ตอนที่ 350 การตายของหยางจินเผิง

ตอนที่ 350 การตายของหยางจินเผิง
“ทำไม… เป็นไปได้อย่างไร”

ในใจของคนสำนักศึกษาโย่วสุยเกิดคลื่นถาโถมรุนแรง อวิ๋นโม่เพิ่งจะเป็นระดับท่องพันลี้ไม่ใช่หรือ ทำไมถึงสามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับสี่ได้

ทั้งสามคนขนลุกชัน แม้พวกเขาไม่อยากเชื่อ แต่ร่างกายยังคงซื่อสัตย์ ทั้งหมดถอยหลังไปด้วยความกลัว

“ไม่เอาแล้วหรือ ถ้าอย่างนั้นข้าจะเก็บมันไว้เอง” อวิ๋นโม่คลี่ยิ้ม จากนั้นโบกมือเก็บร่างจระเข้ในแหวนเก็บของ

ทั้งสามคนไม่อาจทนรับแรงกดดัน ตัดสินใจหันกายหนีไป ผู้ที่สามารถสังหารสัตว์อสูรระดับสี่ได้ พวกเขาจะฆ่าคนที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร! นี่เท่ากับรนหาที่ตาย!

“อยากจะหนีนี่ได้ถามข้าหรือยัง” อวิ๋นโม่หัวเราะเสียงเย็น จากนั้นแสดงภูเขาศพทะเลโลหิตออกมา หลังคลื่นโลหิตขนาดย่อมม้วนผ่านไป จอมยุทธ์ระดับท่องพันลี้ชั้นสูงสองคนก็ตายในทันที

จอมยุทธ์ระดับกึ่งคงเขตแดนร้องเสียงโหยหวน กอดศีรษะคร่ำครวญ “ไว้ชีวิตข้าเถอะๆ! ข้าจะบอกเจ้าว่าเขาเป็นใคร!”

“เอ๋” อวิ๋นโม่มองคนผู้นี้ด้วยความประหลาดใจ น่าแปลกที่คนผู้นี้ถูกคลื่นกระแทกไปรอบหนึ่งกลับยังไม่ตาย แม้จะเป็นการโจมตีโดยรวม แต่ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนก็รับได้ หากเป็นจอมยุทธ์กึ่งคงเขตแดนอย่างเจ้าเมืองหมาป่าก็ไม่มีทางต้านได้แน่

อวิ๋นโม่เก็บญาณหยั่งรู้กลับไป เดินไปหาคนผู้นั้นช้าๆ

อัจฉริยะระดับกึ่งคงเขตแดนของสำนักศึกษาโย่วสุยผู้นี้เจ็บปวดจนต้องโอบรอบศีรษะ เมื่อครู่รับแรงกระแทกไปแล้วไม่ตาย แต่จิตวิญญาณก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ทรมานอย่างยิ่ง ผ่านไปพักใหญ่ คนผู้นี้ค่อยได้สติกลับมา เขาเงยหน้ามองอวิ๋นโม่ ดวงตาเปี่ยมด้วยความหวาดกลัว เป็นเพราะอวิ๋นโม่น่ากลัวเกินไป หากเขาเข้าใจไม่ผิด ตอนนี้อวิ๋นโม่อายุเพียงสิบกว่าปีเท่านั้น ในวัยนี้ก็มีความแข็งแกร่งระดับคงเขตแดน บอกไปแล้วน่ากลัวจนไม่มีใครกล้าเชื่อ

“เจ้าชื่ออะไร” อวิ๋นโม่ถาม

“หลิว… หลิวโยวถิง”

อวิ๋นโม่เลิกคิ้ว “ศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนักศึกษาโย่วสุยหรือ”

หลิวโยวถิงได้ยินก็ผวา รีบโค้งกายคำนับ “เปรียบเทียบกับพี่อวิ๋นแล้ว ความสามารถเล็กน้อยของข้าไม่คู่ควรให้เอ่ยถึง”

“สหายหลิวโยวถิง เจ้า…”

“พี่อวิ๋นอย่าได้เคี่ยวกรำข้าเลย แค่เรียกข้าว่าเสี่ยวหลิวก็พอ” หลิวโยวถิงรีบเอ่ย ได้ยินอวิ๋นโม่เรียกตนว่าสหาย เขาก็กระวนกระวายในใจ กลัวว่าอวิ๋นโม่จะฆ่าเขา

“ตกลง เสี่ยวหลิว ใครจ้างให้เจ้ามาฆ่าข้า” อวิ๋นโม่ถามซ้ำ เรื่องอันตรายเช่นนี้เขาย่อมต้องจัดการก่อน ไม่เช่นนั้นฝ่ายตรงข้ามก็เหมือนกับหนามแหลมที่ไม่รู้ว่าจะพุ่งออกมาแทงเขาเมื่อไร

คราวนี้หลิวโยวถิงตอบอย่างตรงไปตรงมา “เป็นศิษย์คนโตของเจ้าสำนักมหาธาราฝานอู๋เหอในอาณาจักรจั่วสุยของพวกท่าน”

“หยางจินเผิงหรือ เขาอยู่ระดับอะไร” พอรู้ว่าเป็นใคร อวิ๋นโม่ก็เข้าใจในทันที คนของสำนักมหาธาราคิดลงมือกับเขาก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะสำนักมหาธาราถูกเขาแทงหนึ่งดาบอย่างโหดเหี้ยม ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง

“เพียงระดับท่องพันลี้ขั้นสูงสุดเท่านั้น”

“ดูเหมือนพวกที่มาสอดแนมข้าจะไม่มีหยางจินเผิง” อวิ๋นโม่เอ่ยเสียงเบา ในตลาดของบึงใหญ่ เขาสัมผัสได้ถึงสายตาสอดส่องหลายสาย แต่ในบรรดาคนเหล่านั้นไม่มีระดับท่องพันลี้ขั้นสูงสุด คนเหล่านั้นไม่ใช่หยางจินเผิง แต่น่าจะเป็นคนที่เขาส่งมาสืบข่าว “ถูกข้ารีดหินวิญญาณไปหนึ่งแสนชั่งก็ยังนำหนึ่งหมื่นชั่งออกมาได้ สำนักมหาธาราช่างมั่งคั่งเสียจริง จริงสิ หยางจินเผิงคงไม่ได้จ่ายหมื่นชั่งในคราวเดียวกระมัง”

“เขาให้มาก่อนสามพันชั่ง ทั้งหมดอยู่ที่นี่ พี่อวิ๋นรับไว้เถอะ” หลิวโยวถิงนำพู่กันด้ามหนึ่งออกมา นี่เป็นสิ่งประดิษฐ์จัดเก็บสิ่งของ

อวิ๋นโม่โบกมือปฏิเสธ “นี่คือค่าตอบแทนของเจ้า ไม่ต้องให้ข้า”

ค่าตอบแทน? นั่นไม่ใช่ค่าตอบแทนสำหรับการฆ่าอวิ๋นโม่หรือ หลิวโยวถิงพลันตื่นตระหนก หรืออวิ๋นโม่ตั้งใจจะฆ่าเขา

พอเห็นท่าทางของหลิวโยวถิง อวิ๋นโม่ก็อดยิ้มไม่ได้ แล้วไปเถอะ ถึงจะไม่มากแต่ก็นับเป็นจำนวนหนึ่ง หากให้หลิวโยวถิงเก็บเอาไว้ เจ้านั่นคงกลัวจนตกใจตาย เขาเอื้อมมือไปรับพู่กัน “แล้วตอนนี้เจ้ารู้หรือไม่ว่าหยางจินเผิงอยู่ที่ไหน”

เห็นอวิ๋นโม่รับหินวิญญาณไปแล้ว หลิวโยวถิงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พอได้ยินอีกฝ่ายถามก็รีบตอบ “รู้ๆ เจ้านั่นบอกว่าจะรอข้ากลับไปที่นั่น พี่อวิ๋น ข้าจะพาท่านไปที่นั่น!”

“อืม ไปกันเถอะ อย่าเล่นตุกติก เพราะต่อให้เจอกับยอดฝีมือระดับคงเขตแดนของพวกเจ้า ข้าก็สามารถฆ่าเจ้าก่อนที่พวกมันจะลงมือ!”

“ไม่ต้องห่วง พี่อวิ๋น ข้าไม่กล้า!” หลิวโยวถิงเช็ดหน้าผากที่เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

พวกเขาเหาะไปทางที่หยางจินเผิงรออยู่ อวิ๋นโม่นำชุดดำชุดหนึ่งออกมาสวมปกปิดร่างกาย และสวมหน้ากากอีกใบ แม้การฆ่าหยางจินเผิงจะเป็นเรื่องง่าย แต่เพื่อป้องกันความผิดพลาดก็ควรปกปิดตัวตนสักหน่อย

‘นี่คือเตรียมฆ่าคนแล้วสินะ!’ หลิวโยวถิงสะท้านไปทั้งใจ อวิ๋นโม่ฆ่าหยางจินเผิงแล้วจะลงมือกับเขาหรือไม่

หากคาดไม่ผิด หลังจากหยางจินเผิงตาย เขาก็คงไม่รอดแล้ว หลิวโยวถิงเริ่มคิดในใจว่าจะหาทางรอดได้อย่างไร

สถานที่แห่งหนึ่งในบึงใหญ่ หยางจินเผิง ลูกศิษย์คนโตของฝานอู๋เหอเจ้าสำนักมหาธารากำลังพูดคุยแก้เบื่อกับศิษย์น้อง

“ศิษย์พี่ใหญ่ ระดับความแข็งแกร่งอย่างเรา อยู่ที่นี่ไม่อันตรายเกินไปหรือ” คนหนึ่งถาม

หยางจินเผิงกล่าวอย่างผ่อนคลาย “กลัวอะไร เรือบินลำนี้เป็นสิ่งประดิษฐ์ระดับคงเขตแดน ความเร็วสูงมาก ต่อให้พบกับสัตว์อสูรระดับสี่พวกเราก็สามารถหนีได้ทัน นอกจากนี้ข้ายังมียันต์ส่งสารของอาจารย์อยู่ หากเกิดปัญหาอาจารย์ก็สามารถมาช่วยเหลือพวกเราได้ วางใจเถอะ ขอแค่หลิวโยวถิงฆ่าอวิ๋นโม่ได้ พวกเราก็จะกลับแล้ว”

“ศิษย์พี่ใหญ่ ใช้หินวิญญาณหมื่นชั่งเพื่อฆ่าอวิ๋นโม่ มันคุ้มหรือ”

“ผายลม อวิ๋นโม่นั่นอายุไม่เท่าไรก็เป็นระดับท่องพันลี้แล้ว ต่อไปอีกไม่กี่ปีต้องกลายเป็นระดับคงเขตแดนแน่! ศัตรูที่น่ากลัวเช่นนี้ ใช้หินวิญญาณหมื่นชั่งฆ่าทิ้งไปจะไม่คุ้มได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้น ถ้าไม่ใช่เจ้านั่นพวกเราคงไม่เสียหายมากขนาดนี้ ฆ่าเขาไปแล้ว ฝานจิ่งเหวินและเมิ่งซือซือก็จะไม่สนใจตระกูลอวิ๋นอีก เพียงไม่กี่ปีพวกเราก็สามารถทวงสิ่งที่ตระกูลอวิ๋นกลืนลงไปคืนกลับมา!”

“ศิษย์พี่ใหญ่ กล่าวถูกต้อง!”

“ผ่านมานานแล้ว หลิวโยวถิงควรจะกลับมาได้แล้วใช่ไหม” คนผู้นั้นเป็นยอดฝีมือระดับกึ่งคงเขตแดน ฆ่าอวิ๋นโม่แค่คนเดียวยังไม่ใช่เรื่องง่ายอีกหรือ

“เฮอะ เจ้านี่ได้ยินพวกเราหรือเปล่า กำลังพูดถึงก็กลับมาจริงๆ” คนผู้หนึ่งมองไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“เอ๋ จอมยุทธ์สองคนที่เคยอยู่ข้างกายหลิวโยวถิงไม่อยู่แล้ว กลับเพิ่มคนสวมหน้ากากมาคนหนึ่ง”

หยางจินเผิงไม่สนใจอวิ๋นโม่ที่อยู่ข้างกายหลิวโยวถิง เขาควบคุมเรือบินเข้าไปใกล้หลิวโยวถิง “สหายหลิว ตามที่ตกลงกันไว้ เจ้ามอบศีรษะของอวิ๋นโม่ให้ข้า ข้าจะมอบหินวิญญาณที่เหลือให้เจ้า”

ใบหน้าของหลิวโยวถิงกระตุก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หินวิญญาณของเจ้าไม่ต้องให้ข้าแล้ว มอบให้สหายผู้นี้เถอะ”

เขาแค้นหยางจินเผิงอย่างที่สุด เจ้าหมอนี่แม้แต่ความสามารถที่แท้จริงของอวิ๋นโม่ก็ไม่ตรวจสอบให้ชัดเจน ซ้ำยังลงมืออย่างหุนหัน ทำให้เขาต้องตกอยู่ในอันตรายไปด้วย

หยางจินเผิงหันไปหาอวิ๋นโม่พร้อมขมวดคิ้ว “นี่ใคร”

อวิ๋นโม่ยิ้มพลางชี้ศีรษะของตน “นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการ เอาหินวิญญาณที่เหลือมาให้ข้า”

พวกหยางจินเผิงได้ยินก็หน้าถอดสี “หลิวโยวถิง ทำแบบนี้หมายความว่าอะไร”

หลิวโยวถิงไม่พูด กลับเป็นอวิ๋นโม่กล่าวว่า “ฮ่าๆ หมายความว่าอะไร หมายความว่าเจ้ากำลังจะตาย สำนักมหาธารายังกล้ามาหาเรื่องข้าซ้ำอีก ความจำสั้นจริงๆ”

เห็นท่าทางอึกอักของหลิวโยวถิงและใบหน้าซีดขาวเช่นนั้น หยางจินเผิงก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาตกใจจนกระโดดลงจากเรือบินแล้วพุ่งหนีไปไกล ขณะเดียวกันก็หยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมา ตะโกนเสียงดัง “อาจารย์ช่วย…”

ขณะที่หยางจินเผิงหยิบยันต์ส่งสารออกมา อวิ๋นโม่ก็หน้าเปลี่ยนสี รีบใช้ภูเขาศพทะเลโลหิตจัดการ น้ำเสียงของหยางจินเผิงขาดหายกะทันหัน เรือบินทะยานไปเบื้องหน้าด้วยตนเอง คนบนเรือจิตวิญญาณแตกซ่านไปหมดแล้ว

เรือบินอยู่ในสภาวะเร่งความเร็ว เคลื่อนที่รวดเร็วมาก อวิ๋นโม่ปลดปล่อยพลังออกมาไล่ตามเรือบินไป เขาเรียกเปลวไฟออกมาเผาคนบนเรือจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

“อันตรายมาก หากให้ฝานอู๋เหอรู้ว่าข้าเป็นคนฆ่าหยางจินเผิง เกรงว่าคงจะเป็นเรื่องยุ่งยากแล้ว” อวิ๋นโม่ถอนหายใจอย่างโล่งอก หากต้องเผชิญหน้ากับฝานอู๋เหอในตอนนี้ เขายังไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะ แม้พลังของโอสถหยาดเหมันต์จะสามารถสังหารผู้แข็งแกร่งระดับนั้น แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้โง่ยืนรอให้โจมตีอยู่เฉยๆ

หลังจากเผาร่างคนเหล่านั้นแล้ว อวิ๋นโม่ก็ปล่อยให้เรือลอยไปไกล เช่นนี้อาจสร้างความเข้าใจผิดบางอย่างให้สำนักมหาธารา

เสร็จเรื่องแล้วอวิ๋นโม่ก็หันกลับมาเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของหลิวโยวถิง เขารู้ว่าเจ้าหมอนี่กำลังคิดว่าตัวเองควรจะหนีไปหรือไม่

เห็นอวิ๋นโม่มองมา หัวใจของหลิวโยวถิงก็บีบรัด

“อย่า! อย่าฆ่าข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่พูด!”

………………………………………