ตอนที่ 351 ว่านหยินหยวนหมื่นปี

ตอนที่ 351 ว่านหยินหยวนหมื่นปี
ในส่วนลึกที่สุดของบึงใหญ่กำลังเกิดการต่อสู้รุนแรงครั้งใหญ่ ผู้ร่วมศึกมีทั้งมนุษย์และสัตว์อสูร ไม่มีพันธมิตร ทุกสิ่งที่เข้าสู่สายตาล้วนเป็นศัตรู พลังปราณและอักขระต่างๆ ฉวัดเฉวียนวุ่นวาย ลำแสงมากมายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลวงเมฆขาวแตกกระจาย บางครั้งรังสีกระบี่ก็ตัดผ่านผืนน้ำเกิดเป็นร่องขนาดใหญ่ จากนั้นดินโคลนรอบๆ ก็ไหลลงมาราวกับน้ำหลากจนกลบร่องเหล่านั้น

การต่อสู้ครั้งนี้น่ากลัวมาก แต่ทุกคนก็พยายามหลีกเลี่ยงเต็มที่ ไม่ให้กระทบต้นไม้เล็กๆ ที่อยู่ตรงกลางบึงใหญ่ บนนั้นมีผลไม้สีทองน่าดึงดูดอยู่ลูกหนึ่ง

ในหมู่คนเหล่านี้ย่อมมีเจ้าสำนักมหาธาราฝานอู๋เหออยู่ด้วย จู่ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป สลัดคู่ต่อสู้แล้วรีบถอยออกไปนำยันต์ออกมา ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“อาจารย์ ช่วย…”

เสียงโหยโหวนพลันขาดหาย ดวงตาฝานอู๋เหอเบิกโพลง เขาตะเบ็งเสียงด้วยความโกรธ “ใครกัน!”

“อ๊าก! ข้าจะต้องเอามันมาจุดตะเกียงวิญญาณ!”

“เผิงเอ๋อร์!”

ปฏิกิริยาของฝานอู๋เหอทำให้หลายคนสังเกตเห็น มีคนสู้พลางส่งเสียงพลาง “ดูท่าหยางจินเผิงลูกศิษย์คนโตของเขาคงจะเกิดเรื่อง!”

“ก็แค่ศิษย์คนหนึ่งเท่านั้น เจ้านั่นต้องเป็นถึงขนาดนี้เลยหรือ”

“เฮอะ เจ้าไม่รู้อะไร ฝานอู๋เหอมีลูกสาวคนเดียว ไม่มีลูกชาย หยางจินเผิงผู้นี้มีพรสวรรค์สูง ต้องก้าวสู่ระดับคงเขตแดนได้แน่ ฝานอู๋เหอปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกชายตน ลูกชายตายไปทั้งคน เขาจะไม่คลั่งได้หรือ”

“ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือมนุษย์หรือสัตว์อสูรกันแน่”

“เหอะ เขาไม่ได้มอบวิธีเอาชีวิตรอดให้ศิษย์เพื่อปกป้องชีวิตหรือ”

“สัตว์อสูรที่หนีไปจากที่นี่ไม่อาจฆ่าหยางจินเผิงในเวลาสั้นๆ ดังนั้นเขาต้องถูกฆ่าโดยผู้ฝึกยุทธ์แน่”

“อ๊าก!” ฝานอู๋เหอคำรามพร้อมพุ่งออกไปทางหนึ่ง

จอมยุทธ์ที่เหลือต่างยินดี “เจ้านั่นไปเสียก็ดี มันไปแล้วพวกเราก็ลดคู่ต่อสู้ไปคนหนึ่ง”

…………………

“พี่อวิ๋น อย่าฆ่าข้าเลย ข้าจะไม่พูดเรื่องของพี่เข็ดขาด” หลิวโยวถิงมองอวิ๋นโม่อย่างหวาดผวา ก้าวถอยหลังอย่างไม่อาจควบคุมตนเอง

“ฮ่าๆ แต่ข้าไม่เชื่อ” อวิ๋นโม่แค่นเสียงเย็นชา

“จริงสิ! ข้า ข้ามีอาวุธวิญญาณระดับคงเขตแดน เหมาะกับท่านพอดี” หลิวโยวถิงกัดฟันนำทวนยาวสีดำเล่มหนึ่งออกมา

อวิ๋นโม่มองทวนสีดำด้วยความประหลาดใจ ทวนยาวเล่มนี้ไม่ใช่อาวุธระดับคงเขตแดนทั่วไป จากพลังที่สัมผัสได้ นี่น่าจะเป็นของชั้นยอดในหมู่อาวุธวิญญาณระดับคงเขตแดนโดยทั่วไป สิ่งของเช่นนี้จะต้องมีภูมิหลังอันยิ่งใหญ่

อวิ๋นโม่ยังคงส่ายหน้า “ฆ่าเจ้าแล้ว ของนี่ก็ต้องเป็นของข้าอยู่ดี”

“ยังมีอีก ข้ารู้ว่าที่ไหนมีว่านหยินหยวน ว่านหยินหยวนจำนวนมาก ในนั้นมีอยู่ต้นหนึ่งน่าจะหมื่นปีแล้ว! หากท่านไม่ฆ่าข้า ข้าจะบอกท่านว่ามันอยู่ที่ไหน”

“เจ้ารู้ว่าที่ไหนมีว่านหยินหยวนจำนวนมาก ตนเองไม่ไปเก็บ มาบอกข้าทำไม” อวิ๋นโม่แค่นหัวเราะ

หลิวโยวถิงรีบเอ่ย “ที่นั่นมีสิ่งมีชีวิตอมตะระดับกึ่งคงเขตแดนอยู่สองตัว นอกจากพวกมันแล้วยังมีสิ่งมีชีวิตอมตะระดับสามจำนวนนับไม่ถ้วน ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้เลย จึงเข้าไปเก็บไม่ได้ แต่หากเป็นพี่อวิ๋นก็ไม่เหมือนกัน ด้วยความสามารถของท่านจะต้องเก็บได้แน่”

“สิ่งเหล่านี้ยังไม่อาจช่วยชีวิตเจ้าได้” อวิ๋นโม่ส่ายหน้า เขาไม่คิดเสี่ยงเปิดเผยสถานะของตนเพื่อว่านหยินหยวนไม่กี่ต้น

“ยังมี! ยังมี! ข้าคิดว่าท่านคงรู้สึกว่าน่าแปลกมากที่สัตว์อสูรระดับสี่ปรากฏตัวที่นี่ อันที่จริงเป็นเพราะมียอดฝีมือระดับคงเขตแดนจำนวนมากเข้าไปในส่วนลึกของบึงใหญ่เพื่อช่วงชิงผลไม้เล็กๆ ลูกหนึ่ง! ถ้าท่านไม่ฆ่าข้า ข้าจะบอกว่า ‘ผลบรรลุเต๋าขั้นต้น’ อยู่ที่ไหน!”

อวิ๋นโม่ได้ยินแล้วพลันเข้าใจ ไม่น่าแปลกใจที่ผลบรรลุเต๋าขั้นต้นมีแรงดึงดูดเช่นนั้น สิ่งนี้คือผลไม้วิญญาณที่ช่วยให้จอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนบรรลุเต๋า มีประสิทธิภาพยอดเยี่ยม จอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนเมื่อได้กินแล้วสามารถเลื่อนระดับได้อย่างแน่นอน อวิ๋นโม่ย่อมต้องการสิ่งนี้มาก แต่ตัวเขาในตอนนี้ยังไม่มีความสามารถที่จะแย่งชิง

เขารู้ระดับความสามารถของตนเองอย่างชัดเจน หากไปร่วมวงแย่งผลบรรลุเต๋าขั้นต้นในตอนนี้ก็เท่ากับเดินเข้าหาความตาย ดังนั้น เขายังคงส่ายหน้า

เห็นอวิ๋นโม่เดินเข้ามาทีละก้าว บนร่างเปี่ยมด้วยไอสังหารเข้มข้น หลิวโยวถิงก็กลัวจนตัวสั่น

ความจริงการใช้ภูเขาศพทะเลโลหิตติดต่อกันสิ้นเปลืองญาณหยั่งรู้มหาศาล หากไม่จำเป็นต้องฆ่าหลิวโยวถิง เขาก็ไม่คิดจะลงมือ เพราะบึงใหญ่ในตอนนี้เต็มไปด้วยอันตราย หากความสามารถในการต่อสู้ลดลงก็จะเสี่ยงมากขึ้น

ก่อนหน้านี้เขาคิดจะให้หลิวโยวถิงฆ่าหยางจินเผิง แต่สถานการณ์เร่งรัด เขาจำเป็นต้องลงมือเอง

หลิวโยวถิงกัดฟันราวกับตัดสินใจครั้งใหญ่ “พี่อวิ๋น หากท่านไม่ฆ่าข้า ข้าจะถ่ายทอดทักษะสาปวิญญาณให้ ขอเพียงท่านสาปวิญญาณของข้าไว้ หากข้าเอ่ยเรื่องที่ตนสาบานออกไป วิญญาณจะแหลกสลาย! เช่นนี้ท่านก็ไม่ต้องกังวลว่าข้าจะเปิดเผยเรื่องราวออกไป”

“อ้อ” อวิ๋นโม่เริ่มสนใจเล็กน้อย ทักษะสาปวิญญาณ เขาก็เคยได้ยินมาก่อน มีอยู่หลายชนิด เป็นการทำสัญญาทางวิญญาณชนิดหนึ่งของจอมยุทธ์ มีพลังรุนแรงมาก ในสถานที่ที่การฝึกฝนล้าหลังเช่นนี้กลับปรากฏทักษะสาปวิญญาณ ทำให้เขาประหลาดใจมาก

“ว่ามาสิ!”

เพื่อเอาชีวิตรอด หลิวโยวถิงก็ไม่พูดมาก รีบถ่ายทอดทักษะสาปวิญญาณแก่อวิ๋นโม่

อวิ๋นโม่หลับตาทบทวนครู่หนึ่งก็เผยรอยยิ้ม ทักษะวิญญาณที่ยอดเยี่ยม ทั้งยังฝึกฝนได้อย่างง่ายดาย ญาณหยั่งรู้ของเขาแข็งแกร่ง ทั้งยังมีความรู้ในด้านนี้ จึงเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง ทักษะสาปวิญญาณที่หลิวโยวถิงถ่ายทอดให้ไม่มีปัญหาอะไร

เพียงไม่ถึงหนึ่งเค่อ อวิ๋นโม่ก็ฝึกทักษะวิญญาณสำเร็จ เขายิ้มพลางเอ่ย “ยอดเยี่ยม หลิวโยวถิง เจ้ารักษาชีวิตเอาไว้ได้แล้ว”

“เฮือก!” หลิวโยวถิงถอนหายใจโล่งอก หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

อวิ๋นโม่มองเรือบินที่หายลับไปแล้วก็เอ่ย “ไป ไปจากที่นี่กัน คุยกันระหว่างทาง”

เพื่อความปลอดภัย อวิ๋นโม่จึงไปจากตรงนี้โดยมีหลิวโยวถิงติดตามไปด้วย

ระหว่างทางอวิ๋นโม่ก็เอ่ย “หากอยากรักษาชีวิต ประการแรก มอบอาวุธวิญญาณระดับคงเขตแดนให้ข้า ประการที่สอง บอกตำแหน่งของว่านหยินหยวนมา จากนั้นก็ทำสัญญาวิญญาณ”

นับตั้งแต่ได้รับคืนเหมันต์มาจากอู่ซานเหอ มันก็มีส่วนช่วยเหลืออวิ๋นโม่ไม่น้อย ดังนั้นตอนที่ออกจากบ้าน เขาก็คืนมันให้เจ้าของไปแล้ว ตอนนี้เขากำลังขาดอาวุธวิญญาณอยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าจะได้รับจากหลิวโยวถิง

“ไม่มีปัญหา! ไม่มีปัญหา!” หลิวโยวถิงกล่าว ขอเพียงรักษาชีวิตได้ เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ เขาหยิบทวนยาวออกมาส่งให้อวิ๋นโม่

อวิ๋นโม่ถือทวนในมือ ลองกวัดแกว่งสองสามครั้งก็พยักหน้า “ทวนดี! เจ้าช่างรู้ความ ไม่ได้วางแผนใช้ทวนนี้เล่นงานข้า”

หลิวโยวถิงได้ยินก็อับอาย “พี่อวิ๋น ที่จริงทวนนี้มีผนึกอยู่ ข้าไม่อาจปลดมัน ดังนั้นหากใช้มันในตอนนี้ก็ไม่อาจแสดงอานุภาพออกมา”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” อวิ๋นโม่ชะงัก เขาใช้ญาณหยั่งรู้ตรวจสอบแล้วสัมผัสได้ว่าภายในมีผนึกที่ซับซ้อนอยู่ เขาขับเคลื่อนพลังปราณบังคับพลังพุ่งใส่ผนึกนั้น แต่ไม่เกิดผล

“ไว้ทีหลัง” อวิ๋นโม่เก็บทวน คราวนี้หันมาเอ่ยกับหลิวโยวถิงว่า “เอาล่ะแสดงญาณหยั่งรู้ของเจ้าออกมา”

หลังจากลังเลเล็กน้อย หลิวโยวถิงก็ปลดปล่อยญาณหยั่งรู้ของตน

อวิ๋นโม่พยักหน้าก่อนสลักอักขระพิเศษบางอย่างด้วยญาณหยั่งรู้ของตน ประทับลงบนญาณหยั่งรู้ของหลิวโยวถิง หลิวโยวถิงเก็บญาณกลับไป อักขระเหล่านั้นประทับอยู่บนญาณหยั่งรู้ของเขาแล้ว

เมื่อมีอักขระเหล่านี้อยู่ หากหลิวโยวถิงเกิดความคิดที่จะเปิดเผยเรื่องของอวิ๋นโม่ต่อผู้อื่น จิตวิญญาณก็จะแหลกสลาย

เสร็จเรื่องเหล่านี้แล้ว อวิ๋นโม่ก็ตามหลิวโยวถิงมายังสถานที่ที่อีกฝ่ายบอกว่ามีว่านหยินหยวนจำนวนมาก

“มีหญ้าหยินหยวนจำนวนมากจริงๆ!” อวิ๋นโม่มองว่านหยินหยวนที่พลิ้วไหวท่ามกลางสายลมอย่างยินดี เพราะว่านเหล่านี้มีอายุหลายปีมาก

จู่ๆ อวิ๋นโม่ก็ตาโต มองไปเบื้องหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

“นั่นมัน!” เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวอย่างลืมตัว “ฮู่! ว่านหยินหยวนต้นนี้อายุหมื่นปีแล้ว!”

เขาสะท้านไปทั้งใจ ว่านหยินหยวนหมื่นปีต้นนี้เพียงพอจะให้เขาแช่อยู่ในสระน้ำหยินหยางถึงสิบวัน! เช่นนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องหาหินเสวียนหยางและหญ้าหยินหยวนต่ออีก

“มนุษย์!”

จู่ๆ กะโหลกสีขาวสองหัวก็โผล่ออกมาจากกลางบึง ในกะโหลกมีแสงวิบวับเคลื่อนไหว เห็นได้ชัดว่าสิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองตนนี้มีญาณหยั่งรู้ไม่อ่อนด้อย

“พวกเจ้ามาอีกแล้ว! ข้าเคยเตือนพวกเจ้าแล้ว นี่คือสิ่งสำคัญต่อชีวิตของพวกข้า ไม่อนุญาตให้แตะต้อง ในเมื่อพวกเจ้าไม่เชื่อฟังก็อย่าได้โทษว่าพวกเราไม่เกรงใจ!”

………………………………………