ตอนที่ 607 ฟางสือผู้แข็งแกร่ง

ตอนที่ 607 ฟางสือผู้แข็งแกร่ง
อวิ๋นโม่ใช้ท่าเท้ามรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เก็บสมุนไพรวิญญาณาที่ตนต้องการ แต่ทันใดนั้นลำแสงสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาโจมตี เขาหันกลับมาซัดฝ่ามือ ลำแสงนั้นถูกปัดกระเด็นออกไปไกล และระเบิดกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่

ไม่รอให้เขาได้พูด คนผู้หนึ่งก็เอ่ยปากด่าทอ “ไอ้หนู เจ้าขวัญกล้านัก กล้าขโมยของของปู่เจ้าหรือ!”

อวิ๋นโม่ไม่ต้องมองก็รู้ว่านั่นเป็นศิษย์น้องของฟางสือ จอมยุทธ์ระดับพรหมราชขั้นสี่ชั้นฟ้าคนหนึ่งวางโตอยู่ที่นี่ แทบไม่มีใครกล้าหือ น่าเสียดายที่อวิ๋นโม่ไม่ใช่คนทั่วไป

“ข้าต้องการเก็บสมุนไพรวิญญาณ ไม่มีเวลาเล่นกับเจ้า ถ้ากล้าหาเรื่องข้าอีก ต้องตาย!” อวิ๋นโม่พูดอย่างเย็นชา จากนั้นพุ่งเข้าไปในสวนสมุนไพรเพื่อเก็บสมุนไพรวิญญาณ เวลานี้สมุนไพรวิญญาณเกือบจะถูกเก็บไปหมดแล้ว อวิ๋นโม่ต้องรีบ หากมัวชักช้า ที่นี่คงกลายเป็นแดนร้าง

สีหน้าศิษย์น้องของฟางสือดูปั้นยาก คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้ไม่เพียงกล้าแย่งชิงสมุนไพรกับเขา แต่ยังกล้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้พูดกับเขาด้วย

“ไปตายซะ!” เขาตะโกนเสียงต่ำ เขาอาศัยชื่อเสียงของศิษย์พี่วางโตจนเคยชิน ทุกคนล้วนกลัวเขาจนเขาเริ่มรู้สึกว่าความแข็งแกร่งของตนไม่ธรรมดา จึงพุ่งเข้าหาอวิ๋นโม่ ชักกระบี่วิญญาณเล่มหนึ่งฟันออกไป

เวิ้ง!

อวิ๋นโม่หันกลับมาตบฝ่ามือออกไป ทำลายลำแสงกระบี่ของคนผู้นั้นแตกสลาย เขามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ใช้ท่าเท้ามรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าพุ่งเข้าไป

ศิษย์น้องของฟางสือคนนี้เห็นไอสังหารในดวงตาของอวิ๋นโม่ พลังปราณแข็งแกร่งที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมาเหนือกว่าเขาอย่างเทียบกันไม่ได้ ตอนนี้ถึงได้รู้สึกกลัวจนสันหลังเย็นวูบ พอรู้ว่าอวิ๋นโม่จะฆ่าเขาก็คิดอะไรไม่ทัน ได้แต่เอาโล่กลมใบหนึ่งออกมาสกัดไว้ข้างหน้า

ตึง!

อวิ๋นโม่ต่อยหมัดออกไป ซัดโล่กลมและคนไปพร้อมกัน

ตูม!

คนผู้นั้นก็กระอักเลือดเป็นสาย ทั้งร่างพลิกตลบกระเด็นออกไป สุดท้ายครูดไปตามพื้นจนกลายเป็นร่องลึกสายหนึ่ง

“พรวด!” พอลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากก็กระอักเลือดออกมาอีก หากไม่ใช่เพราะมีโล่กลมใบนั้นขวางอยู่ ด้วยกำลังระดับพรหมราชขั้นสี่ชั้นฟ้าอย่างเขาคงถูกต่อยจนเละไปแล้ว

พอสมุนไพรวิญญาณเหลือน้อย คนรอบๆ ที่ความสามารถอ่อนแอ แย่งชิงคนอื่นไม่ทันจึงหยุดแย่งชิงแล้ว ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดมองอวิ๋นโม่ด้วยความตกใจ พวกเขาไม่ได้แปลกใจที่อวิ๋นโม่สามารถทำร้ายคนผู้นั้นจนบาดเจ็บสาหัส แต่คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นโม่จะกล้าทำร้ายศิษย์น้องของฟางสือ

ฟางสือเป็นคนที่ปกป้องพวกพ้องอย่างที่สุด เคยมีคนใช้พลังยุทธ์ที่เหนือกว่ากำราบศิษย์น้องของเขา ผลคือถูกฝ่ามือของฟางสือซัดจนตาย หลังจากคนเหล่านั้นตายไปก็ไม่มีใครกล้าล่วงเกินศิษย์น้องของฟางสืออีก คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นโม่ไม่เพียงหาเรื่อง แต่ยังเล่นงานศิษย์น้องของฟางสือจนบาดเจ็บสาหัส

“ร้ายกาจมาก!” มีคนพึมพำ ผู้กล้าเช่นนี้ช่างน่านับถือ

“เจ้าเด็กนี่ไม่รอดแล้ว กล้าทำร้ายศิษย์น้องของฟางสือจนบาดเจ็บสาหัส ด้วยนิสัยปกป้องพวกพ้องของเขา ไม่มีทางปล่อยมันไปแน่”

“สามารถทำในสิ่งที่ข้าคิดมาตลอดแต่ไม่เคยกล้าทำ ช่างเป็นคนที่น่านับถือจริงๆ น่าเสียดายที่ต้องจบสิ้นแล้ว” ใครบางคนส่ายหน้าพูด

“น่าเสียดายที่ศิษย์น้องของฟางสือไม่ได้ตายไปในหมัดเดียว ถ้าเขาตายไปซะก็จบ จะได้ไม่ต้องทนเห็นไอ้สารเลวเกะกะระรานอยู่ทุกวัน!” มีคนกัดฟันพูด เห็นได้ชัดว่าเขาคงเคยเสีบเปรียบศิษย์น้องของฟางสือมาก่อน

“ชู่ ระวังตัวด้วย ถ้าฟางสือได้ยินเข้าก็จบสิ้นกันแล้ว”

คนรอบข้างเมื่อได้ยินคำพูดของคนผู้นี้ก็ปิดปากฉับ แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของฟางสืออย่างชัดเจน

ศิษย์น้องของฟางสือลุกขึ้นอย่างตะลึง จ้องอวิ๋นโม่อย่างคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าฆ่าตนจริงๆ ครู่หนึ่งจึงได้สติ มองอวิ๋นโม่ด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดพร้อมตะคอกเสียงต่ำ “ตัวบัดซบ กล้าทำข้าบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังคิดจะฆ่าข้า เจ้าต้องตาย! ข้าจะให้ศิษย์พี่ฆ่าเจ้า!”

“ถ้าไม่มีศิษย์พี่ เจ้าก็ไม่ได้ดีไปกว่าเศษสวะ ยังจะมีหน้ามากรีดร้องอยู่” อวิ๋นโม่พูดอย่างเย็นชา เหล่าจอมยุทธ์ที่อยู่รอบๆ ได้ยินก็รู้สึกสะใจไปด้วย คำที่อวิ๋นโม่พูดคือคำที่พวกเขาไม่กล้าพูด อวิ๋นโม่มองศิษย์น้องของฟางสืออย่างเย็นชา ร่างของเขากะพริบไหวและหายไปอีกครั้ง

ชายหนุ่มใช้ท่าเท้ามรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าพุ่งมาอย่างรวดเร็ว คิดจะต่อยคนผู้นี้ให้ตายในหมัดเดียว

“น่าเสียดายที่คนอื่นกลัวศิษย์พี่ของเจ้า แต่ข้าไม่กลัว เขาฆ่าข้าไม่ได้ แต่ข้าฆ่าเจ้าได้!” เสียงของอวิ๋นโม่เย็นเยียบ หมัดหนักแน่นเหมือนอาวุธวิญญาณกระแทกลงมา

“พี่อวิ๋นไม่ได้นะ!” เฉินอวิ้นเจินที่อยู่ไกลออกไปตกใจร้องห้ามเสียงหลง เขาเห็นความขัดแย้งระหว่างอวิ๋นโม่และศิษย์น้องของฟางสือแต่แรก เดิมคิดจะเข้ามาไกล่เกลี่ย แต่ไม่คาดคิดว่าเพียงชั่วพริบตาอวิ๋นโม่จะซัดศิษย์น้องของฟางสือจนได้รับบาดเจ็บสาหัส และตอนนี้ก็จะฆ่าคนแล้ว ถ้าอวิ๋นโม่ฆ่าคนผู้นี้ไปจริง ฟางสือต้องระเบิดโทสะแน่นอน ถึงตอนนั้นจะลำบาก

อวิ๋นโม่ไม่ฟังคำเตือนของเฉินอวิ้นเจินและกระแทกหมัดลงไป

ตูม!

ดินและหินกระเด็นกระดอน ลมปราณรุนแรงทะลักทลาย ทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างประหลาดใจ คนผู้นี้เป็นเพียงจอมยุทธ์กระดับจ้าวดารา แต่กลับแข็งแกร่งมากจนน่าตกใจ ถึงอย่างนั้นพลังดังกล่าวไม่สามารถเทียบได้กับนู่เชียงหวางที่เป็นระดับพรหมราชขั้นเจ็ดชั้นฟ้า ความตายกำลังรอเขาอยู่

หมัดของอวิ๋นโม่ไม่ได้กระทบร่างของศิษย์น้องฟางสือ เพราะคนผู้นี้ถูกช่วยไป ในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ ผู้ที่สามารถช่วยคนไ จากหมัดของอวิ๋นโม่ได้ก็มีแต่นู่เชียงหวางเท่านั้น

อวิ๋นโม่เหลือบมองฟางสืออย่างเย็นชา เก็บลมปราณที่ทรงพลังกลับไป ตัดสินใจไม่ไล่ตาม ความแข็งแกร่งของฟางสือไม่ธรรมดา การต่อสู้เป็นตายกับเขาไม่ใช่พฤติกรรมที่ฉลาด แต่เขายังคงพูดเสียงเย็น “ดูแลคนของเจ้าให้ดี ไม่เช่นนั้นครั้งหน้า เขาอาจไม่โชคดีอย่างนี้อีกแล้ว”

ผู้คนโดยรอบได้ยินคำพูดของอวิ๋นโม่ก็พากันชื่นชม อวิ๋นโม่เป็นคนแรกที่กล้าพูดออกไปตามตรง

“คนผู้นี้ดูแล้วเป็นแค่ระดับจ้าวดาราเท่านั้น แต่ฝีมือแข็งแกร่งขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเขามีความสามารถเช่นนั้นจริงหรือกำลังเสแสร้งอยู่” มีคนกระซิบ

“ข้าว่าเขาอาจใช้วิธีนี้เพื่อทำให้นู่เชียงหวางสับสน พอนู่เชียงหวางเกิดความกังวลจะได้สบโอกาสหลบหนีเอาชีวิตรอด ความสามารถในการต่อสู้ที่คนผู้นี้แสดงออกมาก็แค่ใกล้เคียงกับลูกศิษย์อวี้หวางที่ถูกจัดอยู่ในอันดับยี่สิบกว่าๆ ยังไม่อาจเทียบกับนู่เชียงหวางได้”

“พูดกันตามตรง วิธีเช่นนี้ไม่เกิดประโยชน์ นู่เชียงหวางเป็นคนเช่นใด ในบรรดาลูกศิษย์ของอวี้หวาง คนที่ถูกจัดอยู่ในห้าอันดับแรกจะวางมือเพราะคำพูดเพียงประโยคสองประโยคหรือ แม้คนผู้นี้จะแข็งแกร่ง แต่หากยังไม่ได้ต่อสู้ นู่เชียงหวางก็ไม่มีทางปล่อยไป ที่ผ่านมาแค่มีคนรังแกศิษย์น้องของเขา เขาถึงกับสังหารอีกฝ่าย ครั้งนี้ศิษย์น้องถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสแล้วเขาจะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร”

ผู้คนรอบด้านถกเถียงกันใหญ่ อวิ๋นโม่เตรียมจากไป ตอนที่เขาลงมือ สมุนไพรวิญญาณที่อยู่รอบๆ ก็ถูกเก็บไปหมดแล้ว เหลือเพียงคนส่วนน้อยที่ยังต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงสมุนไพรวิญญาณไม่กี่ต้น

“เจ้าทำร้ายศิษย์น้องของข้า คิดจะจากไปทั้งอย่างนี้หรือ” ฟางสือมองอวิ๋นโม่และถามอย่างเย็นชา ทันทีที่เขาขยับ ในมือก็ปรากฏทวนยาวที่มีกลิ่นอายน่ากลัวเป็นพิเศษเล่มหนึ่ง มันมีรังสีอำมหิตรุนแรงราวกับว่าระเบิดพลังได้

อวิ๋นโม่หันกลับมา หลังจากเห็นทวนยาวเล่มนั้นก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฟางสือถึงได้สมญานามว่า นู่เชียงหวาง (ราชันย์ทวนพิโรธ) แต่เขาไม่กลัวสักนิด จริงอยู่ที่ฟางสือแข็งแกร่งมากจนอวิ๋นโม่จำเป็นต้องเอาจริง แต่ไม่ถึงขนาดทำให้เขาหวาดกลัว

“ว่าอย่างไร เจ้าอยากสู้กับข้าหรือ” อวิ๋นโม่ถามอย่างราบเรียบ

“เจ้าเยี่ยมมาก ไม่เคยมีใครอยู่ต่อหน้าข้าแล้วสงบนิ่งได้เช่นนี้มาก่อน” ลมปราณของฟางสือค่อยๆ แผ่ออกมา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะลงมือกับอวิ๋นโม่

ตอนนั้นเองเฉินอวิ้นเจินรีบวิ่งเข้าไปขวางอยู่ตรงหน้าอวิ๋นโม่ เขาคำนับฟางสือ “เฉินอวิ้นเจินคารวะนู่เชียงหวาง ขอนู่เชียงหวางระงับโทสะ ขอเพียงสลายความแค้นนี้ได้ ข้ายินดีมอบสมุนไพรวิญญาณที่เก็บได้จากที่แห่งนี้ทั้งหมดแก่ท่าน”

ฟางสือเหลือบมองเฉินอวิ้นเจิน “เจ้ารู้จักวางตน แต่แค่มอบสมุนไพรวิญญาณให้ข้ายังไม่พอ คนคนนี้ทำให้ศิษย์น้องของข้าบาดเจ็บ เขาต้องคุกเข่าขอขมาศิษย์น้องของข้า ไม่เช่นนั้นวันนี้ก็อย่าคิดจะจากไป!”

สีหน้าของเฉินอวิ้นเจินเปลี่ยนไปกะทันหัน รู้ว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ เขารู้จักอวิ๋นโม่ รู้ว่าอวิ๋นโม่เป็นจอมยุทธ์ที่ทะนงตน อย่าว่าแต่ให้คุกเข่า แค่จะให้เขาขอโทษยังเป็นไปไม่ได้ ชั่วขณะนั้น เฉินอวิ้นเจินรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าควรจัดการปัญหาอย่างไร

อวิ๋นโม่ตบไหล่ของเฉินอวิ้นเจินและดันเขาออก เฉินอวิ้นเจินทำเช่นนี้ อวิ๋นโม่ไม่รู้สึกชิงชังหรือรำคาญ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาและต้องการช่วยเขา ถ้าอวิ๋นโม่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฟางสือจริงๆ เฉินอวิ้นเจินทำเช่นนี้ก็เป็นการช่วยเหลือเขา

อวิ๋นโม่ไม่อธิบายอะไร แต่ดึงเฉินอวิ้นเจินไปข้างหลัง เขามองฟางสือด้วยความเย้ยหยัน “ก็แค่ฟางสือเท่านั้น คิดจะให้ข้าคุกเข่าหรือ ไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน หากไม่รู้มาก่อนคงคิดว่าเจ้าเป็นอวี้หวางของอาณาจักรดาราใหญ่สักแห่ง”

เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นโม่ ลมปราณบนร่างกายของฟางสือก็เพิ่มขึ้นอีก ไอสังหารในดวงตาก็ยิ่งเข้มข้น ตอนนี้ศิษย์น้องของฟางสือที่เคยกลัวมากค่อยๆ ขยับไปข้างหลังฟางสือ เขามองอวิ๋นโม่ด้วยแววตาโหดเหี้ยม บอกกับฟางสือว่า “ไม่ได้ จะปล่อยมันไปไม่ได้เด็ดขาด! ศิษย์พี่ ตัวบัดซบผู้นี้ไม่เพียงทำร้ายข้า แต่ยังแย่งชิงโสมฤทัยมรกตไป! โสมฤทัยมรกตนั่นคือสมุนไพรวิญญาณที่ท่านตามหามาตลอด”

“อะไรนะ!” สีหน้าของฟางสือเปลี่ยนไปทันที ดวงตาที่มองอวิ๋นโม่เปลี่ยนเป็นร้อนระอุ “ไอ้หนู บังอาจแย่งชิงโสมฤทัยมรกตกับศิษย์น้องของข้า รนหาที่ตาย! หากเจ้ามอบโสมออกมา ข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า”

“ศิษย์พี่ มัน!” ศิษย์น้องของฟางสือได้ยินก็ไม่พอใจ เขาต้องการให้ฟางสือฆ่าอวิ๋นโม่

“หือ” ฟางสือเหลือบมองศิษย์น้องอย่างเย็นชา อีกฝ่ายก็หุบปากทันที ไม่กล้าพูดต่ออีก คนผู้นี้ทำเป็นเก่ง แต่ที่จริงก็แค่อาศัยบารมีศิษย์พี่เท่านั้น ไม่กล้าขัดใจฟางสือ

“ฮ่าๆ!” อวิ๋นโม่หัวเราะเสียงดัง น้ำเสียงเย้ยหยัน “ข้าเคยได้ยินคำพูดไร้ยางอายมามาก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนไร้ยางอายอย่างชัดเจน สมุนไพรวิญญาณในสวนสมุนไพรนี้ไร้เจ้าของ ทุกคนเก็บได้ตามความสามารถของตัวเอง ข้าเก็บโสมฤทัยมรกต แต่เจ้าบอกว่าข้าแย่ง หากอิงตามคำพูดของเจ้า สมุนไพรวิญญาณที่เจ้าได้ไปจะไม่เท่ากับว่าแย่งของข้าไปหรือ”

พูดแล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “ฟางสือ คิดว่าเจ้าเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้าหรือ ชีวิตของข้าอวิ๋นโม่ เจ้ามีปัญญาชิงไปได้หรือ ในเมื่อเจ้าอยากสู้ ข้าก็จะสู้กับเจ้า ไม่ต้องพูดไร้สาระ!”

เฉินอวิ้นเจินได้ยินก็ร้อนรน “พี่อวิ๋น นู่เชียงหวางคนนี้…”

“สหายเฉินหลบไปข้างๆ จะได้ไม่ถูกลูกหลงจากการต่อสู้ เดี๋ยวข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าข้าแข็งแกร่งแค่ไหน!” อวิ๋นโม่ปลดปล่อยพลังทั้งหมดของตน ความมั่นใจอันแกร่งกล้าแผ่ซ่านอกมา เฉินอวิ้นเจินมองอวิ๋นโม่อย่างงุนงง อวิ๋นโม่ในตอนนี้แตกต่างจากคนที่เขาเคยเห็นมาก่อนอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าอวิ๋นโม่ตรงหน้าไม่มีใครเทียบได้

อวิ๋นโม่พูดขนาดนี้แล้ว เฉินอวิ้นเจินก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก เขาค่อยๆ ถอยไปด้านข้าง ฟางสือเห็นอวิ๋นโม่ในตอนนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นหนักอึ้ง เขารู้แล้วว่าก่อนหน้านี้ตนประเมินอวิ๋นโม่ต่ำไป แรงกดดันที่อวิ๋นโม่ส่งมาถึง มีเพียงไม่กี่คนเหล่านั้นที่สามารถทำได้ แต่เขาถอยไม่ได้ เพราะโสมฤทัยมรกตเป็นสมุนไพรวิญญาณที่เขาค้นหามาหลายปีก็ยังไม่เคยพบสักครั้ง เป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับเขา เขาต้องได้มันมา

“ถ้าอย่างนั้นก็มาสู้กัน!” ฟางสือกล่าว ทันใดนั้นหอกยาวในมือก็เปล่งอานุภาพอันทรงพลัง

เหล่าจอมยุทธ์ที่อยู่รอบๆ ต่างตื่นเต้น ในสายตาของพวกเขา ฟางสือแทบจะไร้พ่าย นอกจากลูกศิษย์ของอวี้หวางที่ถูกจัดอยู่ในห้าอันดับแรกแล้วก็ไม่มีใครสามารถกำราบเขาได้ คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะมีคนกล้าท้าประลองกับเขา ทั้งยังเป็นแค่จอมยุทธ์ระดับจ้าวดาราคนหนึ่ง

เรื่องน่าสนุกเช่นนี้ใช่ว่ามีโอกาสได้เห็นบ่อยๆ เหล่าจอมยุทธ์ที่เด็ดสมุนไพรเสร็จแล้วต่างไม่จากไป แต่ถอยไปยังจุดปลอดภัย รอชมการต่อสู้ที่น่าตื่นเต้น

“อาณาจักรอัสนี!”

อวิ๋นโม่ใช้อาณาจักรอัสนีจำกัดความเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้าม จากนั้นใช้ท่าเท้ามรรคาเต๋ากำเนิดสายฟ้าพุ่งเข้าหาฟางสืออย่างรวดเร็ว

………………………………………