ตอนที่ 398 จอมโจรไร้เงา

ตอนที่ 398 จอมโจรไร้เงา
ไม่กี่วันต่อมา ที่ปรึกษาฮั่วก็นำป้ายผลงานขั้นมนุษย์มาหาเขา ขณะเดียวกันก็เอาสมุนไพรที่เขาต้องการมาด้วย

อวิ๋นโม่รับป้ายมาอย่างดีใจ ตอนนี้เขาเข้าใกล้บันทึกแผ่นหยกทัณฑ์พันอัสนีไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว ขอเพียงได้ผลบรรลุเต๋าขั้นต้นมาสักผลหรือหาสมุนไพรอื่นที่มีฤทธิ์ใกล้เคียงกัน เขาก็จะหลอมโอสถกำเนิดเต๋าขั้นต้นได้แล้ว หากมีโอสถนี้เขาก็จะสัมผัสถึงพลังฟ้าดินได้เหมือนจอมยุทธ์ระดับคงเขตแดน สิ่งนี้เทียบได้กับการที่เขาเข้าสู่ระดับคงเขตแดน ทันทีที่ได้รับวิชายุทธ์มา ระดับวรยุทธ์ของเขาก็จะทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้สุดท้ายจะเสาะหาทัณฑ์พันอัสนีครึ่งหลังไม่สำเร็จ แต่วรยุทธ์ของเขาก็จะไม่ด้อยลง

“ขอบคุณที่ปรึกษาฮั่ว!” อวิ๋นโม่ขอบคุณเขาอย่างจริงใจ ถึงตนจะมีแผนการบางอย่างอยู่เบื้องหลัง แต่หากที่ปรึกษาฮั่วไม่ใช่คนจิตใจดี แผนของเขาคงไม่สำเร็จ

ที่ปรึกษาฮั่วโบกมือ “เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า คิดดูแล้ว ควรเป็นข้าที่ขอบคุณเจ้า ตอนนี้ข้าเป็นแพทย์โอสถระดับห้าแล้ว ตำแหน่งในสำนักก็เหมือนน้ำขึ้นเรือลอยสูง ข้าได้เป็นที่ปรึกษาอย่างเป็นทางการของสำนักแล้ว อีกทั้งเมื่อเป็นแพทย์โอสถระดับห้า ไม่เพียงสำเร็จความตั้งใจ แต่ในด้านอื่นๆ เช่น วิชาแพทย์ และความสามารถก็เพิ่มพูนขึ้นด้วย ข้าในตอนนี้ไม่เพียงเป็นแพทย์โอสถระดับห้า แต่ยังเลื่อนระดับเป็นยอดฝีมือระดับมโนสำนึกผู้หนึ่ง!”

ที่ปรึกษาฮั่วรู้สึกขอบคุณเขาอย่างยิ่ง ในอดีตตนอยู่ในสำนักสถานะเทียบกับศิษย์สืบทอดบางคนไม่ได้ด้วยซ้ำ มีคนไม่น้อยสร้างความยากลำบากให้กับตน ทำให้ตนไม่พอใจมาก ตอนนี้ทักษะทางการแพทย์ ความสามารถ และตำแหน่ง ทั้งหมดล้วนไม่เหมือนเดิม ตนถือเป็นบุคคลระดับสูงของสำนักอย่างแท้จริง

“จริงสิ นี่คือยันต์ส่งสารของข้า หากเจ้าพบกับเรื่องยุ่งยากก็เรียกหาข้าได้ตลอดเวลา” ที่ปรึกษาฮั่วส่งยันต์ส่งสารใบหนึ่งให้เขา จากนั้นคุยกันอีกหลายประโยคค่อยปลีกกายจากไป ตอนนี้เขาเป็นแพทย์โอสถระดับห้า มีเรื่องมากมายต้องทำ ยุ่งกว่าเมื่อก่อนมาก

อวิ๋นโม่เก็บสมุนไพรและยันต์เรียบร้อยก็นำป้ายผลงานไปยังหอคัมภีร์ เขามีป้ายผลงานแล้ว มีสิทธิ์เทียบเท่าศิษย์นอก ไม่ต้องกลัวกฎระเบียบที่คอยควบคุมพวกศิษย์รับใช้แล้ว

หอเก็บคัมภีร์ของสำนักหยวนซวีมีขนาดใหญ่พอๆ กับหอวิญญาณที่ใช้คัดเลือกศิษย์ของสำนักศึกษาราชวงศ์จั่วสุย หอเก็บคัมภีร์ใหญ่โตราวกับภูเขา ดูแล้วโอ่อ่าอย่างยิ่ง แค่หอเก็บคัมภีร์หลังหนึ่งยังมีขนาดใหญ่เช่นนี้ แสดงให้เห็นเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่ของสำนัก

อวิ๋นโม่มาถึงลานกว้างหน้าหอเก็บคัมภีร์ ที่นี่มีศิษย์รับใช้รวมตัวกันอยู่ไม่น้อย เขารู้ว่าที่นี่มีพวกศิษย์รับใช้ที่เป็นผู้ติดตามศิษย์ในและศิษย์สืบทอด ศิษย์ในและศิษย์สืบทอดสามารถเข้าไปในหอเก็บคัมภีร์ ส่วนศิษย์รับใช้ทั่วไปได้แต่อยู่ด้านนอก รอให้พวกศิษย์พี่เหล่านั้นออกมา สำหรับเหล่าศิษย์ใน โดยเฉพาะศิษย์สืบทอด การพาศิษย์รับใช้มาด้วยไม่ใช่เพียงเพื่อให้พวกเขาช่วยงานบางอย่าง แต่เป็นการแสดงฐานะของตนอย่างหนึ่ง

ศิษย์รับใช้เหล่านี้ บางคนฝึกฝนอยู่ด้านข้าง บางคนพูดคุยกับคนคุ้นเคย บางคนก็ถกเถียงกัน สายตาของพวกเขามองไปทางหอเก็บคัมภีร์เป็นครั้งคราวด้วยความมุ่งหวัง ที่นั่นเป็นสถานที่เก็บสิ่งสืบทอดของสำนัก แม้แต่ชั้นแรกที่สิ่งสืบทอดด้อยที่สุดก็ยังเหนือกว่าสิ่งที่สืบทอดกันมาในขุมกำลังทั่วไป หากศิษย์รับใช้ได้รับสิ่งสืบทอดมาสักอย่าง ไม่เพียงพละกำลังของตนจะเพิ่มพูน ความเร็วในการฝึกฝนก็เพิ่มขึ้นมาก

กล่าวได้ว่าหอเก็บคัมภีร์คือสถานที่ใฝ่ฝันของศิษย์รับใช้

อวิ๋นโม่ถือป้ายผลงานไว้ในมือพลางเดินไปทางประตูใหญ่ของหอเก็บคัมภีร์ ศิษย์รับใช้ที่อยู่รอบๆ พากันหันมาที่เขา มองเขาเดินไปหอเก็บคัมภีร์อย่างเนิบนาบ แววตาศิษย์รับใช้ทั้งหลายเต็มไปด้วยความอิจฉา หากพวกเขาต้องการเป็นศิษย์นอกและเข้าไปในหอเก็บคัมภีร์จะต้องขยันทำงานสุดชีวิต ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่ศิษย์รับใช้จะได้เป็นศิษย์นอก

เมื่อมาถึงด้านนอกของหอเก็บคัมภีร์ เขาก็พบว่าผู้เฝ้าประตูคือสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่ง ตรงหน้านางปูกระดาษขาว พู่กันในมือตวัดไปมาบนกระดาษ ปรากฏเป็นวิถีเต๋าที่ไม่ธรรมดา สตรีผู้นี้ต้องเป็นยอดฝีมือระดับมโนสำนึกคนหนึ่ง เพราะเขามองระดับยุทธ์ของนางไม่ออกเลย

“ศิษย์รับใช้หรือ” หญิงสาวไม่ได้เงยหน้าและเขียนอักษรต่อไป

อวิ๋นโม่ไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายเดาฐานะตนออก ลูกศิษย์อย่างเป็นทางการต่างก็มีป้ายแสดงฐานะประจำตัว เขาไม่พูดอะไรแต่ส่งป้ายผลงานขั้นมนุษย์ไปอย่างนุ่มนวล

สตรีผู้นั้นถึงได้หยุดมือ เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งด้วยแววตาอ่อนโยน “อายุยังน้อยก็มีผลงานให้สำนักแล้ว อืม เข้าไปเถอะ จำไว้ว่าได้ผลงานขั้นมนุษย์ อนุญาตให้เจ้าเคลื่อนไหวอยู่ในชั้นหนึ่งเท่านั้น หากเจ้าขึ้นไปอาจรบกวนผู้ดูแล”

“เข้าใจแล้ว!” อวิ๋นโม่พยักหน้า จากนั้นเดินเข้าไปในหอเก็บคัมภีร์

หอเก็บคัมภีร์มีขนาดใหญ่มาก แต่คัมภีร์ที่นี่มีการจัดหมวดหมู่ จะหาอะไรจึงไม่ใช่เรื่องยาก ตัวอย่างเช่นวิชายุทธ์และศาสตร์ลับถูกวางไว้ในพื้นที่พิเศษแห่งหนึ่ง บันทึกที่เหล่าผู้อาวุโสของสำนักเขียนไว้ถูกแยกอยู่ในพื้นที่อีกแห่ง ประสบการณ์ของเหล่าจอมยุทธ์อยู่ในพื้นที่อีกแห่ง ภายในหอมีลูกศิษย์จำนวนไม่น้อย ต่างเสาะหาม้วนคัมภีร์ที่ตนต้องการอย่างเงียบๆ อวิ๋นโม่พบจุดที่มีบันทึกประวัติศาสตร์อยู่อย่างรวดเร็ว ขณะเดินไปยังจุดนั้น เขาก็เดินผ่านบริเวณที่มีประวัติบุคคลสำคัญ หนังสือเล่มหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขาขึ้นมา

“บันทึกผู้แข็งแกร่งหรือ ไม่รู้ว่าผู้แข็งแกร่งที่ถูกบันทึกเอาไว้เป็นเช่นไร หากมีเวลาต้องมาดูสักหน่อย” เขาพูดกับตัวเอง จากนั้นเดินต่อไปจนมาถึงบริเวณที่ชั้นหนังสือบันทึกประวัติศาสตร์

บันทึกประวัติศาสตร์ไม่ใช่คัมภีร์ที่สำคัญอะไรจึงถูกวางไว้ที่ชั้นหนึ่ง สิ่งที่อยู่บนชั้นหนังสือแตกต่างกันไป มีทั้งแผ่นหยก กระดาษ หนังสัตว์ และอื่นๆ หากบันทึกประวัติศาสตร์เหล่านี้ไม่ได้แยกประเภทเอาไว้ เขาคงจะปวดหัวมาก แค่บันทึกประวัติศาสตร์ก็ยึดครองพื้นที่ขนาดใหญ่แห่งหนึ่งแล้ว มีทั้งที่บันทึกการเติบโตของขุมกำลังต่างๆ บันทึกความรุ่งเรืองของแต่ละอาณาจักร และบันทึกประวัติศาสตร์ทั้งหมดของจงโจว แม้แต่ดินแดนหมื่นอาณาจักรที่จอมยุทธ์ในจงโจวดูถูกก็ยังมีบันทึกประวัติศาสตร์ที่มีรายละเอียดอยู่ไม่น้อย

อวิ๋นโม่เปิดหาในหนังสือบันทึกประวัติศาสตร์ของสำนักหยวนซวีอยู่นานถึงพบเรื่องที่เกี่ยวข้องกับวิชายุทธ์ที่แข็งแกร่งและศาสตร์ลับบางอย่าง เรื่องของทัณฑ์พันอัสนีนั้นพิเศษมาก เพียงไม่นานเขาก็พบบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง

เหมือนกับที่ที่ปรึกษาฮั่วพูดเอาไว้ เมื่อนานมาแล้วหลังจากเทพจักรพรรดิทัณฑ์สวรรค์จากไป บันทึกแผ่นหยกนั้นเคยตกอยู่ในมือของจอมยุทธ์ผู้หนึ่งของสำนัก ลูกศิษย์รุ่นแล้วรุ่นเล่าของสำนักทดลองฝึกมัน แต่ไม่เคยมีใครทำสำเร็จ ในบรรดาคนเหล่านั้นมีอัจฉริยะผู้หนึ่งที่ร่างกายมีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษ หลังจากสร้างสายฟ้าออกมาได้สิบสายก็ร่างระเบิดตายไป

“ร่างกายของข้าในตอนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด เผ่าพันธุ์ที่ไม่ธรรมดาบางเผ่าในดินแดนนั้นก็มีบางคนที่ร่างกายแข็งแกร่งเป็นพิเศษ กล้ามเนื้อแข็งแกร่งกว่าข้าเช่นกัน น่าจะมีจำนวนไม่น้อยที่สามารถฝึกฝนทัณฑ์พันอัสนีได้สำเร็จ แต่ไม่รู้ทำไมเทพจักรพรรดิทัณฑ์สวรรค์ถึงไม่ได้ทิ้งสิ่งสืบทอดเอาไว้ที่นั่น แต่เลือกที่นี่เท่านั้น” เขาไม่เข้าใจ

ความคิดของบุคคลระดับนั้นย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปคาดเดาได้ เขาส่ายหน้าและอ่านต่อไป ในบรรดาลูกศิษย์เกือบทุกรุ่นย่อมมีอัจฉริยะที่โดดเด่นเป็นพิเศษและทดลองฝึกมัน แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนกันหมด ไม่มีใครฝึกสำเร็จ กระทั่งปรากฏผู้แข็งแกร่งที่เป็นจอมโจรไร้เงาผู้หนึ่ง ถึงทำให้ทุกสิ่งเปลี่ยนไป

น่าแปลกที่บันทึกประวัติศาสตร์ด้านวิชายุทธ์ของสำนักไม่มีอักษรที่เขียนถึงจอมโจรไร้เงาผู้นี้อยู่เลย จอมโจรไร้เงาเป็นคนประหลาด เกิดในอาณาจักรฝูซาน แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาสืบทอดวิชามาจากที่ไหน คนผู้นี้มีความสามารถพิสดาร วิชาขโมยของเขาเรียกได้ว่าถึงขั้นเซียน ขอเพียงเป็นสิ่งที่เขาหมายตาก็ไม่มีทางพลาด

สมบัติเหล่านั้นไม่ว่าจะวางอยู่ในค่ายกลหรือผนึกใดๆ กระทั่งอยู่ในสิ่งประดิษฐ์จัดเก็บของผู้คนก็ถูกขโมยออกไป สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือคนผู้นี้ไม่เพียงลักขโมยได้ดุจเทพเซียนเท่านั้น ความสามารถในการต่อสู้ก็น่ากลัวยิ่ง หลังจากจอมโจรไร้เงาโด่งดังขึ้นมา ผู้ที่สามารถต่อสู้กับเขาก็มีเพียงเจ้าสำนักหยวนซวีเท่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือแม้แต่เจ้าสำนักหยวนซวีก็ยังไม่อาจขัดขวางการขโมยของคนผู้นี้ จะกล่าวว่าทั่วทั้งจงโจวเป็นสวนหลังบ้านของเขาก็ว่าได้

“มีคนพิสดารแบบนี้ด้วยหรือ” อวิ๋นโม่รู้สึกสนใจ กระทั่งในดินแดนแห่งนั้นก็ยังไม่มีบุคคลเช่นนี้

อวิ๋นโม่อ่านต่อไปก็พบว่าหลังจากจอมโจรไร้เงายืนอยู่ในระดับสุดยอดของจงโจว เขาก็ขโมยสิ่งของน้อยมาก คิดดูแล้วก็เข้าใจได้ เมื่อถึงระดับนั้น สิ่งของทั่วไปคงไม่อาจกระตุ้นความสนใจของเขา การลงมือครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะหายตัวไปคือขโมยสิ่งหนึ่งไปจากสำนักหยวนซวี นั่นคือสิ่งที่อวิ๋นโม่ใส่ใจมากที่สุด บันทึกหยกทัณฑ์พันอัสนี!

“นี่…” เขาได้แต่ทอดถอนใจ คนผู้นั้นขโมยมันไปแล้ว

“จอมโจรไร้เงาหายไปแล้ว คนผู้นี้คงไม่ได้นำทัณฑ์พันอัสนีออกไปจากดินแดนนี้ใช่ไหม” เขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี แต่บนบันทึกประวัติศาสตร์เล่มนี้ไม่ได้ระบุไว้ว่าสุดท้ายแล้วจอมโจรไร้เงาไปยังที่ใด

อวิ๋นโม่คิดแล้วก็รีบไปยังบริเวณที่มีบันทึกชีวประวัติบุคคล เขาดึงบันทึกผู้แข็งแกร่งออกมาเป็นอย่างแรก บุคคลอย่างจอมโจรไร้เงาย่อมมีคุณสมบัติเป็นผู้แข็งแกร่งแล้ว เขาไล่อ่านจนพบคำอธิบายเกี่ยวกับจอมโจรไร้เงา

“ขอให้ทัณฑ์พันอัสนีไม่ได้ถูกคนผู้นี้นำออกไปจากดินแดนนี้”

………………………………………