ตอนที่ 357 โอสถจากโลหิต

ตอนที่ 357 โอสถจากโลหิต
ตรงหน้ามีหนอนเจาะโคลนระดับสี่สองตัว หนึ่งในนั้นแข็งแกร่งกว่าจระเข้อัคคีที่อวิ๋นโม่ฆ่าไป ส่วนอีกตัวก็ไม่ด้อยไปกว่าจระเข้อัคคี นี่เป็นแมลงยักษ์ที่ขนาดใหญ่หลายสิบจั้ง ปากเหมือนเข็มพิษร้าย ซ่างกวนหรูใช้ยันต์อัคคีระดับคงเขตแดนขับไล่หนอนเจาะโคลนทั้งสองให้ถอยไป แต่ไม่กระทบพวกมันสักเท่าไร

ในที่สุดซ่างกวนหรูก็หมดแรง ร่วงลงจากอากาศ หนอนเจาะโคลนตัวที่แข็งแกร่งยื่นปากแหลมพุ่งใส่นาง ดูจากทิศทาง หากแทงถูกเป้าหมายจะทะลุหัวใจของซ่างกวนหรู ประกอบกับพิษของหนอนเจาะโคลน นางต้องตายแน่

อวิ๋นโม่เห็นสถานการณ์ก็แทบใจสลาย เขาทุ่มเทใช้ภูเขาศพทะเลโลหิตด้วยพลังทั้งหมด โจมตีหนอนเจาะโคลนทั้งสอง

ฉึก!

ผลกระทบจากทักษะวิญญาณทำให้การโจมตีของหนอนเจาะโคลนเบนออกไปเล็กน้อย ปากที่มีพิษของมันแทงแขนข้างหนึ่งของนาง

ฟิ้ว!

อวิ๋นโม่กลายเป็นลำแสงรุ้งสายหนึ่ง พุ่งเข้าหาซ่างกวนหรูด้วยความเร็วสูงสุด โอบนางไว้ในอ้อมแขน “แม่นางหรู เป็นอะไรหรือไม่” อวิ๋นโม่ร้อนใจ ถามอย่างกังวล

ใบหน้าซ่างกวนหรูซีดขาว แต่ดวงตาเป็นประกายสดใส “โม่… อวี่…” นางกระซิบเสียงแผ่วจากนั้นก็สลบไป มุมปากประดับรอยยิ้ม สองแขนโอบกอดอวิ๋นโม่แน่น

“แม่นางหรู!” ดวงตาของอวิ๋นโม่แดงก่ำ เขามองหนอนเจาะโคลนทั้งสองด้วยความโกรธ ทุ่มเทญาณหยั่งรู้ ทะเลโลหิตอันคลุ้มคลั่งไหลบ่าเข้าสู่สมองของหนอนเจาะโคลนตัวที่อ่อนแอกว่า ซากศพนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ตึง!

หนอนเจาะโคลนตกลงไปในน้ำ จิตวิญญาณแตกสลาย หนอนเจาะโคลนอีกตัวกรีดร้องเสียงแหลม ต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากญาณหยั่งรู้ของอวิ๋นโม่ พ่นพิษจำนวนมากใส่เขาสะเปะสะปะ

อวิ๋นโม่หนังตากระตุก ญาณหยั่งรู้ของเขาแข็งแกร่งมาก แต่ระดับพลังปราณเป็นแค่ท่องพันลี้เท่านั้น ไม่อาจต้านการโจมตีที่น่ากลัวของระดับคงเขตแดนได้ ยังดีที่สิ่งที่ร้ายกาจที่สุดของหนอนชนิดนี้ก็คือพิษของมัน การโจมตีไม่รุนแรงมาก อวิ๋นโม่ซัดฝ่ามือออกไปด้านหน้าอย่างแรง คิดจะกระแทกพิษเหล่านั้นออกไป แต่พละกำลังของหนอนเจาะโคลนไม่อ่อนแอ สุดที่อวิ๋นโม่จะเทียบได้ น้ำพิษที่น่ากลัวสลายพลังฝ่ามือของเขาและยังคงโจมตีลงมา

อวิ๋นโม่กอดซ่างกวนหรู ใช้พลังปราณครอบคลุมร่างของนาง จากนั้นหันหลังให้พิษที่พุ่งลงมา

ตูม!

น้ำพิษฉีดใส่ร่างของเขา เหมือนกับหินหมื่นชั่งกระหน่ำลงมากระแทกจนลอยไปเบื้องหน้า ปากกระอักเลือดออกมาเป็นสาย เพียงพริบตาเสื้อผ้าบนแผ่นหลังของเขาถูกพลังที่น่ากลัวนั้นย่อยสลายอย่างรวดเร็ว หน้ากากที่ใส่อยู่ก็กระเด็นออกไปเพราะพิษที่พุ่งใส่และแตกหัก

ฝืนรับพลังที่น่ากลัวนี้เอาไว้ อวิ๋นโม่ก็บาดเจ็บไม่น้อย เขาใช้ภูเขาศพทะเลโลหิตต่อสู้กับหนอนเจาะโคลนที่แข็งแกร่งตัวนั้นอีกครั้ง

หนอนเจาะโคลนดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ขณะเดียวกันก็พ่นพิษไปทั่ว

สภาพของอวิ๋นโม่ค่อนข้างย่ำแย่ ไม่อาจใช้ญาณหยั่งรู้ฆ่าหนอนเจาะโคลนตัวนี้ได้อีก เขารีบพาซ่างกวนหรูเหาะออกไป หลังหนีหนอนเจาะโคลนออกมาได้ไกลพอควรถึงได้หยิบโอสถหยาดเหมันต์ออกมาเม็ดหนึ่ง เขวี้ยงกลับไปด้านหลัง พอโอสถลอยเข้าไปใกล้หนอนเจาะโคลน อวิ๋นโม่ก็ชูมือและกำหมัด ปากก็เอ่ยเสียงเบา “ระเบิด!”

ตูม!

พลังที่น่ากลัวระเบิดออกมาโดยมีโอสถหยาดเหมันต์เป็นศูนย์กลาง ไอเย็นรุนแรงม้วนออกไปทุกทิศทาง ทุกอย่างมันพัดผ่านถูกแช่แข็งในทันที กระทั่งหนอนเจาะโคลนที่แข็งแกร่งมากตัวนั้นก็ไม่เว้น ในชั่วพริบตาพื้นที่นั้นก็กลายเป็นทุ่งน้ำแข็ง

อวิ๋นโม่เช็ดคราบเลือดที่มุมปาก มองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จากนั้นเหาะออกไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

จอมยุทธ์หลายคนออกมาจากทิศทางต่างๆ แต่ละคนมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ

จอมยุทธ์หลายคนแข็งแกร่งมาก บางคนอยู่ในระดับคงเขตแดนแล้ว มีคนถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “จั่วสุยของพวกเจ้ามีผู้เยาว์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ฆ่าหนอนเจาะโคลนระดับสี่ติดต่อกันสองตัว ความสามารถเช่นนี้ใกล้เคียงกับจอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนขั้นสองชั้นฟ้าแล้ว!”

“จั่วสุยของพวกเราหรือ ข้าไม่เคยได้ยินว่าจั่วสุยมีผู้เยาว์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาก่อน น่าจะเป็นคนโย่วสุยของพวกเจ้ามากกว่ากระมัง” จอมยุทธ์อีกคนแย้ง

ยอดฝีมือระดับคงเขตแดนผู้หนึ่งหรี่ตามองตามทิศทางที่อวิ๋นโม่จากไปพลางเอ่ยเสียงเบา “คิดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนั่นจะแข็งแกร่งขนาดนี้! มิน่าเล่า เช่นนี้เรื่องต่างๆ ก็สามารถอธิบายได้แล้ว!”

“รู้จักเขาหรือ” ทุกคนมองมาด้วยสายตาเป็นประกาย

ชายคนนั้นหัวเราะหึๆ อยู่หลายครั้ง แต่ไม่อธิบายอะไร ร่างของเขาไหววูบ จากนั้นก็หายลับไป

คนอื่นๆ ต่างตกตะลึง คนที่เอ่ยเป็นคนแรกพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ดูเหมือนจะเป็นคนของพวกเจ้าจั่วสุย มีฝานจิ่งเหวินที่เป็นแพทย์โอสถระดับห้าคนหนึ่งแล้ว ตอนนี้ปรากฏยอดฝีมือวัยเยาว์ขึ้นอีกผู้หนึ่ง โย่วสุยของพวกเราคงต้องถูกพวกเจ้ากดขี่ไปอีกหลายร้อยปี”

“อาจจะไม่ใช่แค่หลายร้อยปี!” มีคนแทรกขึ้นมา

ทุกคนชะงักไป ต่างก็รู้ดีว่าหมายถึงอะไร ในใจอ้ำอึ้งอยู่อย่างนั้น นี่ ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้!

“ข่าวนี้จะต้องถูกส่งกลับโดยเร็วที่สุด!”

เพียงไม่นานจอมยุทธ์ระดับคงเขตแดนหลายคนก็หายไปจากตรงนั้น ไม่มีใครทดลองเข้าไปเก็บซากหนอนเจาะโคลน เพราะอากาศบริเวณนั้นเหน็บหนาวจนพวกเขาสะท้าน

“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ลั่วหงเจียวเห็นอวิ๋นโม่เหาะมาอย่างรวดเร็วก็ถามด้วยความเป็นห่วง อวิ๋นโม่หน้าซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บ สามารถทำให้อวิ๋นโม่บาดเจ็บ สัตว์อสูรตนนั้นจะต้องร้ายกาจมาก

“ไปกันเถอะ!” อวิ๋นโม่รีบพูด หน้ากากของเขาแตกไปแล้ว ญาณหยั่งรู้ที่ใช้ปกปิดรูปโฉมไม่ใช่ทักษะวิญญาณสูงส่งอะไร ไม่อาจปิดบังสายตาของจอมยุทธ์ระดับคงเขตแดน คนที่แฝงตัวอยู่ในมุมมืดเหล่านั้นจะต้องเห็นหน้าตาเขาแน่ สถานะถูกเปิดเผย อีกฝ่ายเป็นศัตรูหรือสหายก็ไม่รู้ ดังนั้นอันตรายมาก ต้องรีบไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

ด้วยสภาพของเขาในตอนนี้ หากเจอกับศัตรูที่เป็นระดับคงเขตแดนสักคนก็ไม่แน่ว่าจะชนะ

เห็นอวิ๋นโม่เคร่งเครียดเช่นนี้ ลั่วหงเจียวก็ไม่ถามมาก รีบเหาะตามไป คนทั้งสองเหาะอยู่ในบึงใหญ่ด้วยความเร็วสูง อวิ๋นโม่ใช้ญาณหยั่งรู้ตรวจสอบเพื่อหลบหลีกสัตว์อสูรและจอมยุทธ์ที่แข็งแกร่ง ขอเพียงรู้สึกว่ามีปัญหา เขาก็จะเปลี่ยนทิศทางในทันที

หนึ่งชั่วยามให้หลัง สีหน้าอวิ๋นโม่ก็เปลี่ยนไปอย่างแรง “ไม่ได้การ จะต้องรีบหาสถานที่ซ่อนตัว แม่นางหรูใกล้ทนไม่ไหวแล้ว!”

ลั่วหงเจียวมองไปทางซ่างกวนหรูในอ้อมแขนอวิ๋นโม่แล้วหน้าถอดสีเช่นกัน ใบหน้าของซ่างกวนหรูดำคล้ำ เห็นได้ชัดว่าเป็นสภาวะที่ถูกพิษอย่างรุนแรง

ก่อนหน้านี้ปากแหลมคมของหนอนเจาะโคลน แทงลงบนแขนของซ่างกวนหรู ทำให้นางถูกพิษ เวลานี้พิษเข้าสู่ชีพจรของนาง หากไม่รีบรักษา นางจะต้องมีอันตรายถึงชีวิต

“ตรงนั้น!” จู่ๆ อวิ๋นโม่ก็เปลี่ยนทิศ พุ่งไปยังเชิงเขาแห่งหนึ่งไกลจากแหล่งน้ำ

คนทั้งสองเข้าไปใกล้เนินเขา อวิ๋นโม่เสาะหาสถานที่มิดชิดแห่งหนึ่ง ต่อยหมัดออกไปติดต่อกันจนกลายเป็นถ้ำ พอเข้าไปในถ้ำ ลั่วหงเจียวก็นำเตียงหลังหนึ่งออกมาจากอุปกรณ์วิญญาณ อวิ๋นโม่รีบวางซ่างกวนหรูลงบนเตียง

ซ่างกวนหรูที่หมดสติไปแล้วยังคงกอดอวิ๋นโม่ไม่ยอมปล่อย ปากก็พึมพำ “โม่อวี่ เจ้าช่วยข้าเอาไว้อีกแล้ว อย่า อย่าไป! อย่าไป!”

น้ำเสียงเจือสะอื้น

“แม่นางหรู ข้าจะไม่ไปไหน ไม่ไปไหนทั้งนั้น!” อวิ๋นโม่ใช้น้ำเสียงของ ‘โม่อวี่’ พูด จากนั้นค่อยๆปลดสองมือของซ่างกวนหรูออกจากตัว

ลั่วหงเจียวมองอวิ๋นโม่อย่างซาบซึ้งและประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ถาม นางรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีจึงไม่กล้ารบกวนเขา

อวิ๋นโม่นำสมุนไพรหลายอย่างออกมาจากอุปกรณ์จัดเก็บ แต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป ร้องว่า “ไม่มี! ไม่มี! ขาดสมุนไพรวิญญาณไปอย่างหนึ่ง!”

ลั่วหงเจียวรีบถาม “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าต้องการสมุนไพรใด”

“ขึ้นฉ่ายน้ำนม ศิษย์พี่หญิงใหญ่มีขึ้นฉ่ายน้ำนมไหม อายุเท่าใดก็ได้!” อวิ๋นโม่ถามอย่างร้อนใจ

ลั่วหงเจียวชะงัก จากนั้นก็ส่ายหน้า ขึ้นฉ่ายน้ำนม นางไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ

อวิ๋นโม่หันไปมองซ่างกวนหรู ได้ยินนางพร่ำเพ้อ ประเดี๋ยวร้องหามารดา ประเดี๋ยวเรียกหาโม่อวี่ สักพักตะโกนเรียกพี่เฟิ่ง จิตใจของอวิ๋นโม่ย่ำแย่ เขากัดฟันใช้สันมือเป็นมีด กรีดข้อมือตนเอง ชั่วพริบตาเลือดก็ไหลออกมา อวิ๋นโม่ใช้ลมปราณเปิดปากซ่างกวนหรู ให้นางดื่มเลือดได้อย่างราบรื่น

ลั่วหงเจียวมองอยู่ด้านข้าง หัวใจกระตุก ก่อนหน้านี้ศิษย์น้องเล็กคงจะใช้วิธีนี้ช่วยชีวิตตน แต่ไม่นานสีหน้าของนางก็ต้องเปลี่ยนไป เพราะอวิ๋นโม่กรีดข้อมือของตนครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อไม่ให้ปากแผลปิด และให้เลือดไหลออกมาโดยไม่ขาดช่วง

“ศิษย์น้องเล็กพอได้แล้ว! ทำต่อไปไม่ได้แล้ว เสียเลือดมากขนาดนี้ เจ้าจะตายเอา!” ลั่วหงเจียวตะโกนลั่น คิดจะหยุดอวิ๋นโม่ แค่ช่วงเวลาสั้นๆ นี้ เลือดที่ไหลออกมาก็เกินกว่าครึ่งหนึ่งของร่างกายเขาแล้ว หากเป็นคนทั่วไปเกรงว่าคงต้องตายไปแล้ว ถ้าฝืนทำต่อ แม้อวิ๋นโม่เป็นยอดฝีมือระดับท่องพันลี้ก็ยังอันตรายถึงชีวิต

………………………………………