ตอนที่ 393 เสนอตัว

ตอนที่ 393 เสนอตัว
อวิ๋นโม่รู้สึกปลง แพทย์โอสถระดับสี่ขั้นสูงสุด หากอยู่ในดินแดนหมื่นอาณาจักรจะเป็นบุคคลที่ได้รับความเคารพสูงสุด แต่ในสำนักหยวนซวี แพทย์โอสถระดับสี่ขั้นสูงสุดผู้หนึ่งเป็นแค่ที่ปรึกษาชื่อดังคนหนึ่งเท่านั้น ความแตกต่างทางสถานะมากเกินไป

ที่ปรึกษาฮั่วผู้นั้นต้องการลูกมือสักคน สำหรับเขานี่เป็นโอกาสดี ถึงอีกฝ่ายเป็นแค่ที่ปรึกษาคนหนึ่ง แต่อย่างน้อยก็เป็นที่ปรึกษา ฐานะและตำแหน่งเป็นสิ่งที่ศิษย์ทั่วไปไม่อาจเทียบ เกรงว่ามีเพียงศิษย์สืบทอดที่ฐานะไม่ธรรมดาเท่านั้นจึงจะเทียบได้

หากสามารถสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับที่ปรึกษาฮั่ว อวิ๋นโม่จะมีโอกาสสืบหาแผ่นหยกทัณฑ์พันอัสนี

“รายละเอียดมากมายข้าจะไม่พูดถึง คิดว่าพวกเจ้าทุกคนต่างก็รู้ถึงประโยชน์ของตำแหน่งนี้ดี เช่นนั้นมีใครเต็มใจเป็นผู้ช่วยให้ที่ปรึกษาฮั่วบ้าง” ผู้ดูแลหลิวถามพลางกวาดตามองทุกคน

คนที่เหลือทั้งหมดต่างก้มศีรษะ ไม่มีใครสบตาผู้ดูแลหลิว ส่วนอวิ๋นโม่ในใจคิดว่านี่เป็นโอกาสจึงไม่ได้สนใจปฏิกิริยาผู้อื่น เขาเดินไปหาผู้ดูแลหลิวและคำนับ “ผู้ดูแลหลิว ข้าจะไป”

ฟิ้ว!

คนทั้งหมดเงยหน้ามองอวิ๋นโม่พร้อมสีหน้าตื่นตะลึง สายตาที่พวกเขามองไปทางอวิ๋นโม่ราวกับได้เห็นคนโง่ผู้หนึ่ง มีแต่เว่ยจิ้นที่อยู่ในกลุ่มนั้นที่มีสีหน้าร้อนรน เขากระแอมคำหนึ่ง ขณะเดียวกันก็ลอบส่งเสียง “ศิษย์น้องอวิ๋นโม่ อย่าไป ไปไม่ได้!”

อวิ๋นโม่ย่อมไม่ใช่คนโง่ เขาเดาออกว่าเรื่องนี้จะต้องมีเบื้องหลัง แต่เขาไม่สนใจ แพทย์โอสถระดับสี่ผู้หนึ่งทำอะไรเขาไม่ได้ เขามองเว่ยจิ้นและยิ้มให้ “ขอบคุณศิษย์พี่ที่เตือน แต่ข้ามีความคิดของตัวเอง ท่านวางใจได้”

“ไม่ เจ้าไม่เข้าใจ!” เว่ยจิ้นยิ่งกังวลกว่าเดิม

ในตอนนั้นเองใบหน้ากลมๆ ของผู้ดูแลหลิวก็ปรากฏรอยยิ้มลึกซึ้ง เขามองเว่ยจิ้น “ว่าอย่างไร เว่ยจิ้น เจ้าก็คิดจะชิงตำแหน่งผู้ช่วยที่ปรึกษาฮั่วหรือ”

เว่ยจิ้นตัวสั่น รีบส่ายหน้าอย่างตระหนก “ไม่ ไม่ ข้า ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับยาสักนิด ไปช่วยก็มีแต่จะทำให้วุ่นวายเท่านั้น”

รอยยิ้มของผู้ดูแลหลิวเปลี่ยนเป็นสดใส “แบบนี้ก็หมายความว่า ทุกคนยินดีหลีกทางและมอบงานดีๆ นี้แก่อวิ๋นโม่ อืม ไม่เลวๆ ความอ่อนน้อมถ่อมตัวเป็นคุณสมบัติที่ควรมี พอดีกับที่ช่วงนี้เว่ยจิ้นเพิ่มความเร็วในการสกัดทองคำดำหมอกม่วงได้แล้ว แค่คนเดียวก็ทำตามความต้องการของสำนักได้ อวิ๋นโม่ถูกดึงตัวไปก็ไม่เกิดผลกระทบ เช่นนี้ก็ดี ตกลงตามนี้ ตำแหน่งผู้ช่วยของที่ปรึกษาฮั่วก็มอบให้เขา เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายกันไปได้ อวิ๋นโม่ ช่วงค่ำข้าจะให้คนไปรับเจ้าส่งไปยังเขตที่อยู่ของที่ปรึกษาฮั่ว เจ้าเตรียมตัวเถอะ”

ทุกคนแยกย้ายกันไป บางคนหันกลับมามองอวิ๋นโม่ด้วยแววตาประหลาด

พอกลับมาถึงที่พัก เว่ยจิ้นก็มองเขาด้วยแววตาซับซ้อน เนิ่นนานหลังจากนั้นถึงได้ถอนหายใจ “อวิ๋นโม่ ครั้งนี้เจ้าเลอะเลือนแล้ว!”

“อย่างไรหรือ” อวิ๋นโม่ถามปนยิ้ม เขาเองก็สงสัยว่าเพราะเหตุใด ทุกคนถึงได้หวาดกลัวการเป็นผู้ช่วยของที่ปรึกษาฮั่ว

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าปีนี้ผู้ช่วยของที่ปรึกษาฮั่วเปลี่ยนไปเจ็ดแปดคนแล้ว!”

“เอ๋ หรือเพราะที่ปรึกษาฮั่วไม่พอใจพวกเขามาก ดูท่านิสัยของที่ปรึกษาฮั่วผู้นี้คงจะย่ำแย่”

เห็นอวิ๋นโม่ยังคงไม่ใส่ใจ เว่ยจิ้นก็เอ่ยอย่างหัวเสีย “เจ้าก็ช่างรู้จักล้อเล่น เจ้าลองหาหนทางดีกว่า! ไม่ใช่ว่าที่ปรึกษาฮั่วไม่พอใจพวกเขา แต่การเป็นผู้ช่วยของเขามันอันตรายมาก! เจ็ดแปดคนนั้นหากไม่ตายก็พิการ ตายไปก็ช่างเถอะ แต่คนที่พิการ สูญเสียวรยุทธ์แล้วยังพิการ ได้แต่นอนอยู่บนเตียง น่าอนาถขนาดไหน!”

“หือ” อวิ๋นโม่ขมวดคิ้ว “ที่ปรึกษาฮั่วสังหารลูกศิษย์ตามใจชอบ สำนักไม่สนใจหรือ”

“ย่อมไม่ใช่ ที่ปรึกษาผู้นั้นไม่ได้ทำอะไรที่เป็นการละเมิดกฎสำนัก ที่จริงเป็นเพราะอะไรข้าก็ไม่รู้ชัด แต่แม้เกิดเรื่องเช่นนี้หลายครั้ง สำนักก็ไม่เคยว่าอะไร เจ้าหาทางอื่นดีกว่า รีบไปขอร้องผู้ดูแลหลิวให้เขาเปลี่ยนคน หรือไม่ เจ้าก็หาทางหนีเถอะ ละเมิดกฎสำนักแต่ก็ยังดีกว่าต้องตาย!”

“ศิษย์รับใช้เจ็ดแปดคน ไม่ตายก็บาดเจ็บ ที่ปรึกษาฮั่วผู้นั้นกลับไม่ถูกสำนักลงโทษ น่าสงสัยจริงๆ” อวิ๋นโม่พูดกับตนเอง เขาอยากรู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่แพทย์โอสถระดับสี่คนหนึ่งเท่านั้น สำหรับเขาไม่มีอันตรายสักเท่าไรจึงไม่กังวล กลับเกิดความหวังขึ้นมา

สำหรับความห่วงใยของเว่ยจิ้น อวิ๋นโม่ซาบซึ้งมาก เขาประคองหมัดให้อีกฝ่าย “ขอบคุณศิษย์พี่เว่ยที่เตือน ศิษย์พี่วางใจเถอะ ข้ารู้ว่าต้องทำเช่นไร”

เว่ยจิ้นถอนใจ “เจ้าสอนวิธีสกัดทองคำดำหมอกม่วงอย่างรวดเร็วให้ข้า มีประโยชน์ต่อข้ามาก ข้าก็ควรช่วยเหลือเจ้า แต่เรื่องนี้ข้าทำได้เพียงเท่านี้ ศิษย์น้องอวิ๋นโม่ เจ้ารักษาตัวให้ดี”

แววตาที่เว่ยจิ้นมองอวิ๋นโม่ค่อนข้างสับสน คล้ายกำลังมองคนที่ตายไปแล้ว อวิ๋นโม่ยิ้มอย่างอ่อนใจ หากเป็นคนทั่วไปคงมีอันตรายมาก แต่ร่างกายเขาแข็งแกร่งและเขายังเป็นปรมาจารย์แพทย์โอสถ ไม่มีอะไรต้องกลัว

ที่พักของผู้ดูแลหลิวมีผู้ฝึกยุทธ์หลายคนรออยู่อย่างร้อนรนและตื่นเต้น คนเหล่านี้ก็คือพวกของสื่อเม่า ประตูพลันเปิดออก ร่างอ้วนกลมของผู้ดูแลหลิวเดินเข้ามา พวกเขาลุกขึ้นทันที สื่อเม่ารีบถาม “ผู้ดูแลหลิว สำเร็จหรือไม่”

ผู้ดูแลหลิวหัวเราะ “ข้าทำสิ่งใดเจ้าวางใจได้ เรียบร้อยแล้ว ส่วนที่เหลือล่ะ”

“ฮ่าๆ พูดได้ดีๆ!” สื่อเม่าหัวเราะร่วน จากนั้นหยิบหินวิญญาณออกมาก้อนหนึ่ง หากมองอย่างละเอียดจะเห็นว่าเป็นหินวิญญาณขั้นกลาง ยิ่งกว่านั้นขนาดของมันอย่างน้อยต้องมีถึงห้าชั่ง!

ผู้ดูแลหลิวรับหินวิญญาณมาเก็บใส่อุปกรณ์จัดเก็บทันที รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสกว่าเดิม

พวกสื่อเม่าและผู้ดูแลหลิวนั่งอยู่ด้วยกัน สื่อเม่าเอ่ยปากถาม “ผู้ดูแลหลิว เรื่องราวราบรื่นหรือไม่”

ผู้ดูแลหลิวเผยรอยยิ้มพิกล “ราบรื่น ราบรื่นขนาดที่กระทั่งพวกเจ้าคาดไม่ถึง!”

“เอ๋ ราบรื่นถึงเพียงไหนกัน หรือพอผู้ดูแลหลิวระบุตัวมัน มันก็ยอมรับชะตากรรม” คนหนึ่งถาม

“ฮ่าๆ ราบรื่นกว่าที่เจ้าพูดเสียอีก! เจ้าเด็กนั่นโง่มาก พอข้าพูดถึงตำแหน่งที่ปรึกษาฮั่ว จู่ๆ มันก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นมาอาสาเป็นผู้ช่วยที่ปรึกษาฮั่ว!” ผู้ดูแลหลิวหัวเราะและเล่าสถานการณ์ในเวลานั้น

หลังจากฟังคำพูดของผู้ดูแลหลิว สีหน้าของพวกสื่อเม่าก็แปลกไป

“เด็กนั่นคงไม่ใช่คนโง่ใช่ไหม” ใครบางคนพูดขึ้น ทุกคนในห้องหัวเราะลั่น

สื่อเม่าหัวเราะจนเกือบหายใจไม่ทัน “เด็กคนนี้ ข้าว่ามันคงไม่เข้าใจสถานการณ์ที่นั่นเลยใช่ไหม”

“ศิษย์พี่สื่อ จัดการคนโง่ขนาดนั้นช่างสบายแรงจริงๆ”

อวิ๋นโม่ไม่มีอะไรต้องเก็บ จึงรอให้คนมาพาเขาไปยังที่อยู่ใหม่อย่างเงียบๆ

หยางเหวยก่วงและฉางซู่ ไม่รู้ว่าไปทราบข่าวมาจากไหนจึงรีบร้อนมาหาเขา

“ศิษย์น้องอวิ๋นโม่ เกิดอะไรขึ้น เรื่องนี้มีสื่อเม่าอยู่เบื้องหลังหรือ” หยางเหวยก่วงถาม ไฟโทสะลุกโชนในดวงตา

ฉางซู่กล่าวอย่างกังวล “ศิษย์น้องอวิ๋นโม่ รีบตามเราไปที่บ้านของผู้ดูแลหลิว รับใช้ที่ปรึกษาฮั่วเป็นเรื่องเสี่ยงมาก เจ้าอย่าไปที่นั่น!”

อวิ๋นโม่ดูท่าทางร้อนรนของหยางเหวยก่วงและฉางซู่ ในใจรู้สึกอบอุ่น เขายิ้ม “พี่ใหญ่หยาง พี่ซู่ซู่ พวกท่านวางใจเถอะ ไม่ใช่อุบายของสื่อเม่า แต่เป็นข้าที่อาสาไปเอง”

“หา!” หยางเหวยก่วงและฉางซู่ตกตะลึง

“ศิษย์น้องอวิ๋นโม่ ทำไมเจ้าถึงเป็นฝ่ายอาสาไปหาที่ปรึกษาฮั่ว เจ้าไม่รู้ว่าที่นั่นอันตรายมากหรือ ไปที่นั่นไม่ได้ มันเป็นหลุมเพลิง!” ฉางซู่ร้อนใจมาก รีบอธิบายให้เขาฟังว่าการเป็นผู้ช่วยของที่ปรึกษาฮั่วนั้นอันตรายมาก

หยางเหวยก่วงก็ช่วยเกลี้ยกล่อมให้อวิ๋นโม่ไปหาผู้ดูแลหลิวพร้อมกับพวกตน

อวิ๋นโม่โบกมือเอ่ย “ขอบคุณพี่ใหญ่หยางและพี่ซู่ซู่ที่ห่วงใย แต่เรื่องนี้ข้าตัดสินใจแล้ว ไม่เปลี่ยนใจแน่” มีโอกาสที่ดีเช่นนี้ เขาจะปล่อยมันไปได้อย่างไร

อวิ๋นโม่กล่าวต่อ “พี่ใหญ่หยางและพี่ซู่ซู่ไม่ต้องกังวล ข้ารู้ขอบเขตของตัวเอง ความแข็งแกร่งของข้าพวกท่านยังไม่ชัดเจนอีกหรือ อีกอย่างช่วงนี้ความของแข็งแกร่งของข้าเพิ่มขึ้น สำหรับผู้อื่นอาจเป็นอันตราย แต่สำหรับข้าไม่ใช่ กลับกันสำหรับข้า นี่อาจเป็นโอกาสดี พวกท่านก็ทราบว่านั่นไม่ใช่เพราะที่ปรึกษาฮั่วคิดฆ่าคน คาดว่าจะต้องมีบางอย่างที่คาดไม่ถึง เรื่องเหล่านี้ไม่ถือเป็นอันตรายต่อตัวข้า อยู่ในสำนักเมื่อข้าติดตามที่ปรึกษาผู้หนึ่งจะก้าวหน้าเร็วกว่า”

เมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งของอวิ๋นโม่และเห็นท่าทีแน่วแน่ของเขา ทั้งสองก็ไม่พูดมากอีก แต่ขอให้เขาระมัดระวัง ทันทีที่พบอันตรายจะต้องหาทางเอาตัวรอด ก่อนจากไปพวกเขายังคงมีสีหน้ากังวล

ตกเย็นผู้ดูแลหลิวส่งคนมา เขามองอวิ๋นโม่ด้วยสายตาแปลกๆ จากนั้นพาอวิ๋นโม่ไปยังที่อยู่ใหม่

………………………………………