ตอนที่ 348 หลบหนี

ตอนที่ 348 หลบหนี
“ขอโทษศิษย์น้องอวิ๋นโม่ ข้าหลับเป็นตาย ไม่ได้ตื่นขึ้นมาเลย ครึ่งคืนหลังข้าควรเฝ้ายาม เจ้าควรปลุกข้า” โอวหยางรั่วเสวียนออกตัวขอโทษ

“ไม่เป็นไร ข้ายังสดชื่นดี” อวิ๋นโม่ยิ้ม

“ศิษย์น้องอวิ๋นโม่ ความแข็งแกร่งของเจ้าอยู่ระดับใดกันแน่” โอวหยางรั่วเสวียนกะพริบตาอย่างสงสัยใคร่รู้ ต่อให้เป็นจอมยุทธ์ระดับท่องพันลี้ก็ยังต้องกินและต้องการพักผ่อน หลังจากระดับคงเขตแดนแล้วถึงจะค่อยๆ ลดการกินและการนอน อวิ๋นโม่ไม่ได้นอนมาหลายคืนก็ยังแจ่มใสเช่นนี้ ทำให้นางประหลาดใจมาก

อวิ๋นโม่อมยิ้ม การฝึกพลังปราณของเขายังไม่ถึงระดับคงเขตแดน ไม่ถึงขั้นสามารถงดเว้นอาหาร แต่จิตวิญญาณของเขาอยู่ระดับจอมยุทธ์คงเขตแดนแล้ว ดังนั้นถึงไม่พักผ่อนหลายวันก็ไม่เป็นปัญหา คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบ “ก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไร พอจะฝืนเทียบกับจอมยุทธ์ระดับท่องพันลี้ชั้นสูงทั่วไปได้เท่านั้น”

“เจ้า… ไม่ได้โกหกข้าใช่ไหม” โอวหยางรั่วเสวียนอ้าปากกว้างด้วยความไม่เชื่อ อวิ๋นโม่เพิ่งจะเลื่อนเป็นระดับท่องพันลี้ได้ไม่นาน ความสามารถเทียบได้กับระดับท่องพันลี้ชั้นสูงแล้วหรือ

เหลียงกวงฟูที่ฟังคำพูดของคนทั้งสองอยู่ด้านข้างพลันแค่นหัวเราะ “พอเถอะ เจ้าคิดว่าระดับท่องพันลี้เหมือนกับระดับก่อจิตหรือ เพิ่งจะเข้าสู่ระดับท่องพันลี้ก็สามารถเทียบได้กับระดับท่องพันลี้ชั้นสูงหรือ เฮอะ ต่อให้เจ้าเป็นลูกหลานของเทพเซียนก็เป็นไปไม่ได้!”

พี่น้องแซ่จงส่ายหน้า “อวิ๋นโม่ เจ้าประเมินระดับท่องพันลี้ชั้นสูงต่ำไปแล้ว พวกข้ายอมรับว่าพรสวรรค์ยุทธ์ของเจ้าสูงส่ง ความสามารถก็แข็งแกร่ง แต่เมื่ออยู่ระดับท่องพันลี้ ด้วยระดับชั้นต้นของเจ้า ต่อสู้กับจอมยุทธ์ระดับท่องพันลี้ชั้นกลางได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว แต่เทียบกับยอดฝีมือระดับท่องพันลี้ชั้นสูงยังนับว่าห่างไกล!”

อวิ๋นโม่คิดไม่ถึงว่าคำสนทนาของตนกับโอวหยางรั่วเสวียนจะทำให้คนเหล่านี้มีปฎิกริยารุนแรงเช่นนี้

ลั่วหงเจียวที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากอย่างไม่พอใจ “พวกเจ้าทำไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าศิษย์น้องเล็กทำไม่ได้ ข้าจะบอกพวกเจ้า ศิษย์น้องเล็กแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งกว่าข้าด้วยซ้ำ! จงเจ๋อ เจ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของศิษย์น้องเล็ก ส่วนเหลียงกวงฟู หากเจ้ากับศิษย์น้องเล็กสู้กัน ก็ยังไม่แน่ว่าจะเอาชนะเขาได้!”

สิ่งที่นางพูด แน่นอนว่าหมายถึงความแข็งแกร่งทางพลังปราณของอวิ๋นโม่ สำหรับการต่อสู้ด้วยญาณหยั่งรู้ของเขา คนเหล่านี้ไม่มีคุณสมบัติจะเทียบเคียงได้เลย

ครั้งนี้พวกเหลียงกวงฟูเอาจริงขึ้นมาแล้ว “เอาเถอะ ในเมื่ออวิ๋นโม่พูดว่าตนเองมีความแข็งแกร่งระดับท่องพันลี้ชั้นสูง เช่นนั้นก็ดี หากวันนี้พบสัตว์อสูร อวิ๋นโม่ก็ไม่ต้องหลบอยู่ข้างหลังพวกเรา แต่มาต่อสู้ที่แนวหน้าเถอะ อวิ๋นโม่ เจ้ากล้าไหม”

อวิ๋นโม่ยักไหล่ “ทำไมจะไม่กล้าล่ะ”

เดิมทีคิดว่าอวิ๋นโม่จะหาข้ออ้างปฏิเสธ พวกเหลียงกวงฟูที่เตรียมจะเยาะเย้ยเขา พอได้ยินคำตอบก็ต้องตะลึงไป

“ตอนนี้ย่อมแสร้งทำเป็นแข็งแกร่งได้ อยากพูดอะไรก็ได้ทั้งนั้น รอถึงตอนที่พบกับสัตว์อสูรระดับท่องพันลี้ชั้นสูง ข้าอยากจะดูนักว่าเจ้าจะจัดการอย่างไร” หลังจากได้สติอีกครั้ง เหลียงกวงฟูก็กล่าวอย่างเย็นชา

นอกจากลั่วหงเจียวแล้ว คนอื่นๆ ต่างไม่เชื่อว่าอวิ๋นโม่จะเก่งกาจเช่นนั้น เพราะเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้

โอวหยางรั่วเสวียนถอนหายใจพลางเอ่ยกับตนเอง “ช่างเถอะ ถึงตอนนั้นก็ดูแลศิษย์น้องอวิ๋นโม่สักหน่อย ไม่เช่นนั้นพวกจงเจ๋อคงจะล้อเลียนเขาแล้ว”

หลังจากเก็บกวาดอย่างง่ายๆ คนทั้งกลุ่มก็ขึ้นเรือบินออกเดินทางต่อ

หลังจากนั้นไม่นานทั้งหมดก็ดีใจ เพราะผลการเก็บเกี่ยวของพวกเขาในหลายวันที่ผ่านมาค่อนข้างน้อย วันนี้ในที่สุดก็มีโอกาสสำคัญแล้ว ด้านหน้ามีว่านหยินหยวนโบกไปตามสายลมอยู่สิบกว่าต้น ดูเหมือนจะมีอายุร้อยปีขึ้นไป

“ลาภก้อนใหญ่ทีเดียว!” เหลียงกวงฟูตะโกนอย่างตื่นเต้น จากนั้นรีบวิ่งไปที่ว่านหยินหยวน

“ระวังหน่อย ที่นี่มีว่านหยินหยวนอยู่มากมาย เป็นไปไม่ได้ที่รอบๆ จะไม่มีอันตราย” เจี่ยงเวยจิ้งเตือน

ทุกคนเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เมื่อเข้ามาใกล้ว่านหยินหยวนก็ประหลาดใจที่พบว่าไม่มีสัตว์อสูรอยู่ที่นี่จริงๆ

“โชคดีขนาดนี้เลยหรือ” ลั่วหงเจียวขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่ค่อนข้างผิดปกติ

เหลียงกวงฟูและจงเจ๋อตื่นเต้นมาก และไม่รู้สึกแปลกใจแล้ว เพราะพวกเขาเจอเหตุการณ์นี้บ่อยๆ

ถ้าลั่วหงเจียวรู้ว่าคนเหล่านี้คิดอะไรอยู่คงจะหลุดคำด่าออกมาแล้ว คิดว่าพวกเจ้าโชคดีจริงหรือ เป็นเพราะพวกเจ้าอาศัยบารมีของศิษย์น้องหรูต่างหาก!

ขณะที่พวกเขาเตรียมเด็ดว่านหยินหยวน ซ่างกวนหรูก็ร้องขึ้นมา “รอเดี๋ยว นั่นคืออะไร”

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นก็รู้สึกหนังศีรษะชา เพราะเห็นกระดูกขาวมากมายผุดขึ้นมาและล้อมพวกเขาเอาไว้ ภายในกะโหลกศีรษะของกระดูกสีขาวเหล่านี้มีแสงสว่างลอดออกมา กระดูกขาวเหล่านี้มีทั้งมนุษย์และสัตว์อสูร เมื่อสัมผัสถึงพลังปราณจากกระดูกขาวก็พบว่ามีมากมายที่เป็นระดับท่องพันลี้!

“อมตะ เป็นพวกอมตะ!” ลั่วหงเจียวร้องด้วยความตกใจ

“เฉพาะในสถานที่ที่พลังหยินสมบูรณ์ที่สุดจึงจะเกิดสิ่งมีชีวิตอมตะ ที่นี่มีสิ่งมีชีวิตอมตะมากมาย มิน่าถึงมีว่านหยินหยวนจำนวนมาก สิ่งมีชีวิตอมตะเหล่านี้รวมกับพลังหยินที่นี่จนเป็นหนึ่งเดียวกันไปแล้ว ดังนั้นก่อนหน้านี้พวกเราจึงไม่สังเกตเห็นพวกมัน”

“ทุกคน ดูเหมือนว่าจะต้องรับศึกใหญ่แล้ว” เจี่ยงเวยจิ้งกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

จงซูหลางหันไปหาอวิ๋นโม่ “อวิ๋นโม่ คราวนี้เจ้าจะหลบอยู่ข้างหลังเราไม่ได้แล้ว ดึงความสามารถระดับท่องพันลี้ชั้นสูงของเจ้า ออกมาแสดงให้พวกเราเห็น”

พวกเหลียงกวงฟูมองไปทางอวิ๋นโม่ จากนั้นทั้งหมดก็หัวเราะอย่างเหยียดหยาม เพราะพวกเขาเห็นว่าทันทีที่อวิ๋นโม่ได้ยินคำพูดของจงซูหลางสีหน้าก็เปลี่ยนไป เจ้านี่ก่อนหน้านี้ทำเป็นคุยเขื่อง ตอนนี้พอเผชิญอันตรายก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว

“ศิษย์น้องเล็ก มีอะไรหรือเปล่า” ลั่วหงเจียวถามอย่างเคร่งเครียด สิ่งที่ทำให้อวิ๋นโม่หน้าเปลี่ยนสีได้จะต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดา

“ไม่ได้กลัวใช่ไหม” เหลียงกวงฟูหัวเราะเสียงเย็น

“หยุดพูดได้แล้ว รีบเตรียมพร้อมต่อสู้ สิ่งมีชีวิตอมตะพวกนี้มีมากเกินไป หากไม่ระวังวันนี้พวกเราอาจต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่” เจี่ยงเวยจิ้งกล่าวเสียงขรึม

คราวนี้พวกเหลียงกวงฟูต่างก็หน้าเปลี่ยนสีแล้ว เพราะสิ่งมีชีวิตอมตะระดับท่องพันลี้ปรากฏออกมาเรื่อยๆ อย่างที่เจี่ยงเวยจิ้งกล่าว ตอนนี้พวกเขาตกอยู่ในอันตรายจริงๆ แล้ว

“ศิษย์น้องอวิ๋นโม่ เจ้าไม่ต้องแสดงความแข็งแกร่งแล้ว พวกเราจะต้านสิ่งมีชีวิตอมตะเอาไว้เอง เจ้ารีบเข้าไปเด็ดว่านหยินหยวน!” เจี่ยงเวยจิ้งตะโกน

“ศิษย์น้องเล็ก เกิดอะไรขึ้นกันแน่” ลั่วหงเจียวถามอีกครั้ง

เหลียงกวงฟูกล่าวอย่างไม่พอใจ “ก็ได้ ข้าจะไม่บังคับเจ้าแล้ว รีบไปเด็ดว่านหยินหยวน! แบบนี้เจ้าคงไม่กลัวแล้วใช่ไหม”

อวิ๋นโม่ย่อมไม่กลัว สิ่งมีชีวิตอมตะเหล่านี้แม้มีจำนวนมาก แต่ความแข็งแกร่งไม่มาก ถึงอวิ๋นโม่จะไม่ลงมือ พวกเขาก็ไม่แพ้และสามารถถอนตัวได้อย่างปลอดภัย ที่เขาหน้าเปลี่ยนสีเพราะเขาเห็นจระเข้อัคคีระดับสี่ตัวนั้นอีกครั้ง!

“ศิษย์พี่หญิงใหญ่ ข้าพบจระเข้อัคคีตัวนั้นอีกแล้ว จระเข้ขั้นสี่ตัวนี้พรางตัวได้ยอดเยี่ยม อันตรายมาก ข้าต้องฆ่ามันจึงจะสบายใจ! สิ่งมีชีวิตอมตะเหล่านี้ พวกท่านสามารถรับมือได้ หากตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ก็ใช้ยันต์ส่งสารบอกข้า” อวิ๋นโม่ส่งเสียงในทางลับให้ลั่วหงเจียว จากนั้นพุ่งขึ้นฟ้าไปอีกทาง

ช่างบังเอิญที่ทางนั้นมีสิ่งมีชีวิตอมตะอยู่น้อยที่สุด

หา… เห็นอวิ๋นโม่เหาะจากไปอย่างรวดเร็ว นอกจากลั่วหงเจียวแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ตะลึง จากนั้นใบหน้าของคนทั้งกลุ่มก็ปรากฏโทสะ

“เจ้าหมอนั่น ที่แท้ก็กลัวจนหนีไปแล้ว!”

“ยังจะบอกว่าแข็งแกร่งระดับท่องพันลี้ชั้นสูง คิดไม่ถึงว่าพอเจออันตรายก็ตกใจจนหนีไปแล้ว!”

“เจ้าเล่ห์นัก พวกเรารั้งอยู่ที่นี่ ดึงดูดความสนใจสิ่งมีชีวิตอมตะส่วนใหญ่เอาไว้ เขาเหาะไปเพียงคนเดียวก็หลบหนีได้ง่าย!”

พวกเหลียงกวงฟูต่างกัดฟันกรอด โกรธแค้นอย่างที่สุด แม้แต่โอวหยางรั่วเสวียนและซ่างกวนหรูก็ยังมีสีหน้าบูดบึ้ง พวกเขาเป็นแค่กลุ่มเล็กๆ ต้องร่วมทุกข์ร่วมถอยจึงจะได้ อวิ๋นโม่หนีไปเพียงลำพังเช่นนี้ ช่างทำเกินไปแล้ว

“พวกเจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน ศิษย์น้องเล็กไม่ได้หนี!” ลั่วหงเจียวเอ่ยขัดอย่างไม่พอใจ นางตระหนักดีว่าจระเข้อัคคีตัวนั้นน่ากลัวเพียงใด ถ้าไม่ใช่เพราะอวิ๋นโม่ เกรงว่าพวกนางทั้งหมดคงต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่ อวิ๋นโม่ไปฆ่าจระเข้อัคคีเพื่อช่วยชีวิตของคนทั้งหมด แต่กลับถูกคนเหล่านี้กล่าวหาว่าหลบหนี ทำให้นางโมโหแทบตาย

“ฮ่าๆ ไม่ได้หนีหรือ งั้นบอกข้าสิว่าเขาไปทำอะไร เจ้าคงจะไม่พูดว่าเขาพยายามหาวิธีช่วยพวกเราใช่ไหม” เหลียงกวงฟูกล่าวอย่างเย็นชา

ลั่วหงเจียวอ้าปาก แต่ไม่รู้จะพูดอะไร นางอยากบอกว่าศิษย์น้องเล็กกำลังช่วยทุกคนอยู่ แต่ถึงพูดไปคนเหล่านี้ก็คงไม่เชื่อ เพราะนางไม่อาจเปิดเผยความสามารถของอวิ๋นโม่

“เอาล่ะ ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ ไปเก็บว่านหยินหยวนและออกไปจากที่นี่กัน ถ้าถูกพวกมันล้อมไว้ก็อันตรายแล้ว!” โอวหยางรั่วเสวียนดึงสติ

หลังจากนั้นทุกคนก็ถูกสิ่งมีชีวิตอมตะล้อมเอาไว้จริงๆ คนทั้งกลุ่มพุ่งไปทางที่มีสิ่งมีชีวิตอมตะน้อยกว่าและต่อสู้อย่างหนักหน่วง

“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าคนรักตัวกลัวตายอวิ๋นโม่ที่ทำให้เสียเวลา จนพวกเราต้องตกอยู่ในอันตราย!” เหลียงกวงฟูขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ออกไปแล้วจะต้องคิดบัญชีกับมัน!” จงซูหลางแค่นเสียงเย็นชา

“คิดบัญชีอะไร ความสามารถระดับท่องพันลี้ชั้นต้นอย่างเขา จะรอดออกไปได้หรือไม่ก็ไม่รู้”

“คนแบบนี้สมควรตาย!”

สองพี่น้องแซ่จงและเหลียงกวงฟูสาปแช่ง

“ศิษย์น้องหรู คนอื่นจะคิดอย่างไรข้าไม่สนใจ แต่เจ้าต้องเชื่อข้า ศิษย์น้องอวิ๋นโม่ไม่ได้หนีไปจริงๆ” ลั่วหงเจียวส่งเสียงในทางลับให้ซ่างกวนหรู

ซ่างกวนหรูฝืนยิ้ม จากนั้นมองไปทางที่อวิ๋นโม่จากไปพลางพึมพำ “ศิษย์พี่หญิงลั่วบอกให้ข้าเชื่อเจ้า แต่ว่าการหลบหนีที่ชัดเจนขนาดนี้ ข้าจะเชื่อลงได้อย่างไร เจ้าหนีไปแล้วใช่ไหม”

………………………………………