ตอนที่ 396 นักแสดง

ตอนที่ 396 นักแสดง
ไม่นานอวิ๋นโม่ก็นำสมุนไพรวิญญาณจากไป ส่วนคนอื่นๆ ก็แบกความสงสัยเต็มท้องไปจากคลังยา สื่อเม่านำสมุนไพรวิญญาณที่ซื้อจากสำนักจากไปด้วยอารมณ์ที่แตกต่างจากขามา เขาเป็นคนที่ไม่อาจทนต่อการแพ้ให้ผู้อื่น อวิ๋นโม่ที่เคยทำให้เขาได้รับความลำบาก ตอนนี้กลับไม่เป็นอะไรทั้งสิ้น เขาย่อมไม่พอใจมาก

“อวิ๋นโม่!” สื่อเม่ากำหมัดแน่นและจากไปอย่างเย็นชา

พอกลับไปถึงห้องหลอมโอสถของที่ปรึกษาฮั่ว เจ้าของสถานที่ก็รีบจุดไฟ นำรากบัวขาวปานหยกใส่เข้าไปในเตาหลอม จากนั้นให้อวิ๋นโม่ใส่ยาอายุวัฒนะอื่นๆ หลังจากเข้าใจความคิดของที่ปรึกษาฮั่ว อวิ๋นโม่ก็กุมหน้าผากอย่างสิ้นหวัง

คนผู้นี้แค่สลับลำดับการใส่สมุนไพรวิญญาณส่งเดชเท่านั้น เช่นนี้ไม่มีทางจับประเด็นสำคัญได้ โชคดีที่สมุนไพรวิญญาณที่เขานำมาครั้งนี้อายุไม่พอ ไม่เช่นนั้นเกรงว่าคงต้องผิดพลาดเหมือนเมื่อสองวันก่อนอีก

ขณะที่เขาโยนสมุนไพรลงไปทีละต้น ดวงตาของที่ปรึกษาฮั่วก็ยิ่งสว่างไสว ปากก็พึมพำ “เช่นนี้แหละ! ความเร็วดีขึ้นมาก คราวนี้ต้องใช่แน่ๆ! ไม่มีปัญหาแน่นอน!”

“ฮ่าๆ ข้ากำลังจะเป็นแพทย์โอสถระดับห้า!”

ที่ปรึกษาฮั่วตื่นเต้น ด้านอวิ๋นโม่ก็สบถกับตนเอง เขาทำเช่นนี้ หากไม่มีตนอยู่ ไม่ว่าจะอีกกี่ปีก็คงไม่สามารถเป็นแพทย์โอสถระดับห้าได้

สองชั่วยามผ่านไป สมุนไพรวิญญาณทั้งหมดถูกสกัดออกมาจนหมด ยาน้ำเข้มข้นหมุนวนอยู่ในเตาหลอมโอสถ ความบริสุทธิ์สูงมาก ที่ปรึกษาฮั่วตื่นเต้นมาก เขาควบคุมเปลวไฟพร้อมควบคุมยาน้ำในเตาหลอมโอสถไปด้วย และเริ่มการควบรวมโอสถ

หลังจากนั้นไม่นานกลิ่นหอมของโอสถก็ลอยออกมา โอสถเม็ดกลมสีแดงอ่อนเก้าเม็ดวางอยู่ในเตาหลอมอย่างเรียบร้อย บนโอสถทั้งหมดมีลวดลายโอสถห้าเส้น แต่มีอยู่เส้นหนึ่งที่ไม่ค่อยชัดเจนนัก เพราะอายุไม่ถึง โอสถเหล่านี้ไม่นับว่าเป็นโอสถระดับห้า แต่นับได้ว่าเกือบจะเป็นระดับห้าเท่านั้น

“ฮ่าๆ!” ที่ปรึกษาฮั่วไม่ได้สังเกตเรื่องนี้เลย มัวแต่ตื่นเต้นกับตัวเอง เขาเปิดเตาหลอม หยิบโอสถทั้งเก้าในเตาออกมาอย่างยินดี “เสร็จแล้วๆ! ในที่สุดข้าก็หลอมโอสถระดับห้าได้แล้ว! ข้าเป็นแพทย์โอสถระดับห้า!”

มองที่ปรึกษาฮั่วที่กำลังตื่นเต้น อวิ๋นโม่ก็เบ้ปาก ไม่คิดจะรบกวนเขา

“ขอแสดงความยินดีกับที่ปรึกษาฮั่วที่ได้เป็นแพทย์โอสถระดับห้า!” เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แสดงความยินดีอย่างดีอกดีใจ

“ฮ่าๆ ข้า… เอ๋…” ทันใดนั้นที่ปรึกษาฮั่วก็ทำหน้าปั้นยาก “ลวดลายบนโอสถเม็ดนี้… มันไม่ใช่ระดับห้า มันเป็นแค่เกือบจะระดับห้า เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง”

เขาถอยหลังไปสองก้าว จู่ๆ ก็มีท่าทางหมดเรี่ยวแรง

“ไม่ มันไม่ควร! ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น!” ดวงตาที่ปรึกษาฮั่วแดงก่ำ จดจ้องโอสถในมือนิ่ง “เห็นอยู่ชัดๆ ว่าหลอมโอสถระดับห้าออกมาได้แล้ว ทำไมถึงเป็นแค่เกือบระดับห้า ทำไม!”

เขาเริ่มนึกถึงขั้นตอนก่อนหน้านี้ทั้งหมด พบว่าไม่มีปัญหา “สมุนไพรวิญญาณ! เป็นสมุนไพรวิญญาณหรือเปล่า”

ใบหน้าที่ปรึกษาฮั่วเปลี่ยนไปกะทันหัน เขาหันไปมองยาน้ำอีกชุดที่อวิ๋นโม่นำกลับมา หลังจากตรวจสอบแล้วใบหน้าก็บูดบึ้ง

“อายุลดไปครึ่งหนึ่ง!” ที่ปรึกษาฮั่วกัดฟันพูด เห็นสีหน้าของเขาก็รู้ว่าโกรธสุดขีดแล้ว

เขายื่นมือออกไปคว้าคอเสื้ออวิ๋นโม่พร้อมตะคอก “ทำไมอายุถึงผิด! หา เจ้ากล้าดียังไงถึงเปลี่ยนอายุสมุนไพรวิญญาณส่งเดช เจ้าหนูเก่งกล้าขนาดนี้ หากไม่ใช่เพราะครั้งก่อนทำให้เจ้าเกือบตาย ในใจของข้ามีความรู้สึกผิดอยู่ ข้าจะต้องซัดเจ้าให้ตายในฝ่ามือเดียวแน่!”

อวิ๋นโม่พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ตาเฒ่างี่เง่าผู้นี้ยังคงไม่รู้สำนึก ยังคิดว่าตนเองสามารถหลอมโอสถระดับห้าได้

“ที่ปรึกษาฮั่วโปรดคลายโทสะๆ เป็นศิษย์พี่ที่เฝ้าคลังยาบอกว่า สมุนไพรวิญญาณบางตัวอายุไม่ถึง อายุเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ข้าคิดว่าความแตกต่างระหว่างทั้งสองอย่างคงไม่มาก จึงตัดสินใจเอาเองและลดอายุสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดลงครึ่งหนึ่งของที่ท่านสั่ง ข้า ข้าไม่รู้ว่าจะแตกต่างกันมากขนาดนี้” อวิ๋นโม่แสร้งทำเป็นหวาดกลัว

“ถ้าเขายังคิดไม่ออกก็งี่เง่าเกินไปแล้ว!” อวิ๋นโม่พึมพำ

ที่ปรึกษาฮั่วมองอวิ๋นโม่อย่างโกรธเกรี้ยว อ้าปากจะด่าเขา แต่ทันใดนั้นก็หยุดลง

“ไม่ถูกต้อง! ไม่ถูกต้องๆ!” เขาใคร่ครวญครู่หนึ่งก็เอ่ยปาก “เร็วเข้า หลอมอีกเตา!”

“ที่ปรึกษาฮั่ว ต้องการเปลี่ยนไปใช้สมุนไพรวิญญาณที่มีอายุสูงขึ้นหรือไม่ ข้าคิดว่าตอนนี้น่าจะมีสมุนไพรวิญญาณที่อายุตรงแล้ว” อวิ๋นโม่หยั่งเชิง

“ไม่ ใช้เท่านี้แหละ”

ทั้งสองเริ่มหลอมโอสถ อวิ๋นโม่พบว่าลำดับการใส่สมุนไพรวิญญาณที่ชายคนนี้ให้ตนโยนเข้าไปเหมือนกับครั้งก่อนหน้า ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพบปัญหาแล้วและกำลังตรวจสอบอยู่

หลังจากผ่านไปสามชั่วโมงโอสถสีแดงอ่อนอีกเก้าเม็ดก็ถูกหลอมออกมา

ตูม!!!

ที่ปรึกษาฮั่วอ้าปากค้าง นั่งกองกับพื้นอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง “เป็น เป็นอย่างที่คาดไว้จริงๆ ไม่ใช่ปัญหาเรื่องการหลอม แต่ข้าสกัดยาได้ไม่บริสุทธิ์พอ หรือว่า… หรือว่าข้าจะไม่สามารถหลอมโอสถระดับห้าได้”

ถึงตอนนี้อวิ๋นโม่ก็ยังไม่หยิบบันทึกหยกชิ้นนั้นออกมา เพราะยังไม่ถึงโอกาสที่เหมาะสม เขาแกล้งเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ที่ปรึกษาฮั่ว ข้าได้ยินมาว่าแพทย์โอสถบางคนใช้วิธีอื่นๆ สร้างเปลวไฟ บ้างใช้หินวิญญาณที่หมดพลังแล้ว บ้างก็เป็นฟืนพิเศษ ลูกไฟบางอย่างไม่เพียงสร้างอุณหภูมิได้สูงขึ้น แต่มีพลังธรรมชาติที่สมบูรณ์กว่า ไฟที่ที่ปรึกษาฮั่วเลือกใช้มีลักษณะพิเศษอะไรหรือไม่”

ที่ปรึกษาฮั่วพูดอย่างเอื่อยเฉื่อย “เด็กน้อยอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร แพทย์โอสถใช้ลูกไฟของตนเพราะควบคุมมันได้ง่ายกว่า หากใช้สิ่งอื่นเป็นรากฐาน ก็จะ…เอ๋…”

ดวงตาของเขาพลันสว่างวาบ “ใช่แล้ว ทำไมข้าถึงคิดไม่ออก”

เขากระโดดขึ้นมามองอวิ๋นโม่อย่างตื่นเต้น “อวิ๋นโม่ เจ้าเป็นดาวนำโชคของข้า! ใช่แล้วๆ จะต้องเป็นเช่นนี้ ทำไมต้องใช้แต่ไฟของตัวเองกันเล่า ใช้ไฟจากสิ่งอื่นก็สามารถหลอมโอสถระดับห้าที่แท้จริงออกมาได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ”

“ตาแก่นี่ ในที่สุดก็คิดออกแล้ว!” อวิ๋นโม่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เร็วเข้า! รีบไปจัดยาให้ข้าอีกครั้ง!” ที่ปรึกษาฮั่วส่งป้ายห้อยเอวของเขาให้ แต่แล้วก็ขมวดคิ้ว “ไม่ถูกสิ ส่วนของข้าเดือนนี้ใช้หมดแล้ว ซื้อ! ต่อให้แพงกว่านี้ก็ต้องซื้อ!”

ที่ปรึกษาฮั่วเอาหินวิญญาณระดับกลางสิบกว่าชั่งออกมา “รีบไปซื้อที่คลังยามาให้ข้าสองชุด! จำไว้ว่าครั้งนี้อายุจะต้องมากพอ! นอกจากสมุนไพรวิญญาณแล้วก็นำไม้ชิงหยางหนึ่งร้อยชั่งกลับมาให้ข้าด้วย!”

“ขอรับ!”

อวิ๋นโม่ยิ้มมุมปาก ยังดีที่ความพยายามไม่สูญเปล่า ในที่สุดเจ้าตอไม้ก็คิดออกแล้ว ไม้ชิงหยางเป็นเชื้อไฟที่เหมาะสำหรับการหลอมโอสถชนิดนี้

ไม่นานหลังจากนั้นอวิ๋นโม่ก็กลับมาพร้อมสมุนไพรวิญญาณและไม้ชิงหยางหนึ่งร้อยชั่ง ที่ปรึกษาฮั่วร้อนรนจนทนไม่ไหว รีบวางไม้ชิงหยางใต้เตาหลอมแล้วจุดไฟเริ่มหลอมโอสถทันที

ในไม่ช้าใบหน้าอวิ๋นโม่ก็เปลี่ยนเป็นดำคล้ำอีกครั้ง คนผู้นี้ช่างไม่ได้เรื่อง มีไม้ชิงหยางแล้วสองมือของเขาก็ยังไม่ว่าง ต้องให้ตนโยนสมุนไพรวิญญาณลงในเตาหลอมอยู่ดี

แต่ก็ดี เช่นนี้แผ่นหยกที่เขาเตรียมไว้จะได้มีที่ใช้แล้ว

สี่ชั่วยามให้หลัง ที่ปรึกษาฮั่วนำโอสถสิบเม็ดออกมาจากเตา ปากฉีกยิ้มจนแทบจะถึงใบหู แม้จะไม่ครบจำนวน ทั้งยังเป็นแค่โอสถขั้นต้น แต่มันก็เป็นโอสถระดับห้าแล้ว!

“สำเร็จแล้วๆ! ในที่สุดก็หลอมโอสถระดับห้าได้แล้ว! ฮ่าๆๆ! ข้า ตอนนี้เป็นแพทย์โอสถระดับห้าแล้ว!” ที่ปรึกษาฮั่วตื่นเต้นมาก ถือโอสถระดับห้าสิบเม็ดวิ่งรอบห้องราวกับคนบ้า

หลังจากเขาสงบลง อวิ๋นโม่ประคองหมัด “ขอแสดงความยินดีกับที่ปรึกษาฮั่วที่เลื่อนเป็นแพทย์โอสถระดับห้า”

“ฮ่าๆ! อวิ๋นโม่ เจ้าเป็นดาวนำโชคของข้า แม้เด็กอย่างเจ้าจะไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ก็ต้องขอบคุณเจ้า ข้านึกประเด็นสำคัญออกและหลอมโอสถระดับห้าได้สำเร็จ ภายหน้าตำแหน่งของผู้แซ่ฮั่วในสำนัก จะต้องยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ!” ที่ปรึกษาฮั่วพูดอย่างตื่นเต้น

“ตกรางวัล! ต้องตกรางวัลเจ้าอย่างงาม!” ที่ปรึกษาฮั่วมองอวิ๋นโม่อย่างพึงพอใจ “น่าเสียดายที่ศิษย์รับใช้อย่างพวกเจ้าจะเป็นศิษย์นอกได้ต้องรอให้ครบห้าปี ไม่เช่นนั้นข้าจะขอให้สำนักเลื่อนเจ้าเป็นศิษย์นอกแน่นอน!”

อวิ๋นโม่รีบกล่าว “ที่ปรึกษาฮั่ว นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ จะกล้าขอรางวัลได้อย่างไร”

“ต้องตกรางวัล อยู่กับข้า มีผลงานต้องได้รางวัล!”

เขาทำท่าซาบซึ้งอย่างที่สุด คำนับที่ปรึกษาฮั่วจรดพื้น จากนั้นล้วงขวดหยกที่เตรียมไว้ในอุปกรณ์จัดเก็บอย่างดีตั้งแต่แรกออกมาส่งให้ “ที่ปรึกษาฮั่วดีกับข้าเช่นนี้ ข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทน ได้แต่มอบบันทึกหยกนี้ให้! บันทึกหยกนี้ว่ากันว่าบรรพบุรุษของข้าพบในเรือนของแพทย์โอสถระดับสูงที่ลาโลกไปผู้หนึ่ง แต่ผนึกบนนั้นข้าเปิดไม่ออกจึงไม่เคยรู้ว่าเป็นอะไร วันนี้ข้าขอมอบบันทึกหยกนี้ให้ท่าน!”

“เอ๋ ข้าจะเอาของของเจ้าไปได้อย่างไร” ที่ปรึกษาฮั่วปฎิเสธ

“ที่ปรึกษาฮั่ว ท่านต้องรับเอาไว้! ท่านปฏิบัติต่อข้าอย่างจริงใจ ข้ามีเพียงบันทึกหยกนี้ที่สามารถตอบแทนท่านได้” สองมือของอวิ๋นโม่ประคองบันทึกหยกส่งให้

ต้องบอกว่าเขามีพรสวรรค์ในการแสดง ที่ปรึกษาฮั่วเห็นแล้วก็รู้สึกซาบซึ้ง ในที่สุดจึงรับมันเอาไว้ ขณะเขาถือมัน ปากก็พึมพำ “ของสิ่งนี้เก่าแก่มาก”

จากนั้นปลดปล่อยญาณหยั่งรู้ลงไปสำรวจ “อืม ผนึกบนบันทึกหยกนี้มีแต่ผู้ฝึกยุทธระดับคงเขตแดนชั้นสูงขึ้นไ ถึงจะเปิดได้ มิน่าเล่า เจ้าถึงเปิดไม่ออก”

วิ้ง!

ครู่ต่อมาบันทึกหยกเกิดเสียงแผ่วเบาคล้ายกับบางสิ่งแตกออก

“ฮ่าๆ ผนึกถูกทำลาย ข้าขอดูหน่อยว่ามีอะไรอยู่ข้างใน” ที่ปรึกษาฮั่วใช้ญาณหยั่งรู้สำรวจลงไป เขาไม่ได้ตั้งความหวังมากมาย เพราะสิ่งของของศิษย์รับใช้ผู้หนึ่งคงจะไม่ใช่ของดีอะไร

แต่ไม่ช้าก็ต้องตกตะลึง ทำสีหน้าประหลาดใจขึ้นมา

“นี่มัน! นี่มัน!”

สีหน้าของที่ปรึกษาฮั่วตื่นเต้นสุดขีด

………………………………………