บทที่ 1340 แสงดาวส่องประกาย 2 ดวงตะวันกลางนภา!

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดทอลงบนเขาประกายอรุณ

ยอดเขาที่เมื่อหลาย 10 ปีก่อนเคยไม่มีประกายแสงประกายอรุณ แต่ในช่วงหลาย 10 ปีนี้ แสงประกายอรุณได้ส่องแสงอีกครั้ง ตอนนี้ ท่ามกลางแสงยามอัสดงก็ทอแสงสีสันที่หลากหลายออกมา

และแยกเงาร่าง 2 ร่างออกจากกันอย่างช้าๆ

นอกแสงพรายรุ้งยามเย็น สวี่ชิงเดินไกลออกไปเรื่อยๆ

ในแสงพรายรุ้งยามเย็น จื่อเสวียนทอดสายตามองไปยังที่ไกล

“เขาพูดถูก พี่ชายผู้ลึกลับของเขา รอเขามานานมากแล้วจริงๆ”

บนเขาประกายอรุณ ข้างกายจื่อเสวียน ความว่างเปล่าแผ่ระลอกคลื่น นายท่านเจ็ดเดินออกมาอย่างช้าๆ ทอดสายตามองไปยังที่ไกลร่วมกับจื่อเสวียน

“นั่นเป็นศึกแห่งโชคชะตาระหว่างพวกเขา และจากการสังเกตของข้าที่นอกแดนใหญ่กลืนนภาก่อนหน้านี้ พี่ชายของเขารอจนถึงขีดจำกัดของการรอคอยแล้ว”

“ดังนั้น สิ่งที่เราต้องทำ คือปกป้องที่นี่ให้ดี”

เสียงของนายท่านเจ็ดสะท้อนก้อง จื่อเสวียนพยักหน้าเบาๆ

ส่วนนอกเขาประกายอรุณ ในเสี้ยวขณะนี้ โจวเจิ้งลี่ ซิงหวนจื่อ เสียหลิงจื่อและคนอื่นๆ นั่งขัดสมาธิอยู่รอบภูเขา ต่างก็กำลังนั่งสมาธิ ทำให้สภาวะและพลังบำเพ็ญของตนเองอยู่ในจุดสูงสุด

รอคอยอย่างเงียบๆ!

……

เวลาไหลผ่านไป 3 วันผ่านไป

การที่สวี่ชิงจะเดินทางไปยังแดนใหญ่กลืนนภา อันที่จริงเพียงก้าวเดียวก็สามารถทำได้ แต่การเดินทางครั้งนี้ เขาเดินช้ามาก

เขาเดินไปด้วย มองดูฟ้าดินของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ไปด้วย มองดูทุกสิ่งของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ และย้อนระลึกถึงวัยเด็กของตัวเองด้วย

ตลอดทางนี้ เขาคิดถึงอะไรมากมาย ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ในวัยเด็ก หรือเงาร่างที่เลือนรางของพ่อแม่ จากการก้าวเดินไปของเขาก็ล้วนปรากฏขึ้นในห้วงความคิด

ในความทรงจำนี้ ย่อมรวมถึงพี่ชายของเขาด้วย

จนกระทั่งในวันที่ 3 ในช่วงเวลาพลบค่ำเช่นเดียวกับตอนที่ไปจากเขาประกายอรุณ ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น สวี่ชิงก็มาถึงชายแดนทางเหนือของแดนใหญ่กลืนนภา

นั่นเป็นเทือกเขาสีดำที่ทอดยาวอย่างไร้ขอบเขตสิ้นสุด

เมื่อยืนอยู่บนเทือกเขา สายลมพัดมา สวี่ชิงยืนรับสายลม มองไปยังที่ไกล

จะเห็นได้ว่าฝั่งนี้ของเทือกเขา หมอกดำเดือดพล่านถาโถม ปกคลุมผืนฟ้าและผืนดิน สกัดกั้นทุกสิ่ง

หมอกนี้แผ่ซ่านไปทั่วทั้งแดนใหญ่กลืนนภา ในนั้นประเดี๋ยว…ประเดี๋ยว ก็มีเสียงน่าขนลุกดังออกมา ราวกับมีภูตผีปีศาจนับไม่ถ้วน ทำให้ผู้คนในขณะเดียวกับที่ขนลุกขึ้นมาเฉยๆ ความหวาดกลัวก็แผ่ซ่านออกมาจากวิญญาณ

ยิ่งมีไอพลังประหลาดที่เข้มข้นอย่างยิ่ง ที่ฝั่งนี้ของเทือกเขาก็แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วแดนใหญ่กลืนนภา

ระดับของมัน เกินกว่าโลกนภาเจิดจรัสที่สวี่ชิงเคยไป

อีกทั้งไอพลังประหลาดที่นี่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ราวกับมีชีวิต พร้อมที่จะเลือกคนและกัดกินตลอดเวลา

ทำให้สวี่ชิงรู้สึกคล้ายคลึงกับเมืองเป็นเอกและเมืองบรรพกาล ที่เสี้ยวหน้าลืมตามองมาเมื่อในอดีตเป็นอย่างมาก

“ที่นั่น มีคนธรรมดาที่ถูกกลิ่นอายเทพโจมตี ขณะเดียวกันก็ให้กำเนิดสิ่งประหลาดนับไม่ถ้วน”

เสียงต่ำทุ้มดังมาจากข้างหลังสวี่ชิง

เงาร่างของอวี้หลิวเฉิน เดินออกมาจากความว่างเปล่า มาถึงข้างกายสวี่ชิง โค้งคารวะเขา

“คารวะนายแห่งเซียน”

สวี่ชิงหันไปมองอวี้หลิวเฉิน สำหรับการที่เทพองค์นี้มาปรากฏตัวที่นี่ เขาไม่ได้แปลกใจเลย การเดินทางครั้งนี้ เขาไม่ได้ซ่อนเร้น แต่แสดงให้โลกเห็นอีกทั้งก็รู้มานานแล้วว่าการเลื่อนขั้นของอีกฝ่ายเกี่ยวข้องกับตนเป็นอย่างมาก

“ข้าไม่ใช่นายแห่งเซียน” สวี่ชิงส่ายศีรษะ

อวี้หลิวเฉินก็ส่ายศีรษะเช่นกัน

“ไม่ใช่นายแห่งเซียนแต่กลับเหนือกว่านายแห่งเซียน ไม่มีความแตกต่างกันสักเท่าไร”

สวี่ชิงไม่ได้พูดอะไรมาก ดึงสายตากลับมา มองไปยังแดนใหญ่กลืนนภาต่อ

และเสียงของอวี้หลิวเฉิน ก็ยังคงดังสะท้อนก้อง

“ที่ที่มีเทพเจ้า ย่อมมีสิ่งประหลาดอยู่”

“คนธรรมดาและผู้บำเพ็ญจำนวนมากล้วนไม่เข้าใจ คิดว่าสิ่งประหลาดคือตัวตนที่มาคู่กับเทพเจ้า แม้เทพเจ้าหลายองค์เองก็คิดเช่นนั้น แต่ในความเป็นจริง…นายแห่งเซียนน่าจะสังเกตได้…”

“สิ่งประหลาด ไม่ใช่ตัวตนที่มาคู่กับเทพเจ้า”

“พวกมันในบางแง่มุม กระทั่งพูดได้ว่าเป็นคำสาปต่อเทพเจ้า!”

ฟังคำพูดของอวี้หลิวเฉิน สวี่ชิงก็เอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย “ท่านหมายถึงโลกสิ่งประหลาดหรือ”

อวี้หลิวเฉินได้ยินดังนั้น ในดวงตาก็ฉายประกายแสงสีทองออกมา

“สิ่งประหลาดถือกำเนิดก่อนเทพเจ้า ดับสลายเพราะเทพเจ้า ดังนั้นจึงกลายเป็นคำสาป ติดตามราวกับเงา อยู่ร่วมกับเทพ”

“ดังนั้น…เทพเจ้าที่อยู่เหนือระดับแท่นเทวะขึ้นไป พวกองค์ท่านไม่มี…”

อวี้หลิวเฉินเพิ่งพูดมาถึงตรงนี้ ร่างกายก็พลันสะท้านเฮือก ราวกับได้รับผลสะท้อนกลับ กระอักเลือดสดๆ สีทองออกมาคำโต

“กฎของชั้นบน ไม่อนุญาตให้ข้าพูดคำตอบนี้ออกไป นี่คือคำตอบที่ส่งผลกระทบต่อการรับรู้เข้าใจของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดของชั้นบน และข้า เพราะมีอำนาจเทพที่พิเศษ จึงสามารถมองเห็นบางส่วนได้…”

อวี้หลิวเฉินเช็ดเลือดที่มุมปาก มองไปยังสวี่ชิง

สวี่ชิงหรี่ตาลง มือขวายกขึ้นโบกไปทันที ทันใดนั้นเจตจำนงธรรมนูญของเขาก็แผ่ออกไป ปกคลุมสถานที่นี้ จากนั้นก็มองไปยังอวี้หลิวเฉิน

“ท่านลองพูดต่อไป”

อวี้หลิวเฉินสัมผัสรับรู้โลกภายนอก จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก ส่งเสียงต่ำทุ้มออกมา

“เจ้าลองจินตนาการดูให้ดี เทพเจ้าที่เจ้าเคยได้พบเห็นมาตลอดชีวิตนี้ ขอเพียงอยู่ในระดับแท่นเทวะขึ้นไป…ก็ล้วนไม่มีเงาเลยใช่หรือไม่!”

ทันทีที่คำพูดของอวี้หลิวเฉินดังออกมา ในดวงตาของสวี่ชิงก็ฉายประกายแสงประหลาดออกมา

“เพราะเงาก็คือภาชนะของโลกสิ่งประหลาด ขณะเดียวกันก็เป็นคำสาปต่อเทพเจ้า”

“ความรู้ความเข้าใจนี้ ชั้นบนได้สร้างกฎส่งผลกระทบ ทำให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดไม่สนใจ”

เมื่อพูดจบประโยคเหล่านี้จบ อวี้หลิวเฉินก็เหงื่อท่วมตัวราวฝนตก ร่างกายก็สั่นสะท้านเช่นกัน

สวี่ชิงคล้ายครุ่นคิด เขานึกย้อนถึงเทพเจ้าระดับแท่นเทวะขึ้นไปที่เคยเห็นมาตลอดชีวิตนี้ ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ พวกองค์ท่านล้วนไม่มีเงา แต่ก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยใส่ใจเรื่องนี้เลย

“น่าสนใจ…” สวี่ชิงเอ่ยอย่างสงบนิ่ง

“เช่นนั้นท่านมาที่นี่ เหตุผลที่บอกเรื่องนี้กับข้าคืออะไร”

อวี้หลิวเฉินมองสวี่ชิง โค้งคารวะอย่างลึกซึ้ง

“นายแห่งเซียน ข้าเดาว่าท่านจะมาที่แดนใหญ่กลืนนภานี้ ดังนั้นในช่วงหลาย 10 ปีนี้ ข้าจึงเล่าเรื่องเกี่ยวกับสถานที่นี้ไป 370,000 เรื่อง…”

“แต่ไม่มีข้อยกเว้น ทุกเรื่อง ในขณะที่เล่าล้วนถูกแทนที่แนวคิดของสิ่งประหลาด ทำให้ข้าไม่สามารถจบตอนจบของเรื่องเล่าได้”

“ที่นี่ มีแนวโน้มสูงมากว่าเกี่ยวข้องกับโลกสิ่งประหลาด นายแห่งเซียน พี่ชายของท่าน…ตัวตนของเขา บางทีอาจไม่ได้ซ่อนเพียงวิถีเดียว…”

สวี่ชิงจ้องมองอวี้หลิวเฉิน ครู่หนึ่งก็พยักหน้า

อวี้หลิวเฉินถอนหายใจโล่งอก จุดประสงค์ขององค์ท่านที่มาที่นี่ก็คือจะบอกเรื่องเหล่านี้ให้สวี่ชิงทราบ

ตอนนี้เมื่อพูดจบ องค์ท่านก็ไม่หยุดอยู่ต่อ ร่างกายถอยหลังไป ค่อยๆ เลือนหายไปในฟ้าดิน

มีเพียงคำอวยพรที่สะท้อนก้องอยู่ข้างหูของสวี่ชิง

“ขอให้การเดินทางครั้งนี้ราบรื่น สิ่งที่ใจมุ่งหวัง จงสมปรารถนา”

บนยอดเขา สายลมในเสี้ยวขณะนี้แรงขึ้นเล็กน้อย สวี่ชิงอยู่ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญของสายลมนั้น รำพึงเสียงต่ำทุ้ม “สิ่งที่ใจมุ่งหวัง จงสมปรารถนา…”

หลายอึดใจหลังจากนั้น เขาก็ยกเท้าขึ้น ก้าวไปทางแดนใหญ่กลืนนภาที่ถูกหมอกดำปกคลุมข้างหน้า ก้าวหนึ่งเหยียบลงไป

ในยามที่ปรากฏตัวขึ้น ก็มาอยู่ในขอบเขตของแดนใหญ่กลืนนภาแล้ว

อยู่ใน…รัฐม่วงครามแล้ว!

ในทันทีที่ปรากฏตัวขึ้น แผ่นดินคำรามเลื่อนลั่น!

หมอกดำไม่สิ้นสุดที่ปกคลุมแดนใหญ่กลืนนภา ในเสี้ยวพริบตานี้ ก็เดือดพล่านอย่างรุนแรง ราวกับกลายเป็นมหาสมุทรที่บ้าคลั่ง

ในคลื่นกราดเกรี้ยวทุกระลอก ล้วนสะท้อนก้องด้วยเสียงกรีดร้องต่างๆ เสียดหูเป็นอย่างยิ่ง

ต่อต้านสวี่ชิงอย่างรุนแรง ราวกับต้องการขับไล่เขาออกไป!

ยิ่งมีกลิ่นอายที่เย็นยะเยือกนับไม่ถ้วนไหลออกมาจากหมอกดำ มาพร้อมด้วยจิตปฏิปักษ์ที่เข้มข้น ฉายให้เห็นความบ้าคลั่งอันรุนแรง รวมตัวมายังสวี่ชิงอย่างรวดเร็ว

ในหมอก สวี่ชิงสีหน้าไร้อารมณ์ เท้าขวายกขึ้น เหยียบลงบนพื้น

ราวกับอัสนีสวรรค์นับพันนับหมื่น ฟาดผ่ามายังในแดนใหญ่นี้

ท่ามกลางเสียงระเบิดคำราม โชคชะตาพิเศษที่มาจากสวี่ชิง ในเสี้ยวขณะนี้ก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นมงกุฎจักรพรรดิครึ่งหนึ่ง ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา

แผ่พลังกดดันไร้รูปร่างออกมาเป็นระลอก…ระลอก สยบกำราบไปทั่วทุกสารทิศ

โชคชะตาพิเศษนั้น…มีต้นกำเนิดเดียวกับรัฐม่วงคราม!

ทุกที่ที่ผ่าน หมอกตลบม้วนกลับ เผยให้เห็นแผ่นดินที่เน่าเปื่อยและโลกที่รกร้าง

ส่วนจิตปฏิปักษ์เย็นยะเยือกมหาศาลที่อยู่ในสายหมอก ตอนนี้ในเสี้ยวขณะนี้ก็หยุดชะงักไปทันที จากนั้นก็ละลายอย่างรวดเร็ว ทำให้ความเย็นเยือกหายไป กระทั่งว่าความรู้สึกต่อต้านจากรัฐม่วงครามนี้ ในเสี้ยวขณะนี้ก็กลับกัน กลายเป็นการโห่ร้องยินดีและต้อนรับ!

เพราะโชคชะตาพิเศษที่ประกอบเป็นมงกุฎจักรพรรดิครึ่งหนึ่งเหนือศีรษะของสวี่ชิง ก็คือโชคชะตาของรัฐม่วงครามนี้!

ในอดีต ในกระบวนการที่แผนการที่องค์รัชทายาทรัฐม่วงครามกำลังดำเนินการอยู่ ในขั้นตอนที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ นายท่านเจ็ดได้ชุบชีวิตสวี่ชิง และนำมาให้กับสวี่ชิงครึ่งหนึ่ง!

ตอนนี้ ครึ่งหนึ่งนี้ ได้กลับมาแล้ว

ราวกับครึ่งจักรพรรดิเสด็จกลับรัฐ

ดังนั้น รัฐม่วงครามนี้ที่กลับมาจากยุคโบราณ แทนที่แดนใหญ่กลืนนภา จึงแผ่ระลอกปั่นป่วนอย่างไม่มีที่สิ้นสุดทันที การเดือดพล่านของหมอกดำ เทียบได้กระทั่งในเสี้ยวพริบตาที่ลงมาเยือนเมื่อในอดีต

และภายใต้เสียงคำรามของทั้งรัฐ สวี่ชิงที่เดินเข้าไปในรัฐม่วงคราม ก็ก้าวเดินไปข้างหน้าเป็นก้าวที่ 2

ก้าวเดียวข้ามขอบเขต เมื่อปรากฏตัวขึ้น…ก็อยู่ที่เมืองหลวงของรัฐม่วงครามแล้ว!

ได้เห็นภาพเมืองหลวงที่ถูกหมอกและไอพลังประหลาดท่วมจมอย่างสมบูรณ์ ตลอดจนประชาชนของรัฐม่วงคราม

หน้าตาของเมืองหลวงนี้ ราวกับภาพวาดพู่กันจีนมากมาย ในขณะเดียวกับที่รางเลือนก็มองเห็นเพียงรูปแบบที่โบราณมากเท่านั้น และประชาชนของรัฐม่วงคราม…ยิ่งเป็นเช่นนั้น

เงาร่างของพวกเขา ราวกับวาดด้วยพู่กันจีนแต่ละเส้น…แต่ละเส้น แต่ละกลุ่ม…แต่ละกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก หรือผู้สูงอายุ ไม่ว่าจะเป็นสถานะใด ก็ล้วนเป็นเช่นนี้

และการปรากฏตัวขึ้นของสวี่ชิง ก็เหมือนกับการหยดสีลงในภาพวาดพู่กันจีน ในขณะเดียวกับที่ทำให้โดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง ก็ถูกพลเมืองรัฐม่วงครามนับไม่ถ้วนจับจ้อง

สายตาที่จ้องมองมาเหล่านี้ แฝงด้วยความเกลียดชัง แฝงด้วยความบ้าคลั่ง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความสับสน

ราวกับต้องการพุ่งเข้าใส่ แต่การเสริมพลังจากโชคชะตาของรัฐม่วงคราม ทำให้วิญญาณเหล่านี้ที่อยู่ได้เพราะโชคชะตา จำต้องก้มศีรษะลง

ทั้งหมดนี้ สะท้อนในสายตาของสวี่ชิง

สวี่ชิงเงียบนิ่ง จากนั้นก็ดึงสายตากลับมา มองไปยังพระราชวังที่อยู่ที่ไกล เดินก้าวที่ 3 ออกไป

ในยามที่เยียบลงสู่พื้น ก็ปรากฏตัวที่ใจกลางเมืองหลวงนี้…ภายในพระราชวังม่วงครามแล้ว!

ยืนอยู่หน้าตำหนัก บนลานกว้างสีดำสนิท

ข้างหน้าเขาคือรูปสลักที่มีขนาดมหึมาและศักดิ์สิทธิ์

นั่นคือ…เสี้ยวหน้าซ่างฮวง รูปสลักเพียงหนึ่งเดียวของในโลกนี้!

รูปสลักนี้ทั้งๆ ที่เป็นสิ่งไม่มีชีวิต แต่กลับแผ่พลังกดดันที่รุนแรงอย่างยิ่งออกมา ทำให้ทั้งพระราชวังเงียบสงัด

และข้างหลังรูปสลัก คือตำหนักใหญ่ที่ประตูเปิดออกอยู่แล้ว

ในตำหนัก มีคนหนึ่ง นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร!

สวมมงกุฎจักรพรรดิ ชุดจักรพรรดิ ผมสีม่วง ในขณะเดียวกับที่ใบหน้าหล่อเหลาเป็นอย่างยิ่ง ก็เผยให้เห็นความชั่วร้ายอย่างเข้มข้น

เป็น…องค์รัชทายาทรัฐม่วงครามนั่นเอง!

เขาในตอนนี้กำลังเท้าศีรษะด้วยมือเดียว มองไปยังสวี่ชิงที่ปรากฏตัวขึ้นบนลานกว้างนอกตำหนัก

บนใบหน้าที่ชั่วร้ายทรงเสน่ห์ ค่อยๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน

เสียงก็ฉายความอ่อนโยนเช่นกัน ในสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาดนี้ ในบรรยากาศที่พิเศษนี้ สะท้อนก้องเบาๆ

“สมแล้วที่เป็นน้องชายตัวน้อยของข้า ยังคงฉลาดเหมือนกับตอนเด็ก”

“ไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าข้าในสภาวะผสานเซียนและเทพที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้า ยิ่งไม่ได้นำร่างเทพของเจ้าเข้ามาในเมืองหลวงของเรา”

“แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือ น้องข้า ในที่สุดเจ้าก็มา”

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)