ตอนที่ 585 ผู้คนในอาณาจักรดาราน้อยถงซาน

ตอนที่ 585 ผู้คนในอาณาจักรดาราน้อยถงซาน
อวิ๋นโม่พูดไม่ออก ชื่อของเถี่ยถัวถัว (ก้อนเหล็ก) ตั้งได้ไม่เลวจริงๆ สมองของเขาเหมือนเศษเหล็ก สายตาไม่ได้เรื่อง สตรีที่ดูชั่วร้ายอย่างซือหลานฮวาก็ยังชอบไปได้

ตึง!

เถี่ยถัวถัวก้าวเท้าออกมาก้าวหนึ่ง พื้นรอบๆ สั่นสะเทือน แค่มองศีรษะของเขาก็รู้แล้วว่าคนผู้นี้มีพละกำลังมาก เจ้าหมอนี่บอกว่าจะทุบอวิ๋นโม่ ท่าทางไม่ได้ล้อเล่น

“เถี่ยถัวถัว เจ้าเป็นบ้าอะไร! นี่คือท่านผู้ตรวจการที่อู่ตูอวี้หวางส่งมา เขามาที่นี่เพื่อช่วยเรา!” เหยียนพั่วเอ่ยด้วยความโมโหและขวางอยู่ด้านหน้า

“ข้าไม่สน คนผู้นี้แค่เห็นก็น่าโมโห วันนี้ต้องเล่นงานเขาให้ได้!” เถี่ยถัวถัวผลักเหยียนพั่วออกไปและพุ่งเข้าหาอวิ๋นโม่

อวิ๋นโม่หัวเราะในใจ เถี่ยถัวถัวสมองไม่ดี ส่วนเหยียนพั่วก็ไม่ใช่คนดีอะไร เขาเป็นถึงระดับพรหมราชขั้นหกชั้นฟ้า จะขวางเถี่ยถัวถัวไม่อยู่ได้อย่างไร ที่เขาทำเช่นนี้ คงเพราะคิดจะยืมมือเถี่ยถัวถัวมาหยั่งเชิงข้า

“ก็ดีเหมือนกัน หากไม่แสดงความสามารถเสียบ้าง วันหน้าคงจะยุ่งยาก” อวิ๋นโม่พึมพำ

ตอนที่ดูดซับปฐมอัสนีได้ไม่นาน เขาที่เป็นระดับจ้าวดาราขั้นหกชั้นฟ้าก็มีความสามารถใกล้เคียงกับเก่อหลีที่เป็นระดับพรหมราชขั้นสามชั้นฟ้า ตอนนี้เขาควบคุมปฐมอัสนีได้อย่างสมบูรณ์ ทั้งสองจิตใจสื่อถึงกัน ความแข็งแกร่งของเขาพัฒนาจากเดิมตั้งนานแล้ว นอกจากนี้ระดับยุทธ์ของเขายังก้าวเข้าสู่ระดับจ้าวดาราขั้นแปดชั้นฟ้า แค่รับมือระดับพรหมราชขั้นห้าชั้นฟ้าคนหนึ่งไม่ใช่ปัญหา ในที่นี้ คนที่ทำให้เขากังวลได้มีเพียงเหยียนพั่วที่เป็นระดับพรหมราชขั้นหกชั้นฟ้าคนเดียวเท่านั้น

เถี่ยถัวถัวโบกพลองเขี้ยวหมาป่า ตั้งท่าทุบอวิ๋นโม่อย่างดุดัน อวิ๋นโม่ยืนนิ่งไม่ขยับ รอให้เขาเข้ามาใกล้ก็ใช้ท่าร่างมรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าพุ่งไปตรงหน้าเถี่ยถัวถัวในชั่วพริบตา ขณะที่พลองเขี้ยวหมาป่าในมือของเขายังไม่ทันได้ทุบลงมา

เปรี้ยง!

อวิ๋นโม่ปล่อยหมัดใส่ทรวงอกของเถี่ยถัวถัวกระเด็นออกไปทันที กระแทกกำแพงของห้องประชุมจนเกิดเสียงดังโครม ดีที่ห้องประชุมมีค่ายกลป้องกันอยู่ ไม่เช่นนั้นเกรงว่าคงต้องกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว

“ย้าก!” เถี่ยถัวถัวลุกขึ้นมาได้ก็ถือไม้พลองคำรามเสียงดัง คิดจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง รับหมัดของอวิ๋นโม่ไปครั้งหนึ่ง เขาไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่แม้แต่จะกระอักเลือดสักครั้ง เห็นได้ว่าร่างกายแข็งแกร่งขนาดไหน

แต่นี่ย่อมเป็นเพราะอวิ๋นโม่เป็นแค่ระดับจ้าวดาราเท่านั้น หากเขาก้าวเข้าสู่ระดับพรหมราช ร่างกายของเถี่ยถัวถัวไม่มีทางเทียบกับอวิ๋นโม่ได้

ในเมื่อใช้หมัดคลี่คลายไม่ได้ก็ต้องใช้วิธีอื่น

อวิ๋นโม่เรียกผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณออกมาขว้างใส่หัวของเถี่ยถัวถัว

ตึง!

เสียงโครมสะท้อนขึ้นมา เกิดระเบิดกระจายไปทุกทาง เหล่าทหารถูกกระแทกจนกระจัดกระจาย จอมยุทธ์ระดับพรหมราชที่สวมเกราะทั้งสองคนรีบลงมือคุ้มครองพวกเขา

คราวนี้เถี่ยถัวถัวถูกทุบจนสมองมึนงง เลือดไหลออกมาจากมุมปาก เขี้ยวหมาป่าซี่หนึ่งบนพลองร่วงลงมา

เห็นภาพนี้แล้วทุกคนที่อยู่รอบๆ ก็สูดลมหายใจอย่างเหน็บหนาว คิดไม่ถึงว่าผู้ตรวจการที่ดูอ่อนโยนจะมีพละกำลังน่ากลัวขนาดนี้ เป็นแค่ระดับจ้าวดาราเท่านั้นก็กำราบเถี่ยถัวถัวที่เป็นระดับพรหมราชขั้นห้าชั้นฟ้าได้อย่างไม่เปลืองแรง

“ข่าวลือเป็นความจริง ผู้ตรวจการคนใหม่ท่านนี้ แม้จะเป็นแค่ระดับจ้าวดารา แต่ความสามารถเทียบได้กับระดับพรหมราช ข่าวลือนั่นยังนับว่าน้อยไป นี่ไม่ใช่แค่เทียบได้กับระดับพรหมราช แต่เป็นยอดฝีมือที่เทียบได้กับระดับพรหมราชชั้นกลางไปถึงชั้นสูงสุดแล้ว! น่ากลัวว่ามีแต่เหยียนพั่วที่เป็นระดับพรหมราชขั้นหกชั้นฟ้าเท่านั้นที่ต้านได้”

แววตาของเหล่าจอมยุทธ์ระดับพรหมราชต่างไหววูบ ผู้ตรวจการท่านนี้ทำให้พวกเขาประหลาดใจมาก

เวิ้ง!

พออวิ๋นโม่เคลื่อนไหว ผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณก็ขยายใหญ่ขึ้น เขากำลังจะทุบเถี่ยถัวถัวอีกครั้ง แต่เหยียนพั่วรีบห้ามไว้ “ใต้เท้าผู้ตรวจการ! ฮ่าๆ ใต้เท้าผู้ตรวจการ ให้มันแล้วกันไปเถอะ เขาได้บทเรียนแล้ว โปรดละเว้นเขาเถอะ ยามต่อสู้กับสัตว์อสูรกลืนดาวยังต้องใช้งานเขา”

ขณะเดียวกันเถี่ยถัวถัวก็ใช้สองมือกุมหัวอยู่บนพื้น ปากรีบเอ่ย “แพ้แล้วๆ เถี่ยถัวถัวแพ้แล้ว! ใต้เท้าผู้ตรวจการไว้ชีวิตด้วย!”

อวิ๋นโม่ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตเขา อีกทั้งการทำเช่นนั้นยังนับว่าเกินกว่าเหตุ เขาเก็บผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณกลับไปและไม่ได้ลงมืออีก เถี่ยถัวถัวเก็บพลองเขี้ยวหมาป่าแล้วหัวเราะจืดเจื่อน ไม่ใส่ใจเลือดที่ไหลออกมาจากทั้งจมูกและปาก ซอยเท้ามาหยุดข้างกายอวิ๋นโม่ก่อนเอ่ย “คิดไม่ถึงว่าใต้เท้าผู้ตรวจการจะร้ายกาจปานนี้ ข้าเถี่ยถัวถัวยอมแล้ว ต่อไปไม่ว่าท่านพูดอะไร ข้าจะไม่ค้านอีก”

ซือหลานฮวาที่อยู่ด้านข้างกลอกตาใส่เขา แกล้งทำเป็นขุ่นเคือง เถี่ยถัวถัวรีบลูบกระหม่อมพร้อมเอ่ย “แต่ว่าใต้เท้าผู้ตรวจการ ท่านดูสิ ซือหลานฮวาเป็นแม่นางที่ดีงามเพียงนี้ หากหยาบคายกับนางเกินไปคงไม่ดี ท่านว่าใช่หรือไม่ แหะๆ”

อวิ๋นโม่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง คนที่แค่โดนทุบก็ยอมแล้วยังคบหาไม่ยากเท่าไร ตรงข้ามกับคนหน้ายิ้มบางคน จิตใจยากหยั่งถึง ยามคบหาต้องระวังให้มาก

“พอแล้วๆ ท่านผู้ตรวจการ ให้ข้าแนะนำต่อเถอะ” เหยียนพั่วพูดแล้วก็หันไปมองจอมยุทธ์ระดับพรหมราชที่สวมเกราะสองคน “สองคนนี้คือผู้ช่วยของข้า แม่ทัพซ้ายและแม่ทัพขวา แม่ทัพซ้ายเป็นระดับพรหมราชขั้นหนึ่งชั้นฟ้า ส่วนแม่ทัพขวาเป็นระดับพรหมราชขั้นสามชั้นฟ้า”

“คารวะท่านผู้ตรวจการ!” ทั้งสองคำนับอวิ๋นโม่ด้วยความเคารพ

อวิ๋นโม่ประคองหมัดรับตามมารยาท

หลังจากนั้นเหยียนพั่วก็แนะนำชายหนุ่มที่ผงกศีรษะและส่งยิ้มแสดงไมตรีให้อวิ๋นโม่ในตอนแรก “คนผู้นี้คือซือหม่าป๋อชง ป๋อชงหวางอยู่ระดับพรหมราชขั้นสองชั้นฟ้า นับเป็นอัจฉริยะที่เยาว์วัยที่สุด ในภายหน้าเขาจะเหนือกว่าข้า บางทีอีกไม่นาน เขาอาจก้าวสู่ระดับพรหมราชชั้นสูงได้ก่อนข้าด้วยซ้ำ”

ซือหม่าป๋อชงกล่าว “เหยียนพั่วอวี้จู่ชมเกินไปแล้ว ป๋อชงยังต้องดั้นด้นอีกไกล ภายหน้ายังต้องขอให้ท่านชี้แนะมากๆ”

“พูดได้ดีๆ!” เหยียนพั่วยิ้มและพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าพอใจผู้เยาว์คนนี้มาก เขามองไปยังสตรีอีกสองคนที่อยู่หลังสุด “นั่นคือ หลิ่วปิง ระดับพรหมราชขั้นหนึ่งชั้นฟ้า ส่วนอีกคนคือ ต้วนฉี ระดับพรหมราชขั้นสองชั้นฟ้า”

อวิ๋นโม่มองหลิ่วปิงและต้วนฉี ดูเหมือนฐานะของสตรีทั้งสองจะไม่สูงนัก ไม่เช่นนั้นเหยียนพั่วคงจะไม่แนะนำแค่ชื่อ แต่ไม่ได้บอกสมญานามของพวกนาง

ซือหม่าป๋อชงที่อยู่ด้านข้างใช้ญาณหยั่งรู้ส่งเสียงบอก “หลิ่วปิงมีสมญาว่าปิงเสวี่ยหวาง (ราชันย์หญิงหิมะโปรย) ส่วนต้วนฉีมีสมญาว่าเฟยเย่หวาง (ราชันย์หญิงใบไม้ปลิว)”

อวิ๋นโม่พยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงรับรู้ ซือหม่าป๋อชงรู้จักวางตัว ใช้ญาณหยั่งรู้ส่งเสียง ทั้งช่วยเหลือหลิ่วปิงและต้วนฉี และไม่ได้ล่วงเกินเหยียนพั่ว

สตรีทั้งสองคารวะอวิ๋นโม่ทีละคน อวิ๋นโม่ก็ตอบกลับอย่างมีน้ำใจ

“เหยียนพั่วอวี้จู่ มาคุยเรื่องสถานการณ์เฉพาะหน้ากันเถอะ” อวิ๋นโม่กล่าว

สีหน้าของเหยียนพั่วเคร่งขรึมขึ้นมา “ก่อนหน้านี้จู่ๆ สัตว์อสูรกลืนดาวก็ปรากฏตัวขึ้นมา และกลืนกินดาวมีชีวิตสิบกว่าดวงติดต่อกัน พวกเราไม่ทันได้ตอบโต้ด้วยซ้ำ จากการคาดการณ์ ความแข็งแกร่งของมันน่าจะใกล้เคียงกับระดับพรหมราชชั้นสูง หลังจากมันกลืนดาวมีชีวิตไปสิบกว่าดวงก็หายตัวไป พวกเราค้นหาไปทั่วจักรวาลแล้วก็ยังไม่พบร่องรอย”

“คาดคะเนว่ามันน่าจะถึงขอบเขตที่จะทะลวงระดับแล้ว หลังจากกลืนดาวมีชีวิตเข้าไปก็สามารถเลื่อนระดับได้ จึงซ่อนตัวเตรียมเลื่อนระดับ สัตว์ร้ายตัวนี้หลบซ่อนเก่งมาก พวกข้าเดาว่ามันน่าจะซ่อนตัวอยู่ในห้วงจักรวาล ทำให้พวกเราหาร่องรอยได้ยาก” ไป๋หลี่ฉยงกล่าวต่อ

เถี่ยถัวถัวสีหน้าร้อนใจ แววตาแฝงความกังวล “สัตว์อสูรตัวนั้น หากเลื่อนระดับขึ้นมาจะเป็นระดับพรหมราชชั้นสูง ถึงตอนนั้นพวกเราคงรับมือมันไม่ไหว ท่านผู้ตรวจการ ท่านมีหนทางใดบ้าง”

อวิ๋นโม่พูดอย่างใจเย็น “ไม่ต้องห่วง ในเมื่อข้ามาแล้วก็มั่นใจได้เลยว่าฆ่ามันได้ ต่อให้มันเลื่อนระดับแล้วข้าก็มีวิธีฆ่ามัน ดังนั้นพวกท่านไม่ต้องกังวล ในเมื่อมันซ่อนตัวอยู่ ยังมีเรื่องด่วนอื่นที่ต้องทำ ไม่จำเป็นต้องเฝ้ากันอยู่ที่นี่ ทุกท่านเชิญกลับไปยังดาวของตนเอง จากที่ข้าเข้าใจ ดวงดาวที่ทุกท่านอยู่กระจายกันไปในพื้นที่ต่างๆ ของอาณาจักรดาราน้อยถงซาน เช่นนี้เมื่อมันปรากฏตัวก็สามารถพบได้อย่างรวดเร็วและแจ้งให้ผู้อื่นทราบ”

“ท่านผู้ตรวจการพูดมีเหตุผล เช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านว่า” เหยียนพั่วตอบรับและให้ทุกคนกลับไปยังดาวของตนเอง

ทุกคนแยกย้ายกันไป อวิ๋นโม่ย้ำเตือน “จดจำไว้ เมื่อพบเห็นสัตว์อสูรกลืนดาว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าได้ต่อสู้เพียงลำพัง ไม่เช่นนั้นหากบาดเจ็บจนถึงแก่ชีวิตก็โทษผู้อื่นไม่ได้”

ทุกคนพยักหน้า จากนั้นเหาะออกจากดาวหลักของอาณาจักรดาราน้อยถงซาน

ซือหม่าป๋อชงเดินออกมาเป็นคนสุดท้าย จู่ๆ เขาก็เอ่ย “ใต้เท้าผู้ตรวจการตามข้าไปพักที่ดาวจิ้ว (ดาวเก่า) ก่อนเถอะ ที่นี่มีเหยียนพั่วอวี้จู่และแม่ทัพทั้งสองเฝ้าอยู่ ไม่น่าจะเกิดปัญหาใหญ่อะไร ดาวของข้ามีข้าเป็นจอมยุทธ์ระดับพรหมราชขั้นสองชั้นฟ้าเพียงคนเดียว การป้องกันค่อนข้างอ่อนแอไปสักหน่อย อีกทั้งเหยียนพั่วอวี้จู่ก็มีงานราชการมากมาย ไม่อาจดูแลท่านผู้ตรวจการ ข้าอยู่ว่างๆ จะได้แนะนำท่านให้รู้จักสภาพทั่วไปของอาณาจักรดาราน้อยถงซาน”

เหยียนพั่วคิดดูแล้วก็พยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน ท่านผู้ตรวจการตามเขาไปเถอะ”

………………………………………