ตอนที่ 355 จินตนาการบรรเจิด

ตอนที่ 355 จินตนาการบรรเจิด
นอกจากลั่วหงเจียว จั่วสุยคนอื่นๆ ต่างก็มองอวิ๋นโม่ราวกับมองคนบ้า นั่นคือลูกศิษย์ที่เก่งที่สุดของสำนักศึกษาโย่วสุย เจ้ากล้าลบหลู่หรือ

ซ่งเสี่ยวโจวได้ยินอวิ๋นโม่ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป หลิวโยวถิงเป็นอันดับหนึ่งในหมู่ลูกศิษย์ของสำนักศึกษาโย่วสุย อวิ๋นโม่บังอาจลบหลู่เขา นี่ไม่เท่ากับดูถูกลูกศิษย์ของสำนักศึกษาโย่วสุยทั้งหมดหรือ

เขาตะคอกออกมาทันที “อวิ๋นโม่ เจ้ากินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไงถึงกล้าไม่เคารพศิษย์พี่หลิว รีบคุกเข่าขอโทษเสีย ไม่เช่นนั้นวันนี้ข้าจะไม่ให้เจ้าได้ออกไปจากบึงใหญ่!”

หลิวโยวถิงกำลังจะตอบอวิ๋นโม่ก็ได้ยินคำพูดของซ่งเสี่ยวโจว ทำเอาตกใจจนหนังตากระตุก แอบมองอวิ๋นโม่แวบหนึ่ง เห็นว่าเขาไม่โกรธถึงได้แสดงสีหน้าโมโหขึ้นมา

“มันจบแล้ว หลิวโยวถิงโกรธจริงๆ แล้ว!” เหลียงกวงฟูเห็นหลิวโยวถิงโมโหก็หวาดหวั่น รีบตัดขาดความสัมพันธ์ “พี่หลิว คนผู้นี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกข้า ท่านจะทำอย่างไรกับเขา พวกข้าจะไม่แทรกแซง!”

“จริงด้วย! ใช่แล้ว!” จงซูหลางพยักหน้าราวกับไก่จิกเม็ดข้าว “เจ้าหมอนั่นไร้มารยาท ฆ่าเขาเสียก็สมควร!”

หลิวโยวถิงยังไม่ทันเอ่ยปากก็ได้ยินซ่งเสี่ยวโจวตะคอก “ยังมัวตะลึงอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบคุกเข่าขอโทษ! อยากจะตายจริงๆ ใช่ไหม”

เห็นอวิ๋นโม่ไม่ขยับ มุมปากยังผุดรอยยิ้มประหลาด ซ่งเสี่ยวโจวก็โกรธมาก “ไอ้ตัวดี มีพรสวรรค์ยุทธ์ไม่เท่าไรก็ไม่เห็นผู้อื่นในสายตาแล้วหรือ” เขาขยับเข้าไปหาอวิ๋นโม่ทีละก้าว เตรียมพร้อมลงมือ

พวกเหลียงกวงฟูและจงซูหลางมองอวิ๋นโม่ด้วยความเห็นใจ และเริ่มไว้อาลัยให้เขา ยามนี้พวกเขาไม่มีทางช่วยอวิ๋นโม่แน่ แต่แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นในวินาทีถัดไปทำให้สมองของพวกเขาต้องหยุดทำงาน

หลิวโยวถิงมองพวกเหลียงกวงฟูด้วยสายตาประหลาดแวบหนึ่ง จากนั้นพุ่งไปหยุดข้างกายซ่งเสี่ยวโจวพร้อมซัดฝ่ามือ

เปรี้ยง!

ท่ามกลางเสียงดังกระหึ่ม ซ่งเสี่ยวโจวลอยขึ้นไปทั้งร่าง ในปากมีเลือดสดสีแดงไหลออกมาเป็นทาง

พลั่ก!

ซ่งเสี่ยวโจวหัวทิ่มลงไปในบึง นานสิบกว่าลมหายใจถึงได้ขึ้นมาได้ ซ่งเสี่ยวโจวมองหลิวโยวถิงอย่างเหม่อลอย ในสมองขาวโพลน ลืมกระทั่งต้องทำความสะอาดโคลนบนร่าง

“นี่…” ทุกคนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ไม่มีใครเอ่ยคำใดเพราะพวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คนที่ควรจะ ‘ได้รับความสนุก’ เช่นนี้ไม่ใช่อวิ๋นโม่ที่ล่วงเกินหลิวโยวถิงหรือ ทำไมเขาถึงลงมือกับซ่งเสี่ยวโจว

เนิ่นนานซ่งเสี่ยวโจวถึงได้คลำใบหน้าปูดบวมของตนพลางเอ่ยถามด้วยความยากลำบาก “ศิษย์พี่หลิว ท่านตีข้าทำไม”

หลิวโยวถิงตะคอกด้วยความโมโห “ตัวบัดซบ ย่อมต้องทุบตีเจ้าอยู่แล้ว! พี่อวิ๋นเรียกข้าว่าเสี่ยวหลิวนั่นเป็นเกียรติของข้า! ไอ้ลูกหมา เจ้าพูดไร้สาระอะไร กล้าลบหลู่พี่อวิ๋น สมควรโดนแล้ว!”

ลูกศิษย์ของสำนักศึกษาโย่วสุยทั้งหมดคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ อวิ๋นโม่พรสวรรค์สูงก็จริง แต่ตอนนี้เป็นแค่ไอ้หนูระดับท่องพันลี้ชั้นต้นเท่านั้น ไหนเลยจะเทียบกับคนอย่างหลิวโยวถิงได้ นั่นใช่สิ่งที่ท่านเป็นเสียที่ไหน

หลิวโยวถิงคือลูกศิษย์อันดับหนึ่งของโย่วสุย พรสวรรค์ยุทธ์ย่อมสูงส่ง ทั้งยังเย่อหยิ่งอย่างที่สุด ตอนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้เยาว์อย่างอวิ๋นโม่ กลับมีท่าทีเช่นนี้ นี่แทบจะพลิกกรอบความคิดทั้งหมดของลูกศิษย์โย่วสุย

ซ่งเสี่ยวโจวที่ตะลึงไปนานชักจะโกรธขึ้นมา เขาเองก็เป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง ไหนเลยจะยอมถูกลบหลู่ขนาดนี้ เพียงเพื่ออวิ๋นโม่ หลิวโยวถิงถึงกับทำให้เขาต้องอับอาย มันน่าโมโหเกินไปแล้ว

เขาเอ่ยด้วยโทสะเต็มท้อง “ศิษย์พี่หลิว ท่านมีพรสวรรค์ยุทธ์ล้ำเลิศ โดดเด่นในสำนักศึกษาโย่วสุย ความสามารถก็แข็งแกร่ง เหนือกว่าเหล่าอัจฉริยะมากมาย ดังนั้นข้าถึงได้เคารพท่าน! แต่ข้าทนไม่ได้ที่ท่านทำกับข้าเช่นนี้ เพื่อคนอย่างอวิ๋นโม่! แม้พรสวรรค์ของเขาจะสูงแต่ก็เป็นคนของจั่วสุย ท่าน…”

“หุบปาก!” หลิวโยวถิงรีบสบถ เขากลัวจริงๆ ว่าซ่งเสี่ยวโจวจะพูดอะไรเกินเลยออกไป ทำให้อวิ๋นโม่โกรธจนลงมือฆ่าฟันพวกเขาทั้งหมด ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา “ซ่งเสี่ยวโจว ถ้าเจ้ากล้าพูดอีกครึ่งคำ ข้าจะขยี้เจ้าเสีย! สำนักศึกษาจะไม่เอ่ยปากเพื่อเจ้าแม้แต่ครึ่งคำ เจ้าเชื่อหรือไม่!”

ซ่งเสี่ยวโจวมองหลิวโยวถิงอย่างไม่อยากจะเชื่อและโกรธเคือง แต่เขาเห็นจิตสังหารในแววตาของหลิวโยวถิงจริงๆ ในใจนึกหวาดกลัวขึ้นมา

“อ๊าก!” ซ่งเสี่ยวโจวเรียกอักขระขนาดใหญ่ขึ้นมาเขวี้ยงใส่บึงใหญ่ พลังปราณพลุ่งพล่านที่ซัดออกไปทำให้ดินโคลนระเบิดสูงหลายสิบจั้งราวกับฝนพร่างพรม

หลังจากระบายอารมณ์ไปรอบหนึ่ง ซ่งเสี่ยวโจวก็มองหลิวโยวถิงด้วยสายตาเกลียดชังแล้วพุ่งตัวจากไป ลูกศิษย์ของสำนักศึกษาโย่วสุยที่มากับซ่งเสี่ยวโจวสบตากันอย่างสับสน ลังเลครู่หนึ่งก็ไล่ตามไป แต่มีหลายคนที่รั้งอยู่และเลือกที่จะอยู่กับหลิวโยวถิง

หลิวโยวถิงมองตามแผ่นหลังของซ่งเสี่ยวโจวอย่างเย็นชา ตัวบัดซบนี่ช่างไม่รู้อะไรเลย ตนช่วยชีวิตมันไว้แท้ๆ หลังจากนั้นเขาก็หันกลับมาคำนับอวิ๋นโม่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคารพ “พี่อวิ๋น ที่ข้ามาก็เพราะตอนนี้ในบึงใหญ่ไม่ค่อยสงบ ดังนั้นคิดจะพาพวกศิษย์น้องกลับออกไปพร้อมกับข้า”

“อ้อ” อวิ๋นโม่โบกมือง่ายๆ “งั้นก็รีบพาพวกเขาไปเถอะ”

“ขอรับ พี่อวิ๋น แล้วพบกันใหม่” หลิวโยวถิงคำนับก่อนถอนหายใจยาว เขากลัวว่าอวิ๋นโม่จะไม่ปล่อยตนไป

“ศิษย์น้องทั้งหลาย พวกเราไปกันเถอะ” หลิวโยวถิงโบกมือให้ลูกศิษย์ของสำนักศึกษาโย่วสุยที่ยังรั้งอยู่ จากนั้นพาทั้งหมดจากไป

ระหว่างทางลูกศิษย์หลายคนมองหลิวโยวถิงด้วยความข้องใจ มีคนเอ่ยถาม “ศิษย์พี่หลิว ทำไมท่านถึงทำเช่นนั้น”

หลิวโยวถิงเงียบไปพักหนึ่ง เขาไม่อาจพูดเรื่องที่อวิ๋นโม่มีความสามารถระดับคงเขตแดนออกไป ไม่เช่นนั้นวิญญาณของเขาจะต้องแตกสลาย สุดท้ายก็ส่ายหน้า “ต่อไปพวกเจ้าก็จะรู้เอง สรุปว่าหากพบกับคนผู้นั้นอีก ทางที่ดีพวกเจ้าจงอยู่ให้ห่างจากเขา”

เหล่าลูกศิษย์ของโย่วสุยงุนงง ยังคงไม่เข้าใจแต่ก็ไม่กล้าถามอีก พวกเขารู้จักนิสัยของหลิวโย่วถิงเป็นอย่างดี รู้ว่าเขาไม่มีทางทำเรื่องใดโดยไร้เหตุผล จึงเลือกที่จะอยู่ข้างหลิวโยวถิง

คนของจั่วสุยทั้งหมดมองอวิ๋นโม่ด้วยสีหน้าสับสน เดิมทีคิดว่าครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรก็คงต้องหนังถลอกออกมาชั้นหนึ่ง หรืออย่างน้อยก็ต้องถูกแย่งชิงอุปกรณ์จัดเก็บไป คิดไม่ถึงว่าพออวิ๋นโม่ก้าวออกมาจะสามารถคลี่คลายอันตรายครั้งนี้ได้ พวกเขายังคงคิดไม่ตก ทำไมผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งคงเขตแดนอย่างหลิวโยวถิงจึงมีท่าทีเช่นนี้ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

“หรือว่าที่เขาพูดมาก่อนหน้านี้จะเป็นเรื่องจริง”

จู่ๆ ซ่างกวนหรูก็นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของอวิ๋นโม่ แต่แล้วก็ต้องรีบส่ายหน้า “นี่เป็นไปไม่ได้ แม้แต่ผู้ที่มีพรสวรรค์สูงสุดในตระกูลของเราก็ยังทำไม่ได้ คนของสถานที่แห่งนี้จะเก่งกว่าอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลของข้าได้อย่างไร”

โอวหยางรั่วเสวียนมองอวิ๋นโม่อย่างประหลาดใจ นางพบว่าเขาไม่เพียงมีพรสวรรค์สูง ทั้งยังลึกลับมากอีกด้วย หลิวโยวถิงเป็นระดับกึ่งคงเขตแดน ทำไมถึงได้กลัวอวิ๋นโม่ นางอดถามไม่ได้ “ศิษย์น้องอวิ๋นโม่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

อวิ๋นโม่ยักไหล่ “หลิวโยวถิงอาจไม่อยากสร้างความแค้นกับสำนักศึกษาจั่วสุยของพวกเรา เจ้าหมอนั่นเป็นคนที่มีเหตุผลผู้หนึ่ง”

ทุกคนมองอวิ๋นโม่อย่างพูดไม่ออก ความจริงก็เห็นอยู่ว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น แต่อวิ๋นโม่ไม่เต็มใจพูด พวกเขาก็ไม่อาจทำความเข้าใจ

จงซูหลางมองไปทางอวิ๋นโม่ จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไป จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง “ข้ารู้แล้ว!”

ทุกคนหันมองจงซูหลาง เจี่ยงเวยจิ้งถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ศิษย์น้องจงซูหลาง เจ้ารู้อะไร”

จงซูหลางชี้หน้าอวิ๋นโม่พร้อมเอ่ยเสียงดัง “วางแผนร่วมกัน นี่จะต้องเป็นการวางแผนร่วมกัน! อวิ๋นโม่เป็นแค่ระดับท่องพันลี้ชั้นต้นเท่านั้น จะทำให้หลิวโยวถิงหวั่นเกรงได้อย่างไร จะต้องเป็นเพราะเขาเข้าร่วมกับพวกสำนักศึกษาโย่วสุย ให้คนของสำนักศึกษาโย่วสุยแสดงละครฉากหนึ่งตบตาพวกเรา!”

อวิ๋นโม่ได้ยินคำพูดของจงซูหลางก็ตะลึง มุมปากกระตุกขึ้นมา เจ้าหมอนี่จินตนาการบรรเจิดเกินปกติเสียจริง!

“การแสดงหรือ ไม่ใช่มั้ง ด้วยความแข็งแกร่งของพวกหลิวโยวถิง คิดจะเล่นงานพวกเราไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงเสียด้วยซ้ำ ทำไมต้องลำบากแสดงละครตบตาพวกเรา” โอวหยางรั่วเสวียนกล่าว นางไม่เชื่อคำพูดของจงซูหลาง

จงซูหลางส่ายหน้า “จุดประสงค์ของพวกเขาคืออะไร ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ข้ามั่นใจว่านี่จะต้องเป็นแผนการบางอย่างแน่นอน พวกท่านลองคิดดู อวิ๋นโม่เพิ่งกลับมาถึง คนของสำนักศึกษาโย่วสุยก็หาพวกเราพบ โลกนี้มีเรื่องบังเอิญแบบนี้ด้วยเหรอ หึ คนของสำนักศึกษาโย่วสุยจะต้องถูกอวิ๋นโม่ชักจูงมาแน่ บึงใหญ่มีอันตรายอยู่มากมาย ด้วยความแข็งแกร่งระดับท่องพันลี้ชั้นต้นของอวิ๋นโม่ จะอยู่อย่างปลอดภัยมานานขนาดนี้ได้อย่างไร เขาต้องเข้าร่วมกับพวกสำนักศึกษาโย่วสุยและได้รับการคุ้มครองจากคนเหล่านั้น!”

“นี่…” เมื่อได้ยินคำพูดของจงซูหลาง แววตาที่คนในกลุ่มมองอวิ๋นโม่ก็เปลี่ยนไป การคาดเดาเช่นนี้นับว่ามีเหตุผล ไม่เช่นนั้นเรื่องทั้งหมดจะไม่สมเหตุสมผล หากเพียงเรื่องเดียวอาจพูดได้ว่าบังเอิญ แต่เมื่อเรื่องบังเอิญรวมกันมากเข้าก็ดึงดูดความสนใจคนได้

“จะปล่อยให้อวิ๋นโม่ติดตามอยู่อย่างนี้ไม่ได้ เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าเจ้านี่คงจะเข้าร่วมกับสำนักศึกษาโย่วสุยไปแล้ว! ข้าเคยได้ยินว่า ตอนที่เจ้านี่เป็นศิษย์นอก อาจารย์ของสำนักศึกษาโย่วสุยเคยเสนอผลประโยชน์จำนวนมากเพื่อให้มันเข้าสู่สำนัก วันนี้พอมันเจออันตรายในบึงใหญ่ คนของสำนักศึกษาโย่วสุยก็คงช่วยมัน ทั้งยังเสนอเงื่อนไขดีๆ ให้ มันต้องเข้าร่วมกับสำนักศึกษาโย่วสุยแน่! ไม่ผิด เป็นอย่างนั้นแน่!” เหลียงกวงฟูมองอวิ๋นโม่ด้วยความเกลียดชัง

………………………………………