ตอนที่ 581 ปัญหาของอาณาจักรดาราน้อยกุยฟาง (1)

ตอนที่ 581 ปัญหาของอาณาจักรดาราน้อยกุยฟาง (1)
“มันบอกว่ามันเป็นผู้ตรวจการจริงๆ หรือ”

บนดาวหลักของอาณาจักรดาราน้อยกุยฟาง ฝานหลีอวี้จู่หน้านิ่วคิ้วขมวดขณะสอบถามผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสาม

“มันพูดเช่นนั้นจริงๆ ฝานหลีอวี้จู่ หรือว่าผู้ตรวจการคนนั้นจะเป็นบุคคลยิ่งใหญ่จริงๆ”

ฝานหลีเดินกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบก่อนหันมาถาม “ระดับยุทธ์ของคนผู้นั้นเป็นเช่นไร ได้นำยันต์ผู้ตรวจการออกมาแสดงฐานะหรือไม่”

“พวกเรามองระดับยุทธ์ของมันไม่ออก รู้แต่ว่ามันใช้วิธีการบางอย่างปกปิดระดับเอาไว้ เป็นไปได้ไหมว่าชายคนนี้เป็นระดับพรหมราช พวกเราจึงมองไม่เห็น ส่วนยันต์ผู้ตรวจการ ท่านก็รู้ดีว่า พวกเราไม่รู้จัก ตอนนั้นเขานำยันต์ออกมาใบหนึ่ง แต่พวกเราไม่ได้สนใจจึงไม่ได้จดจำว่ามันหน้าตาเป็นอย่างไร”

ฝานหลีก้มศีรษะครุ่นคิดพลางเอ่ยพึมพำ “ปีที่แล้วเขาอยู่ที่อีกฟากหนึ่งของอาณาจักรดาราใหญ่อู่ตู ไม่เคยได้ยินข่าวว่ามาที่อาณาจักรดาราน้อยกุยฟางของข้า จู่ๆ ก็มีผู้ตรวจการปรากฏตัวขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ช่างเถอะ คงต้องวางแผนในทางร้ายที่สุดเอาไว้ก่อน ต่อให้คนผู้นี้ไม่ใช่ตัวจริง ช้าเร็วผู้ตรวจการคนใหม่ก็ต้องมาที่อาณาจักรดาราน้อยกุยฟางของข้าอยู่ดี ถ้าคนผู้นี้ไม่ใช่ผู้ตรวจการก็คิดเสียว่าเป็นการเตรียมตัวล่วงหน้า ถือโอกาสมอบเจ้าเด็กชั่วที่ปลอมเป็นผู้ตรวจการให้ตัวจริงเป็นของขวัญ”

บนพื้นที่ของอาณาจักรดาราน้อยกุยฟาง อวิ๋นโม่ตรวจสอบดาวมีชีวิตหลายดวงติดต่อกัน แต่ไม่พบเรื่องผิดกฎ เขาสอบถามเกี่ยวกับความเจริญรุ่งเรืองของดวงดาวในอาณาจักรดาราน้อยกุยฟางที่รองลงมาจากดาวหลัก และตรงไปยังดาวดวงนั้น หลังจากลาดตระเวนสักพัก หากไม่มีอะไร เขาจะไปหาอวี้จู่ของอาณาจักรดาราน้อยกุยฟางเพื่อดำเนินการเรื่องดาวฟู่จื่อตามขั้นตอนที่เกี่ยวข้อง

จากนั้นเขาก็มาถึงดาวที่เจริญเป็นอันดับสองของอาณาจักรดาราน้อยกุยฟาง ทันทีที่มาถึง จอมยุทธ์ระดับกึ่งพรหมราชผู้หนึ่งก็พาคนมาต้อนรับ “คิดว่าใต้เท้าท่านนี้คงจะเป็นท่านผู้ตรวจการใช่ไหม” จอมยุทธ์ระดับกึ่งพรหมราชถามอย่างนอบน้อม

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นผู้ตรวจการ” อวิ๋นโม่ถาม

“ฮ่าๆ มีข่าวลือว่าผู้ตรวจการเดินทางมายังอาณาจักรดาราน้อยกุยฟาง ประกอบกับเรือของใต้เท้าลำนี้ แค่เห็นแวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่เรือท่องดาราธรรมดา ผู้น้อยย่อมเดาฐานะของท่านได้”

“เจ้าคือ?”

“ผู้น้อยแซ่หลง เป็นเจ้าดาราของดาวมีชีวิตดวงนี้”

“เจ้าดาราหลง (มังกร)” อวิ๋นโม่พยักหน้า เขาแผ่ญาณหยั่งรู้ออกไปสำรวจดาวทั้งดวง จากนั้นขมวดคิ้ว “ทำไมบนดาวดวงนี้จึงไม่มีจอมยุทธ์ระดับพรหมราช”

โดยทั่วไปแล้ว ดาวมีชีวิตที่มีจอมยุทธ์ระดับพรหมราชจะมีความเจริญเป็นรองจากดาวหลักของอาณาจักร แต่บนดาวที่มีความเจริญเป็นอันดับสองของอาณาจักรดาราน้อยกุยฟาง กลับไม่มีจอมยุทธ์ระดับพรหมราช บนดาวดวงนี้ไม่มีกลิ่นอายของจอมยุทธ์ระดับพรหมราช เมื่อไม่มีกลิ่นอาย อวิ๋นโม่จึงมั่นใจว่าไม่ใช่เพราะจอมยุทธ์ระดับพรหมราชไปจากดาวด้วยธุระใด แต่เป็นดาวดวงนี้ไม่มีจอมยุทธ์ระดับพรหมราชจริงๆ

ดาวที่ไม่มีจอมยุทธ์ระดับพรหมราชจะกลายเป็นดาวที่รุ่งเรืองเป็นอันดับสองในอาณาจักรดาราน้อยได้อย่างไร นี่เป็นเรื่องประหลาด อวิ๋นโม่รู้ว่าฝานหลีอวี้จู่ผู้นั้นเป็นยอดฝีมือระดับพรหมราชขั้นสี่ชั้นฟ้า อาณาจักรดาราเล็กๆ เช่นนี้นับว่ามีศักยภาพที่ไม่อ่อนด้อย ดังนั้นหากบอกว่าดาวมีชีวิตดวงนี้แค่มีจอมยุทธ์ระดับกึ่งพรหมราชก็เป็นดาวที่เจริญเป็นอันดับสอง จึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

เจ้าดารากล่าวด้วยความเคารพ “ผู้ตรวจการคงยังไม่ทราบว่า อาณาจักรดาราน้อยกุยฟางเรามีเพียงฝานหลีอวี้จู่คนเดียวที่เป็นจอมยุทธ์ระดับพรหมราช”

“แค่คนเดียว?” อวิ๋นโม่ขมวดคิ้วน้อยๆ ในอาณาจักรดาราน้อยเชียนอวี่ ก่อนหน้านี้เซียงหงเป็นเพียงระดับพรหมราชขั้นสองชั้นฟ้า แต่ยังมีเฉินเทียนชิงอยู่คนหนึ่ง อาณาจักรดาราน้อยกุยฟางที่ใหญ่กว่าอาณาจักรดาราน้อยเชียนอวี่กลับมีจอมยุทธ์ระดับพรหมราชแค่คนเดียวหรือ

เจ้าดาราหลงและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่กล้ารบกวนอวิ๋นโม่

“ไปเถอะ พาข้าไปดูทั่วๆ” อวิ๋นโม่สั่ง

“ขอรับ!” เจ้าดาราหลงคำนับด้วยความเคารพ รีบนำทางอวิ๋นโม่เข้าสู่ดวงดาวอย่างรวดเร็ว

พอพวกเขามาถึงเมืองที่เจริญที่สุดของดาวดวงนี้ อวิ๋นโม่สัมผัสได้ว่ามีจอมยุทธ์ระดับจ้าวดาราอยู่ไม่น้อย ร่วมหลายร้อยคนเลยทีเดียว เมื่อเห็นว่าเจ้าดาราหลงติดตามอยู่หลังอวิ๋นโม่ด้วยความเคารพ หลายคนก็ขยับเข้าใกล้อย่างอยากรู้อยากเห็น และคาดเดาฐานะของอวิ๋นโม่

“มาดูอะไรกัน ท่านผู้ตรวจการมาเยือน อย่าได้รบกวนใต้เท้า ใครควรทำอะไรก็ไปทำสิ่งนั้น!” เจ้าดาราหลงตะโกน

อวิ๋นโม่โบกมือกล่าว “ไม่เป็นอะไร ปล่อยพวกเขาไปเถอะ”

“เอ๋ ผู้ตรวจการคือใคร” มีคนพึมพำ พวกเขาไม่รู้ว่าผู้ตรวจการอยู่ในตำแหน่งใถึงสามารถทำให้เจ้าดาราหลงถ่อมตนลงได้

มีคนอธิบาย “ผู้ตรวจการก็คือผู้ที่ตรวจตราอาณาจักรดาราใหญ่อู่ตูที่ได้รับแต่งตั้งจากอู่ตูอวี้หวัง หากเจ้าละเมิดกฎของอาณาจักรดาราใหญ่อู่ตู ท่านผู้นี้ก็มีอำนาจลงโทษเจ้า อำนาจของผู้ตรวจการยิ่งใหญ่มาก ต่อให้ผู้ละเมิดกฎเป็นอวี้จู่ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะ…”

“ชู่ เงียบ อยากตายหรือ”

เพียะ! เพียะ!

คนที่พูดเมื่อครู่ตบหน้าตนเองสองครั้งจนใบหน้าซีดขาว จากนั้นปิดปากเงียบ ไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก

หลังจากตรวจตราไปรอบหนึ่ง อวิ๋นโม่เตรียมจะจากไป เขารู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็บอกไม่ได้ว่าคืออะไร ในเมื่อไม่พบปัญหาก็ต้องจากไป

“น้อมส่งผู้ตรวจการ!” เหล่าจอมยุทธ์น้อมส่งเขาด้วยความเคารพ

อวิ๋นโม่พยักหน้าและเตรียมจากไป แต่ขณะนั้นเองลำแสงสายหนึ่งก็พุ่งลงมา ขณะเดียวกันก็มีเสียงดังก้องหูทุกคน

“ใต้เท้าผู้ตรวจการ ได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่นายของข้าด้วย!”

เมื่อเจ้าดาราหลงเห็นผู้มาใหม่สีหน้าก็เปลี่ยนไป ตะคอกด้วยความโกรธ “คนบ้าที่ใด กล้าดีอย่างไรถึงล่วงเกินใต้เท้าผู้ตรวจการ รนหาที่ตาย!”

พูดแล้วก็ส่งระฆังยักษ์ใบหนึ่งไปเล่นงานคนผู้นั้น

ฟิ้ว!

ร่างของอวิ๋นโม่วูบไหว มาปรากฏข้างกายคนผู้นั้น ขณะเดียวกันก็งอนิ้วดีดใส่ระฆังยักษ์

ตึง!

ระฆังสั่นสะท้านและลอยกลับไป

ชายชราผมขาวทั่วศีรษะ ท่าทางสะบักสะบอมผู้หนึ่ง คุกเข่าลงตรงหน้าอวิ๋นโม่ ลมปราณของเขาอ่อนล้าราวกับจะขาดหายได้ทุกเมื่อ

อวิ๋นโม่มองเจ้าดาราหลงพร้อมถามอย่างเย็นชา “เจ้าดาราหลง นี่เป็นชายชราที่ลมปราณอ่อนจางผู้หนึ่ง ทำไมเจ้าถึงคิดจะฆ่าเขา”

เจ้าดาราหลงกล่าว “ใต้เท้าผู้ตรวจการโปรดอภัยด้วย คนผู้นี้เป็นอาชญากรโหดเหี้ยมคนหนึ่ง ฆ่าคนไปมากมาย พวกเราไล่จับเขามานานแล้ว คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ จะออกมาก่อความวุ่นวายในตอนนี้ ใต้เท้าต้องระวัง อย่าได้ถูกหน้าตาของเขาหลอกลวง คนผู้นี้โหดเหี้ยมและอันตรายมาก! ใต้เท้า โปรดมอบคนผู้นี้ให้พวกเราจัดการเถอะ!”

“เหลวไหล!” ชายชราลุกขึ้นด้วยร่างอันสั่นเทา “ตาแก่อย่างข้าใกล้จะตายอยู่แล้ว ไม่มีกำลังแม้แต่น้อย จะคุกคามใต้เท้าผู้ตรวจการได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้นข้าไม่มีเหตุผลที่จะลงมือกับผู้ตรวจการ!”

“ฮึ่ม อาชญากรอย่างเจ้าก็แค่…”

“หุบปาก!” อวิ๋นโม่ตวาดสั่ง เขาเป็นแพทย์โอสถ รู้ว่าชายชราใกล้จะตายแล้วจริงๆ และไม่มีภัยคุกคามใดๆ “เมื่อครู่เจ้าพูดว่าให้ข้าทวงความเป็นธรรมให้เจ้านายของเจ้า ตกลงเป็นเรื่องใดกันแน่”

“ใต้เท้าผู้ตรวจการ อย่าได้ฟังเรื่องไร้สาระของคนผู้นี้เลย คนผู้นี้…”

“หือ” ดวงตาของอวิ๋นโม่สาดประกายเย็นชาไปที่เจ้าดาราหลง เจ้าดาราหลงที่เป็นระดับกึ่งพรหมราชถึงกับเหมือนตกลงไปในคุกน้ำแข็งในชั่วพริบตา ไม่กล้าเอ่ยปากอะไรอีก

ชายชราที่เหมือนตะเกียงใกล้มอดเอ่ยเสียงสั่น “ท่านผู้ตรวจการ ข้าขอฟ้องร้องความผิดของฝานหลีอวี้จู่! จอมยุทธ์ในอาณาจักรดาราน้อยกุยฟางของเราต้องใช้ชีวิตอยู่ในสภาพที่เหมือนตกนรกทั้งเป็น!”

“เจ้าค่อยๆ เล่า คนที่อยู่ที่นี่ไม่มีใครกล้าทำอะไรเจ้า” อวิ๋นโม่พูดเสียงทุ้ม เขาหยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมาส่งให้ชายชรา

………………………………………