ตอนที่ 740 กำจัดอย่างเด็ดขาด

ตอนที่ 740 กำจัดอย่างเด็ดขาด
ตอนโม่อวี่เข้าสำนักเป็นเพียงระดับพรหมราชขั้นสามชั้นฟ้า แม้จะชนะจวงหลิวได้ แต่ในสายตาของเขาก็เป็นเพียงศิษย์น้องที่มีศักยภาพอยู่บ้างเท่านั้น ต่อมาโม่อวี่ทะลวงไปถึงระดับพรหมราชขั้นสี่ชั้นฟ้า ลงมืออย่างหักโหม เอาชนะเฉียวเริ่นซานที่เป็นขั้นแปดชั้นฟ้า เขาก็ยังไม่รู้สึกอะไร เพราะถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นยอดฝีมือระดับพรหมราชชั้นสูงสุด อีกทั้งเฉียวเริ่นซานเพิ่งเลื่อนระดับ ต่อให้มีพื้นฐานขั้นแปดชั้นฟ้ามั่นคงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ดังนั้นความแข็งแกร่งของโม่อวี่ควรห่างไกลจากเขามาก

ไหนเลยจะรู้ว่าแค่ช่วงเวลาไม่กี่เดือน ศิษย์น้องที่เขาไม่ใส่ใจ จะเลื่อนสู่ระดับพรหมราชขั้นแปดชั้นฟ้า ทั้งยังมีความสามารถที่น่ากลัว ทำให้เขารู้สึกเหมือนฝันไป ในใต้หล้านี้มีคนน่ากลัวที่เติบโตได้รวดเร็วเช่นนี้ด้วยหรือ

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมก่อนหน้านี้อวิ๋นโม่ถึงไม่หนี ทำราวกับมองไม่เห็นหม่าเย่ ที่แท้คนเขาก็ไม่เห็นหม่าเย่อยู่ในสายตาสักนิด!

ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่รอบๆ ไม่มีสีหน้าประหลาดใจแม้แต่น้อย คงจะรู้ว่าศิษย์น้องโม่อวี่แข็งแกร่งมากอยู่แล้ว นึกถึงเรื่องที่เขาทำลงไปก่อนหน้านี้ อันวั่งโจวก็อดหน้าแดงไม่ได้ เกรงว่าผู้คนคงจหัวเราะเยาะเขาอยู่ในใจ

ตูม!

เสียงอู้อี้ดังขึ้น สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังหม่าเย่ที่มีสภาพน่าสังเวช เวลานี้หม่าเย่กระดูกหักหมดทั้งตัวจนรูปร่างหน้าตาแปรเปลี่ยน สีหน้าเจ็บปวดทรมาน ปากกระอักเลือดที่ผสมกับสิ่งสกปรกภายในออกมาไม่หยุด เห็นหม่าเย่น่าอนาถเช่นนี้ จอมยุทธ์ที่อยู่รอบๆ ต่างสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บไปตามๆ กัน รู้สึกว่าแผ่นหลังเย็นเยียบไปถึงกระดูก โดยเฉพาะเซี่ยอี้และเซี่ยหมิงเต๋อที่หนังศีรษะชาด้วยนึกหวาดกลัวขึ้นมา เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะอวิ๋นโม่มุ่งไปเล่นงานลั่วเชียนเฮิ่น พวกเขาก็คงพบจุดจบเช่นนี้

อวิ๋นโม่ถือผนึกผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณไว้ในมือ ตอนนี้ผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณมีจิตวิญญาณศาสตราก็ยิ่งไม่ธรรมดา เมื่อครู่ชายหนุ่มโจมตีโดยไม่ยั้งมือ เขวี้ยงผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณใส่หม่าเย่โดยตรง เจอกับผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณที่มีอานุภาพโจมตีเหนือกว่าแต่ก่อนไม่รู้กี่เท่า หม่าเย่ก็ยากจะต้านรับ

แววตาที่ผู้คนโดยรอบมองผนึกปฐมอัสนีนิลสุวรรณไม่ได้กระหายอยากอีกต่อไป แต่เหลือเพียงความอิจฉา เพราะพวกเขาเข้าใจดีว่าด้วยความแข็งแกร่งของตน ไม่มีโอกาสได้รับปฐมอัสนีนิลสุวรรณแม้แต่น้อย หากมีใครที่ยังคิดไม่ตก อยากลองดี หม่าเย่ที่นอนอยู่บนพื้นก็คือตัวอย่างอันชัดเจน

อวิ๋นโม่มาหาหม่าเย่ ก้มมองเขาด้วยสายตาเฉยเมย

“เจ้า… เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ข้าเป็นผู้ติดตามของใต้เท้าเว่ยเจียง ถือเป็นศิษย์ของสำนักแสวงจักรพรรดิเช่นกัน หากเจ้าฆ่าข้า สำนักจะไม่ปล่อยเจ้าไป ใต้เท้าเว่ยเจียงจะไม่ละเว้นเจ้า!” หม่าเย่พูดด้วยความกลัว พอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายก็เริ่มหวาดกลัวขึ้นมา ตอนนี้หม่าเย่เสียใจมาก เขาไม่ควรตามล่าจื่อซู ต่อให้ไล่ฆ่านางมา พอพบกับคนผู้นี้ก็ควรหนีทันที คิดไม่ถึงว่าคนที่ตนดูถูกที่แท้จะแข็งแกร่งจนถึงระดับนี้ อีกฝ่ายลงมือแค่กระบวนท่าเดียว เขาก็ไม่สามารถตอบโต้เลย โม่อวี่คนนี้คงจะเทียบกับเว่ยเจียงได้!

แต่คำพูดต่อมาของอวิ๋นโม่ทำให้เขาสิ้นหวัง

“เว่ยเจียง? ข้าจะไปหาเขาแน่ เจ้านำไปก่อนก้าวหนึ่งเถอะ” อวิ๋นโม่พูดอย่างเฉยชาแล้วกระทืบเท้าลงไป

ตูม!

ศีรษะของหม่าเย่ถูกอวิ๋นโม่กระทืบจนแหลกเละ ผู้คนที่อยู่รอบๆ เห็นแล้วรู้สึกทอดถอนใจ จอมยุทธ์อิสระที่มีพรสวรรค์แห่งยุค เติบโตจนเทียบได้กับลูกศิษย์ของขุมกำลังระดับจักรพรรดิ คิดไม่ถึงว่าหลังจากเป็นผู้ติดตามของเว่ยเจียงก็ต้องมาจบชีวิตอยู่ที่นี่

เมื่อเห็นจุดจบของหม่าเย่ ในใจเซี่ยหมิงเต๋อและเซี่ยอี้ก็หนาวจนชา เซี่ยหมิงเต๋อรวบรวมความกล้าถามอย่างระมัดระวัง “พี่โม่อวี่ พวกเราไปได้แล้วหรือไม่”

อวิ๋นโม่ขมวดคิ้วน้อยๆ “เจ้าพูดเรื่องอะไร ข้าบอกว่าห้ามเจ้าไปหรือ”

“ไม่ เปล่า!” เซี่ยหมิงเต๋อส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว แม้น้ำเสียงของอวิ๋นโม่ไร้ความเกรงใจ แต่ในใจเซี่ยหมิงเต๋อก็ดีใจ เขารีบพาน้องชายไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

อันวั่งโจวที่อยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์นี้ก็ยิ่งตกใจ เซี่ยหมิงเต๋ออัจฉริยะอันดับต้นๆ ของตระกูลเซี่ย เมื่ออยู่ต่อหน้าอวิ๋นโม่กลับมีท่าทางหวาดผวา ช่างน่าเหลือเชื่อ ที่ผ่านมาเซี่ยหมิงเต๋อจองหองมาก แม้พบกับจอมยุทธ์ที่ทรงพลังอย่างนักพรตน้อยและเจิ้งหมิงก็ไม่กลัวสักนิด คิดไม่ถึงว่าอยู่ต่อหน้าศิษย์น้องโม่อวี่จะทำตัวหงอขนาดนี้

อันวั่งโจวมองอวิ๋นโม่แล้วพลันรู้สึกนับถือขึ้นมา

ลั่วชิงสุ่ยที่อยู่ไกลออกไปพาลั่วเชียนเฮิ่นเดินลงจากเขาช้าๆ นางมองอวิ๋นโม่ที่ฆ่าหม่าเย่ด้วยแววตาเป็นประกายไม่ละสายตา

“ศิษย์น้องโม่อวี่” ทันใดนั้นเสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงนี้ อวิ๋นโม่และอันวั่งโจวต่างก็ดีใจ เพราะมันเป็นเสียงของจื่อซู นางได้สติแล้ว

“ศิษย์พี่หญิงจื่อซู!” ทั้งสองรีบหันไปมองจื่อซูด้วยความดีใจ

“มันสบายมากเลย ยาน้ำนี่แพงมากใช่ไหม” จื่อซูถาม

อันวั่งโจวชะงักแล้วมองอวิ๋นโม่ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าสิ่งนี้แพงหรือไม่ อวิ๋นโม่ส่ายหน้า “ยาน้ำที่ข้ากลั่นเอง ไม่แพง”

พูดแล้วอวิ๋นโม่ก็ตรวจสอบอาการบาดเจ็บของนาง จากนั้นมอบโอสถรักษาอาการบาดเจ็บให้เม็ดหนึ่ง จื่อซู่ไม่พูดอะไร หยิบโอสถมาก็กินลงไป ไม่ถึงสิบลมหายใจ พลังปราณของซื่อซูพลันพุ่งสูงขึ้น เห็นได้ชัดว่าร่างกายของนางฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

เห็นภาพนี้อันว่างโจวก็ตกใจมาก เขาไม่คาดว่าอวิ๋นโม่จะรักษานางได้จริง อาการบาดเจ็บของจื่อซู่ร้ายแรงเพียงใดเขารู้ดี ต่อให้เป็นแพทย์โอสถระดับเจ็ดก็ยากจะรักษาหาย อวิ๋นโม่กลับรักษาจื่อซูได้อย่างสบายๆ ศิษย์น้องโม่อวี่คนนี้ไม่เพียงมีพลังมหาศาล แต่ยังมีทักษะการแพทย์ที่ร้ายกาจมาก เขาทำได้อย่างไร

คนอื่นๆ ก็ตกใจเช่นกัน พวกเขาคาดไม่ถึงว่าอวิ๋นโม่ที่แข็งแกร่งถึงระดับนี้จะเป็นแพทย์ด้วย

“แดนดาราชายขอบสามพันแห่งมีวิชาแพทย์ที่ร้ายกาจขนาดนี้สืบทอดกันด้วยหรือ” ทุกคนตกตะลึง แม้พวกเขาไม่เข้าใจว่าอาการบาดเจ็บของจื่อซูเป็นอย่างไร แต่ก็รู้ว่านางได้รับบาดเจ็บสาหัส คิดจะรักษาให้หายดี ต้องให้แพทย์โอสถที่เก่งกาจมากลงมือรักษาเท่านั้น

“โม่อวี่คนนี้ยังมีความสามารถด้านอื่นๆ อีกหรือไม่” ทุกคนงงไปหมด ดูเหมือนว่าการที่เขาสร้างความประหลาดใจให้ผู้อื่นซ้ำๆ จะกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว

“น่าอายจริงๆ ข้าแพ้ให้กับเว่ยเจียงและถูกหม่าเย่ทำร้ายจนบาดเจ็บ” จื่อซูยิ้มเจื่อน “จริงสิ ข้าจำได้ว่าหม่าเย่กำลังไล่ฆ่าพวกเราอยู่ไม่ใช่หรือ มันไปไหนแล้ว”

“มันหรือ อยู่นั่น” อวิ๋นโม่ชี้ศพของหม่าเย่

“…” จื่อซูมองอวิ๋นโม่ทันที กะพริบตาปริบๆ “เป็นฝีมือเจ้า?”

“อืม” อวิ๋นโม่พยักหน้าน้อยๆ

“เฮือก!” จื่อซูสูดลมหายใจอย่างเหน็บหนาว คิดไม่ถึงว่าศิษย์น้องคนนี้จะร้ายกาจปานนี้ นางเอื้อมมือไปตบไหล่อวิ๋นโม่พร้อมส่งยิ้มให้ “ศิษย์น้องโม่อวี่ ยอดเยี่ยมมาก!”

“ศิษย์พี่จื่อซู ตอนนี้ท่านต้องพักฟื้นให้ดี หลังจากเคลื่อนไหวได้ก็ควรไปจากวังมหาสุญญตา สภาพร่างกายของท่านหากคิดจะหายดี ต้องพักฟื้นสักช่วงหนึ่ง” อวิ๋นโม่กล่าว

“อืม” จื่อซูพยักหน้า นางเข้าใจดี สภาพร่างกายของนางในตอนนี้ไม่เหมาะจะรั้งอยู่ที่นี่

“ตอนนี้น่าจะไม่มีใครกล้าลงมือกับพวกท่านแล้ว ข้าขอตัวก่อน” อวิ๋นโม่กล่าว “ฆ่าหม่าเย่ไปก็ไม่มีค่าอะไร เว่ยเจียงที่เป็นตัวการยังคงลอยนวลอยู่”

จื่อซูเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าว “ระวังตัวด้วย อย่าไปหาเว่ยเจียงเพื่อแก้แค้น นักพรตน้อยนั่นก็อยู่กับเขา ความแค้นของพวกเรา รอให้ศิษย์น้องเจิ้งหมิงกลับมาก่อนค่อยว่ากัน”

“ศิษย์พี่หญิงไม่ต้องห่วง ข้ารู้ว่าควรทำเช่นไร” อวิ๋นโม่พยักหน้า จากนั้นเหาะไปทางที่จื่อซูเพิ่งหนีมา

“ฟู่!” อันวั่งโจวถอนหายใจ “ศิษย์น้องโม่อวี่คนนี้ยอดเยี่ยมมาก”

ยามนี้ลั่วชิงสุ่ยพาลั่วเชียนเฮิ่นลงมาจากภูเขาทรงระฆัง เห็นลั่วเชียนเฮิ่นบาดเจ็บสาหัส อันวั่งโจวก็ตกใจ ถามอย่างสงสัย “สหายลั่วเชียนเฮิ่น เจ้าเป็นอะไรไป”

“แค่กๆ!”

ได้ยินคำถามของอันวั่งโจว ลั่วเชียนเฮิ่นหัวเราะอย่างขมขื่น

………………………………………