ตอนที่ 606 ค้นพบสวนสมุนไพรวิญญาณ

ตอนที่ 606 ค้นพบสวนสมุนไพรวิญญาณ
“เจ้าเจอไม้เฉินเถี่ยตรงไหน” ศิษย์ของอวี้หวางคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามเฮ่อกุยฝานถาม

หลัวเชวี่ยส่ายหน้า “ที่นั่นมีเพียงไม่กี่ชิ้นก็ไม่มีอีกแล้ว เมื่อครู่ที่พวกเจ้ารู้สึกถึงความผันผวน นั่นเป็นเพราะข้าระเบิดพื้นดินตรงนั้น”

แม้หลัวเชวี่ยจะพูดเช่นนั้น แต่คนอื่นๆ ก็ไม่ยอมแพ้ รีบรุดไปที่นั่น พอมาถึงจุดที่หลัวเชวี่ยเฝ้ายามเมื่อคืน คนเหล่านั้นก็เห็นหลุมขนาดใหญ่ พวกเขาไม่พูดอะไรก็เริ่มลงมือขุด

น่าเสียดายที่พวกเขาถูกกำหนดให้หามันไม่เจอ หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม พื้นดินผืนนั้นก็แทบจะถูกพลิกขึ้นมาทั้งหมด บางคนถึงกับขุดลึกลงไปหลายร้อยจั้ง สำหรับพวกเขา หากทำเช่นนี้แล้วหาเจอก็เท่ากับบุญหล่นทับ ในเมื่อหาไม่เจอ ทั้งหมดก็ได้แต่ถอนหายใจ

“คนอื่นขุดดินมั่วๆ ก็ขุดได้ไม้เฉินเถี่ยขึ้นมา พวกเราขุดอยู่ที่นี่ครึ่งวัน แม้แต่เส้นขนก็ยังไม่เจอสักเส้น น่าโมโหนัก คนเราวาสนาไม่เท่ากันจริงๆ” มีคนมองหลัวเชวี่ยก่อนพูดอย่างปลงๆ

ศิษย์อีกคนประคองหมัดพูดกับเฮ่อกุยฝาน “ข้าต้องขอแสดงความยินดีกับกุยฝานหวางที่ได้รับโชค โชคดีเช่นนี้ ข้าอิจฉาแทบแย่”

“ฮ่าๆ หากอยากได้ทรัพยากรมากขึ้น กุญแจสำคัญต้องดูที่ความสามารถ โชคดีเช่นนี้ไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นได้ทุกวัน ดังนั้นจากนี้เราต้องร่วมมือกันอย่างจริงใจ เพื่อจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้มากๆ” เฮ่อกุยฝานยิ้มกว้าง ได้รับไม้เฉินเถี่ยมาอย่างอย่างง่ายดาย แน่นอนว่าเขามีความสุขมาก

เหล่าศิษย์ของอวี้หวางต่างพยักหน้ารับ “ใช่แล้ว พูดไม่ผิด หากมีโชคได้รับของดีๆ มาอย่างง่ายดายเช่นนี้ ใครจะไม่ต้องการกัน”

ตอนกลางคืนมีไต้ฝุ่นไร้ลักษณ์บ่อยๆ แค่ระยะทางสั้นๆ พวกอวิ๋นโม่ก็พบกับพายุหลายครั้งแล้ว ดังนั้นช่วงกลางคืนจึงไม่เหมาะที่จะค้นหาทรัพยากร อวิ๋นโม่และเฉินอวิ้นเจินหาสถานที่ที่มีโอกาสเกิดไต้ฝุ่นไร้ลักษณ์น้อย อวิ๋นโม่นั่งอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ สัมผัสถึงพลังของอักขระเต๋าบนดาวผนึกจิต ในไม่ช้าก็พบว่าชแม้มรรคาเต๋าของที่นี่ใกล้เคียงกับแดนศักดิ์สิทธิ์มาก แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงยากจะทำความเข้าใจ เขาใช้เวลาเกือบทั้งคืนก็ยังไม่ได้อะไรนัก

“ไม่น่าแปลกใจที่ผู้มาดาวผนึกจิตจะมองหาแต่ทรัพยากร ไม่ใช่เพื่อบ่มเพาะ” อวิ๋นโม่พึมพำ หากสามารถเข้าใจมรรคาเต๋าที่นี่ได้ แม้จะมีไต้ฝุ่นไร้ลักษณ์ก็ต้องมีคนที่ได้ประโยชน์มากแน่นอน ในระยะยาว ผู้เรียนรู้มรรคาเต๋าที่นี่จะต้องมีคนที่เก็บเกี่ยววัตถุดิบได้มาก และจะต้องแข็งแกร่งกว่าจอมยุทธ์จากภายนอกเหล่านั้น น่าเสียดายที่มรรคาเต๋าในที่นี้มีข้อจำกัดบางอย่าง ทำให้ยากที่จะเข้าใจ หากฝืนทำความเข้าใจก็ได้ไม่คุ้มเสีย

หลังจากพักผ่อนเป็นเวลาหนึ่งคืน อวิ๋นโม่ก็เจอทิศทางที่พวกเฮ่อกุยฝานมุ่งไป จึงจงใจเลือกเดินทางไปยังทิศตรงข้าม

“เร็วเข้า จอมยุทธ์ที่อยู่รอบๆ ไปกันหมดแล้ว ถ้าไปช้าจะหมดโอกาสแล้ว!”

“จะพลาดไม่ได้!”

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินทางก็เห็นผู้คนจำนวนมากเหาะไปทางหนึ่งอย่างเร่งรีบ ทั้งสองคาดเดาได้ทันทีว่าต้องมีคนเจออะไรดีๆ พวกเขาไม่คิดมาก ติดตามคนเหล่านั้นไป ระหว่างทางได้ยินคนพูดคุยกันจึงรู้ว่าเป็นเรื่องอะไร

ขณะจอมยุทธ์สองคนต่อสู้กันบังเอิญทำลายค่ายกลกำบังแห่งหนึ่ง สวนสมุนไพรวิญญาณขนาดใหญ่จึงเผยโฉมต่อสายตาผู้คน ที่นั่นพลังปราณเข้มข้น มีสมุนไพรวิญญาณจำนวนมาก ดาวผนึกจิตมีวัตถุดิบหลอมอาวุธจำนวนมาก เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วสมุนไพรวิญญาณมีอยู่น้อยกว่า ดังนั้นพอพบสมุนไพรวิญญาณ คนทั้งหมดจึงพากันมุ่งหน้าไป

ฟังว่าสมุนไพรวิญญาณในสวนสมุนไพรวิญญาณนี้ แม้แต่ที่ธรรมดาที่สุดยังเป็นสมุนไพรวิญญาณที่หายากมากในอาณาจักรดาราอื่นๆ พอได้ยินจอมยุทธ์ข้างๆ เอ่ยถึงชื่อสมุนไพรวิญญาณบางอย่าง ดวงตาของอวิ๋นโม่ก็เป็นประกายขึ้นมา ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่บนอาณาจักรดาราน้อยเชียนอวี่ เขาก็สะสมสมุนไพรวิญญาณไว้ไม่น้อย แต่ส่วนมากเป็นสมุนไพรวิญญาณสำหรับหลอมโอสถระดับหก สมุนไพรวิญญาณที่สามารถหลอมโอสถระดับเจ็ดมีไม่มาก ดังนั้นเขาคาดหวังกับสวนสมุนไพรวิญญาณแห่งนี้

เขาต้องการหลอมโอสถรักษาอาการบาดเจ็บบางรูปแบบ โอสถเสริมจิตวิญญาณบางอย่างก็ยังขาดสมุนไพรวิญญาณบางชนิด ดังนั้นสวนสมุนไพรนี้จึงดึงดูดเขามาก โชคดีที่มันอยู่ในค่ายกล และค่ายกลนี้ค่อนข้างร้ายกาจ จอมยุทธ์ที่นั่นจึงยังไม่สามารถทำลายค่ายกลได้

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงสวนสมุนไพร พอเห็นสมุนไพรที่อยู่ข้างใน ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นอีกหลายส่วน นี่มันไม่ธรรมดาจริงด้วย สมุนไพรที่อยู่ข้างในเป็นสมุนไพรที่พบได้น้อยบนอาณาจักรดาราใหญ่อู่ตู มองเพียงครั้งเดียวก็เห็นสมุนไพรที่ตนเองมักจะใช้หลอมเป็นโอสถอยู่เสมอ

ค่ายกลที่อยู่นอกสวนสมุนไพรวิญญาณนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ เหล่าจอมยุทธ์ร่วมมือกันโจมตีจุดเปราะบางของค่ายกลภายใต้การชี้แนะของปรมาจารย์ค่ายกลบางคนก็ยังไม่สำเร็จ แต่เมื่อมีจอมยุทธ์ทยอยมารวมตัวกันเรื่อยๆ ค่ายกลนี้ช้าเร็วก็ต้องเปิดได้

ไม่นานที่นี่ก็มีจอมยุทธ์นับร้อยคน ทุกคนต่างโจมตีค่ายกลตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง สมุนไพรวิญญาณในสวนล่อตาล่อใจผู้คนมากเกินไปแล้ว แค่เห็นหน้าตาของมันก็รู้แล้วว่าสมุนไพรเหล่านี้ไม่ธรรมดา

หลังจากการโจมตีอย่างต่อเนื่อง ค่ายกลก็สั่นสะเทือน ไม่นานยิ่งโคลงเคลงมากขึ้น และในที่สุดก็แตกสลาย ตอนนั้นเองจอมยุทธ์ระดับพรหมราชขั้นเจ็ดชั้นฟ้าคนหนึ่งก็กวาดตาไปยังผู้คนทั้งหมดพร้อมเอ่ยเสียงเย็นชา “แย่งกันเก็บสมุนไพรวิญญาณได้ แต่ถ้ามีใครทำให้สมุนไพรวิญญาณอื่นๆ ในสวนเสียหายขณะแย่งชิงสมุนไพร ข้าจะฆ่ามัน!”

หลังจากได้ยินคนผู้นั้นประกาศก็ไม่มีใครคัดค้าน ทั้งยังมีคนเอ่ยสนับสนุน “ถูกแล้ว ที่นี่มีสมุนไพรวิญญาณมากมาย พวกเราทุกคนต่างมีโอกาส ดังนั้นอย่าทำลายสมุนไพรอื่นๆ!”

“นู่เชียงหวางพูดถูก ใครกล้าทำลายสมุนไพรวิญญาณ พวกเราจะร่วมมือกันฆ่ามัน!” มีคนสนับสนุนคำพูดของคนผู้นั้นต่อๆ กันไป

อวิ๋นโม่เหลือบมองชายคนนั้นและถามเฉินอวิ้นเจิน “นู่เชียงหวางคนนี้คือใคร ดูเหมือนทุกคนจะเกรงใจเขา เขาแข็งแกร่งมากหรือ”

อวิ๋นโม่สังเกตเห็นแต่แรกแล้ว พวกลูกหลานของอวี้หวางที่อยู่รอบๆ มีอยู่หลายคนไม่เพียงคอยระมัดระวังจอมยุทธ์ระดับพรหมราชขั้นเจ็ดชั้นฟ้าผู้นั้น แต่ยังหวาดกลัวด้วย นี่ออกจะแปลกอยู่สักหน่อย ลูกหลานของอวี้หวางเหล่านี้ต่างเป็นอัจฉริยะของแต่ละอาณาจักรดารา แต่ไหนแต่ไรก็เย่อหยิ่งไม่เห็นใครในสายตา แต่กลับหวาดกลัวนู่เชียงหวางคนนี้

เฉินอวิ้นเจินใช้ญาณหยั่งรู้ตอบ “เขาแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งจนน่าพิศวง! นู่เชียงหวางมีชื่อว่าฟางสือ เขาเป็นศิษย์ของอวี้หวางแห่งอาณาจักรดาราหลิวฉยง ระดับพรหมราชขั้นเจ็ดชั้นฟ้า จอมยุทธ์ที่มีความสามารถเช่นเดียวกับข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย ในบรรดาลูกศิษย์ของอวี้หวางทั้งหลาย ความแข็งแกร่งของเขาจัดอยู่ในห้าอันดับแรก! พี่อวิ๋นคงจะรู้ดีว่าระหว่างระดับพรหมราชชั้นสูงและชั้นกลางนั้นต่างกันคนละเรื่อง คิดจะเลื่อนระดับไปเป็นระดับพรหมราชชั้นสูงเป็นเรื่องยากลำบากมาก ดังนั้นลูกศิษย์ของระดับพรหมราชส่วนใหญ่ต่างก็ติดอยู่ที่ระดับพรหมราชขั้นหกชั้นฟ้า ศิษย์ที่สามารถเลื่อนไปเป็นระดับพรหมราชขั้นเจ็ดชั้นฟ้าได้ก็มีแต่คนมากพรสวรรค์อย่างน่าอัศจรรย์เท่านั้น จึงไม่มีใครกล้าหาเรื่องพวกเขา”

“เช่นนี้ก็หมายความว่าคนผู้นี้จะต้องมีฝีมือจริง” อวิ๋นโม่เอ่ยเสียงเบา

เฉินอวิ้นเจินมองอวิ๋นโม่ “พวกฟางสือร้ายกาจมากจริงๆ แต่พวกเขาไม่อาจเทียบท่านได้ ภายหน้าเมื่อท่านเข้าสู่ระดับพรหมราช ต่อให้พวกเขาเป็นระดับพรหมราชขั้นเจ็ดชั้นฟ้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน”

อวิ๋นโม่ได้ยินก็หลุดยิ้ม เพราะเขาเดาได้ว่าประโยคหลังของเฉินอวิ้นเจินจะต้องมีคำว่า “แต่”

และแน่นอน เฉินอวิ้นเจินกล่าวต่อ “แม้พี่อวิ๋นมีพรสวรรค์ยุทธ์และแข็งแกร่ง แต่ตอนนี้เกรงว่ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนู่เชียงหวาง ดังนั้นท่านจะต้องไม่ปะทะกับคนผู้นี้ ความแข็งแกร่งของเขาจัดอยู่ในห้าอันดับแรกในชบรรดาลูกศิษย์ของอวี้หวางทั้งหลาย แตกต่างจากฉยงกวนหลินที่อยู่ในอันดับยี่สิบกว่าอย่างลิบลับ แน่นอนด้วยความแข็งแกร่งของท่าน พวกเราไม่จำเป็นต้องกลัวเขามากเกินไป เมื่อพวกเราร่วมมือกัน ต่อให้สู้ไม่ได้ก็ล่าถอยได้อย่างปลอดภัย”

ถ้าเฉินอวิ้นเจินคิดเช่นนี้จริงๆ อวิ๋นโม่ก็ไม่แปลกใจสักนิด ความแตกต่างระหว่างระดับพรหมราชชั้นสูงกับชั้นกลาง แม้แต่คนอย่างฉยงกวนหลิน หากเลื่อนระดับเป็นระดับพรหมราชชั้นสูงก็ยังรับมือได้ยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฟางสือที่ร้ายกาจเลย แต่เฉินอวิ้นเจินประเมินอวิ๋นโม่ต่ำเกินไป แม้อวิ๋นโม่จะระวังฟางสืออยู่สักหน่อย แต่ก็ไม่ได้กลัว หากต้องสู้กันขึ้นมาจริงๆ แม้จะไม่ชนะ อวิ๋นโม่ก็จะไม่แพ้

เกิดเสียงดังกึกก้อง ในที่สุดค่ายกลนอกสวนสมุนไพรก็ถูกทุกคนทำลายราบคาบ เสียงไชโยโห่ร้องดังกึกก้อง ทุกคนพุ่งเข้าไปในสวนสมุนไพรและเริ่มเก็บเกี่ยว อวิ๋นโม่และเฉินอวิ้นเจินก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น พวกเขารีบเข้าไปรวบรวมสมุนไพรวิญญาณด้วยความเร็วสูงสุด ตอนนี้เป็นเรื่องของต่างคนต่างเก็บแล้ว ข้อตกลงเจ็ดส่วนและสามส่วนของพวกเขาก่อนหน้านี้ไม่นับ

คนอื่นๆ ไม่ว่าเห็นสมุนไพรวิญญาณอะไรก็เก็บขึ้นมา แต่อวิ๋นโม่เก็บเฉพาะสมุนไพรที่มีประโยชน์ต่อตัวเองเท่านั้น สมุนไพรวิญญาณอื่นๆ แม้จะล้ำค่าแต่ก็ไม่มีค่าสำหรับเขาเท่าไร เขาไม่ขาดแคลนหินวิญญาณ แต่สมุนไพรวิญญาณที่เขาต้องการพวกนี้ ต่อให้มีหินวิญญาณก็หาซื้อไม่ได้

สวนสมุนไพรวิญญาณนี้มีขนาดใหญ่มาก มีสมุนไพรวิญญาณมากมาย พูดได้ว่าทุกคนสามารถเก็บได้ ตอนแรกทุกคนไม่ยุ่งเกี่ยวกัน มีเพียงส่วนน้อยที่ลงมือแย่งชิง เพราะยังมีอยู่มาก หากมัวแต่สู้กันก็จะเสียโอกาสในการเก็บสมุนไพรวิญญาณอื่นๆ มากขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป สมุนไพรวิญญาณในสวนสมุนไพรก็ค่อยๆ น้อยลง ผู้คนต่างเริ่มขัดแย้งกัน บางครั้งมีคนลงมือต่อสู้กัน แต่พวกเขาต่อสู้อย่างยั้งมือ ไม่ได้ปล่อยให้พลังกระจายออกมา ทั้งยังต่อสู้กันเพียงสั้นๆ พอรู้ว่าไม่ได้อะไร ก็ถอยทันที

“ไสหัวไป!”

“ใครกล้าแย่งกับข้า”

ท่ามกลางฝูงชน นอกจากฟางสือที่ไม่มีใครกล้าแย่งชิงสมุนไพรวิญญาณด้วยแล้ว ยังมีจอมยุทธ์ระดับพรหมราชขั้นสี่ชั้นฟ้าคนหนึ่งที่โอหังอย่างที่สุด มือเก็บสมุนไพรปากก็ด่าทอ ที่น่าแปลกก็คือ แม้แต่จอมยุทธ์ระดับพรหมราชขั้นห้าหรือหกชั้นฟ้าที่อยู่รอบๆ ก็ยังอดทนต่อคนผู้นี้ ไม่กล้าตอบโต้

อวิ๋นโม่อาศัยความเร็วเก็บสมุนไพรได้จำนวนมาก ไม่มีใครทันแย่งชิงกับเขา พอเห็นเขาเก็บสมุนไพรไปแล้วก็ถอยไปอย่างหงุดหงิด พอเห็นจอมยุทธ์ระดับพรหมราชขั้นสี่ชั้นฟ้าผู้นั้น อวิ๋นโม่ก็แปลกใจ เขาเก็บสมุนไพรวิญญาณพลางส่งเสียงทางญาณหยั่งรู้ถามเฉินอวิ้นเจินด้วย “สหายเฉิน จอมยุทธ์ระดับพรหมราชขั้นสี่ชั้นฟ้าผู้นั้นเป็นใคร ทำไมคนมากมายที่แข็งแกร่งกว่าเขาถึงไม่กล้าจัดการเขา คนผู้นี้ปิดบังความแข็งแกร่งหรือว่ามีฝีมือที่น่าทึ่ง”

เฉินอวิ้นเจินยิ้มเจื่อน “ไม่ซับซ้อนขนาดนั้น ความสามารถของคนผู้นี้ค่อนข้างต่ำ แต่เขามีศิษย์พี่ที่แข็งแกร่งมาก”

อวิ๋นโม่มองฟางสือที่อยู่ห่างออกไป “หรือว่าศิษย์พี่ของคนผู้นี้คือ…”

“ใช่แล้ว คือนู่เชียงหวาง ฟางสือ ฟางสือปกป้องคนของตนอย่างมาก หากไม่จำเป็น พี่อวิ๋นไม่ควรมีเรื่องขัดแย้งกับคนคนนี้”

“มิน่าเล่าถึงได้เกะกะระรานเช่นนี้” อวิ๋นโม่เหลือบมองไม่กี่ครั้งแล้วไม่สนใจอีก คนผู้นี้จะผยองแค่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับเขา ขอเพียงไม่มาแย่งของในมือตนก็ไม่มีอะไร

ทันใดนั้นอวิ๋นโม่ก็ตื่นเต้น เพราะเห็นสมุนไพรที่จำเป็นสำหรับอนาคตอยู่ตรงหน้า โสมฤทัยมรกต! ภายหน้าเมื่อเข้าสู่ระดับพรหมราชและต้องหลอมโอสถเพื่อเลื่อนระดับ จำเป็นต้องใช้โสมฤทัยมรกต นี่เป็นตัวยาเสริมที่ขาดไม่ได้

ซูม!

อวิ๋นโม่ใช้ท่าเท้ามรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้ารีบพุ่งเข้าไป

“โสมฤทัยมรกต!” ไกลออกไปมีคนเห็นโสมฤทัยมรกต ดวงตาของเขาเปล่งประกาย คนผู้นี้เป็นระดับพรหมราชขั้นสี่ชั้นฟ้า ศิษย์น้องของฟางสือ หลังจากเห็นมันก็รีบพุ่งไปเก็บทันที เขาพุ่งเข้าไปพร้อมตะโกน “ไสหัวไป อย่ามาขวางข้าเก็บโสมฤทัยมรกต!”

เมื่อเขาไปถึงและเอื้อมมือไปหยิบมัน เงาร่างสายหนึ่งก็ปราดเข้ามาข้างหน้า จากนั้นโสมก็หายไป

“บัดซบ ใครกล้าชิงโสมฤทัยมรกตกับข้า!” ศิษย์น้องของฟางสือโกรธมาก เขาเงยหน้าและเห็นอวิ๋นโม่เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วอยู่ในสวน

อวิ๋นโม่เก็บโสมฤทัยมรกตขึ้นมาแล้วไม่ได้หยุดแค่นั้น แต่ยังคงเก็บสมุนไพรในสวนต่อไป เขาไม่สนใจศิษย์น้องของฟางสือ ไม่มาหาเรื่องข้าก็แล้วไป ไม่อย่างนั้นระวังแม้แต่ศิษย์พี่ของเขาก็จะโดนดีไปด้วย!

………………………………………