บทที่ 1347 ดาวแม่ดั้งเดิม

เห็นชัดว่านี่คือพิธีหนึ่ง

ข้อกำหนดสะเทือนใต้หล้า

ใช้ดวงตาซ้ายของเสี้ยวหน้าบนฟ้าแทนนภา ใช้ดวงตาขวาของซ่างฮวงบนพื้นดินแทนปฐพี ตั้งสถานที่ประกอบพิธีนี้ แหวกผ่านความว่างเปล่า ทลายกาลเวลา

จากนั้นค่อยรวมตัวตรงองค์รัชทายาทม่วงคราม รวมอยู่เหนือกะโหลกศีรษะที่ยกไว้

ใช้กะโหลกศีรษะเป็นหลักยึดกาลอวกาศ เริ่มฟื้นคืนโดยใช้ดวงชะตาจื่อชิงเป็นพื้นฐาน

หากมองกาลอวกาศเป็นน้ำสะอาด

กะโหลกศีรษะองค์รัชทายาทม่วงครามเมื่อปีนั้นก็เป็นหมึกดำสนิทหยดหนึ่ง

เมื่อหมึกหยดลงในน้ำสะอาด

หมึกย่อมแผ่กระจายทั่ว

ย้อมชโลมโลก เปลี่ยนสีสัน

ทั้งแดนใหญ่กลืนนภาเปลี่ยนเป็นสีทึบ

เมื่อหมึกกระจายตัว ในความหม่นมัวนี้ทุกร่องรอยของรัฐม่วงครามตั้งแต่ภายนอกเข้ามา เลือนหายอย่างรวดเร็วเหมือนไม่เคยมีมาก่อน

ละอองกาลอวกาศจางหาย แดนใหญ่กลืนนภากลับคืนสภาพเดิม

สุดท้ายเมืองหลวงรัฐม่วงครามหายไปโดยไร้ร่องรอยท่ามกลางละอองนี้

รวมถึงสวี่ชิงกับจื่อชิงในวังหลวงด้วย

ครู่ต่อมากลิ่นอายกับร่องรอยพวกเขาล้วนหายไป

ตัดขาดจากโลกปัจจุบัน

ก้าวสู่ช่วงบรรพกาล

…

สายลมพัดมากลางฟ้าดิน

แฝงกลิ่นอายบรรพกาล ทั้งเจือกลิ่นคาวเลือดรางๆ

เคลื่อนผ่านแผ่นดินแตกสลายแห่งนี้ พัดผ่านป่าเขาแห้งเหี่ยว คล้ายสะบัดพู่กันร่างภาพสวี่ชิงอีกหลายหมื่นปีต่อมากลางความว่างเปล่า

ร่างเขาปรากฏออกมา

เมื่อเผยตัวนัยน์ตาสวี่ชิงฉายแววประหลาด กวาดมองทั่วทิศ ในใจเกิดคลื่นปั่นป่วน

‘กลิ่นอายที่นี่… คือสถานที่ที่ข้าตามหา!’

จากนั้นเขาเงยหน้ามองท้องฟ้า

เวิ้งฟ้าเป็นสีเทาเข้มกว่าภาพจำ

นั่นคือไอพลังประหลาดเข้มข้นอบอวลฟ้าดิน ด้วยยังไม่ซ่านสลายอย่างสมบูรณ์ ยุคสมัยนี้จึงอึมครึม

ที่นี่ยังเป็นแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ทว่าไม่ใช่แดนใหญ่กลืนนภา

‘แดนใหญ่คลื่นศักดิ์สิทธิ์…’

แดนใหญ่คลื่นศักดิ์สิทธิ์สมัยบรรพกาล

ขณะเดียวกันที่นี่คือสถานที่ตั้งของรัฐม่วงครามอย่างแท้จริงในปีนั้น!

สงครามกำลังเปิดฉาก!

ในการรับรู้ของสวี่ชิง แดนใหญ่คลื่นศักดิ์สิทธิ์สมัยบรรพกาลแห่งนี้มีเมืองเก่าแก่มากมาย ตอนนี้ไฟศึกลามทั่วชั้นฟ้า

ผู้บำเพ็ญจากหมื่นเผ่ากำลังบุกเมือง

ตามประวัติศาสตร์นี่คือช่วงที่รัฐม่วงครามล่มสลาย

ผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่านับไม่ถ้วนรวมตัวจากแต่ละแดนใหญ่ เคลื่อนกวาดราวกระแสน้ำหลาก ถล่มเมืองรัฐม่วงครามมากมาย สังหารราษฎรที่สู้เพื่อรัฐม่วงครามคนแล้วคนเล่า

ด้วยแรงผลักดันกับอิทธิพลแต่ละฝ่ายเบื้องหลัง พวกมันคิดทำลายรัฐม่วงครามจนสิ้นซาก!

บดขยี้ความเรืองอำนาจของเผ่ามนุษย์!

สวี่ชิงจ้องมองสิ่งเหล่านี้เงียบๆ

ในสมองเขามีเสียงราบเรียบดังก้อง

‘ข้าไม่ได้หลอกเจ้าใช่หรือไม่ องค์รัชทายาทม่วงครามคนนั้น เขาใช้วิชาดวงชะตาหวนคืนบรรพกาลจริง!’

‘นี่คือกาลอวกาศเฉพาะที่คืนกลับมาเพราะชะตาของเขา!’

เมื่อเสียงดังขึ้น แสงโลหิตบนตัวสวี่ชิงวาบไหว ครู่ต่อมาหมอกเลือดกลุ่มหนึ่งซึมออกมาจากร่างเขา ลอยคว้างกลางอากาศ รวมตัวกันเป็น…หน้ากากสีเลือด!

เมื่อหน้ากากปรากฏ มันมองห่างออกไป ส่วนลึกนัยน์ตามีเพลิงทมิฬวาบไหว

จากนั้นค่อยมองสวี่ชิง

“ตอนนี้ข้าต้องการให้เจ้าตัดกฎกรรมที่เชื่อมโยงกับข้า”

ใบหน้าสวี่ชิงไร้ความรู้สึก กวาดสายตามองหน้ากาก นัยน์ตาล้ำลึก

ก่อนประมือกับองค์รัชทายาทม่วงคราม เขาศึกษาค้นคว้าเรื่องแสงลึกลับของเผ่าเทพนภาเจิดจรัสที่เขาประกายอรุณ ทั้งดูดซับอย่างต่อเนื่อง กระทั่งพลังบำเพ็ญถึงขีดสุด แต่กลับไม่อาจทะลวงระดับ

ส่วนแสงนั้นก็ยากซึมซับต่อ

ส่วนที่เหลือคือแก่นสำคัญของกุญแจ

สวี่ชิงจึงเริ่มค้นคว้าเรื่องกุญแจอย่างลึกซึ้ง

เมื่อเขาค้นคว้าวิจัยหลายครั้งเข้า เขาก็เข้าใจว่าสิ่งนี้น่าจะเป็นกุญแจเปิดประตูดาวแม่ดั้งเดิม

แต่มีเพียงกุญแจ เห็นชัดว่าไม่พอ ต้องหาประตูบานนั้นด้วย!

สวี่ชิงลองตามหาประตู ไม่ว่าเป็นแดนนภาเจิดจรัสหรือยืมวิถีสวรรค์ ทั้งหมดล้วนล้มเหลว

ไม่เจอประตูเชื่อมต่อกับดาวแม่ดั้งเดิม

ไม่มีเบาะแสใด

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา เขารู้ว่ารูปแบบการคงอยู่ของดาวแม่ดั้งเดิมพิเศษยิ่ง อย่างระบบดาวที่ 4 ก็ดำรงอยู่ภายในความทรงจำของเหล่าเทพ

ดาวแม่ดั้งเดิมของระบบดาวที่ 9 รูปแบบการคงอยู่เหมือนว่าไม่ธรรมดายิ่งกว่า

กระทั่งปีที่ 3 ก่อนตัดสินใจประมือกับจื่อชิง สวี่ชิงค้นคว้าเรื่องกุญแจนั้น ทั้งนึกถึงความทรงจำทั้งชีวิต สุดท้ายค่อยพบร่องรอยหนึ่ง

นั่นก็คือองค์รัชทายาทม่วงคราม!

องค์รัชทายาทม่วงครามคือกลไกป้องกันตัวของชะตาเผ่ามนุษย์ ทั้งเป็นกลไกป้องกันตัวของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์

ความจริงเมื่อเทียบกับนภาเจิดจรัสแล้วเวลาดำรงอยู่ของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ไม่นานนัก ดังนั้นแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ก็คือนภาเจิดจรัสในระดับหนึ่ง

ถ้าอย่างนั้น…กลไกป้องกันตัวขององค์รัชทายาทม่วงครามก็น่าจะรวมถึงนภาเจิดจรัสด้วย

ร่างก่อนของนภาเจิดจรัสคือดาวแม่ดั้งเดิม

นี่คือสิ่งที่สวี่ชิงค้นพบ เบาะแสเดียวที่เกี่ยวข้องกับดาวแม่ดั้งเดิม

องค์รัชทายาทม่วงครามคือกลไกป้องกันตัวของนภาเจิดจรัส ถ้าประมวลผลอีกขั้น เป็นไปได้สูงว่าเขาคือกลไกป้องกันตัวของดาวแม่ดั้งเดิม!

ถ้าความเป็นไปได้นี้เป็นจริง ดวงชะตาขององค์รัชทายาทจื่อชิงอาจเป็นประตูเชื่อมต่อกับดาวแม่ดั้งเดิม

ทว่าไม่ใช่จื่อชิงในโลกปัจจุบัน แต่เป็นจื่อชิงในช่วงบรรพกาลที่ยังไม่สังเวยตัวเองให้เสี้ยวหน้า!

ดวงชะตาของเขา!

ดังนั้นสิ่งที่สวี่ชิงต้องการคือย้อนกลับไปช่วงบรรพกาล!

การย้อนกลับมาเช่นนี้ ไม่ได้พึ่งบัญญัติกาลอวกาศของเขา ด้วยแม้ว่าบัญญัติกาลอวกาศของเขาก้าวผ่านห้วงเวลาได้ แต่สิ่งที่ข้ามผ่านต้องเป็นกาลอวกาศของเขา

สิ่งที่เขาต้องการคือกาลอวกาศเกี่ยวเนื่องกับดวงชะตาองค์รัชทายาทม่วงคราม!

แต่ความต้องการเฉพาะเช่นนี้ สวี่ชิงไม่มั่นใจว่าระหว่างประมือกับจื่อชิง อีกฝ่ายจะเผยออกมาหรือไม่

เขาจึงนึกถึงหน้ากากอธิษฐาน!

ตอนแรกหน้ากากนี้เคยแลกเปลี่ยนกับสวี่ชิง ตอนนั้นสวี่ชิงอธิษฐานให้หน้ากากช่วยเขาควบรวมร่างเซียน

จากนั้นหน้ากากค่อยบอกค่าตอบแทนของการอธิษฐาน มันบอกสวี่ชิงว่าให้พามาหน้ารูปสลักเสี้ยวหน้าของรัฐม่วงครามบนแดนใหญ่กลืนนภา

หลังผ่านเรื่องราวมากมาย ทั้งต่อสู้กับเทพบริวารธารมารดา สวี่ชิงคาดเดาความเป็นมาของหน้ากากอธิษฐานออก

เขาจึงทำการแลกเปลี่ยนกับหน้ากากอธิษฐานอีกครั้ง

ความคิดพวกนี้ปรากฏในหัวสวี่ชิง จากนั้นเขาค่อยสะบัดมือ ตัดการเชื่อมต่อกับหน้ากาก

ก่อนกล่าวราบเรียบ

“การแลกเปลี่ยนของเจ้ากับข้าเสร็จสิ้น!”

เมื่อสวี่ชิงตัดกฎกรรม หน้ากากสีเลือดสั่นสะท้าน โครงหน้าบิดเบี้ยว เผยรอยยิ้มประหลาด พุ่งวาบหายไปจากกาลอวกาศบรรพกาลของดวงชะตาจื่อชิงชั่วพริบตา

สวี่ชิงหรี่ตามองอีกฝ่ายจากไป

“คิดยืมพลังซ่างฮวง แลกอิสรภาพหรือ…”

ผ่านไปหลายอึดใจ สวี่ชิงเก็บสายตากลับ สัมผัสถึงสงครามแต่ละแห่งที่เกิดขึ้นในแผ่นดินใหญ่ม่วงครามครั้งบรรพกาล ทั้งแผ่จิตรับรู้ห่างออกไป กระทั่งถึงเมืองหลวงรัฐม่วงครามบนแดนใหญ่แห่งนี้

สุดท้ายนัยน์ตาเขาฉายแววประหลาด ยามยกมือขวาขึ้น แสงสายหนึ่ง…พลันส่องประกายกลางฝ่ามือเขา!

สีสันแสงราวประกายอรุณ

นั่นคือแสงประกายอรุณ ทั้งเป็นแสงลึกลับที่เผ่าเทพนภาเจิดจรัสสักการะ

หลังนำแสงออกมา สวี่ชิงสูดหายใจลึก ตัดสินใจเด็ดขาด

เขาเตรียมเปิดประตูดาวแม่ดั้งเดิมที่นี่!

ยืมพลังดาวแม่ดั้งเดิม ทะลวงระดับพลังตนเหมือนมี่หมิงเมื่อตอนนั้น

เขารู้ว่ามีเวลาจำกัด ดังนั้นจึงไม่ลังเลอีก เหวี่ยงแสงบนมือฉับพลัน

แสงทะยานฟากฟ้าทันที ส่องประกายบนนภา จากนั้นค่อยแผ่ขยายกลายเป็นรุ้งสายหนึ่ง!

แสงรุ้งเจิดจรัส ม้วนกลืนทั่วทิศราวสายธารปั่นป่วน กลางแสงประกาย…มีกลิ่นอายเฉพาะปรากฏ

เปลี่ยนเป็นรอยแยกกลางแสงช้าๆ!

สายตาสวี่ชิงพลันจดจ่อ เห็นว่ารอยแยกกลางแสงนั้น มีสถานที่ซึ่งเกือบตัดขาดจากทุกอย่าง ไม่อาจค้นพบหากไม่ได้ผ่านรอยแยกนี้!

ที่นั่นไม่ใช่ความทรงจำเทพเจ้า ทั้งไม่ใช่ความทรงจำสรรพชีวิต

ที่นั่นคือห้วงฝันของนภาเจิดจรัส!

ในนั้นมีดาวแม่ดั้งเดิมลึกลับราวภาพมายา 2 ดวง!

หนึ่งดำหนึ่งขาว

เมื่อเห็นชัดเจน ร่างสวี่ชิงพลันวาบไหว พุ่งตัวเข้ากลางแสง ผลุบเข้ารอยแยก หายไปชั่วพริบตา!

เมื่อเข้าไป รอยแยกและแสงด้านหลังเขาเหมือนทำภารกิจสำเร็จ ซ่านสลายหายไป

ดาวแม่ดั้งเดิมของระบบดาวที่ 4 ดำรงอยู่ในความทรงจำสิ่งมีชีวิตบนระบบดาว

ดาวแม่ดั้งเดิมของระบบดาวที่ 9 ดำรงอยู่ในห้วงฝันเจตจำนงของแดนนภาเจิดจรัส

ด้วยแดนนภาเจิดจรัสเก่าแก่กว่า ภายหลังยังเจอพสุธาแดนดินมาเยือน ก่อตั้งเป็นแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ มีวิถีสวรรค์สำหรับผู้บำเพ็ญ ดังนั้นเจตจำนงเลยสึกกร่อนทีละน้อย

การปรากฏของเสี้ยวหน้ายิ่งเปลี่ยนการสึกกร่อนเป็นแหลกสลาย

กระทั่งสุดท้ายเมื่อจวนเลือนหาย แดนนภาเจิดจรัสสร้างกลไกป้องกันตัวสุดท้ายขึ้นมา หลอมรวมกับแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ เปลี่ยนเป็นเผ่ามนุษย์

ดังนั้นจื่อชิงผู้เป็นกลไกป้องกันตัวของเผ่ามนุษย์ แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ นภาเจิดจรัสจึงถือกำเนิด

เมื่อจ้องมองดาวแม่ดั้งเดิม ความเข้าใจเหล่านี้ปรากฏในสมองสวี่ชิง

สถานที่ซึ่งเขาอยู่ตอนนี้ มีแสงมายาเจิดจ้า สีสันพร่างพราย

ห่างออกไปในประกายแสงไร้สิ้นสุดนั้น มีดาวแม่ดั้งเดิมสีดำขาวขนาดมหึมา 2 ดวงกำลังโคจร

แผ่ปราณขาวดำ ตัดสลับ 5 สีรอบๆ ก่อตัวเป็นกลิ่นอายมายา

เมื่อมองดาวแม่ดั้งเดิม นัยน์ตาสวี่ชิงส่องประกาย

เส้นทางที่เขาจะเลือก มีต้นกำเนิดจากมี่หมิง!

การเลื่อนขั้นของมี่หมิงเมื่อตอนนั้น อาศัยดาวแม่ดั้งเดิมของระบบดาวที่ 4 ใช้วิธีฝังร่างหลอมรวมกับดาวแม่

ยืมพลังดาวแม่เป็นนายแห่งเทพ ฝากนามแท้จริงไว้ ก่อนเปลี่ยนจากเทพเป็นเซียน

วิธีนี้ทำให้มี่หมิงเป็นทั้งเทพและเซียน!

ดังนั้นเลยกำราบเทพได้เป็นพิเศษ

แต่ต่อมาสวี่ชิงวิเคราะห์การเลื่อนขั้นนั้น คิดว่าการทะลวงระดับโดยพึ่งดาวแม่ดั้งเดิมมีทางเลือกที่ดีกว่า

นั่นก็คือ…กลืนกินดาวแม่ดั้งเดิม!

มี่หมิงอาจเคยคิดเช่นนี้ แต่มีข้อจำกัดด้านความเป็นจริง สุดท้ายจึงเลือกหลอมรวมชั่วคราว

ไม่ได้กลืนกินดาวแม่!

ด้วยเส้นทางนี้มีอุปสรรคซึ่งอาจทำไม่สำเร็จมากเกินไป

ตอนนั้นไม่ว่าเป็นการขัดขวางจากราชาเทพระบบดาวที่ 4 การต่อต้านขั้นเด็ดขาดของดาวแม่ดั้งเดิมของระบบดาวที่ 4 หรือการยอมเสียสละตัวเองของมี่หมิง รวมถึงความเสี่ยงที่เจตจำนงจะสับสน…ไม่ว่าสิ่งใดคลาดเคลื่อนก็ทำให้พิธีล้มเหลวได้

คล้ายเดินบนใยแมงมุม!

ดังนั้นสุดท้ายมี่หมิงจึงเลือกทางปลอดภัยที่สุด ทั้งเป็นวิธีที่อัตราความสำเร็จมากที่สุด แค่อาศัยการหลอมรวมเพื่อเลื่อนขั้นแล้วผละออก

แผนการของสวี่ชิงคือใช้เส้นทางที่มี่หมิงบุกเบิกเป็นจุดเริ่มต้น ก้าวเดินถึงขีดสุด ทำเรื่องที่มี่หมิงไม่ได้ทำ!

‘มีความยาก 3 ประการ!’

‘แบ่งเป็นภายในและภายนอก!’

‘ความยากภายนอก’

‘1 คือการขัดขวางจากราชาเทพอื่นบนระบบดาวที่ 9’

‘2 คือทางเลือกของเสี้ยวหน้าซ่างฮวง’

‘ข้อ 3 คือความยากภายใน นั่นคือการต่อต้านของดาวแม่ดั้งเดิม 2 ดวง!’

สวี่ชิงจ้องมองดาวแม่ดั้งเดิมเบื้องหน้า นัยน์ตาฉายแววประหลาด

สถานที่ซึ่งมีดาวแม่ดั้งเดิมของระบบดาวที่ 9 อยู่ เนื่องจากความพิเศษของมัน กอปรกับการดำรงอยู่ของเสี้ยวหน้า ทำให้ความยากภายนอกข้อแรกหายไป

ที่นี่ไม่อาจค้นพบ ทั้งมีเสี้ยวหน้า ดังนั้นเหล่าราชาเทพบนระบบดาวที่ 9 ย่อมยากเข้าใกล้

‘ส่วนเสี้ยวหน้า…’

สวี่ชิงตัดสินใจเด็ดขาด เตรียมพร้อมรับมือ ขณะเดียวกันยังเตรียมการเผื่อล้มเหลวด้วย

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องลองสักครั้ง!

เมื่อนึกถึงตรงนี้ สวี่ชิงไม่ลังเลอีก ร่างวาบไหว…

มุ่งตรงหาดาวแฝดดั้งเดิม!

…

ลมบรรพกาลพัดผ่านเวิ้งฟ้าที่แสงประกายอรุณซ่านสลาย ม้วนพัดเสี้ยวกลิ่นอายที่เหลืออยู่ตรงนั้นลงมาบนพื้นดิน

เคลื่อนผ่านภูผาธาราแหลกสลาย เคลื่อนผ่านเมืองพังทลาย

สุดท้ายค่อยพัดถึงกลางแดนใหญ่คลื่นศักดิ์สิทธิ์ ตรงเมืองหลวงที่เห็นว่าเป็นความเรืองอำนาจของเผ่ามนุษย์แห่งนั้น

นั่นคือ… เมืองหลวงของรัฐม่วงคราม!

ตอนนี้ตรงนอกเมืองหลวง ไม่ว่าท้องฟ้าหรือพื้นดินล้วนเห็นผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่านับไม่ถ้วน พวกมันสีหน้าเหี้ยมเกรียม แฝงความโหดเหี้ยมบ้าระห่ำ จิตสังหารล้นฟ้า กรูมาทางเมืองหลวงจากทั่วทิศ

เมืองแตกแล้ว!

ในเมืองจำนวนผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่าชวนตะลึงเช่นกัน ทั้งกำลังกวาดล้าง

คู่ต่อสู้ของพวกเขา…ผู้บำเพ็ญรัฐม่วงครามล้วนเงียบขรึม

ต่อสู้เงียบๆ เข่นฆ่าเงียบๆ ตายจากเงียบๆ

ไม่ว่าพวกเขาบาดเจ็บอย่างไร ไม่ว่าความรู้สึกปั่นป่วนเพียงใด ทั้งหมดไม่แผดเสียงคำรามมากนัก

ใช่ว่าเป็นความเคยชินของพวกเขาชาวรัฐม่วงคราม

ไม่ว่าเพื่อนร่วมรบข้างกายตายไปเท่าไร พวกเขาก็ไม่สิ้นหวัง บ้างแค่เศร้าโศก แต่เจตจำนงยังไม่ย่อท้อ

ด้วยรัชทายาทของพวกเขายังอยู่!

ด้านหลังพวกเขา ในวังหลวงมีเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

ทั้งวังหลวง ผู้แข็งแกร่งหมื่นเผ่าหลั่งไหลมาจากทั่วทิศ กำลังเปิดศึกนองเลือดกับกองกำลังส่วนพระองค์

ล้มตายตลอดเวลา

ซากศพเกลื่อนพื้น

เลือดหลั่งรินเป็นกระแสธาร

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)