาจารย์สำนักเราตายกันหมดแล้วหรือ!”

อาจารย์สำนักโย่วสุยท่านนั้นยิ้มเย็นชา “เกินไปหรือ ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ทำเกินไป อัจฉริยะเช่นนี้สมควรได้รับการดูแลที่ดีที่สุด พวกท่านไม่เพียงเพิกเฉย แต่ยังร่วมมือกันลบหลู่เขา พวกข้าไม่อยากเห็นไข่มุกมัวหมองเพราะเปื้อนฝุ่น ยินดีมอบทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนที่ดีกว่าแก่อวิ๋นโม่ จะบอกว่าเกินไปได้อย่างไร”

เขามองอวิ๋นโม่แล้วถามอีกครั้ง “อวิ๋นโม่ เจ้ายินดีจะไปฝึกฝนที่สำนักโย่วสุยหรือไม่”

อาจารย์สำนักจั่วสุยผู้นั้นละอายใจขึ้นมา พิจารณาอย่างละเอียดแล้วก็รู้ว่าไม่ใช่เพียงวันนี้ แต่ที่ผ่านมายามความสามารถของอวิ๋นโม่ยังไม่ปรากฏ เด็กหนุ่มก็ถูกเหยียดหยามหลายต่อหลายครั้ง หากบอกว่าอวิ๋นโม่ไม่ถือสา เขาเองก็ไม่เชื่อ จึงกลัวว่าอวิ๋นโม่จะรับปากอีกฝ่าย

เขารีบหันไปทางอวิ๋นโม่เอ่ยว่า “อวิ๋นโม่ เรื่องในครั้งนี้เป็นพวกเราคิดอ่านไม่รอบคอบ ทำให้เจ้าได้รับความขุ่นข้องหมองใจ ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย ข้ารับรองว่าจากนี้จะไม่มีเรื่องเช่นนี้อีก อีกทั้งหลังจากนี้สิ่งที่สำนักศึกษาจะมอบให้เจ้าต้องดีกว่าเดิม ยังมี การประลองยุทธ์ครั้งนี้มีรางวัล เจ้าอาศัยกำลังของตนผู้เดียวพลิกสถานการณ์ ของรางวัลทั้งหมดย่อมต้องมอบให้เจ้า”

คำพูดมากมาย จุดประสงค์เด่นชัด อีกฝ่ายไม่อยากให้อวิ๋นโม่รับปากสำนักศึกษาโย่วสุย ที่จริงอวิ๋นโม่ก็ไม่คิดจะรับปากอยู่แล้ว ที่นี่มีสหาย คนในตระกูล และอาจารย์ของตน เขาย่อมไม่คิดจะย้ายไปสำนักโย่วสุย นอกจากนี้สิ่งของที่สำนักโย่วสุยจะมอบให้ เขาก็ไม่ได้สนใจ

อวิ๋นโม่โบกมือก่อนเอ่ย “ท่านวางใจเถอะ ข้าไม่สนใจสำนักโย่วสุย” จากนั้นหันไปประคองหมัดให้สำนักโย่วสุยพร้อมเอ่ย “ขอบคุณสำนักโย่วสุยที่เมตตา แต่ข้าอยู่ในสำนักจั่วสุยจนคุ้นเคยแล้ว ไม่คิดจะย้ายที่”

เมื่อเขาแสดงท่าทีชัดเจนแล้ว อาจารย์สำนักโย่วสุยก็ทอดถอนใจด้วยความผิดหวัง คนของสำนักจั่วสุยก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หากอวิ๋นโม่รับปากสำนักโย่วสุย สำนักจั่วสุยจะไม่เพียงเสียลูกศิษย์อัจฉริยะคนหนึ่งไป แต่ยังเหมือนถูกคนตบหน้าฉาดใหญ่ การประลองแลกเปลี่ยนพลิกสถานการณ์ได้ด้วยฝีมือของศิษย์อัจฉริยะคนหนึ่ง และศิษย์คนนั้นกลับย้ายไปอยู่สำนักโย่วสุย ทั้งยังดูเหมือนว่าสำนักจั่วสุยเป็นฝ่ายผลักคนออกไป เรื่องเช่นนี้จะต้องกลายเป็นเรื่องที่น่าขบขันที่สุดของสำนักจั่วสุยแล้ว

ยังดีที่อวิ๋นโม่ไม่รับปาก

ลูกศิษย์หลายคนรู้สึกอับอาย มีบางคนไปรวมตัวกันตรงจุดที่อวิ๋นโม่เคยนั่ง อวิ๋นโม่เห็นแล้วก็ปวดหัว อีกสักครู่ก่อนกลับไปแล้วถูกคนมากมายเหนี่ยวรั้ง ทยอยกันเอ่ยคำขอโทษ ชื่นชม หรือไม่ก็ขอผูกมิตร คงเสียเวลานัก เขามองอาจารย์ข้างกายพร้อมเอ่ย “อาจารย์ ท่านบอกว่ามีรางวัลไม่ใช่หรือ รีบพาข้าไปดูเถอะ”

“อ้อ… ได้สิ” อาจารย์ท่านนั้นคิดไม่ถึงว่าอวิ๋นโม่จะรีบร้อนอยากเห็นรางวัลขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ยามนี้ไม่ว่าอวิ๋นโม่ต้องการอะไร เขาย่อมต้องตอบสนอง ไม่เช่นนั้นหากเด็กหนุ่มเกิดเปลี่ยนใจแล้วติดตามอาจารย์สำนักโย่วสุยไป ต่อให้พวกตนอยากร้องไห้ก็ไม่รู้ว่าจะไปร้องไห้ที่ใด จึงพาอวิ๋นโม่ออกจากลานประลอง

รางวัลทั้งหมดคือสมุนไพรวิญญาณและหินวิญญาณจำนวนหนึ่ง หินวิญญาณมีหลายร้อยชั่ง เดิมทีต้องแบ่งให้ลูกศิษย์สามสิบกว่าคน แต่ตอนนี้ผลงานของอวิ๋นโม่ยิ่งใหญ่ที่สุด รางวัลส่วนมากจึงตกเป็นของเขา หลังจากรับหินวิญญาณหลายร้อยชั่ง อวิ๋นโม่ก็มีหินวิญญาณพันกว่าชั่งแล้ว แน่นอนว่าเป็นหินวิญญาณระดับล่างทั้งหมด

ส่วนสมุนไพรวิญญาณยี่สิบกว่าต้นก็ทำให้อวิ๋นโม่อารมณ์ดีขึ้นมา มีอยู่หลายต้นที่เป็นวัตถุดิบสำหรับหลอมโอสถเต๋าพิสุทธิ์ ในบรรดาสมุนไพรเหล่านั้นบังเอิญมีอยู่สองชนิดที่ลู่เทียนไหลไม่มี อีกอย่างอายุของสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ก็เข้าเกณฑ์ ดังนั้นตอนนี้อวิ๋นโม่จึงรวบรวมสมุนไพรวิญญาณสำหรับหลอมโอสถเต๋าพิสุทธิ์ได้ครบหนึ่งชุดพอดี

อวิ๋นโม่คลี่ยิ้ม “คิดไม่ถึงว่าข้ายังไม่ทันเตรียมสมุนไพรวิญญาณที่โอสถขี่วายุต้องใช้ก็ได้สมุนไพรวิญญาณสำหรับหลอมโอสถเต๋าพิสุทธิ์ครบหนึ่งชุดแล้ว”

จบเรื่องแล้วอวิ๋นโม่ก็จากไปเงียบๆ เขาไม่คิดจะเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก

คนของสำนักโย่วสุยบางส่วนเซื่องซึม ขามาคึกคัก ขากลับเงียบเหงา แต่นี่ก็ทำอะไรไม่ได้ เจอกับคนเก่งอย่างอวิ๋นโม่ พวกเขาก็ทำได้เพียงยอมแพ้ แต่พวกเขาไม่ได้รู้สึกเสียหน้าสักเท่าไร เพราะนอกจากอวิ๋นโม่แล้ว ลูกศิษย์ส่วนใหญ่ของสำนักจั่วสุยสู้พวกเขาไม่ได้

ตอนนี้ลูกศิษย์ของสำนักจั่วสุยกำลังถกเถียงเรื่องนี้อยู่เช่นกัน

“อวิ๋นโม่เก่งกาจขนาดนี้ ได้รับสิทธิ์ร่วมแข่งย่อมเป็นเรื่องธรรมดา การกระทำทั้งหมดของพวกเราถือว่าเกินไปจริงๆ”

“อาจารย์เคอเย่เป็นอาจารย์ของอวิ๋นโม่ จะต้องรู้ว่าความสามารถของเขายอดเยี่ยมขนาดไหน เขาอาจแค่ขอให้อาจารย์ซวีรุ่ยผ่อนผันสักหน่อย ให้สิทธิ์อวิ๋นโม่เข้าร่วมการแข่งขัน จำเป็นต้องข่มขู่อาจารย์ซวีรุ่ยที่ไหนกัน คาดว่าเรื่องนี้มีปัญหา!”

“ใช่แล้ว ตอนนี้พอคิดดูอีกที คล้ายกับมีคนจงใจปลุกปั่นอยู่เบื้องหลัง สร้างความเข้าใจผิดแก่พวกเรา อาจารย์เคอเย่ไปขอสิทธิ์เข้าประลองจากอาจารย์ซวีรุ่ยหนึ่งสิทธิ์ เรื่องนี้มีคนรู้ได้อย่างไร เรื่องนี้จะต้องไม่ธรรมดา พวกเราไปถามอาจารย์ซวีรุ่ยให้กระจ่าง หากมีคนจงใจใส่ความอวิ๋นโม่และอาจารย์เคอเย่จริง พวกเราจะต้องลากตัวคนบงการออกมา!”

“ใช่ ลากออกมา!”

ได้ยินคำพูดนี้แล้ว ชายเสื้อฟ้าและชายอ้วนตาตี่ก็รู้สึกแผ่นหลังเย็นวาบ ขนหัวลุกชัน รีบออกไปจากที่ตรงนั้นเงียบๆ

คนทั้งกลุ่มไปหาอวิ๋นโม่เพื่อขอโทษ แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของเขา จึงไปหาพวกเมิ่งซือซือแทน

“คนตระกูลอวิ๋นทุกท่านและแม่นางซือซือ พวกข้าสำนึกแล้ว ก่อนหน้านี้เข้าใจศิษย์พี่อวิ๋นโม่ผิด กระทำเรื่องโง่งมลงไป คิดว่าในใจของศิษย์พี่อวิ๋นโม่จะต้องขุ่นเคืองมาก พวกข้าไม่กล้าขอให้เขายกโทษ แต่ขอรบกวนทุกท่านโปรดบอกกับเขาว่าพวกข้าทั้งหลายเสียใจ” คนทั้งกลุ่มมาขอโทษด้วยความจริงใจ

ผู้ฝึกยุทธ์นับถือกันที่ความสามารถ ถึงอวิ๋นโม่จะอายุน้อย เพิ่งเข้าสำนักจั่วสุยได้ไม่นาน แต่เขาแข็งแกร่งมาก แม้แต่พวกศิษย์เก่าจำนวนมาก ยามนี้ก็เรียกอวิ๋นโม่ว่าศิษย์พี่แล้ว

มุมหนึ่งของเวทีชมการประลอง เมิ่งฮ่วนเจียงสีหน้าเคร่งขรึม ตบที่เท้าแขนของเก้าอี้เป็นผุยผง

“เจ้าเด็กนั่นก้าวหน้าเร็วเกินไปแล้ว หากให้เวลามันอีกแค่นิดเดียวก็คงจะเก่งกาจกว่านี้อีก จะต้องหาวิธีฆ่ามัน!” ประกายตาของเขาดุร้าย เต็มไปด้วยไอสังหาร จากนั้นมุมปากก็โค้งขึ้นมา “คงจะอีกไม่นานแล้ว”

หลานชายท่านอ๋องก้าวเท้ายาวๆ ออกไปจากสนามประลองพร้อมกับรอยยิ้มเย็นตรงมุมปาก

หลังการต่อสู้ระหว่างอวิ๋นโม่กับสิงเชียนจบลงก็ไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่ในสนามประลองอีก คนส่วนใหญ่ของสำนักโย่วสุยพากันจากไป อาจารย์ส่วนหนึ่งของสำนักจั่วสุยไปส่งด้วยความกระตือรือร้น แน่นอนว่าจะเป็นความจริงใจหรือไม่ก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงแล้ว

“โย่วสุยทุกท่าน ชัยชนะและความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร หวังว่าเรื่องในครั้งนี้จะไม่ทำให้พวกท่านล้มเลิกการแลกเปลี่ยนกับสำนักจั่วสุยเรา”

“ที่จริงพวกเราสามารถส่งลูกศิษย์ไปแลกเปลี่ยนวิชาแพทย์หรือแข่งขันหลอมอุปกรณ์ต่างๆ ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องประลองวิชายุทธ์กันทุกครั้ง”

“ขอสำนักโย่วสุยทุกท่านเดินทางปลอดภัย หวังว่าจะกลับมาเยือนสำนักจั่วสุยอีก”

อาจารย์ทั้งหมดของสำนักจั่วสุยเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสาแก่ใจโดยไม่ปิดบัง ทำเอาคนของสำนักโย่วสุยทั้งหมดไม่พอใจ ต้องแบกหน้าดำกลับไป

หลังส่งอาจารย์สำนักโย่วสุยกลับไปแล้ว อาจารย์ของสำนักจั่วสุยก็พูดคุยกันด้วยรอยยิ้มอยู่หลายประโยค จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะอวิ๋นโม่ช่วยพลิกสถานการณ์ในยามคับขัน สำนักจั่วสุยจะต้องเสียหน้ามาก ลูกศิษย์นอกรุ่นนี้ของทั้งสองฝ่าย หากดูจากภาพรวมแล้ว สำนักโย่วสุยแข็งแกร่งกว่าสำนักจั่วสุย

“หรูหรู ตอนนี้เจ้าเก่งขึ้นอีกแล้ว ข้ามองฝีมือของเจ้าไม่ออกเลย” หลิงเฟิ่งเฟิ่งนั่งลงข้างๆ ก่อนถอนหายใจมองซ่างกวนหรู

ซ่างกวนหรูกอดไหล่สหายด้วยรอยยิ้ม หัวเราะพลางเอ่ย “พี่เฟิ่งตั้งใจฝึกฝน จะต้องไม่ด้อยไปกว่าข้าแน่นอน”

“ช่างรู้จักใช้คำพูดปลอบใจข้า” หลิงเฟิ่งเฟิ่งจับมือซ่างกวนหรู “จริงสิ เจ้าได้ยินหรือไม่ สำนักโย่วสุยพาลูกศิษย์นอกมาประลองยุทธ์กับสำนักเรา ผลคือพวกเราแพ้ราบคาบ แต่ยามคับขันเจ้าอวิ๋นโม่นั่นก็ลงมือกำราบลูกศิษย์ที่เก่งที่สุดของสำนักโย่วสุย เจ้าเด็กนั่นตอนนี้อาจเก่งกว่าข้าด้วยซ้ำ”

ซ่างกวนหรูปลอบลิงเฟิ่งเฟิ่ง พูดด้วยความหงุดหงิดอยู่บ้าง “พี่เฟิ่ง ต่อไปอย่าได้พูดถึงคนผู้นี้อีก”

หลิงเฟิ่งเฟิ่งถามอย่างประหลาดใจ “อวิ๋นโม่ก็ไม่ได้มีอะไรไม่ดีเสียหน่อย ทำไมเจ้าถึงเกลียดเขานัก”

“ก็แค่ไม่อยากได้ยินเรื่องของคนผู้นี้”

ซ่างกวนหรูนึกถึงเรื่องครั้งก่อนแล้วอดโมโหขึ้นมาไม่ได้

หึ หากไม่ใช่เพราะอวิ๋นโม่ บางทีนางอาจไล่ตามโม่อวี่ทัน

จู่ๆ ซ่างกวนหรูก็รู้สึกสับสนขึ้นมา หากได้เจอโม่อวี่แล้วจะพูดว่าอะไรดี ขอบคุณที่ก่อนหน้านี้เจ้าช่วยข้าเอาไว้อย่างนั้นหรือ แล้วหลังจากนั้นเล่า

ซ่างกวนหรูสับสนและหงุดหงิดขึ้นมา

………………………………………