ตอนที่ 604 สยงกวนหลิน

ตอนที่ 604 สยงกวนหลิน
“เจ้าหมอนี่แข็งแกร่งถึงขนาดนี้ สหายสยงคงไม่สามารถจัดการมันได้ในเวลาสั้นๆ” ผู้เฒ่าโฉวมองอวิ๋นโม่ที่กำลังสู้กับสยงกวนหลินอย่างประหลาดใจ “แต่ต่อให้แข็งแกร่งกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์ มีข้าผู้เฒ่าอยู่ อีกทั้งด้านข้างยังมีเจ้าพวกนั้น อย่างไรเด็กนี่สร้างคลื่นลมอะไรไม่ได้”

หลังจากเฉินอวิ้นเจินย้อนกลับมาก็ได้เห็นภาพที่ทำให้ต้องตกตะลึง อวิ๋นโม่กำลังต่อสู้กับสยงกวนหลินอย่างครึกโครม ทั้งยังไม่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ “สหายอวิ๋นโม่แข็งแกร่งมาก!” เขาพูดอย่างตกใจ

พวกผู้เฒ่าโฉวหันไปมองเฉินอวิ้นเจินและพูดอย่างเย็นชา “เจ้าหนู ย้อนกลับมาทำไม หรือว่าไม่อยากมีชีวิตแล้ว”

เฉินอวิ้นเจินไม่สนใจผู้เฒ่าโฉว ตะโกนเสียงดังลั่น “สหายอวิ๋นโม่ ข้าจะช่วยเจ้า!” จากนั้นรีบพุ่งไปกลางวงวิวาท

คนอย่างสยงกวนหลินย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอวิ๋นโม่ ที่เขาประมือกับอีกฝ่ายนานขนาดนี้เพราะอยากรอดูว่าเฉินอวิ้นเจินจะย้อนกลับมาหรือไม่ แม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่เขาก็รู้สึกว่าเฉินอวิ้นเจินเป็นคนมากน้ำใจผู้หนึ่ง จึงตั้งใจจะรอดู ท้ายที่สุดก็พบว่าเฉินอวิ้นเจินกลับมาจริงๆ

อวิ๋นโม่อารมณ์ดีขึ้นมาทันที ต่อยหมัดหนักๆ ใส่สยงกวนหลินจนถอยไป จากนั้นไปหยุดข้างกายเฉินอวิ้นเจินและรั้งเขาไว้ ยิ้มก่อนพูดว่า “สหายเฉิน เจ้ากลับมาก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องลงมือหรอก ไม้เฉินเถี่ยนั่นยกให้เจ้า เจ้าเพียงดูข้าสังหารศัตรูอยู่ด้านข้างก็พอ”

พูดแล้วก็หยิบไม้เฉินเถี่ยสามส่วนนั้นออกมาวางไว้ข้างกายเฉินอวิ้นเจิน ในเมื่อเลือกจะกลับมา เฉินอวิ้นเจินก็ไม่ละล้าละลังอีก เขาเก็บไม้เฉินเถี่ยไป จากนั้นกล่าว “สหายอวิ๋นโม่ ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย แต่ตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว และจะไม่หนีอีก ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร ข้าจะสู้กับพวกเขาให้ถึงที่สุด!”

“ฮ่าๆ ดี! ต้องห้าวหาญเช่นนี้สิ อย่างนั้นพวกเรามาสู้ด้วยกันเถอะ!” อวิ๋นโม่หัวเราะร่วน “ไอ้แก่นั่นกับสยงกวนหลินมอบให้ข้า เจ้าจัดการพวกที่เหลือ ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้า นี่ไม่ยากเกินไป”

เฉินอวิ้นเจินมองอวิ๋นโม่ด้วยความประหลาดใจ “เจ้าสามารถจัดการผู้เฒ่าโฉวและสยงกวนหลินได้ตามลำพังจริงหรือ?”

“ไม่มีปัญหา” อวิ๋นโม่ยิ้ม

“อ๊าก!” สยงกวนหลินถ่มเลือดคำหนึ่งเพราะหมัดที่อวิ๋นโม่ต่อยคางของเขาเมื่อครู่ พอได้ยินคำพูดของอวิ๋นโม่ก็แค่นเสียงเย็นยะเยือก “ไอ้เด็กโอหัง เมื่อครู่ข้าแค่เล่นสนุกกับเจ้าเท่านั้น ยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด เจ้าคิดว่าจะรับมือข้าได้จริงหรือ เฮอะ ปากกล้าไม่หยุด คิดจะเล่นงานข้าและผู้เฒ่าโฉว รนหาที่ตาย!”

ผู้เฒ่าโฉวกล่าว “ไอ้หนูคนนี้มีความสามารถอยู่บ้าง พวกเราร่วมมือกันดีกว่า จะได้รีบๆ ฆ่ามัน ป้องกันเหตุพลิกผัน”

สยงกวนหลิน “ไม่จำเป็นต้องให้ท่านลงมือ ข้าจะจัดการมันเอง!”

สีหน้าของผู้เฒ่าโฉวขรึมลง “ทำไม ที่ข้าผู้เฒ่าเสนอไม่ดีหรือ?”

สยงกวนหลินได้ยินก็หน้าเปลี่ยนสี ละล่ำละลักกล่าว “มิกล้า ข้าจะร่วมมือกับท่านเล่นงานมัน”

“ฆ่า!”

เฉินอวิ้นเจินเห็นด้วยกับคำแนะนำของอวิ๋นโม่ คำรามใส่จอมยุทธ์คนอื่นๆ ที่อ่อนแอกว่า ส่วนสยงกวนหลินและผู้เฒ่าโฉวก็หันไปโจมตีอวิ๋นโม่ ก่อนหน้านี้สยงกวนหลินปะทะกับอวิ๋นโม่ด้วยกล้ามเนื้อ แต่ตอนนี้เขานำกระถางติ่งใบใหญ่ออกมา ขับเคลื่อนมันด้วยพลังทั้งหมดแล้วพุ่งใส่อวิ๋นโม่ ส่วนผู้เฒ่าโฉวก็วาดค่ายกลในอากาศไม่หยุด เพียงไม่นานค่ายกลต่างๆ ก็ปรากฏ มีทั้งค่ายกลโจมตี ป้องกัน และกักขัง

อวิ๋นโม่ส่งผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณออกไปกระแทกกระถางติ่งยักษ์ของสยงกวนหลิน สองฝ่ายต่างมีพลังไม่ธรรมดา ปะทะกันอย่างดุเดือด

ตึง!

กระถางติ่งยักษ์สะท้าน ส่งเสียงกังวานราวระฆังและหมุนกระเด็นออกไป ผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณไม่ได้รับผลกระทบ ยังคงพุ่งโจมตีต่อไป สีหน้าของสยงกวนหลินเปลี่ยนไปอย่างแรง ไม่คาดคิดว่า พละกำลังของอวิ๋นโม่จะแข็งแกร่งกว่าตน

“ผู้เฒ่าโฉว คนผู้นี้ซ่อนความแข็งแกร่งเอาไว้!” สยงกวนหลินตะโกน พยายามควบคุมกระถางให้หยุดการโจมตีของผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณ

“ไม่เป็นไร” ผู้เฒ่าโฉวมั่นใจเต็มเปี่ยม พอสะบัดมือออกไปข้างหน้า ในอากาศก็ปรากฏลวดลายสีทองนับไม่ถ้วนรวมกันเป็นค่ายกลแบบต่างๆ พลังงานที่อยู่รอบๆ ถูกค่ายกลเหล่านี้ดึงดูดเข้ามา ค่ายกลสังหารปรากฏลำแสงศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีอานุภาพน่าสะพรึงโจมตีอวิ๋นโม่ ส่วนค่ายกลป้องกันก็ปรากฏชั้นบางๆ สกัดการโจมตีของผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณ ในเวลาเดียวกันค่ายกลผนึกก็เคลื่อนไหว กุมตัวอวิ๋นโม่ไว้

ฟิ้ว!

อวิ๋นโม่เรียกผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณกลับมาอยู่ข้างกาย สกัดการโจมตีของค่ายกลสังหาร สีหน้าเคร่งขรึม ค่ายกลผนึกรั้งตัวเขาไว้ เมื่อครู่เขาคิดจะใช้มรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าก็ทำไม่ได้

“หึ! คิดจะใช้ปราณฟ้าดินมาเล่นงานข้า ถามข้าแล้วหรือยัง” อวิ๋นโม่แค่นลมอย่างเย็นชา ก่อนทำมุทราสร้างอาณาจักรอัสนีขึ้นมา ทันใดนั้นพลังปราณฟ้าดินที่อยู่รอบๆ ก็ลดลง เหลืออยู่เพียงพลังสายฟ้า และพลังนี้ก็ถูกอวิ๋นโม่ควบคุมเอาไว้ ค่ายกลเหล่านั้นไม่สามารถดูดซับพลังได้

พริบตานั้นค่ายกลที่ผู้เฒ่าโฉววาดออกมาก็หมดประโยชน์ ผู้เฒ่าโฉวเห็นแล้วก็หน้าเปลี่ยนสีอย่างแรง คิดจะนำหินวิญญาณออกมาขับเคลื่อนค่ายกล แต่อวิ๋นโม่จะให้โอกาสเขาหรือ ชายหนุ่มใช้ท่ามรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าก้าวประชิดตัวชายชราอย่างรวดเร็ว เขาขับเคลื่อนผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณมารับการโจมตีของสยงกวนหลิน และใช้ภวังค์นิรันดร์กับผู้เฒ่าโฉว

สยงกวนหลินไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอวิ๋นโม่ พอถูกกระแทกก็กระเด็นออกไปทันที พลังปราณที่ปกป้องร่างกายก็ถูกทำลายเช่นกัน เขาร่วงลงไปในอาณาจักรอัสนี จากนั้นส่งเสียงร้องโหยหวน พลังของสายฟ้าไหลเข้าสู่ร่างกาย ความเจ็บปวดแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนได้ ผู้เฒ่าโฉวเป็นปรมาจารย์ค่ายกลธรรมดาคนหนึ่ง พลังปราณของเขาไม่สูงนัก และจิตวิญญาณของเขาก็ไม่แข็งแกร่ง เมื่อถูกโจมตีด้วยภวังค์นิรันดร์ก็ติดอยู่ในนั้น แม้แต่จะขัดขืนก็ทำไม่ได้

อวิ๋นโม่ซัดฝ่ามือใส่เขาอย่างไม่เกรงใจ

เมื่อเห็นฉากนี้ สยงกวนหลินที่พยายามรวบรวมพลังปราณขึ้นมาปกป้องร่างกายก็ตกใจจนหน้าถอดสี ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าตนเองเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าแล้ว ทันทีที่ผู้เฒ่าโฉวเสียชีวิต เขายิ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอวิ๋นโม่ พุ่งตัวหลบหนีโดยไม่แม้แต่จะคิด

ผู้ติดตามที่อยู่ไกลออกไปไม่มีใครสู้เฉินอวิ้นเจินได้ ถูกฆ่าตายไปแล้วสามคน ตอนนี้พวกเขากำลังตะโกนขอให้สยงกวนหลินมาช่วย ด้านสยงกวนหลินตัวเองยังเอาตัวไม่รอด จะเอาความสามารถส่วนไหนไปดูแลคนเหล่านั้น เขาหลบหนีไปไกลโดยไม่หันกลับมาเลย

เฉินอวิ้นเจินเห็นฉากนี้จากระยะไกลก็ตื่นตะลึง อวิ๋นโม่ไม่เพียงต้านสยงกวนหลินและผู้เฒ่าโฉวได้ แต่สามารถฆ่าผู้เฒ่าโฉวแล้วยังทำให้สยงกวนหลินกลัวจนหนีไป นี่จะต้องทรงพลังแค่ไหน? จู่ๆ จมูกของเขาก็รู้สึกแสบร้อนขึ้นมา เหมือนกับที่เขาพูดเอาไว้ก่อนหน้านี้ ครั้งนี้หาถูกคนแล้ว เขาสามารถยืมมืออวิ๋นโม่แก้แค้นให้สหายของตนได้แล้ว

“หนีไปแล้ว?” อวิ๋นโม่แค่นหัวเราะ ใช้มรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าไล่ตามอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของสยงกวนหลินหรือจะสู้อวิ๋นโม่ เพียงพริบตาก็ถูกอวิ๋นโม่ตามทัน เขารีบสละกระถางติ่งยักษ์โดยเขวี้ยงมันใส่อวิ๋นโม่พร้อมกับตะลีตะลานเหาะหนี แม้แต่กระถางติ่งก็ไม่ต้องการแล้ว

อวิ๋นโม่เรียกผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณออกมาขว้างใส่กระถางติ่ง เพียงชั่วอึดใจก็จับสยงกวนหลินได้อีกครั้ง สยงกวนหลินเห็นแล้วก็ขลาดกลัว รู้ว่าตนไม่สามารถหนีพ้นจากเงื้อมมือของอวิ๋นโม่ได้ หันมาอ้อนวอนทันที “พี่ชาย ยกโทษให้ข้าด้วย ข้ายินดียกทรัพย์สินทั้งหมดให้เจ้า ขอแค่เจ้าไว้ชีวิตข้า!”

อวิ๋นโม่ฆ่าผู้เฒ่าโฉวในไม่กี่อึดใจ และทำลายความมั่นใจในตนเองของเขา สยงกวนหลินไม่อาจปลุกใจตนเองให้ฮึดสู้

“ได้ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า” อวิ๋นโม่กล่าว

สยงกวนหลินได้ยินก็ดีใจมาก ขณะนำสิ่งประดิษฐ์จัดเก็บออกมามอบให้อวิ๋นโม่ก็เห็นผนึกขนาดใหญ่ครอบอยู่เหนือศีรษะ “เจ้าไม่เก็บ…”

ก่อนที่จะพูดจบ สยงกวนหลินก็ถูกผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณบดขยี้จนแหลกละเอียด

“หึ ละเว้นเจ้า? ฝันไปเถอะ” อวิ๋นโม่แค่นหัวเราะ จากนั้นเก็บสิ่งประดิษฐ์จัดเก็บวิญญาณของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ ตอนที่คนผู้นี้ต้องการฆ่าพวกตนก็ต้องเตรียมใจเป็นฝ่ายถูกฆ่าด้วย ในเมื่อหลังฆ่าอีกฝ่ายก็จะได้ทุกอย่างอยู่แล้ว แล้วจะปล่อยศัตรูไปทำไม

ขณะเดียวกันเฉินอวิ้นเจินก็ฆ่าคนที่เหลือ พอเห็นเหตุการณ์นี้ก็น้ำตาไหลพราก คุกเข่าลงข้างหลุมขนาดใหญ่ ร้องไห้รำพันเสียงดัง ที่นั่นคงจะเป็นจุดฝังจอมยุทธ์ที่เคยเดินทางร่วมกับเขา

หลังจากนั้นไม่นานเฉินอวิ้นเจินก็ปรับอารมณ์และมาหาอวิ๋นโม่ เขาพูดอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณสหายอวิ๋นโม่ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่สามารถแก้แค้นให้พวกเขาได้”

พูดแล้วเฉินอวิ้นเจินก็หยิบไม้เฉินเถี่ยออกมายื่นให้อวิ๋นโม่ “คิดไม่ถึงว่าสหายจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ข้ารับมาสามส่วนไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง สองส่วนนี้ขอคืนให้เจ้าเถอะ ข้าขอเพียงส่วนเดียวก็พอ”

อวิ๋นโม่ส่ายหน้า “ก่อนหน้านี้ตกลงกันแล้วว่าจะแบ่งสามส่วนและเจ็ดส่วนก็ต้องเป็นสามต่อเจ็ด นอกจากนี้หากไม่มีเจ้าช่วย ข้าก็ไม่อาจทำลายค่ายกล”

เมื่อเห็นเฉินอวิ้นเจินจะพูดอีก อวิ๋นโม่ก็พูดต่อ “เดิมทีข้าไม่คิดจะให้เจ้าแม้แต่ส่วนเดียว แต่ในเมื่อเจ้าเลือกย้อนกลับมา สามส่วนนี้ย่อมเป็นของเจ้า”

เฉินอวิ้นเจินเข้าใจความหมายของอวิ๋นโม่จึงไม่พูดมากอีก หลังจากขอบคุณแล้วก็เก็บของกลับไป

อวิ๋นโม่มองไปรอบๆ พลางพูด “สหายเฉิน พวกเราแยกกันตรงนี้เถอะ ที่จริงข้าไม่ได้เดินทางมาคนเดียว แต่ระหว่างทางพวกเราบังเอิญเจอไต้ฝุ่นไร้ลักษณ์ ข้าถูกม้วนเข้าไปจึงพลัดหลงกัน ตอนนี้ข้าต้องไปตามหาพวกเขา”

“สหายอวิ๋นโม่ เจ้าเคยติดอยู่ในไต้ฝุ่นไร้ลักษณ์มาก่อนหรือ” เฉินอวิ้นเจินถามด้วยความตกใจ หลุดเข้าไปท่ามกลางไต้ฝุ่นไร้ลักษณ์ที่ไม่มีใครสามารถรอดมาได้ แต่อวิ๋นโม่กลับรอดชีวิต

หลังจากนึกถึงความแข็งแกร่งของอวิ๋นโม่ เขาก็เข้าใจว่ามันไม่ใช่เรื่องแปลก

หลังจากคิดดูแล้วก็กล่าว “สหายอวิ๋นโม่ เมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็ขอไปด้วยกันกับเจ้าแล้วกัน ดาวผนึกจิตกว้างใหญ่ขนาดนี้ เจ้าคงต้องใช้เวลาสักพักถึงจะหาพวกเขาเจอ ระหว่างนี้คงจะพบของดีไม่น้อย บางทีข้าอาจช่วยอะไรได้บ้าง หลังจากนี้ข้าขอแบ่งแค่ส่วนเดียวก็พอ รอเมื่อเจ้าพบกับพรรคพวก ข้าก็จะจากไป เจ้าเห็นว่าเป็นอย่างไร”

อวิ๋นโม่ส่ายหน้า “ไม่ได้”

เฉินอวิ้นเจินได้ยินก็หน้าเจื่อน จริงสินะ อวิ๋นโม่แข็งแกร่งขนาดนี้ จะเต็มใจให้เขาติดตามได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าของดีๆ ทั้งหลายจะอยู่แต่ในค่ายกลทั้งหมด ช่วงเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือของเขาคงจะมีน้อยมาก พอคิดได้แล้วเขาก็ฝืนยิ้ม คำนับอวิ๋นโม่ก่อนเอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอลาสหายแล้ว ขอขอบคุณสหายอีกครั้งที่ช่วยข้าแก้แค้น”

อวิ๋นโม่ผุดยิ้ม “ที่ข้าบอกว่าไม่ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ให้เจ้าร่วมทาง เจ้าจะลาไปไหน คำว่าไม่ของข้าหมายความว่า หนึ่งต่อเก้านั้นไม่เหมาะสม ยังคงเป็นเหมือนเดิมเถอะ สามส่วนและเจ็ดส่วน เจ้าสามข้าเจ็ด”

“หา!” เฉินอวิ้นเจินได้ยินคำพูดนั้นก็ตกตะลึง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“ทำอะไรอยู่ ไปกันเถอะ” อวิ๋นโม่กำลังจะไปแล้ว มองเฉินอวิ้นเจินพร้อมตะโกนเรียกปนยิ้ม

เฉินอวิ้นเจินรีบตามไป “สหายอวิ๋นโม่ สามต่อเจ็ดไม่มากเกินไปหรือ?”

“ทำไม รังเกียจว่ามากไปหรือ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไปเถอะ ข้าจะไปของข้าเอง”

“ไม่มากๆ ตกลงตามนั้น สามต่อเจ็ด” เฉินอวิ้นเจินรีบกล่าว

ทั้งสองคนร่วมทางกัน อวิ๋นโม่ถามถึงจุดที่เป็นไปได้มากที่สุดว่าจะมีทรายเงินเหมันต์และเหาะไปทางนั้น เฮ่อกุยฝานต้องการทรายเงินเหมันต์ จะต้องไปยังที่ที่มีโอกาสเจอมันได้มากที่สุด หากเขาไปที่นั่นก็น่าจะพบเฮ่อกุยฝานและคนอื่นๆ

ระหว่างทางเฉินอวิ้นเจินถามอย่างสงสัย “พี่อวิ๋น ระดับยุทธ์ของเจ้าคงไม่ใช่แค่ระดับจ้าวดาราใช่ไหม? ต่างก็รู้กันว่าคนที่มายังแดนกันดารน้อยล้วนเป็นจอมยุทธ์ระดับพรหมราช ไม่มีทางมีจอมยุทธ์ระดับจ้าวดารา แล้วเจ้าจะซ่อนระดับยุทธ์ไปทำไม”

อวิ๋นโม่ตอบอย่างสบายๆ “ไม่ใช่เสียหน่อย ข้าเป็นเพียงจอมยุทธ์ระดับจ้าวดาราชั้นสูงสุด ยังไม่ก้าวเข้าสู่ระดับพรหมราช”

“หา!” เฉินอวิ้นเจินตะลึงไปแล้ว เขารู้ว่าอวิ๋นโม่ไม่ได้โกหก เพราะมันไม่จำเป็น หน้าอกของเฉินอวิ้นเจินกระเพื่อมขึ้นลงเป็นคลื่นคิดไม่ถึงว่าอวิ๋นโม่เป็นจอมยุทธ์ขอบเขตจ้าวดาราจริงๆ

เมื่อเทียบกันแล้วศิษย์ของอวี้หวางที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะและผู้สืบทอดของอวี้หวางเหล่านั้นเป็นอัจฉริยะแบบไหนกัน

………………………………………