ตอนที่ 395 คนหรือผี

ตอนที่ 395 คนหรือผี
“ระเบิดแล้ว! ระเบิดแล้ว! มันระเบิดอีกแล้ว!”

ด้านนอกที่พักของที่ปรึกษาฮั่ว ศิษย์รับใช้ผู้หนึ่งสัมผัสได้ถึงความครึกโครมที่น่ากลัว ทั้งร่างผวาขึ้นมาทันที

“ในที่สุดมันก็ระเบิด กลับไปรายงานศิษย์พี่สื่อเม่าได้แล้ว!” ชายคนนั้นกระโดดตัวลอย พุ่งไปยังที่แห่งหนึ่ง

ด้านนอกคลังยาที่อยู่ไม่ไกลออกไป ศิษย์รับใช้ที่ทำหน้าที่จัดยาก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่สะท้อนมาจากห้องหลอมโอสถของที่ปรึกษาฮั่วเช่นกัน เขาส่ายหน้าพลางเอ่ยอย่างเห็นใจ “ช่างน่าสงสาร ไปอีกคนแล้ว ไม่รู้ว่าตายไปแล้วเท่าไร พิการไปแล้วกี่คน ตายก็ยังดีจะได้ไม่ต้องลำบาก หากพิการไปก็มีแต่ต้องทรมาน”

จากนั้นไม่นาน ที่อยู่ของสื่อเม่าก็มีศิษย์รับใช้ผู้หนึ่งวิ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น สื่อเม่าเห็นคนผู้นั้น แววตาก็สว่างวาบ “เป็นอย่างไร”

“ที่อยู่ของที่ปรึกษาฮั่วเกิดการระเบิดแล้ว แม้จะมองไม่เห็นสภาพด้านใน แต่ข้ามั่นใจว่าเจ้าเด็กนั่นต้องตายแน่ ความรุนแรงของการระเบิดครั้งก่อนๆ ยังเทียบไม่ได้กับครั้งนี้ ศิษย์รับใช้ผู้นั้นตายแน่ ครั้งนี้การสั่นสะเทือนรุนแรงมากราวกับภูเขาถล่มลงมาทั้งแถบ การระเบิดที่น่ากลัวเช่นนี้ ต่อให้เจ้าเด็กนั่นมีพละกำลังไม่ธรรมดาก็ไม่มีทางต้านได้”

“ฮ่าๆ! ว่าแล้วเชียว” สื่อเม่าเอ่ย

“ตายเสียก็ดี! กล้าเป็นอริกับศิษย์พี่สื่อเม่าก็ต้องมีจุดจบเช่นนี้!”

อวิ๋นโม่ล้วงโอสถรักษาอาการบาดเจ็บเม็ดหนึ่งออกมากิน จากนั้นเดินไปหาที่ปรึกษาฮั่ว “ที่ปรึกษาฮั่ว ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

ที่ปรึกษาฮั่วหน้าแดงก่ำ นับตั้งแต่อวิ๋นโม่มาถึง เขาก็เอาแต่พูดว่าครั้งนี้จะต้องไม่มีปัญหา เขามั่นใจมาก คิดว่าต้องหลอมโอสถสำเร็จ คิดไม่ถึงว่าท้ายที่สุดก็ยังคงล้มเหลว เห็นแววตาแปลกๆ ของอวิ๋นโม่ ที่ปรึกษาฮั่วก็รู้สึกว่าน่าอับอาย

“แค่กๆ ไม่เป็นไรๆ เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ที่ปรึกษาฮั่วเอ่ยเนิบนาบ

สภาพของที่ปรึกษาฮั่วในตอนนี้น่าอนาถอย่างที่สุด เสื้อผ้าขาดวิ่นราวกับเศษผ้าขี้ริ้วแขวนอยู่บนร่าง หลายตำแหน่งมีควันดำลอยขึ้นมา เขาคิดว่าตนเองจะหลอมโอสถได้สำเร็จจึงไม่ได้เตรียมการป้องกันให้ดี ถึงได้รับผลจากการระเบิดที่รุนแรงเช่นนี้ แม้เขาเป็นระดับคงเขตแดนชั้นสูงสุด แต่เมื่ออยู่ท่ามกลางการระเบิดรุนแรงก็ยังมีสภาพอเนจอนาถอย่างที่สุด

เขากระตุ้นพลังปราณ คิดจะดับเศษไฟบนร่างให้สนิท แต่ผลคือเสื้อผ้าเหล่านั้นขาดเป็นชิ้นๆ

“อ๊าก…” ที่ปรึกษาฮั่วเห็นแล้วก็รีบเข้าไปในห้องหลอมโอสถ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดชุดใหม่

ตอนนี้พลังรุนแรงในห้องหลอมโอสถหายไปจนหมด ไม่มีอันตรายอีก ที่ปรึกษาฮั่วกระตุ้นพลังปราณดับเปลวไฟที่ยังลุกไหม้รวมทั้งไล่ควัน จากนั้นไม่นานก็เดินออกมาจากห้องหลอมโอสถ เอ่ยกับอวิ๋นโม่ “เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เอ่อ ข้าจะกักตนสักสองวัน อีกสองวันเจ้าค่อยมาใหม่”

พูดแล้วเขาก็ปิดประตูห้องหลอมโอสถ

อวิ๋นโม่ยืนละล้าละลังอยู่หน้าประตู เกาศีรษะเล็กน้อยแล้วหันกายกลับไปยังที่พัก นั่งอยู่หน้าโต๊ะ กุมขมับอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็นำบันทึกแผ่นหยกคุณภาพไม่เลวชิ้นหนึ่งออกมาจากอุปกรณ์จัดเก็บ

บันทึกแผ่นหยกนี้ เขาได้มาหลังจากฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับคงเขตแดนคนหนึ่ง บนนั้นมีผนึกวิชายุทธ์ระดับคงเขตแดน แต่สำหรับเขามันไม่มีประโยชน์ เขาปลดปล่อยญาณหยั่งรู้ออกมาลบอักขระบนบันทึกทั้งหมด จากนั้นใช้ญาณหยั่งรู้เขียนวิธีสร้างเปลวไฟชนิดหนึ่งลงไป

ขบคิดอยู่สักพักก็ร่ายผนึกที่มีแต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับคงเขตแดนชั้นสูงเท่านั้นที่เปิดได้

“ยังไม่พอ ต้องทำให้เก่าสักหน่อย” อวิ๋นโม่พึมพำ จากนั้นค้นในความทรงจำของตน หาวิธีที่ไม่รู้ว่าเอามาจากที่ใดทำให้หยกแผ่นนั้นเก่าลง เพิ่มความขลังขึ้นมา

“ดีแล้ว!”

อวิ๋นโม่มองผลงานขั้นสุดท้ายอย่างพอใจ นอกจากจะมีสายตาที่ยอดเยี่ยมมาก ไม่เช่นนั้นไม่มีทางดูออกว่าแผ่นหยกใบนี้ที่จริงแล้วไม่เก่าแต่เพิ่งทำขึ้นมา

หลังจากทำเรื่องเหล่านี้เรียบร้อย เขาก็เริ่มฝึกมายาเนตรปีศาจ

สองวันมานี้ พวกสื่อเม่าไม่เห็นอวิ๋นโม่ก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องตายไปในการระเบิดครั้งก่อน กระทั่งศิษย์รับใช้ที่มีหน้าที่จัดยายังไว้อาลัยในใจให้กับเขาครู่หนึ่ง

เวลาสองวันผ่านไป อวิ๋นโม่มาพบที่ปรึกษาฮั่วที่ห้องหลอมโอสถอีกครั้ง คนผู้นี้ก็ยังมีสภาพเหมือนเมื่อสองวันก่อน สองตาดำคล้ำ เส้นผมยุ่งเหยิง

“ที่ปรึกษาฮั่ว” อวิ๋นโม่ร้องเรียก

เขากระโดดขึ้นมา เอ่ยอย่างดีใจ “ข้ารู้แล้ว ข้ารู้เหตุผลแล้ว! คราวนี้ต้องใช่แน่ๆ เจ้าไม่ต้องห่วง คราวนี้จะไม่เกิดอุบัติเหตุอีก!”

“เชื่อท่านกับผีน่ะสิ!” อวิ๋นโม่สบถ ครั้งก่อนตอนที่เจอกัน เจ้านี่ก็พูดเช่นนี้ไม่ใช่หรือ

“สมุนไพรวิญญาณที่เจ้าจัดมาครั้งก่อนยังจำได้หรือไม่ ไป ไปเอามาให้ข้าอีก!” ที่ปรึกษาฮั่วสั่งอย่างร่าเริง อวิ๋นโม่เพิ่งจะหันไป เขาก็ตะโกนตามหลังมา “เดี๋ยวก่อน จัดมาสองชุดเถอะ เอาส่วนของเดือนนี้มาใช้ให้หมดเลย”

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของอวิ๋นโม่บิดเบี้ยว มารดามันเถอะ มั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ เห็นอยู่ชัดๆ ว่ากระทั่งเจ้าเองก็ยังไม่แน่ใจเลย!

คิดแล้วอวิ๋นโม่ก็ไม่ได้นำบันทึกหยกชิ้นนั้นออกมา หากนำออกมาตอนนี้อาจมีพิรุธ ทำให้อีกฝ่ายเกิดความสงสัย เขาหันร่างออกไปจากห้องหลอมโอสถ เดินไปยังคลังเก็บยา ระหว่างทางก็นำกระดาษใบหนึ่งออกมาเขียนชื่อสมุนไพรทั้งหมดลงไปโดยลดอายุลงครึ่งหนึ่ง

ที่ปรึกษาฮั่วไม่เคยสังเกตถึงปัญหานี้เลย เขายังคิดว่าตนเองจะหลอมพวกมันได้ หากเขาคิดจะหลอมให้สำเร็จจะต้องสกัดสมุนไพรวิญญาณให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น แต่ความสามารถของเขาในตอนนี้ไม่อาจทำได้ถึงขั้นนั้น หากลดอายุของสมุนไพรวิญญาณลงก็จะทำให้บริสุทธิ์ได้ง่ายขึ้นมาก แม้ไม่อาจหลอมโอสถระดับห้าที่ถูกต้อง แต่ก็สามารถหลอมโอสถเข้าเกณฑ์จะเป็นระดับห้าออกมาได้แน่

เชื่อว่าเมื่อถึงตอนนั้น คนผู้นี้สมควรพบว่าปัญหาอยู่ที่ใดแล้ว

ด้านนอกคลังยา ลูกศิษย์หลายคนกำลังจัดยา แต่จู่ๆ ฝูงชนก็แยกออกจากกัน ลูกศิษย์ระดับคงเขตแดนขั้นสามชั้นฟ้าผู้หนึ่งมาถึงด้านนอกคลังยาพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม ลูกศิษย์ที่ทำหน้าที่จัดยาถามด้วยรอยยิ้ม “ศิษย์พี่สื่อเม่า มาจัดยาให้ศิษย์พี่สวี่หมิงชิงหรือ”

เหล่าศิษย์รับใช้ที่อยู่ข้างๆ ต่างคำนับสื่อเม่า สื่อเม่ายิ้มตอบ “ไม่ใช่วันนี้ อีกไม่นานก็จะถึงเวลาทดสอบแล้ว ข้ามาจัดเตรียมให้ตนเอง เชื่อว่าครั้งนี้ข้าจะต้องผ่านการทดสอบและได้เป็นศิษย์ชั้นนอก!”

เหล่าลูกศิษย์รับใช้ที่อยู่รอบๆ ได้ยินต่างก็มีสีหน้าอิจฉา ศิษย์นอกแม้จะเทียบกับศิษย์ในไม่ได้แต่ก็เป็นศิษย์อย่างถูกต้องแล้ว เทียบกับสถานะของศิษย์รับใช้ก็สูงกว่ามาก ทันทีที่สื่อเม่ากลายเป็นศิษย์นอกก็จะแตกต่างจากคนทั้งหมดแน่นอน

เหล่าศิษย์รับใช้ทั้งหมดต่างผลัดกันเข้ามาอวยพรล่วงหน้า

“ขอถาม ศิษย์พี่สื่อเม่าคิดจะซื้อสมุนไพรวิญญาณชนิดใด”

ตุบ!

สื่อเม่าโยนหินวิญญาณระดับกลางก้อนหนึ่งลงบนโต๊ะหน้าศิษย์รับใช้ที่รับผิดชอบจัดยาอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าจะซื้อ… อ๊ะ…”

ยอดฝีมือที่มีความมั่นใจว่าจะได้เป็นศิษย์นอกของสำนักหยวนซวีผู้นั้น จู่ๆ มุมปากก็กระตุก หน้าซีดเผือด มองไปทางด้านหนึ่งอย่างตื่นตระหนก

“เจ้า เจ้าอย่าเข้ามา!” ขาของสื่อเม่าอ่อนแรง ตกใจไม่น้อย

คนอื่นๆ เห็นแล้วก็หันกลับไปมองอย่างสงสัย เป็นผู้ใดกัน ถึงทำให้ยอดฝีมือระดับคงเขตแดนขั้นสามชั้นฟ้าผู้นี้หวาดกลัว พริบตาต่อมา ทุกคนก็อ้าปากค้าง มองไปทางนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา ศิษย์รับใช้ที่รับผิดชอบจัดยารู้สึกหนังศีรษะชาไปทั้งแถบ

“เจ้า เจ้าเป็นผีเหรอ” เขาถามเสียงสั่น

สื่อเม่าร้องตะโกนเสียงดัง “เจ้าอย่าเข้ามา หากเข้ามาอีกข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ!”

“เอ๋”

อวิ๋นโม่ที่เดินมาแต่ไกลหรี่ตามองสื่อเม่า “ทำไม ครั้งก่อนยังสู้ไม่สะใจ คิดจะสู้กับข้าอีกครั้งหรือ”

“อ๊าก…”

เมื่อได้ยินคำพูดอวิ๋นโม่ ทุกคนก็ตะลึง จากนั้นมีปฏิกิริยาขึ้นมา แต่ยิ่งไม่กล้าเชื่อกว่าเดิม

สื่อเม่ารู้สึกไม่ถูกต้อง ตอนแรกเขาเข้าใจว่าอวิ๋นโม่ตายแล้วกลายเป็นผีตายโหง คิดจะตามมาแก้แค้นเขา คนที่เห็นชัดๆ ว่าควรตายไปแล้ว จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาที่เป็นยอดฝีมือระดับคงเขตแดนรู้สึกกระดูกอ่อนไปหมด แต่พอพินิจอย่างละเอียดครู่หนึ่งถึงได้พบว่าอวิ๋นโม่ตรงหน้าไม่ใช่ผีตายโหงแต่เป็นคนที่มีชีวิต

คนอื่นๆ ต่างก็คิดเช่นเดียวกัน พวกเขาต่างได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับที่ปรึกษาฮั่วเมื่อสองวันก่อนจึงเข้าใจว่าเขาตายไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นโม่จะปรากฏตัวตรงหน้าพวกเขาอย่างมีชีวิตชีวา

สื่อเม่าถอนหายใจเฮือก ขณะเดียวกันก็โมโห ไม่ใช่ว่าที่พักของที่ปรึกษาฮั่วผู้นั้นเกิดการระเบิดหรือ ทำไมเจ้านี่ยังรอดมาได้ เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ขณะเดียวกันก็รู้สึกโมโหอย่างที่สุด

“หากไม่อยากสู้ก็ไปให้พ้น ข้ายังต้องจัดยาให้ที่ปรึกษาฮั่ว” อวิ๋นโม่พูดแล้วก็นำป้ายห้อยเอวและใบสั่งยาส่งให้ลูกศิษย์ที่จัดยา

“เจ้า เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือ” ศิษย์ที่จัดยามาถามอย่างประหลาดใจ ต้องการคำยืนยัน

ใบหน้าอวิ๋นโม่เปลี่ยนเป็นดำคล้ำ “ศิษย์พี่อยากให้ข้าตายหรือ”

“ไม่ ไม่ใช่!” ชายคนนั้นส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว

อวิ๋นโม่คลี่ยิ้ม “ข้าเคยพูดไปแล้ว ที่ปรึกษาฮั่วเป็นคนดี เขาจะปล่อยให้ข้าตายได้อย่างไร”

มองอวิ๋นโม่ที่อมยิ้มน้อยๆ คนรอบด้านต่างรู้สึกสงสัยมาก พวกเขาอยากรู้ว่าทำไมคนอื่นๆ ไม่ตายก็พิการ มีแต่อวิ๋นโม่ที่รอดมาได้

……………