ตอนที่ 352 การแลกเปลี่ยนกับสิ่งมีชีวิตอมตะ

ตอนที่ 352 การแลกเปลี่ยนกับสิ่งมีชีวิตอมตะ
สิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองเทียบได้กับจอมยุทธ์ระดับกึ่งคงเขตแดน ด้านหลังยังมีสิ่งมีชีวิตอมตะระดับสามจำนวนมาก

เห็นสิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสอง อวิ๋นโม่ก็รู้สึกลังเล เห็นได้ชัดว่าสิ่งมีชีวิตอมตะเหล่านี้อาศัยพลังพิเศษที่แผ่ออกมาจากว่านหยินหยวนในการเพิ่มพลัง ว่านหยินหยวนสำคัญสำหรับพวกมันมาก สิ่งมีชีวิตอมตะที่เป็นผู้นำทั้งสองตนนี้ที่จริงมีสติปัญญาแล้ว ไม่ต่างอะไรกับผู้ฝึกยุทธ์

ไร้ความแค้นต่อกันก็ใช้กำลังแย่งชิงสิ่งของจากผู้อื่น นี่เป็นพฤติกรรมที่อวิ๋นโม่ไม่ชอบ และเขาเองก็ไม่อยากทำ

“พี่อวิ๋น!” หลิวโยวถิงหวั่นเกรงสิ่งมีชีวิตอมตะที่แข็งแกร่งทั้งสองตน เขาแอบอยู่ด้านหลังอวิ๋นโม่และเตือนให้ลงมือ

อวิ๋นโม่ไม่ลงมือ เขาแผ่ญาณหยั่งรู้ออกมาค้นหาบางสิ่งในแหวนเก็บของครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มออก เขามองสิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสอง “ทั้งสองท่าน ข้าไม่อยากแย่งสิ่งของจากพวกท่าน แต่คิดจะทำการแลกเปลี่ยนกับพวกท่านสักอย่าง ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านยินดีหรือไม่”

สิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง มองผ่านความดำมืดในดวงตา เห็นได้ชัดว่าประกายแสงที่อยู่ในกะโหลกสีขาวของพวกมันหวั่นไหว แม้สิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองจะรู้สึกว่าเป็นเรื่องประหลาด พวกมันเคยเจอมนุษย์และสัตว์อสูรมามาก ทันทีที่เจอสิ่งถูกใจก็จะแย่งชิงทุกวิถีทาง แต่มนุษย์ตรงหน้าต่างออกไปเล็กน้อย

“แลกเปลี่ยนอย่างไร ลองว่ามา” สิ่งมีชีวิตอมตะตนหนึ่งพูด กระดูกขากรรไกรล่างขยับเป็นเสียงกุกกัก

อวิ๋นโม่ชี้หญ้าหยินหยวนที่เห็นได้ชัดว่ามีอายุถึงหนึ่งหมื่นปี “เจ้าให้หญ้าหยินหยวนนี้แก่ข้า ข้า…”

“ไม่ได้!”

“เป็นไปไม่ได้!”

อวิ๋นโม่พูดไม่ทันจบก็ถูกขัดจังหวะ เห็นได้ชัดว่าทั้งสองโกรธมาก “เรื่องนี้ไม่อาจต่อรอง! ข้าแนะนำว่าอย่าฝันไปเลย!”

“พวกเจ้าฟังสิ่งที่ข้าจะพูดก่อนค่อยตัดสินใจว่าจะตกลงหรือไม่” อวิ๋นโม่มองสิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองด้วยสายตาลึกล้ำราวกับเข้าใจทุกสิ่ง “พวกเจ้าเก็บว่านหยินหยวนต้นนี้เอาไว้เพราะคิดจะอาศัยมันเลื่อนเป็นระดับสี่ แต่มีว่านหมื่นปีอยู่เพียงต้นเดียว ตกลงแล้วใครในพวกเจ้าจะได้ใช้ ว่านหยินหยวนที่เหลือ ต้นที่อายุมากที่สุดก็แค่ห้าพันปีเท่านั้น พวกเจ้าอีกตนจะต้องรออีกกี่พันปี”

“หึ! มนุษย์ อย่าได้คิดยุแยงความสัมพันธ์ของพวกข้า พวกข้าตกลงกันแต่แรกแล้ว ใครที่มีโอกาสเลื่อนระดับก่อนก็จะได้ว่านต้นนี้ไป วิธียุให้แตกแยกของเจ้าไม่ได้ผลกับพวกเรา!” สิ่งมีชีวิตอมตะตนหนึ่งพ่นลมอย่างเย็นชา

อวิ๋นโม่ส่ายหน้า “ไม่ใช่ยุแยงพวกเจ้า แต่แจกแจงข้อเท็จจริง ข้อแลกเปลี่ยนที่ข้าคิดจะทำกับพวกเจ้าคือ พวกเจ้ายกว่านหยินหยวนหมื่นปีให้ข้า ข้าก็จะหลอมโอสถพิเศษให้พวกเจ้าหนึ่งเตา ทั้งหมดสิบสองเม็ด แต่ละเม็ดมีสรรพคุณต่อพวกเจ้าเช่นเดียวกับหญ้าหยินหยวนนี้!”

อวิ๋นโม่ในชาติก่อนเคยศึกษาสิ่งมีชีวิตต่างๆ ทั้งยังหลอมโอสถที่มีประโยชน์ต่อสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิด แน่นอนว่ารวมถึงสิ่งมีชีวิตอมตะด้วย เขาตรวจสอบสิ่งที่อยู่ในแหวนเก็บของของตนเอง สมุนไพรวิญญาณที่ต้องใช้หลอมโอสถชนิดนี้ล้วนมีครบ แค่เพิ่มว่านหยินหยวนหนึ่งพันปีลงไปหนึ่งต้นก็พอแล้ว

“เจ้าพูดจริงหรือ” ประกายแสงในกะโหลกของสิ่งมีชีวิตอมตะตนหนึ่งไหววูบรุนแรง หลังจากรับรู้เรื่องนี้ มันก็ไม่อาจสงบใจได้

ว่านหยินหยวนหนึ่งหมื่นปีต้นหนึ่งสามารถทำให้หนึ่งในพวกมันเลื่อนเป็นระดับสี่ หากมีโอสถที่ส่งผลเสมือนว่านหยินหยวนถึงสิบสองเม็ด ไม่เพียงพวกมันทั้งสองต่างได้เลื่อนเป็นระดับสี่ สิ่งมีชีวิตอมตะตัวอื่นๆ ที่อยู่ใต้อำนาจและมีความแข็งแกร่งเพียงพอก็สามารถเลื่อนเป็นระดับสี่ได้เช่นกัน

สิ่งมีชีวิตอมตะอีกตนรีบแย้ง “อย่าเชื่อมัน! มนุษย์เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก บางทีอาจกำลังโกหกพวกเรา ในโลกนี้จะมีสิ่งที่ดีเช่นนี้ได้อย่างไร”

สิ่งมีชีวิตอมตะอีกตนพยักหน้าและเริ่มระแวง

หลิวโยวถิงที่อยู่ด้านข้างแม้จะไม่รู้ว่าทำไมอวิ๋นโม่ต้องทำเช่นนี้ แต่พอได้ยินสิ่งมีชีวิตอมตะพูดก็รู้สึกไม่พอใจ “พี่อวิ๋นไม่ได้หลอกพวกเจ้า ขอบอกความจริงกับพวกเจ้า พี่อวิ๋นสามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับสี่ คิดจะฆ่าพวกเจ้าก็ง่ายเหมือนกับเชือดไก่!”

“หึ เจ้าหลอกพวกข้าไม่ได้ก็เปลี่ยนเป็นข่มขู่แทนงั้นหรือ”

“ไม่มีประโยชน์ พวกเราไม่กลัวการข่มขู่!” สิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองพูดอย่างเย็นชา

อวิ๋นโม่ยื่นมือออกไปห้าม ขอให้ทั้งสองอย่าได้เคร่งเครียด “ทั้งสองท่าน ข้าจะหลอมโอสถออกมาเตาหนึ่ง พวกเจ้าลองกินเพื่อทดสอบผลก่อน เมื่อมั่นใจว่าได้ผลดี ค่อยมอบว่านหยินหยวนให้ข้าเป็นอย่างไร”

เมื่อเสนอเช่นนี้ สิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองก็ชักสนใจขึ้นมาแล้ว ทั้งสองปรึกษากันอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจได้ “ตกลง พวกเรารับปาก หากโอสถนั่นส่งผลอย่างที่เจ้าพูดจริง พวกเราก็จะมอบสมุนไพรวิญญาณต้นนี้แก่เจ้า แต่หากไม่ได้ผล สมุนไพรวิญญาณต้นนี้ เจ้าก็อย่าคิดจะได้ไป!”

อวิ๋นโม่อมยิ้ม ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพราะมีอุดมการณ์ในการกระทำของตนเอง ไม่มีทางโกหกสิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสอง และด้วยความสามารถของเขา เขาเองก็ไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ

“ข้าต้องการว่านหยินหยวนอายุพันปีขึ้นไปหนึ่งต้น! อายุยิ่งมากยิ่งดี” อวิ๋นโม่กระบุ

สิ่งมีชีวิตอมตะตนหนึ่งหันไปมองรอบๆ จากนั้นเด็ดว่านหยินหยวนอายุสองพันกว่าปีมาต้นหนึ่ง พวกมันยังคงระวังตัว ไม่นำว่านที่มีอายุมากกว่านี้ออกมา

อวิ๋นโม่นำเรือบินออกมา เดินเข้าไปในห้องหนึ่ง พอปิดประตูก็วางค่ายกลป้องกันอย่างเรียบง่ายแล้วค่อยเริ่มหลอมโอสถอย่างวางใจ

เขาต้องการหลอมโอสถระดับสามขั้นสูงสุด แต่ไม่อาจรับประกันเต็มร้อยว่าอีกฝ่ายจะสามารถเลื่อนระดับ เพราะนี่ไม่ใช่โอสถระดับสี่ ตอนนี้ตัวเขาเองยังไม่บรรลุระดับคงเขตแดน ไม่อาจหลอมโอสถระดับสี่ ถึงจะเป็นเช่นนี้ สำหรับสิ่งมีชีวิตอมตะแล้ว ผลลัพธ์ของโอสถเหล่านี้ก็เทียบได้กับว่านหยินหยวนต้นนั้นแล้ว

ครึ่งชั่วยามถัดมาอวิ๋นโม่ก็หลอมโอสถเสร็จหนึ่งเตา เขาเดินออกมาจากห้อง แบมือส่งโอสถทั้งสิบสองเม็ดให้ลอยอยู่กลางอากาศ

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังพิเศษที่แฝงอยู่ในโอสถเหล่านี้ สิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองก็ตื่นเต้น ร่างกายของพวกมันกระหายโอสถเหล่านี้อย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าโอสถเหล่านี้มีประโยชน์ต่อพวกมัน!

“เอามาให้ข้า!” สิ่งมีชีวิตอมตะตนหนึ่งยื่นมือออกมา

อวิ๋นโม่อมยิ้ม ดีดนิ้วส่งโอสถออกไปหนึ่งเม็ด “เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเจ้าโวยวาย ยังคงให้เจ้าลองเม็ดหนึ่งก่อน หลังจากมั่นใจในผลลัพธ์แล้วพวกเจ้าก็มอบว่านหยินหยวนให้ข้า ข้าจึงจะมอบโอสถที่เหลือให้พวกเจ้า”

อวิ๋นโม่เองก็ไม่กล้าประมาท เพราะหากสิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองต่างเลื่อนเป็นระดับสี่แล้ว เขาก็คงปวดหัวมากเช่นกัน

หลังจากนั้นไม่นาน สิ่งมีชีวิตอมตะตนหนึ่งก็กินโอสถลงไป พลังพิเศษในโอสถกลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์ ไหลเข้าสู่แสงในกะโหลกของมัน หนึ่งเค่อหลังจากนั้น พลังปราณของสิ่งมีชีวิตอมตะตัวนั้นก็ระเบิดออก พลังหยินที่อยู่รอบด้านล้วนไหลมารวมกันที่นี่

“ได้ผลจริงๆ!” สิ่งมีชีวิตอมตะอีกตัวเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

ครู่หนึ่งสิ่งมีชีวิตอมตะที่กินโอสถลงไปก็ลุกขึ้น บนร่างปรากฏแรงกดดันที่น่ากลัว สิ่งมีชีวิตอมตะนับพันนับหมื่นที่อยู่ด้านหลังพากันคุกเข่าลงบนพื้น กระดูกสีขาวส่งเสียงกระทบกัน ทำความเคารพสิ่งมีชีวิตอมตะที่เข้าสู่ระดับสี่ตนนั้น

หลิวโยวถิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ในใจตกตะลึงอย่างที่สุด เด็กหนุ่มตรงหน้าไม่เพียงมีความสามารถแข็งแกร่งจนน่ากลัว แต่ยังเป็นแพทย์โอสถที่เก่งกาจผู้หนึ่ง นี่มันตัวประหลาดอะไรกัน!

“ขอบคุณมาก!” สิ่งมีชีวิตอมตะที่ก้าวขึ้นสู่ระดับสี่พูดอย่างตื่นเต้น มันสะบัดมือส่งว่านหยินหยวนหมื่นปีให้อวิ๋นโม่

อวิ๋นโม่ยิ้มรับและเก็บว่านหยินหยวนต้นนั้นลงในกล่องหยกงดงามใบหนึ่ง จากนั้นส่งขวดหยกที่บรรจุโอสถให้สิ่งมีชีวิตอมตะ

“เป็นการแลกเปลี่ยนที่น่ายินดี เช่นนี้ก็ขอลาแล้ว!” เขาโบกมือ หันหลังจากไป หลิวโยวถิงยังคงตะลึง เห็นอวิ๋นโม่จะเดินไปแล้วก็รีบตามเขาไป

สิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองมองตามทิศทางที่อวิ๋นโม่จากไปอย่างตกตะลึง สิ่งมีชีวิตอมตะที่เข้าสู่ระดับสี่ตนนั้นพึมพำ “มนุษย์ผู้นี้ไม่เหมือนคนอื่นๆ”

“แตกต่างจากคนที่ข้าเคยพบ” อีกตนก็พูดเช่นกัน

ในบึงใหญ่ เจ้าสำนักมหาธาราฝานอู๋เหอบุกไปทิศทางหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง เขาพบว่าส่วนหัวของเรือบินจมลงไปในมุมหนึ่งของบึง ญาณหยั่งรู้ของเขากวาดไปทั่วเรือ แต่ไม่พบอะไรเลย เรือบินว่างเปล่าเช่นเดิม

เขาเตรียมยันต์ส่งสารให้คนในสำนักตั้งแต่แรก หากสัมผัสได้ว่าจิตวิญญาณของหยางจินเผิงสลายก็จะส่งข่าวกลับมาว่าดับสูญไปแล้ว

“อ๊าก!” ฝานอู๋เหอคำรามลั่น อุปกรณ์จัดเก็บวิญญาณของลูกศิษย์หลายคนยังคงอยู่บนเรือบิน คนที่ฆ่าหยางจินเผิงไม่ได้นำสิ่งใดไป เขาจึงไม่อาจระบุว่าใครคือฆาตกร

“หากข้าไม่อาจลากตัวเจ้าออกมาทำตะเกียงวิญญาณได้ ข้าฝานอู๋เหอสาบานจะไม่ขอเป็นคนอีกต่อไป!”

ขณะเก็บกวาดเรือบินก็พบอุปกรณ์จัดเก็บของพวกลูกศิษย์ทั้งหลาย ฝานอู๋เหอออกไปนอกเขตบึงใหญ่

หลังจากนั้นไม่นานชายชราก็มาที่ตลาดด้านนอกบึงใหญ่ เขาคว้าลูกศิษย์ที่ใกล้ชิดกับหยางจินเผิงมาคนหนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา “บอกข้ามา ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องใดเกี่ยวข้องกับหยางจินเผิงบ้าง!”

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ฝานอู๋เหอที่สูญเสียลูกศิษย์ไปคนหนึ่ง ดวงตาก็มืดมนจนน่ากลัว

“อวิ๋นโม่ เป็นมดตัวนั้นอีกแล้ว!”

………………………………………