บทที่ 1345 ปรารถนาจะเปิดประตู!

กายเทพ สวี่ชิงในช่วงหลายปีนั้นที่อยู่บนเขาประกายอรุณก็ได้ใช้วิชาของตัวเองส่งมันออกไปจากแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์อย่างเงียบ ๆ พร้อมทั้งใช้ธรรมนูญของนายแห่งเซียนมี่หมิงสร้างภาพสะท้อนไปด้วย

เรื่องนี้แน่นอนว่าได้รับความช่วยเหลือจากมี่หมิง เช่นนี้ถึงจะปกปิดได้ในระดับหนึ่ง

จุดประสงค์ที่ทำเช่นนี้มีด้วยกัน 2 ประการ

ประการแรก คือการป้องกันไม่ให้องค์รัชทายาทรัฐม่วงครามควบคุมกายเทพ ทำให้มันกลายเป็นทรัพยากรของอีกฝ่าย

ประการที่ 2 คือสวี่ชิงวางแผนจะใช้สิ่งนี้เป็นหนึ่งในไม้ตาย ในช่วงเวลาสำคัญทำให้องค์รัชทายาทรัฐม่วงครามคิดว่าตนเองทำสำเร็จ และสร้างโอกาสให้นายแห่งเซียนมี่หมิงลงมือ!

อย่างไรเสีย มีเสี้ยวหน้าของซ่างฮวงอยู่ อยู่ใกล้แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์เป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่ง สำหรับผู้แข็งแกร่งท้องถิ่นของระบบดาวที่ 9 ราชาเทพไม่กล้าเข้าใกล้ นายแห่งเทพก็ถือเป็นขีดจำกัดสูงสุดแล้ว

ส่วนผู้แข็งแกร่งจากระบบดาวอื่นๆ คิดจะมายังแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ เนื่องจากความแตกต่างของกลิ่นอายระบบดาวที่ตนเองอยู่ก็ยิ่งมีความเสี่ยงสูงขึ้นไปอีก

ดังนั้น โอกาสที่นายแห่งเซียนมี่หมิงจะลงมือจึงมีเพียงครั้งเดียว อีกทั้งจะสู้ไม่เลิกไม่ได้อีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ จึงนำมาซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

“น่าเสียดาย…”

สวี่ชิงในใจรู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่ก็คาดการถึงสถานการณ์เช่นนี้ได้ ดังนั้นเขาไม่นานนักก็เก็บอารมณ์ในใจลงไปได้ ในขณะที่ประกายแสงวาววามฉายประกายในดวงตา ร่างของเขาเพียงก้าวไปก้าวเดียวก็มาปรากฏตัวอยู่นอกตำหนักใหญ่แล้ว

ก้าวต่อไป ก็เหยียบย่างเข้าไปใน…ตำหนักใหญ่ของวังหลวงแห่งนี้

ตรงไปยังองค์รัชทายาทรัฐม่วงครามที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร มุมปากยังมีเลือดสีทองไหลซึมอยู่ ฝีเท้าพลันเหยียบย่างลงมา

ทั้งคนราวกับทวนยาวที่ปรารถนาจะทะลุทะลวงฟ้าดิน ใช้ท่าทีที่ทำลายล้างทุกสิ่ง พุ่งตรงไป…ยังองค์รัชทายาทรัฐม่วงคราม

แต่ในเสี้ยวขณะที่เขาเข้าใกล้ ในดวงตาขององค์รัชทายาทรัฐม่วงครามก็พลันเปล่งประกายแสงสีทองเจิดจรัส ร่างเปลี่ยนจากท่านั่ง มาลุกขึ้นยืนทันที มือขวาของเขายิ่งยกขึ้น กดลงไปทางท้องฟ้า

ปากส่งเสียงเทพออกมา!

“เทพเจ้า!”

คำนี้ในพริบตาที่เปล่งออกมาจากปากของจื่อชิง แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ก็สั่นสะเทือนขึ้นมาทันที

สิ่งมีชีวิตหมื่นเผ่าพันธุ์ต่างจิตใจหวาดหวั่นทันที เงยหน้าขึ้นไปตามสัญชาตญาณ

เพราะบนท้องฟ้า เสี้ยวหน้าครึ่งหน้าที่ทอดยาวไปครึ่งหนึ่งของฟากฟ้า ตอนนี้กำลังสั่นสะเทือนขึ้นมา และเริ่มหันหน้าเข้าหาแดนใหญ่กลืนนภา

จะเห็นได้ว่าเส้นผมที่แห้งกรอบซึ่งห้อยลงมาขององค์ท่าน ขณะนี้จากการสั่นสะเทือนและหมุนไปของใบหน้า ก็ราวกับเถาวัลย์ที่เน่าเปื่อยลากเส้นทางแห่งการทำลายล้างโลกเป็นเส้นๆ ไปในความว่างเปล่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เปลือกตาสีเขียวเทาขององค์ท่าน ในเสี้ยวขณะนี้ ดูราวกับดินที่แข็งตัวมานับหมื่นปีเกิดสัญญาณแตกร้าวขึ้น

หลังจากนั้น ขนตาที่ราวกับซี่กรงเหล็กขึ้นสนิมขององค์ท่าน ก็ดูเหมือนกำลังจะเปิดออก!

ฟ้าดินสั่นสะเทือน

ลมหายใจของทั้งโลกใบหยุดนิ่ง

ภายในแดนใหญ่กลืนนภา ในตำหนักใหญ่ของรัฐ องค์รัชทายาทรัฐม่วงครามที่ลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกร ตอนนี้จากการสั่นสะเทือนของดวงตาซ่างฮวง อำนาจเทพอันน่าตกตะลึงกลุ่มหนึ่ง โดยมีร่างของเขาเป็นภาชนะ ก็ปะทุ…ระเบิดไปยังโลกภายนอก!

ราวกับพายุกวาดผ่าน ทุกที่ที่ผ่านไปถึง ตำหนักใหญ่ทั้งตำหนักดังก้อง แหลกสลายในทันที กลายเป็นเถ้าธุลีกระจายไปทั่ว

ในนั้นแฝงไปด้วยพลังที่ไม่อาจต้านทานได้!

สวี่ชิงที่ประชิดเข้าใกล้ ร่างกายก็หยุดชะงักลงกลางคันไปเช่นกัน จากนั้นก็ถูกพลังนี้กวาดเข้าใส่ จำต้องถอยออกไป

ห่างออกไปหลายร้อยจั้งถึงพอจะหยุดได้ หลังจากกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เขาก็พลันเงยหน้าขึ้น มองไปยังท้องฟ้า

ในเสี้ยวพริบตาที่สวี่ชิงมองขึ้นไป ซ่างฮวงที่อยู่บนจุดที่สูงที่สุดของท้องฟ้า ดวงตาขององค์ท่าน…เปิดและปิดเบาๆ !

โลกระเบิดดังกึกก้อง

ฟ้าดินบิดเบี้ยว

ในดวงตานั้น สิ่งที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในไม่ใช่ม่านตา แต่เป็นแม่น้ำดาราที่แตกสลาย

ราวกับว่ามีดวงดาวนับพันล้านดวงกำลังลุกไหม้ในดวงตาขององค์ท่าน กลายเป็นแสงสีทองที่ไหลออกมาตามขอบเปลือกตา ทุกที่ที่ผ่าน…

เมฆบนท้องฟ้าเดือดพล่านกลายเป็นยางมะตอยเหนียวหนืด ภูเขาบนพื้นดินแตกร้าวเป็นรอยแยกเหมือนใยแมงมุม

กาลอวกาศก็บิดเบี้ยวไปด้วยเช่นกัน

ภายใต้แสงที่สาดส่องออกมาจากดวงตาที่ยังเปิดไม่เต็มที่นี้ ทั่วทั้งในแดนใหญ่กลืนนภา ทุกเมืองล้วนสั่นไหว ราวกับดินเหนียวที่ถูกมือยักษ์บีบนวด เกิดสัญญาณของการสลายตัว

ศพมากมายในนั้นยิ่งลอยขึ้นอย่างแปลกประหลาด ผิวหนังสีเขียวดำปล่อยแสงเรืองรองเหมือนดวงไฟวิญญาณออกมา

และ ณ ที่ตั้งของตำหนักใหญ่เดิม ท่ามกลางการสลายตัวของฝุ่นผง องค์รัชทายาทรัฐม่วงครามที่ยืนอยู่ตรงนั้น ตอนนี้ผมยาวปลิวไสว ประกายแสงสีทองในดวงตาระยิบระยับ

พลังบำเพ็ญดูเหมือนว่าสำหรับองค์ท่านจะไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

องค์ท่านเป็นเหมือนภาชนะที่บรรจุเจตจำนงของซ่างฮวงเอาไว้

นี่ทำให้สายตาขององค์ท่านไม่อ่อนโยนอย่างเมื่อก่อนหน้านี้อีกต่อไป สีหน้าก็เช่นกัน ทั้งหมดเปลี่ยนมาเป็นความเย็นชา

ราวกับว่า องค์ท่านในเสี้ยวขณะนี้ไม่ใช่จื่อชิงที่สวี่ชิงคุ้นเคยอีกต่อไป!

“ลงมาเยือน”

เสียงที่เย็นชาไม่แฝงด้วยอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้นสะท้อนก้องไปทั่วฟ้าดิน

ในชั่วพริบตาที่ดังออกมา บนท้องฟ้า ดวงตาของซ่างฮวงก็ลืมตาขึ้นมาทันที!

สิ่งที่เดือดพล่านปั่นป่วนอยู่ในรูม่านตาคือคลื่นวนแห่งความวุ่นวายโกลาหล ทุกครั้งที่หดตัวลงล้วนกลืนกินแสงของฟ้าดิน

เมื่อคลื่นวนมาถึงขีดจำกัด เสาแสงสีทองหม่นต้นหนึ่งก็พลันพุ่งลงมา ปกคลุมแดนใหญ่กลืนนภา!

ที่ราบที่สัมผัสกับแสงเดือดพล่านทันที ดิน เศษหิน และศพภายใต้เสาแสงก็ถูกย่อยสลายเป็นอนุภาคดั้งเดิมที่สุด มีเพียงเศษระยิบระยับบางส่วน เนื่องจากเหตุผลบางอย่างก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ แต่ดูเหมือนว่าจะอยู่ได้ไม่นานเท่าไร

ส่วนอสูรกลายพันธุ์ กระทั่งสิ่งประหลาด ก็แหลกสลายกลายเป็นผงในทันที ปลิวสลายหายไปในสายลมกลายเป็นฝุ่นดาว

นี่ไม่ใช่แค่การทำลายล้างธรรมดา แต่เป็นการปนเปื้อนในมิติแบบหนึ่ง

ภายใต้การจ้องมองของเสี้ยวหน้า ขอบเขตระหว่างความเป็นจริงและมายาถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง เส้นแบ่งระหว่างคนเป็นกับคนตายก็เปลี่ยนมาพร่ามัว

ในความคลุมเครือ ยังมีเงาร่างเป็นกลุ่มๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาอีกด้วย!

และจุดรวมที่แท้จริงของสายตาซ่างฮวง…คือเมืองหลวง ตำหนักใหญ่แห่งรัฐม่วงคราม และ…องค์รัชทายาทรัฐม่วงคราม!

ยืนอยู่ภายใต้สายตาของซ่างฮวง องค์ท่านก็คือ…เทพเจ้ามาเยือน

จากนั้น องค์ท่านก็ยกมือขึ้น ชี้ไปยังสวี่ชิง

ภายใต้การชี้ครั้งนี้ ทั้ง 8 ทิศก็บิดเบี้ยว เงาร่างที่ปรากฏในสายตาเหล่านั้นก็เปลี่ยนมาชัดเจนขึ้นในทันที

พวกนั้น…คือภาพฉายเงาของเทพเจ้าทั้งหลาย!

เทพเจ้าเหล่านี้ส่วนใหญ่มาจากสมัยบรรพกาล นั่นคือเทพเจ้าทั้งหมดที่ถูกซ่างฮวงกลืนกิน!

พวกองค์ท่านแม้ว่าจะแตกดับไปแล้ว แต่ซ่างฮวงเก็บไว้ในสายตา ตอนนี้ภายใต้การชี้ขององค์รัชทายาทรัฐม่วงคราม ต่างก็ปรากฏกายออกมาทีละองค์…ทีละองค์

กระทั่งว่าในนั้น ยังมีราชาเทพในโลงสัมฤทธิ์ของระบบดาวที่ 4 ที่สวี่ชิงเคยเห็นอีกด้วย!

แม้ว่าพวกองค์ท่านจะไม่มีพลังเหมือนเมื่อครั้งยังมีชีวิต แต่สัญชาตญาณของเทพเจ้ายังคงทำให้พวกองค์ท่านในด้านการทำให้แปดเปื้อน ก็ยังคงมีความแข็งแกร่ง

ตอนนี้จากการปรากฏตัวของพวกองค์ท่าน ไอพลังประหลาดในเสี้ยวพริบตานี้ก็พวยพุ่งขึ้นอย่างรุนแรง ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน

และจากนั้น ภาพฉายเงาเหล่านี้ ก็พุ่งไปทางสวี่ชิงทางนั้น พัดหอบม้วนไป

จะทำให้ทุกสิ่งของสวี่ชิงแปดเปื้อน

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สวี่ชิงเผชิญหน้ากับดวงตาซ่างฮวง แต่นี่เป็นครั้งที่รุนแรงที่สุด

ก่อนหน้านี้ การลืมตาของซ่างฮวงไม่มีเจตจำนง เป็นเพียงสัญชาตญาณเท่านั้น

แต่ในครั้งนี้ มันแฝงไปด้วยเจตจำนง และยังแฝงไปด้วยภาพฉายเงานับไม่ถ้วนนั่นอีกด้วย!

แม้ว่าธรรมนูญของสวี่ชิงจะบรรลุถึงระดับขั้นนายแห่งเซียน การบำเพ็ญของตัวเองคือเซียน แต่ภายใต้สายตาของซ่างฮวงก็ยังคงเกิดสีเทาดำขึ้นเช่นกัน

ร่างกายของเขากำลังถูกทำให้แปดเปื้อน ไอพลังประหลาดมหาศาลกำลังแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของเขา

ธรรมนูญของเขากำลังถูกกระทบ พลังแห่งโชคชะตาจากซ่างฮวงต้องการบีบบังคับเปลี่ยนแปลง

เกือบจะในชั่วพริบตา สวี่ชิงก็สัมผัสได้ถึงวิกฤตชีวิตความเป็นตายขั้นสุดขีด ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงฉานในทันที ทุกอณูของเลือดเนื้อของเขาเกิดจิตสำนึกที่เป็นอิสระ ต้องการแยกตัวออกจากเขา

ในช่วงเวลาวิกฤต มือขวาสวี่ชิงพลันยกขึ้น กดลงไปยังที่ไกล

ปากคำรามเสียงต่ำทุ้ม “กระจกแห่งต้องประสงค์!”

ทันทีที่คำทั้ง 4 นี้เปล่งออกมา ในแดนใหญ่กลืนนภา เศษระยิบระยับที่พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะยืนหยัดอยู่ภายใต้การจ้องมองของซ่างฮวง ตอนนี้ต่างก็สั่นสะเทือนขึ้นพร้อมกัน จากนั้นก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าทั้งหมด พุ่งมาหาสวี่ชิงทางนี้อย่างรวดเร็ว

ปรากฏอยู่รอบตัวสวี่ชิง!

เศษชิ้นส่วนเหล่านี้ คือเศษกระจกที่แตกสลายของกระจกแห่งต้องประสงค์เมื่อก่อนหน้านี้!

ตอนนี้ต่างส่องแสงระยิบระยับ ปลดปล่อยโชคชะตาของรัฐม่วงครามที่ถูกผนึกอยู่ในนั้นออกมาสู่ภายนอก!

ใช้โชคชะตาของรัฐม่วงครามเสริมพลังให้กับสวี่ชิง!

ลำพังเพียงแค่นี้ก็เห็นได้ชัดว่าไม่เพียงพอที่จะต้านทานสายตาซ่างฮวงได้ ดังนั้นสวี่ชิงจึงไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้น นำไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในตอนนี้ออกมา!

นั่นคือโคมสัมฤทธิ์ดวงหนึ่ง!

ดวงตาราชาเทพภายในโคม ในเสี้ยวขณะนี้เบิกกว้างมาทันที!

ในเสี้ยวพริบตาที่ดวงตาราชาเทพเจ้าเปิดออก แสงสายตาสีทองก็ปะทุออกมาจากภายในราวกระแสน้ำเชี่ยวกราก และภายใต้การเสริมพลังของโชคชะตาของรัฐม่วงครามที่ปล่อยออกมาจากเศษกระจกแห่งต้องประสงค์ ก็เข้าปะทะอย่างไร้รูปร่างเข้ากับดวงตาซ่างฮวงจากภายนอก และภาพฉายเงานับไม่ถ้วนรอบๆ

ท่ามกลางเสียงดังก้อง ร่างของสวี่ชิงสั่นสะท้าน แต่ความรู้สึกที่เลือดเนื้อจะแยกตัวออกจากกัน และแนวโน้มที่ร่างกายจะถูกไอพลังประหลาดทำให้แปดเปื้อน ในตอนนี้ก็ได้บรรเทาลง

ดวงตาของราชาเทพในโคมสัมฤทธิ์ สายตาที่ส่งออกมาได้ก่อเป็นเกราะป้องกันรอบตัวสวี่ชิง

ทำให้แสงจากดวงตาซ่างฮวงสมดุล สกัดกั้นภาพฉายเงาที่พุ่งเข้ามาจากรอบๆ

เพียงแต่…ความแข็งแกร่งของซ่างฮวงนั้นเหนือกว่าเทพเจ้าทั้งหมด แม้ว่าดวงตาราชาเทพนี้จะได้รับการเสริมพลังจากปรมาจารย์ไป่ ได้รับการเสริมพลังจากกระจกแห่งต้องประสงค์และโชคชะตาของรัฐม่วงคราม แต่ท้ายที่สุดก็ยังไม่อาจต้านทานได้อย่างสมบูรณ์

ในขณะนี้ ในดวงตาเทพเจ้ามีรอยร้าวสีทองจำนวนมากกำลังแผ่กระจายอย่างรวดเร็ว

“มากสุด 10 อึดใจ โคมสัมฤทธิ์ก็จะแตกสลาย!”

“แต่…เวลาน่าจะพอ!”

สวี่ชิงไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้น ปล่อยโคมสัมฤทธิ์ออก ปล่อยให้มันลอย ส่วนตัวเขาก็รีบนั่งขัดสมาธิลง มือทั้ง 2 ประสานปางมือ ในร่างแแผ่จิตสังหารออกมา

นั่นคือ…ปราณกระบี่!

การต่อสู้ครั้งนี้ ก่อนที่สวี่ชิงจะมาก็ได้จำลองขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนที่เขาประกายอรุณแล้ว!

เขาย่อมรู้ดีว่าการต่อสู้ระหว่างเขากับจื่อชิง จะต้องดึงดูดซ่างฮวงอย่างแน่นอน และมีความเป็นไปได้ที่ซ่างฮวงจะลืมตา

ดังนั้น เขาจึงพยายามอย่างเต็มที่สำหรับเรื่องนี้โดยเฉพาะ เพื่อหาวิธีการต่อต้านที่พิเศษขึ้น

“ข้าอยู่ในเมืองเป็นเอกและเมืองบรรพกาลตอนซ่างฮวงลืมตาอย่างแท้จริงยังไม่ตาย ส่วนผลึกแก้วสีม่วงเป็นสิ่งที่ข้าค้นพบภายหลัง ดังนั้นเหตุผลที่ไม่ตายจึงไม่เกี่ยวข้องกับผลึกแก้วสีม่วง”

“จุดที่เกี่ยวข้องนั้น จะต้องเกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาทรัฐม่วงครามอย่างแน่นอน”

“แต่เมืองเป็นเอกในความทรงจำของข้า มี 2 ภาพที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ในภาพหนึ่ง ข้าไม่ตายจริง ๆ แต่อีกภาพหนึ่ง ข้าไปตายแล้ว”

“นี่ไม่ถูกต้องเลย!”

“ดังนั้น…ก็มีความเป็นไปได้ว่าเหตุผลที่ข้ารอดชีวิตมาคือเหตุผลอื่น!”

“และข้าฝึกบำเพ็ญมาจนวันนี้ ภายในและภายนอกล้วนปรุโปร่ง มีเพียง 2 จุดเท่านั้นที่ไม่แน่ใจ 1 คือผลึกแก้วสีม่วง นี่เป็นวัตถุภายนอก จึงสามารถตัดออกไปก่อนได้ นอกเหนือจากนั้น…”

“ก็เหลือเพียงอย่างเดียว!”

“ข้าเคยสัมผัสรับรู้ 2 ครั้งว่า ในส่วนลึกสุดของวิญญาณของข้า มีระเบียงยาวลึกลับอยู่ มีประตูมากมาย และบัลลังก์ในส่วนที่ลึกลงไป ที่จนวันนี้ก็ไม่อาจตรวจสอบ ไม่อาจทำให้มันปรากฏขึ้นเองได้!”

“นี่บางทีอาจเป็น…วิธีเดียวที่ข้าจะต่อกรซ่างฮวงได้!”

ความคิดเหล่านี้ปรากฏขึ้นในใจของสวี่ชิงในทันที จากนั้นในดวงตาของเขาก็ฉายความมุ่งมั่น มือขวายกขึ้น กระชากไปที่กระหม่อมอย่างรุนแรง…

ทันใดนั้น ปราณกระบี่ก็พุ่งออกมาจากกระหม่อมของเขา แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่จักรพรรดิ

ถูกสวี่ชิงถือไว้ในมือ กระบี่…ฟันลงไปที่หว่างคิ้วของตัวเอง!

เกิดเป็นบาดแผลขนาดมหึมาที่…ทะลุผ่านผิวหนังชั้นบนและชั้นล่างของตัวเอง!

ภาพฉากนี้ แม้แต่องค์รัชทายาทรัฐม่วงครามภายใต้สายตาของซ่างฮวง รูม่านตาก็ยังคงหดเล็กไปเช่นกัน สีหน้าเย็นชาขององค์ท่าน ในเสี้ยวขณะนี้ฉายความแปลกประหลาดเล็กน้อย

“เจ้าจะ…ผ่าตัวเองอย่างนั้นหรือ”

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)