ตอนที่ 595 น้ำกร่อนกระดูกอันล้ำเลิศ

ตอนที่ 595 น้ำกร่อนกระดูกอันล้ำเลิศ
หลิ่วปิงมองอวิ๋นโม่อย่างแปลกใจ “ใช่ ว่านหลินอวี้จู่ใช้แซ่ ซือหม่า ผู้ตรวจการไม่ทราบมาก่อนหรือ”

“ซือหม่าว่านหลินเป็นอะไรกับป๋อชงหวาง” อวิ๋นโม่ถาม

“ว่านหลินอวี้จู่เป็นบิดาของป๋อชงหวาง ผู้ตรวจการตามป๋อชงหวางไปดาวจิ้ว ที่นั่นเคยเป็นดาวหลักของอาณาจักรดาราน้อยถงซาน ผู้ตรวจการไม่ทราบหรือ” หลิ่วปิงประหลาดใจ ตามเหตุผลอวิ๋นโม่ควรจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

แววตาของอวิ๋นโม่ลึกล้ำ เขาเอ่ยช้าๆ “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”

หลังจากคิดอย่างถี่ถ้วน อวิ๋นโม่ก็ถามหลิ่วปิง “ปิงเสวี่ยหวางรู้หรือไม่ว่าเมื่อร้อยปีก่อน ว่านหลินอวี้จู่ตายในการต่อสู้ได้อย่างไร”

“เวลานั้นสัตว์อสูรกลืนดาวปรากฏตัวกะทันหัน คนแรกที่ไปถึงก็คือว่านหลินอวี้จู่ เหยียนพั่ว อวี้จู่คนปัจจุบัน และพวกหลานฮวาหวางทั้งห้าคนซึ่งเป็นระดับพรหมราชชั้นกลาง พวกเราที่เป็นระดับพรหมราชชั้นต้นไปถึงทีหลัง รายละเอียดข้าก็ไม่ทราบ รู้แต่ว่าเพื่อปกป้องอาณาจักรดาราน้อยถงซาน ว่านหลินอวี้จู่จึงพุ่งไปอยู่ด้านหน้าสุด สุดท้ายสู้กับสัตว์อสูรกลืนดาวไม่ไหวสิ้นชีพในจักรวาล” หลิ่วปิงนึกถึงสถานการณ์ในตอนนั้น สีหน้าค่อนข้างซีดเซียว

อวิ๋นโม่ถามต่อ “ตอนที่พวกเจ้าไปถึง เห็นศพของว่านหลินอวี้จู่หรือไม่”

หลิ่วปิงส่ายหน้า “นี่เป็นเรื่องที่ทำให้พวกเราเสียใจ เพื่ออาณาจักรดาราน้อยถงซาน ว่านหลินอวี้จู่ไม่เหลือแม้แต่ร่าง ช่างทำให้ผู้คนโศกเศร้าเหลือเกิน”

อวิ๋นโม่แค่นหัวเราะในใจ “ซือหม่าว่านหลินตายในการต่อสู้ ไม่เหลือแม้แต่ร่าง เฮอะๆ”

เขาลูบคางและถามขึ้นทันที “ปิงเสวี่ยหวาง เจ้าคิดอย่างไรกับป๋อชงหวาง”

หลิ่วปิงกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ “ป๋อชงหวางเยี่ยมมาก เขาอ่อนโยนและสง่างาม ทำงานรอบคอบ พรสวรรค์ยุทธ์และความแข็งแกร่งของเขาก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน ว่านหลินอวี้จู่มีบุตรชายดีงามเช่นนี้ แม้อยู่ในยมโลกก็คงมีความสุขมาก นี่คงเป็นที่ผู้คนพูดกันว่าบิดาพยัคฆ์ไม่มีบุตรเป็นสุนัข”

พอนึกถึงเรื่องนี้ หลิ่วปิงก็มองอวิ๋นโม่ด้วยความประหลาดใจ “ใต้เท้าผู้ตรวจการคงไม่ได้คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้เป็นฝีมือของป๋อชงหวางหรอกนะ ใต้เท้าผู้ตรวจการ แม้ข้าหลิ่วปิงเป็นคนพูด แต่ต้องขอความเป็นธรรมให้เขาด้วย ป๋อชงหวางไม่แก่งแย่งชิงดีกับผู้ใด ใจฝักใฝ่ศึกษามหาวิถีเต๋ามาตลอด ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้น ใต้เท้าผู้ตรวจการอย่าได้เข้าใจเขาผิด”

อวิ๋นโม่ยิ้มพลางโบกมือ “แค่ถามดูเท่านั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องแตกตื่น ข้ารู้จักกับป๋อชงหวางมานานขนาดนี้ย่อมรู้ว่าเขาเป็นคนเช่นไร ยิ่งกว่านั้นเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ข้าเองก็พอจะมีความคิดอยู่บ้าง ดังนั้นไม่มีทางใส่ร้ายผู้อื่น เจ้าวางใจเถอะ”

“เช่นนี้ก็ดี” หลิ่วปิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ผู้ตรวจการหนุ่มแน่นและปราดเปรื่อง ข้าเชื่อว่าใช้เวลาไม่นานต้องค้นพบความจริง”

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” อวิ๋นโม่ยิ้ม จากนั้นลุกขึ้นกล่าวลา

หลิ่วปิงตามมาตลอดทาง ส่งอวิ๋นโม่จนถึงจักรวาล อวิ๋นโม่อำลาหลิ่วปิง นำเรือลาดตระเวนออกมาและจากไปอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เขาได้ประโยชน์จากการมาพบหลิ่วปิงไม่น้อย ในใจพอจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

ตอนนี้สถานที่ที่เขาจะไปก็คือดาวของซือหลานฮวา สตรีผู้นี้คือกุญแจสำคัญของเรื่องทั้งหมด

“คิกๆ คิดไม่ถึงว่าใต้เท้าผู้ตรวจการจะมีเวลามาที่ดาวของข้า ช่างเป็นเกียรติแก่ข้ายิ่งนัก” ซือหลานฮวามาหยุดข้างกายอวิ๋นโม่ สะบัดแขนเสื้อกระจายกลิ่นหอม “ใต้เท้าผู้ตรวจการมาเยือนดาวของหลานฮวา ข้าจะรับใช้ท่านเป็นอย่างดี”

ซือหลานฮวาเดินตามหลังเขาและกระซิบริมหู อวิ๋นโม่สีหน้าเคร่งขรึมพลางพูดเสียงต่ำ “หลานฮวาหวาง ข้าไม่มีเวลาเล่นสนุกกับเจ้า ข้าไม่ใช่เถี่ยถัวหวาง ฉะนั้นรักษากิริยาหน่อย วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อทำงาน”

“เป็นเรื่องงานนี่เอง เช่นนั้นก็ง่ายมาก ไม่ว่าเรื่องใดล้วนเป็นเรื่องงานได้ ขอเพียงท่านคิดว่าใช่ มันก็ใช่” นางถอยไปด้านข้างพร้อมปิดปากหัวเราะ

เห็นเขาไม่พอใจราวกับใกล้จะระเบิดแล้ว นางก็เอ่ยต่อ “เอาล่ะๆ จริงจังก็จริงจัง ใต้เท้าผู้ตรวจการช่างไม่มีอารมณ์ขันเอาเสียเลย สู้ไม่ได้แม้แต่ก้อนเหล็กอย่างเถี่ยถัวถัว”

“เถี่ยถัวหวางตายแล้ว” อวิ๋นโม่พูดเสียงทุ้ม

“เฮ้อ!” ซือหลานฮวาส่ายหน้า “ช่างน่าเสียดาย คนโง่ตัวโตผู้นี้ไม่รู้จักปกป้องตัวเอง ใต้เท้าผู้ตรวจการ ถ้าท่านพบฆาตกรต้องรีบบอกข้าทันที เถี่ยถัวถัวตกหลุมรักข้ามาหลายปี ข้าก็อยากเป็นธุระช่วยจัดการเจ้าฆาตกรด้วยอีกแรง”

หลังจากนั้นซือหลานฮวาก็เปิดค่ายกลป้องกันบนดาว “เชิญใต้เท้าผู้ตรวจการมาที่จวนของข้าเถอะ ไม่เช่นนั้นผู้คนจะพูดว่า ข้าซือหลานฮวาไม่รู้มารยาท”

หลังจากมาถึงจวนของซือหลานฮวา อวิ๋นโม่ก็ตรงเข้าประเด็น “หลานฮวาหวาง บอกข้าได้ไหมว่าน้ำกร่อนกระดูกของเจ้ากลั่นออกมาได้อย่างไร”

ซือหลานฮวามองอวิ๋นโม่อย่างขุ่นเคือง “คนน่ารังเกียจ นี่เป็นความลับของผู้อื่น ใต้เท้าผู้ตรวจการ ถึงท่านจะเป็นผู้ตรวจการก็ไม่สามารถขอให้ใครเปิดเผยความลับเช่นนี้ ใช่หรือไม่”

“ใช่ ข้าไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อเจ้าปฏิเสธที่จะพูดก็ช่างมันเถอะ แต่ข้ายังมีอีกคำถามหนึ่ง หวังว่าเจ้าจะบอกความจริงกับข้า”

“คิกๆ ต้องขอบคุณที่ท่านเข้าใจ ผู้ตรวจการยังมีคำถามอะไรก็เชิญถามมาได้ ตราบใดที่หลานฮวารู้ก็จะตอบตามตรง”

ดวงตาของอวิ๋นโม่ดุดัน เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “ข้าได้ยินมาว่าน้ำกร่อนกระดูกของเจ้ามีวัตถุดิบสำคัญที่สุดคือเลือดของ จอมยุทธ์ ไม่รู้ว่าเรื่องนี้เป็นความจริงหรือเปล่า”

นางเงียบไปแล้วก็เดินช้าๆ ไปด้านหนึ่ง นั่งลงบนเก้าอี้ ดวงตาเลื่อนมาช้าๆ จากนั้นเอ่ย “น้ำกร่อนกระดูกต้องใช้เลือดของจอมยุทธ์จริงๆ แต่ใต้เท้าผู้ตรวจการ เลือดที่ข้าใช้เป็นเลือดของผู้กระทำความผิด หรือไม่ก็จากคนที่มอบให้ด้วยความสมัครใจ เถี่ยถัวถัวก็เคยมอบเลือดของเขาให้ข้า มันไม่ผิดกฎจริงไหม”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ไม่ผิดกฎอยู่แล้ว” อวิ๋นโม่กล่าว จ้องซือหลานฮวาด้วยสายตาลึกล้ำ “ไม่ทราบว่าหลานฮวาหวางนำน้ำกร่อนกระดูกมาให้ข้าดูหน่อยได้ไหม”

“ใต้เท้าผู้ตรวจการ น้ำกร่อนกระดูกไว้ใช้สำหรับการต่อสู้ สิ่งที่หยาบคายเช่นนี้ ปกติข้าจะไม่นำมันออกมา ยิ่งกว่านั้นมันยังอันตรายมาก ข้ากลัวว่าหากพลาดพลั้งจะทำให้ท่านบาดเจ็บได้” ซือหลานฮวากล่าวโดยไม่ยอมนำน้ำกร่อนกระดูกออกมา

อวิ๋นโม่เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หลานฮวาหวาง นำน้ำกร่อนกระดูกออกมาก็ไม่เกี่ยวกับความลับของเจ้าเสียหน่อย ใช่ไหม วันนี้ข้ามาปฏิบัติราชการ หากเจ้าไม่ให้ความร่วมมือ เช่นนั้นเมื่อข้ากลับไปที่ดาวเพลิงฉานก็ต้องรายงานตามจริง”

ซือหลานฮวาแสยะยิ้ม “ใต้เท้าผู้ตรวจการ ดูท่านพูดเข้าสิ ข้ากลัวว่าจะทำร้ายท่านถึงได้ไม่อยากนำออกมา ในเมื่อท่านต้องการดูให้ได้ ข้าก็ได้แต่ทำตามแล้ว แต่หากท่านได้รับบาดเจ็บจากมันก็อย่าได้โทษว่าข้าไม่เตือนท่านก่อน”

“หยุดพูดไร้สาระ นำมันมาเร็วๆ” อวิ๋นโม่พูดอย่างเย็นชา

“เพื่อความปลอดภัยของท่าน ข้าจะนำออกมาเพียงหยดเดียว” ซือหลานฮวากล่าวพลางโบกมือเบาๆ ของเหลวพิสดารหยดหนึ่งลอยมาตรงหน้าเขา

พอเห็นของเหลวหยดนั้นและสัมผัสได้ถึงพลังปราณของมัน สีหน้าของอวิ๋นโม่ก็ขรึมลง “หลานฮวาหวาง เจ้าล้อข้าเล่นเช่นนี้ คิดว่าข้าเป็นคนอารมณ์ดี หรือคิดว่าข้าหลอกง่ายเหมือนเถี่ยถัวหวาง”

ของเหลวหยดนี้เป็นน้ำกร่อนกระดูกก็จริง แต่ไม่ใช่น้ำกร่อนกระดูกที่นางใช้ในการต่อสู้แน่นอน วันที่จัดการสัตว์อสูรกลืนดาว เขาเคยเห็นน้ำกร่อนกระดูกที่นางใช้มาก่อน พลังปราณที่น่ากลัวนั่นไม่มีทางที่หยดน้ำนี้จะเทียบได้

ซือหลานฮวากะพริบตาก่อนโอดครวญ “ใต้เท้าพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ ที่หลานฮวานำออกมาเป็นน้ำกร่อนกระดูกจริงๆ หากท่านไม่เชื่อ สามารถเรียกเหยียนพั่วอวี้จู่มาพิจารณาได้ เขารู้จักน้ำกร่อนกระดูกของข้า รู้ว่าข้าไม่ได้โกหก ท่านเข้าใจข้าผิด ทำให้ข้าเสียใจมากจริงๆ”

อวิ๋นโม่ถามเสียงต่ำ “หลานฮวาหวางปฏิเสธจะให้ความร่วมมือจริงหรือ”

“ข้าก็ให้ความร่วมมือแล้ว ใต้เท้าผู้ตรวจการยังต้องการให้ข้าทำอย่างไร หรือว่าท่านต้องการให้ข้าร่วมมือแบบนั้นใช่ไหม” ซือหลานฮวาค้อนใส่เขาด้วยสายตาทรงเสน่ห์ สีหน้าเขินอาย

เวิ้ง!

ทันใดนั้นอวิ๋นโม่ก็กระตุ้นพลังปราณ เรียกผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณออกมาขว้างใส่นาง ซือหลานฮวาเห็นแล้วก็หน้าเปลี่ยนสี รีบเหาะขึ้นไปหลบการโจมตีของมัน

ตูม!

ภายใต้การโจมตีของผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณ บ้านทั้งหลังพังทลายทันที พริบตาต่อมาก็ถล่ม จอมยุทธ์ที่อยู่รอบๆ เห็นแล้วเหาะเข้ามาดู แต่หลังจากเห็นอวิ๋นโม่ลงมือ ทั้งหมดก็ตะลึงอยู่ตรงนั้น แม้มีความคิดช่วยเหลือก็ไม่กล้าลงมือ

หลังจากหลบพ้นการโจมตีของอวิ๋นโม่ ซือหลานฮวาก็ตะโกนบอกจอมยุทธ์ที่อยู่รอบๆ “รีบไปจากที่นี่!”

จอมยุทธ์เหล่านี้ คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็เป็นแค่ระดับกึ่งพรหมราชเท่านั้น จะเข้าร่วมการต่อสู้ระดับนี้ได้อย่างไร

อวิ๋นโม่สีหน้าเรียบเฉย ขับเคลื่อนผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณไม่หยุด โจมตีใส่นางอย่างดุดัน

ตูม!

แขนของซือหลานฮวาถูกผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณกระแทกใส่ แขนเสื้อฉีกขาดทันที ทิ้งรอยเขียวช้ำไว้บนแขน ซือหลานฮวาโกรธจัด ตะโกนด้วยความโมโห “ใต้เท้าผู้ตรวจการ ในเมื่อไม่ใช้เหตุผล ข้าก็ต้องปกป้องตัวเอง ถึงตอนนั้นหากทำร้ายท่านขึ้นมา อย่าได้โทษข้า!”

หลังจากนั้นนิ้วทั้งสิบของนางก็ประกบกัน น้ำกร่อนกระดูกหลายร้อยหยดออกมาโจมตีเขา น้ำกร่อนกระดูกเหล่านี้ แต่ละหยดมีพลังน่าสะพรึง แม้แต่อวิ๋นโม่ก็ไม่กล้าประมาท เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อเทียบกับตอนที่โจมตีสัตว์อสูรกลืนดาวในวันนั้น น้ำกร่อนกระดูกของนางในตอนนี้มีพลังมากกว่า นอกจากนี้ความแข็งแกร่งยังไม่ได้เหนือกว่าเพียงครึ่งหรือหนึ่งขั้น!

อวิ๋นโม่ใช้มรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าหลบน้ำกร่อนกระดูกหลายร้อยหยดอย่างรวดเร็ว เมื่อพวกมันกำลังจะย้อนกลับมาโจมตีอีกครั้ง จู่ๆ เขาก็ลงมือ ใช้เก้าผนึกเซียนต้องห้ามขั้นหกชั้นฟ้าใส่น้ำหยดหนึ่ง และใช้มรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าสาวเท้าไปยังจักรวาล

สีหน้าของซือหลานฮวาเปลี่ยนไปอย่างแรงและไล่ตามเขาไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่นางจะโจมตีเขาอีกครั้งก็เห็นว่าจู่ๆ เขาก็สร้างเปลวไฟที่น่ากลัวขุมหนึ่งขึ้นมา เผาผลาญน้ำกร่อนกระดูกเหล่านั้นจนพวกมันระเหยกลายเป็นไอ และสลายไปในจักรวาล

“เจ้า!” ซือหลานฮวามองเขาอย่างโกรธแค้น “คนแซ่อวิ๋น รังแกกันเกินไปแล้ว!”

อวิ๋นโม่แค่นหัวเราะ “ตอนแรกหลานฮวาหวางพูดว่า น้ำกร่อนกระดูกที่เจ้านำออกมาคือน้ำกร่อนกระดูกแบบเดียวกับที่ใช้ต่อสู้ก่อนหน้านี้ แต่ดูท่าคงไม่ใช่แล้ว”

ใบหน้าซือหลานฮวาน่าเกลียดมากจนเรียกได้ว่าน่ากลัว “น้ำกร่อนกระดูกทั้งสองชนิดต่างกลั่นออกมาด้วยวิธีเดียวกัน แต่ข้ากลัวจะทำร้ายผู้ตรวจการ จึงเลือกนำน้ำกร่อนกระดูกที่จางกว่าเล็กน้อยออกมา คิดไม่ถึงว่าท่านจะไม่รับน้ำใจ ทั้งยังทำกับข้าเช่นนี้! ท่านรู้หรือไม่ว่าน้ำกร่อนกระดูกของข้า กว่าจะกลั่นได้ถึงระดับนี้ต้องทุ่มเทจิตใจไปมากเท่าไร ต้องสิ้นเปลืองทรัพยากรไปมากแค่ไหน! ท่านทำลายมันไปหยดหนึ่ง สำหรับข้าเป็นการสูญเสียอย่างร้ายแรง!”

“หลานฮวาหวาง อภัยให้ข้าด้วย ก่อนหน้านี้เห็นเจ้าเอาแต่ปฏิเสธที่จะนำมันออกมา ข้าเข้าใจว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงลงมือทดสอบ ตอนนี้ดูแล้วน้ำกร่อนกระดูกทั้งสองเหมือนกันจริงๆ ยกเว้นแต่อานุภาพที่แตกต่าง ข้าเข้าใจความปรารถนาดีของเจ้าผิดไป โปรดอภัยด้วย” อวิ๋นโม่ประคองหมัดคำนับ

ซือหลานฮวาค่อยๆ สงบลง “ช่างเถอะ เรื่องเป็นแบบนี้แล้วข้าจะพูดอะไรได้ แต่เรื่องที่ท่านต้องการถามคงจะหมดแล้วใช่ไหม หากเป็นเช่นนี้ก็ขอเชิญท่านไปเสียเถอะ ข้ากลัวว่าหากท่านยังอยู่ น้ำกร่อนกระดูกของข้าจะน้อยลงไปอีกหลายหยด”

อวิ๋นโม่คารวะลวกๆ ก่อนกล่าว “เช่นนี้ไม่ขอรบกวนหลานฮวาหวางแล้ว อวิ๋นโม่ขอลา”

พูดแล้วเขาก็ไม่ได้หยุด แต่นำเรือลาดตระเวนออกมาเหาะไปยังส่วนลึกของจักรวาลอย่างรวดเร็ว

ซือหลานฮวาจ้องตามหลังอวิ๋นโม่ จากนั้นตะโกน “เด็กๆ!”

จอมยุทธ์ระดับกึ่งพรหมราชก้าวออกมาขานรับด้วยความเคารพ “ขอรับ!”

ซือหลานฮวานำหยกชิ้นหนึ่งออกมาส่งให้ชายคนนั้น “ช่วยข้าสักรอบ นำสิ่งนี้ไปให้เขา”

“ขอรับ!”

ในจักรวาล อักขระศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนอยู่ในร่างกายอวิ๋นโม่ พลังแปลกประหลาดขุมหนึ่งกำลังพลุ่งพล่าน แต่ไม่สามารถทะลวงออกมา เมื่อครู่เขาใช้ผนึกระดับหกปิดกั้นน้ำกร่อนกระดูกหยดนี้ จากนั้นใช้เปลวไฟที่แข็งแกร่งแยกมันออก ซือหลานฮวาคิดว่าน้ำกร่อนกระดูกหยดนี้สลายไปแล้ว แต่ไม่รู้ว่าอันที่จริงมันถูกเขาใช้เคล็ดการหลอมโอสถบีบบังคับให้แตกตัว สิ่งสำคัญที่มีคุณค่าทั้งหมด รวมกันอยู่ในนั้น

สายตาของอวิ๋นโม่มองไปข้างหน้า ตอนนี้จุดหมายที่เขากำลังมุ่งหน้าไป คือดาวมีชีวิตของเถี่ยถัวถัว

………………………………………