บทที่ 1346 ตาขวาของซ่างฮวง!

สวี่ชิงจะผ่าตัวเองจริงๆ นั่นแหละ!

คิดจะทำให้ระเบียงยาวในวิญญาณของเขาปรากฏออกมา สวี่ชิงไม่อาจทำได้ด้วยตนเอง

ดังนั้น ในช่วงหลายปีที่อยู่บนเขาประกายอรุณ ในที่สุดเขาก็อ้างอิงวิธีการพิเศษบางอย่าง และค้นพบวิธีหนึ่ง!

นั่นคือ…ใช้สิ่งประหลาดดั้งเดิมเซ่นสังเวย พลิกตัวเองจากภายในสู่ภายนอก!

ในเมื่อระเบียงยาวอยู่ในวิญญาณ เช่นนั้นก็พลิกทุกสิ่งของตัวเอง สุดท้ายเริ่มพิธีเซ่นสังเวย และอาศัยวิกฤตความเป็นตาย…ตามการอนุมานของสวี่ชิง ความเป็นไปได้ที่จะสำเร็จสูงมาก

เพียงแต่วิธีนี้ โหดร้ายอำมหิตนัก อีกทั้งไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนได้

แต่สำหรับสวี่ชิง นี่คือวิธีเดียวเท่านั้น

ดังนั้น ตอนนี้จากการฟันลงมาของกระบี่จักรพรรดิ ในเสี้ยวพริบตาที่บาดแผลที่เริ่มต้นจากหว่างคิ้วของเขา และพาดผ่านร่างกายถูกผ่าออกมา พลังบำเพ็ญภายในร่างกายของสวี่ชิงก็สั่นสะเทือนออกไปด้านนอกทันที

เสี้ยวพริบตาต่อมา

อำนาจพระจันทร์สีชาดในฐานะที่เป็นพลังภายนอกก็ปรากฏขึ้นรอบตัวสวี่ชิง แปรเปลี่ยนเป็นหมอกเลือด ก่อตัวเป็นแท่นบูชาสีเลือดแท่นหนึ่ง!

จากนั้น ภูเขาจักรพรรดิภูตก็กลายเป็นโครงแท่นบูชา ยกแท่นบูชาขึ้นสูง!

วิหคทองกลายเป็นโซ่เหล็กหลายเส้น เชื่อมภูเขาจักรพรรดิภูตกับแท่นบูชา ส่ายไหวด้วยตัวมันเอง

พลังพิษต้องห้ามปรากฏลงมาจากความว่างเปล่า แปรเปลี่ยนเป็นหมอกดำเดือดพล่าน เสริมพลังให้กับสวี่ชิง

จากนั้นก็เรียกติงหนึ่งสามสองออกมา

จิตรกรชราผู้คลุ้มคลั่งในนั้นเดินออกมา ใช้โม่หินบดขยี้ประกายแสงอรุณ เพื่อลงสีบนแท่นบูชา และอยู่ที่มุมทางใต้ของแท่นบูชา หัวเราะอย่างบ้าคลั่งพลางใช้พู่กันในมือแทงเข้าไปในหว่างคิ้วของตัวเอง

สิงโตหินสั่นสะท้าน ส่งเสียงคำรามน่าหวาดกลัวออกมา

จากนั้น ในหมอกพิษของแท่นบูชา ตุ๊กตาฟางก็แสยะยิ้มเดินโซเซออกมา คุกเข่าลงที่มุมทางตะวันออกของแท่นบูชา มือทั้ง 2 ชูขวดกาลเวลาขั้นสูง

ส่วนมุมทางตะวันตกของแท่นบูชา มือเทพเจ้าปรากฏขึ้น วางศีรษะที่มาจากในติงหนึ่งสามสองไว้เบื้องหน้า

เสียงของศีรษะนั้นดังก้องอย่างน่าสยดสยอง

“เจ้าตายแล้ว เจ้าตายแล้ว เจ้าตายแล้ว!”

ภาพฉากแต่ละฉาก…แต่ละฉาก เหล่านี้…คือการเซ่นสังเวยสิ่งประหลาดดั้งเดิม!

มุมทางตะวันออก ตะวันตก และใต้ ต่างก็มีเครื่องเซ่นสังเวยแล้ว เหลือเพียงมุมทางเหนือด้านหน้าของสวี่ชิงเท่านั้นที่ยังว่างเปล่า

ดังนั้น ในเสี้ยวขณะที่พิธีเซ่นสังเวยเริ่มขึ้น สวี่ชิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่ใจกลางแท่นบูชา ร่างก็พลันไหววูบ

ทันใดนั้น พลังเซียนภายในร่างกายของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นมีดคมไร้รูปร่าง โดยมีบาดแผลที่หว่างคิ้วเป็นศูนย์กลาง ระหว่างผิวหนังและเนื้อ ก็แล่กวาดไปทั่วทุกส่วนของร่างกายทันที

ความเจ็บปวดรุนแรงเข้าถาโถมจิตใจทันที

ร่างกายของสวี่ชิง ในเสี้ยวขณะนี้ เนื้อและหนัง…แยกจากกันทันที

เลือดเนื้ออยู่บนร่างกาย ส่วนผิวหนัง…กลายเป็นเสื้อผ้า!

และในระลอกคลื่นหลงเหลือของพลังเซียน ผิวหนังของเขาก็เริ่มหลุดลอกออกจากทั้ง 2 ข้างของร่างกาย สุดท้ายก็แยกออกจากเขาโดยสมบูรณ์ ตกลงไปข้างหน้าของสวี่ชิง ตกลงไปที่มุมทางเหนือของแท่นบูชา

สวี่ชิง…ลอกผิวหนังของตัวเองออกเพื่อเป็นเครื่องเซ่นสังเวย

เขาในตอนนี้ ร่างกายไม่มีผิวหนังเหลืออยู่เลย มีเพียงเนื้อชุ่มโชกไปด้วยเลือดสลับกับเส้นเอ็น ในขณะที่ดูสยดสยองขนลุกขนพอง การเซ่นสังเวยของเขาก็ยังคงดำเนินต่อไป!

กระบี่จักรพรรดิพุ่งขึ้นมา และพุ่งมาที่หว่างคิ้วอีกครั้ง

ในขณะที่แสงกระบี่ส่องประกาย สิ่งที่ถูกผ่าออกในครั้งนี้…คือเลือดเนื้อของสวี่ชิง!

อีกทั้งปราณกระบี่ภายใต้การเสริมพลังจากพลังเซียนในร่างกายของเขา มาด้วยความคมยิ่งกว่าเดิม แนบไปกับกระดูกทั่วทั้งร่างของเขา เฉือนไปทั่วทั้งร่าง

แยกกระดูกออกจากเนื้อทั้งเป็น!

จากนั้นเลือดเนื้อของเขาก็ถูกลอกออก ลอยออกไปจากร่าง ตกลงไปบนผิวหนังของตัวเองที่มุมทางเหนือของแท่นบูชาเบื้องหน้า!

ยังไม่จบแค่นั้น สวี่ชิงที่สูญเสียผิวหนังและเลือดเนื้อไปแล้วนั่งขัดสมาธิอยู่ที่ใจกลางแท่นบูชา ตอนนี้กระบี่จักรพรรดิส่องประกายอีกครั้ง ในขณะที่ปราณกระบี่ของเขาระเบิดคำรามดังก้อง กระดูกทั้งร่างของเขา ตลอดจนอวัยวะภายใน ก็แยกออกจากกันในทันที!

ต่างตกลงไปที่มุมทางเหนือของแท่นบูชา

กระดูกอยู่บนเลือดเนื้อ อวัยวะภายในอยู่บนกระดูก!

และ ณ ใจกลางของแท่นบูชา สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้…มีเพียงวิญญาณของสวี่ชิงเท่านั้น!

วิญญาณของเขาล่องลอยอยู่ตรงนั้น แผ่ความบ้าคลั่งออกมา

“เซ่นสังเวย!”

เสียงวิญญาณนี้ดังขึ้น การเซ่นสังเวยสิ่งประหลาดดั้งเดิม ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์!

แท่นบูชาส่งเสียงคำรามดังก้อง

มิติรอบๆ บิดเบี้ยวเปลี่ยนรูป ราวกับมีพลังมหาศาลไร้รูปร่างกำลังฉีกทึ้งขอบเขตความเป็นจริงกับภาพมายา

ยิ่งมีเงาดำนับไม่ถ้วนแปรเปลี่ยนเป็นโครงร่างของสิ่งประหลาดรูปร่างแปลกๆ มากมาย มาพร้อมด้วยกลิ่นอายที่น่าขนลุก ก่อตัวขึ้นจากสายลมเย็นเยือก

ในขณะที่เสียงเหมือนร้องไห้เหมือนโหยหวนดังก้อง จำนวนของพวกมันก็ยิ่งมากมายไม่มีที่สิ้นสุด

และในเสี้ยวพริบตาที่พวกมันปรากฏขึ้น ก็ประดุจอสูรร้ายที่ได้กลิ่นเลือด ก็พุ่งมายังวิญญาณของสวี่ชิง…กระโจนเข้ามา

ในทุกมิติ ในทุกแนวคิด ในทุกเรื่องราว ไม่ว่าจะเป็นความว่างเปล่า ไม่ว่าจะเป็นกาลอวกาศ ไม่ว่าจะเป็นมิติคู่ขนานใดๆ ล้วนมีเป้าหมายไว้

ทำให้วิญญาณของสวี่ชิง ตลอดจนทุกสิ่งในวิญญาณ ล้วนถูกปกคลุม

กัดกินและฉีกทึ้งอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนจิตรกรเฒ่าหลังจากตายก็หัวเราะอย่างแปลกประหลาด มือของศพก็ยกขึ้นวาดภาพอย่างคลุ้มคลั่ง

สิงโตหินคำราม!

“สิ่งประหลาดคือสิ่งใด ถือกำเนิดก่อนเทพเจ้า ระบบดาวชั้นบน โลกสิ่งประหลาดมีอยู่ก่อนเทพเจ้า!”

ศีรษะกระโดดโลดเต้นร้องเพลง เสียงแหลมสูงราวกับเพลงส่งวิญญาณ!

ส่วนภายนอก ภาพฉายเงาเทพเจ้าเหล่านั้นที่ก่อตัวขึ้นในสายตาของซ่างฮวง ในขณะนี้ภายใต้สีหน้าที่เคร่งขรึมอย่างยิ่งขององค์รัชทายาทรัฐม่วงคราม ก็พลันพุ่งมาจากทุกทิศ

จะทำลายทุกสิ่ง

ในช่วงเวลาวิกฤตนี้ ในขณะที่วิญญาณของสวี่ชิงกำลังเผชิญกับการฉีกขาดที่หาใดเปรียบไม่ได้ กระบี่จักรพรรดิที่ลอยอยู่ข้างหน้าเขาก็ส่องประกายเจิดจ้า ปราณกระบี่สะท้านสะเทือนฟ้าดิน ฟันมายังวิญญาณของสวี่ชิง!

ในทันทีที่ฟันลงมา วิญญาณของสวี่ชิงในที่สุดก็ถูกผ่าเปิดออกด้วยปราณกระบี่!

ทำให้พลังของการเซ่นสังเวยสิ่งประหลาดดั้งเดิม ราวกับเจอทางระบาย พุ่งตรงเข้าสู่วิญญาณของสวี่ชิงทันที!

เปิดวิญญาณของเขาออกอย่างสมบูรณ์!

และในเสี้ยวพริบตาที่เปิดออก…

หมอกดำไร้ขอบเขตสิ้นสุดก็ไหลทะลักออกมาจากภายในวิญญาณของสวี่ชิงทันที

ในหมอกเหล่านั้น จะเห็นบานประตูมากมาย!

ประตูเหล่านี้มีรูปร่างไม่แน่นอน มีขนาดใหญ่ มีขนาดเล็ก พวกมันตั้งเรียงรายอยู่ด้วยกัน ก่อตัวเป็นระเบียงยาวทางหนึ่ง!

และในส่วนลึกของระเบียงยาวนั้น…ก็มีบัลลังก์ขนาดมหึมาอยู่!

ตอนนี้ ในพริบตาที่สิ่งประหลาดดั้งเดิมและภาพฉายเงาเทพเจ้าเหล่านั้นเข้าใกล้หมอกดำ…ประตูทุกบานในระเบียงยาวนี้ก็สั่นไหวขึ้นมาทันที

จากนั้น…ทั้งหมดด้วยพลังรุนแรงเป็นที่สุด ก็ส่งเสียงระเบิดดังก้องขึ้น!

เสียงปัง ปัง สั่นสะเทือนฟ้าดิน

นั่นคือ… เสียงทุบประตู!

ประตูทุกบานกำลังสั่นสะเทือน ราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักอยู่หลังประตู สัมผัสได้ถึงทุกสิ่งที่ภายนอก ในตอนนี้ต่างคลุ้มคลั่งทั้งหมด ล้วนใช้พลังทั้งหมดทุบประตู

จะ…พังประตูออกมา!

เสียงดังรุนแรงสนั่นหวั่นไหวนั่นแผ่พลังกดดันที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ในความคลุมเครือยังมาพร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่ทำให้จิตใจสั่นสะท้าน

ทุกอย่างนี้ทำให้สิ่งประหลาดและภาพฉายเงาเทพเจ้าที่พุ่งเข้ามาเหล่านั้น ร่างสั่นสะท้านเฮือก จากนั้นสีหน้าต่างก็ฉายความตื่นกลัวอย่างไม่เคยมีมาก่อน รีบถอยหลังไปทันที จะหลบหนี

แต่ก็สายไปแล้ว…

ประตูเหล่านั้นแม้จะแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง ดูเหมือนว่าไม่ว่าตัวตนภายในนั้นจะคำรามหรือโจมตีอย่างไร ก็ไม่เป็นผล

แต่…ไม่ใช่ทั้งหมด!

ภายใต้การโจมตีอย่างรุนแรงนี้ ในเสี้ยวขณะที่สิ่งประหลาดและภาพฉายเงาเทพเจ้าเหล่านั้นกำลังจะถอยร่นไป ประตูไม้บานหนึ่งที่อยู่ลึกที่สุดและใกล้กับบัลลังก์ที่สุด ก็พลันส่งเสียงดังสนั่นที่เหนือกว่าเสียงอื่นๆ ออกมา

ปัง!!

ภายใต้เสียงดังสนั่นหวั่นไหวนี้ เสียงคำรามภายในประตูบานอื่นๆ ก็หยุดชะงักลง

จากนั้น…ประตูไม้ที่อยู่ในส่วนลึก ภายใต้เสียงที่ทั้งหมดก่อนนี้ ก็…เปิดออกเป็นช่องว่างช่องหนึ่ง!

ในทันทีที่รอยแยกนี้ปรากฏขึ้น เส้นผมสีดำเป็นเส้นๆ ที่มีกลิ่นอายเน่าเปื่อยก็พุ่งออกมาจากภายในทันที มาพร้อมด้วยความโลภและโหดร้ายที่รุนแรงและท่วมท้น แผ่ขยายออกไปอย่างบ้าคลั่ง

ราวกับว่าหิวโหยมาเนิ่นนาน ในเสี้ยวพริบตาที่ยื่นออกมา เส้นผมยาวสีดำเหล่านั้นก็พุ่งตรงไปยังสิ่งประหลาดและภาพฉายเงาเทพเจ้าทั้งหมด

ไม่ว่าพวกมันจะดิ้นรนหรือขัดขวางอย่างไร ก็ล้วนไร้ประโยชน์

เส้นผมสีดำพุ่งออกไปในพริบตา พันรัดสิ่งประหลาดและภาพฉายเงาเทพเจ้าทั้งหมดในทันที จากนั้นก็กระชากอย่างรุนแรง…

กระชากมาทั้งหมด!

ด้วยความเร็วสุดขีด ลากมาตามผ่านรอยแยกของประตู เข้าไปข้างใน!

เสี้ยวพริบตาต่อมา ประตูไม้ที่เปิดเป็นช่องว่างก็ปิดลงทันที

หมอกสีดำก็ตลบม้วนย้อนกลับเข้าสู่ระเบียงยาวในทันที ท่วมจมทุกสิ่ง

ส่วนการเซ่นสังเวยสิ่งประหลาดดั้งเดิม ในเสี้ยวขณะนี้ก็หมุนย้อนกลับ!

ใช้การเซ่นสังเวยตนเองมาเสริมกำลังให้กับสวี่ชิง

เสี้ยวพริบตาต่อมา…วิญญาณของสวี่ชิงก็ฟื้นคืน อวัยวะภายใน กระดูก เลือดเนื้อ และผิวหนังที่แยกจากกัน ล้วนกลับคืนมา

สุดท้าย จากการสลายไปของแท่นบูชา สวี่ชิงที่ยืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าซีดเผือด ก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปยังองค์รัชทายาทรัฐม่วงครามที่ยืนอยู่ในสายตาของซ่างฮวง

ไม่พูดอะไรสักคำ

องค์รัชทายาทรัฐม่วงครามก็เงียบนิ่งไปเช่นกัน

ในความเงียบงันนี้ มีเพียงเสียงเคี้ยวที่ชวนให้ขนลุกเป็นระลอก…ระลอก นั่น ราวกับหลงเหลืออยู่ในความว่างเปล่า ดังแว่วมา

ครู่หนึ่ง ดวงตาของจื่อชิงก็ฉายประกายประหลาด

“เดินมาถึงจุดนี้ได้จริงๆ หรือนี้”

“น้องพี่ ข้ารอวันนี้มานานแล้ว…”

“และตอนนี้ เจ้ามีความสามารถแล้ว…อีกทั้งน่าจะรู้ว่าวิสุทธิ์เทพซ่างฮวง กุมชะตาสูงสุด”

“แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่า วิสุทธิ์เทพซ่างฮวง สิ่งที่ดวงตาซ้ายขององค์ท่านมองเห็นคืออนาคต ดวงตาขวามองเห็นอดีต”

“และวันนี้ ซ่างฮวงบนท้องฟ้า เหลือเพียงดวงตาซ้ายเท่านั้น”

“ดวงตาขวาขององค์ท่าน…อยู่ที่นี่”

จื่อชิงชี้ลงไปด้านล่าง

ภายใต้การชี้นี้ พื้นดินใต้เท้าของเขาก็คำรามเลื่อนลั่นขึ้น และฉีกขาดออกจากกันทันที

ในขณะเดียวกัน ทั่วทั้งแดนใหญ่กลืนนภาก็ปั่นป่วน

อีกทั้งไม่เพียงแต่แดนใหญ่นี้เท่านั้นที่เป็นเช่นนี้ แม้แต่แดนใหญ่ใกล้เคียงหลายแห่งก็สั่นสะเทือนตามไปด้วยเช่นกัน

เสี้ยวพริบตาต่อมา แดนใหญ่หลายๆ แดนรวมถึงแดนใหญ่กลืนนภาด้วย เทือกเขาทั้งหมดในนั้นก็พังทลายลง ราวกับมีมังกรปฐพีพลิกตัว เกิดรอยแยกขนาดมหึมาขึ้น!

รอยแยกนี้ทะลุผ่านหลายแดนใหญ่ในทันที ความยาวน่าพรั่นพรึงเป็นอย่างยิ่ง!

กลายเป็นหุบเขาขนาดใหญ่ที่น่าตกตะลึงหุบเขาหนึ่ง!

ราวกับบาดแผลของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์!

ศูนย์กลางของมัน คือวังหลวงของรัฐม่วงครามนั่นเอง!

จากนั้น หุบเขาใหญ่แห่งนี้ก็พลันพลิกตลบออกไปด้านนอก!

แสงสีทองก็ปะทุออกมาจากในนั้นทันที พวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า!

ตอนนี้ หากยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดและมองไปยังแดนใหญ่กลืนนภา เช่นนั้นก็จะสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่า…

หุบเขาใหญ่ที่ทะลุผ่านหลายแดนใหญ่นั้น คือดวงตายักษ์ที่ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง!

ดวงตานี้…เหมือนกับดวงตาเสี้ยวหน้าบนท้องฟ้าทุกประการ!

นี่คือ…ตาขวาของซ่างฮวง!

มันถูกฝังในส่วนลึกของพื้นดิน และในเสี้ยวขณะนี้ก็ได้ลืมตาขึ้นมา!

และตำแหน่งรูม่านตาที่เป็นแกนหลัก ก็คือจุดที่จื่อชิงอยู่

ในเสี้ยวขณะนี้ องค์รัชทายาทรัฐม่วงคราม ยืนอยู่ท่ามกลางสายตา ข้างบนมีดวงตาซ้ายของซ่างฮวง ข้างล่างมีดวงตาขวาของซ่างฮวง

ดวงตาทั้ง 2 ข้าง ล้วนเบิกกว้าง โดยมีองค์ท่านเป็นศูนย์กลาง!

ในทันทีที่สายตาบรรจบกัน จื่อชิงก็ยกมือขวาขึ้น

ในมือขององค์ท่าน ถือของสิ่งหนึ่งเอาไว้

นั่นคือกะโหลกศีรษะโบราณกะโหลกหนึ่ง

นั่นคือ…กะโหลกศีรษะขององค์ท่านในอดีต!

ในยามที่จักรพรรดินีสำเร็จเทพ องค์ท่านก็ได้นำมันไป

ตอนนี้ องค์ท่านมือถือกะโหลกศีรษะ ชูขึ้นสูง

ภายใต้การประสานกันของสายตาซ่างฮวง กะโหลกศีรษะนี้ปล่อยกลิ่นอายแห่งกาลเวลาที่ไม่มีสิ้นสุดออกมา ส่งผลกระทบต่อฟ้าดิน จะเห็นได้ว่าสิ่งแวดล้อมทั้งหมดรอบๆ เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงของเวลา เงาร่างนับไม่ถ้วนไหลผ่านจากความตายสู่การกำเนิดอย่างต่อเนื่องโดยมีจื่อชิงเป็นศูนย์กลาง

พลังของกะโหลกศีรษะนี้ ได้หลอมรวมความว่างเปล่า หลอมรวมกาลอวกาศ หลอมรวมทุกสิ่งอย่าง

รวมถึงองค์รัชทายาทรัฐม่วงครามเองด้วย

มีเพียงเสียงเท่านั้นที่ดังสะท้อนก้อง

“กาลอวกาศย้อนกลับ หวนคืนสู่บรรพกาล”

“น้องพี่ ข้าจะอยู่ที่บรรพกาล รอการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับเจ้า!”

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)