บทที่ 1348 ข้าคือจื่อชิง

รัฐม่วงครามเจริญรุ่งเรืองนับพันปี ล่มสลายเพราะการล้อมโจมตีของผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่า

ข้าเห็นเสด็จพ่อถูกศัตรูฉีกเป็นชิ้นกับตา ชายาถูกอาวุธเวททะลวงศีรษะ บุตรชายขดตัวใต้เงามืดจนร่างเย็นเฉียบ

ข้าไปช่วยไม่ทัน…

ทั้งไม่มีกำลังช่วย…

เมื่อสงครามครั้งนี้เริ่มต้น ตัวข้าถูกหมื่นเผ่าใช้วิชาสาปแช่ง ผนึกพลังบำเพ็ญ กลายเป็นคนธรรมดา

ยามคับแค้นใจ น้องชายข้าออกหน้าล่าข้าศึก ระเบิดพลังดวงชะตาสุดท้ายของรัฐม่วงคราม

ถาโถมพลังดวงชะตาเข้าตัวข้า

เมื่อดวงชะตาฝังกลบ ข้าเห็นดวงตานับไม่ถ้วน

… นั่นคือเครือญาติที่สิ้นไปและราษฎรของข้า จับจ้องข้าเหนือกาลเวลา

ข้าจะแก้แค้น!

…

รัฐม่วงครามนับพันปี ล่มสลายง่ายดายกว่าถ้วยแก้ว

ปราณม่วงมงคลยิ่งใหญ่ โดนปราณสกปรกจากวิชาเวทของผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่าฉีกทึ้งจนอันตรธานหายไปนานแล้ว

เสาหยกใหญ่โตที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความอมตะทั่วเมืองจักรพรรดิ ตอนนี้เป็นเพียงสุสานปรักหักพังขนาดมหึมา สั่นสะเทือนท่ามกลางเสียงกระดูกร้าวชวนอึดอัดกับเสียงห้ำหั่นอึกทึกสนั่นหู

ข้ายืนบนทางเดินจักรพรรดิแหลกละเอียด ใต้ฝ่าเท้าคือบ่อเลือดเหนียวหนืด กลิ่นคาวแสบจมูกอัดแน่นทุกลมหายใจ

ร่างราวเสาค้ำสวรรค์ของเสด็จพ่อ ถูกเงามืดแหวกผ่านห้วงมิติจับยึดตรงหน้าข้า

ข้าถึงขั้นไม่ได้ยินเสียงตะโกนสุดท้ายของเขาอย่างชัดเจน เห็นเพียงชุดคลุมมังกรทองม่วงสัญลักษณ์อันน่าเกรงขาม โดนพลังมหาศาลไร้รูปฉีกทึ้งพร้อมร่างกำยำของเขา!

ฝนโลหิตทั่วฟ้าเคล้ากระดูกราวเศษหยกสาดพรม ร้อนฉ่าจนหน้าข้าปวดแปลบ

ความร้อนฉ่ากับเลือดเสด็จพ่อกระทบนัยน์ตาข้า การมองเห็นพร่าเลือนแดงก่ำชั่วขณะ

ท้องฟ้าม่วงครามพังทลายเพราะฝนโลหิตนี้

แต่ข้ากลับไม่มีกำลังพอจะทำอะไรได้

พลังบำเพ็ญข้า พลังวิเศษของข้า รวมถึงพลังกายเนื้อข้า ทั้งหมดถูกหมื่นเผ่ารวมพลังไร้สิ้นสุดสาปแช่งยามเปิดศึก ทำให้พลังบำเพ็ญข้าถูกผนึก ทำให้พลังต่อสู้ข้าหมดสิ้น

ทำให้ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา

ตอนนี้ข้าเพิ่งเข้าใจ ความจริงข้าไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนที่เล่าลือในโลกภายนอก…

ความอ่อนแอของข้า ความจริงไม่ได้น้อยกว่าใคร

“ฝ่าบาท! ทางนี้พ่ะย่ะค่ะ!” ราชองครักษ์แผดเสียงเรียกผ่านความอึกทึกชวนหายใจไม่ออก

ข้าเหมือนถูกไหมไร้รูปชักนำ ถอยหลังตามพวกเขาอย่างเฉยชา

ชั่วพริบตายามผ่านประตูวังเสื่อมทรุด หางตาข้าพลันถูกแสงสว่างบาดตาดึงดูด

นั่นคือทางไปตำหนักหงส์!

ที่นั่นเป็นทะเลเพลิง!

หัวใจข้าสั่นระรัว ซวนเซเข้าใกล้ ในเปลวไฟลุกโชน ข้าเห็นนาง…ชายาคู่ชีวิตข้า

นางพิงเสาระเบียงไหม้เกรียมกว่าครึ่ง ปิ่นเงินเปื้อนเลือดแทงเข้าขมับนาง มือกระจ่างเรียวบางที่เคยทัดดอกไม้ให้ข้าทิ้งตัวอย่างหมดกำลัง

นางลืมตามองท้องฟ้าปกคลุมด้วยควันดำอย่างว่างเปล่า ดวงตาแข็งทื่อคล้ายยังกังวลไร้สิ้นสุด

มือที่ข้ายื่นเหยียดชะงักค้างกลางอากาศ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ในทรวงอกเหมือนมีบางอย่างแตกเป็นเสี่ยงทันที คร่ำครวญโดยไร้สุ้มเสียง

ลายดอกบัวโบราณสัญลักษณ์พลังราชวงศ์ม่วงครามกลางฝ่ามือพลันร้อนฉ่าเหมือนเหล็กนาบ ร้อนจนจิตวิญญาณข้าจวนแหลกสลาย

“เสด็จพ่อ…” เสียงอ่อนกำลังคล้ายลูกแมว สั่นเครือเหมือนใกล้ตาย ดังมาจากเงามืดหนาทึบ

ใต้คานหักหนักอึ้ง ร่างเล็กหนึ่งกำลังขดตัว นั่นคือองค์ชายที่เพิ่งครบ 7 ขวบของข้า

ร่างเล็กเขาเย็นเฉียบ มีเพียงกระบี่ไม้หยาบที่ข้าทำเองกำแน่นในมือเล็กจนเหลือความอบอุ่นเล็กน้อย

กระบี่ไม้ร่วงหล่นจากมือเล็กหมดกำลังของเขา กระทบพื้นอิฐเย็นเฉียบจนเกิดเสียงแผ่วเบา แทงแก้วหูกับหัวใจข้าพร้อมเสียงคำรามของผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่า

เสด็จพ่อของข้า ชายาของข้า โอรสของข้า อาณาจักรของข้า…ทุกอย่างล้วนเย็นเฉียบ

“ไปเถิด! ฝ่าบาท!” ทหารสวมเกราะที่เหลือใช้ร่างกายแทนเขื่อนกั้นน้ำ ขวางกระแสน้ำหลากชวนประหวั่นซึ่งถาโถมมาจากทั่วทิศทาง สีหน้าบิดเบี้ยวของพวกเขาเปี่ยมด้วยความสิ้นหวังพร้อมตาย

ข้าเหมือนหุ่นเชิดสายป่านขาด โดนพลังอันเด็ดเดี่ยวห้อหุ้ม ฝ่าประตูวังจวนพังทลาย หลบหนีในความมืดมิด

ด้านหลังคือโลกพังพินาศ

ประตูวังเกิดเสียงเหมือนแบกรับไม่ไหว ทรุดถล่มสนั่นหวั่นไหว

จิตเทพเยียบเย็นเฉียบคม แฝงกลิ่นอายทำลายล้าง จับจ้องแผ่นหลังข้าราวพิษฝังกระดูก ความหนาวเหน็บถึงตายเกือบทำให้กระดูกข้าเยือกแข็ง

“องค์รัชทายาทม่วงคราม ตอนนี้เจ้าไม่ฮึกเหิมดังก่อนแล้ว”

เสียงหยอกล้อเหมือนแมวแหย่หนู เยียบเย็นเสียดลึกก้องหู

ชั่วพริบตายามพลังทำลายล้างเกือบถึงตัว ร่างคุ้นเคยเด็ดเดี่ยวหนึ่งราวดาวตกพุ่งเข้าเปลวไฟ สวนทางกับผู้หลบหนี ขวางระหว่างข้ากับจิตเทพชวนประหวั่นนั่น!

นั่นคือน้องชายข้า!

น้องชายซึ่งไม่เป็นที่ชื่นชอบของเสด็จพ่อ ยามปกติเงียบขรึม ใช้ชีวิตใต้เงาแสงข้า ไม่ใกล้ชิดกับข้านัก!

เขากอดตราหยก ชุดขาดวิ่นสะบัดพลิ้วด้วยแรงกดดันบ้าคลั่ง เรือนผมถูกลมพัดกรรโชกจนยุ่งเหยิง

หันกลับมามองข้าคราหนึ่ง

นัยน์ตาลุกโชนคลั่งระห่ำพร้อมทุ่มสุดตัว!

ครู่ต่อมาร่างผอมแห้งของเขาพลันแผ่ขยาย คล้ายถุงลมถูกเป่าถึงขีดจำกัด แสงม่วงบาดตาสาดส่องออกมาจากตราหยกและทุกรูขุมขนทั่วร่างกายเขา!

แสงผุดผ่องชวนเศร้าโศก คล้ายบีบอัดเสี้ยวดวงชะตาสุดท้ายของรัฐม่วงคราม ชีวิตกับจิตวิญญาณที่เหลือของเขาเข้าด้วยกันก่อนระเบิดพลัง!

ตูม!

เสียงดังเกินบรรยายก้องโลก

ตอนนี้ทั่วฟ้าดินเหมือนเสียการได้ยินโดยสิ้นเชิง

พลังระเบิดแฝงดวงชะตารัฐม่วงครามนี้ คล้ายค้อนยักษ์ไร้รูปกระหน่ำใส่ตัวข้า หลอมรวมเข้าร่างกาย

ในตัวเกิดเสียงดังเลื่อนลั่น ทลายคำสาปที่หมื่นเผ่าเตรียมมาผนึกข้า ทั้งทะลวงพลังบำเพ็ญของข้าที่ถูกพวกเขาร่วมมือกันผนึกไว้

ทำให้พลังซึ่งไม่ได้สัมผัสมานาน รวมถึงพลังบำเพ็ญที่หลับใหล คล้ายทลายชั้นดิน ฟื้นฟูร่างจวนแห้งเหี่ยวนี้อีกครั้ง

ทว่าด้วยการระเบิดพลังบำเพ็ญนั้น ในหัวข้ามีหมอกหนาสีเลือดพลิกตลบ ในนั้นเหมือนมีดวงตานับไม่ถ้วนปรากฏ!

เสด็จพ่อ น้องพี่ ชายารัก โอรส…ทั้งมีใบหน้าที่ข้าคุ้นเคยนับไม่ถ้วน เหล่าทหาร ขุนนาง ราษฎรที่หลั่งเพื่อรัฐม่วงครามจนหยดสุดท้าย…

สายตาพวกเขาแฝงความจากลา คล้ายอยู่เหนือกาลเวลา มาจากฟากฝั่งที่เอื้อมไม่ถึง

เมื่อเห็นพวกเขา ไม่รู้ว่าน้ำตาเลือดข้นหนืดหยดหนึ่งหลั่งออกมาจากหางตาข้าตั้งแต่เมื่อไหร่ เคลื่อนพ้นจากแก้มข้า ร่วงหล่นท่ามกลางความมืดมิดไร้สิ้นสุดเงียบๆ

มันร่วงหล่นลงบนซากปรักหักพังของบ้านเกิดที่กำลังถูกเลือดและเปลวไฟกลืนกินทำลายล้างเบื้องล่าง ดิ่งลึกลงไปยังความเงียบสงัดชั่วนิรันดร์ซึ่งไม่เห็นจุดสิ้นสุด

ตอนนี้เบื้องหลังข้าคืออดีตพังทลาย ซากปรักหักพังของกาลเวลาที่เสื่อมโทรม

เบื้องหน้ามีเพียงความว่างเปล่า เส้นทางมืดมิดที่รอเลือดหลั่งชโลม

ข้าจะแก้แค้น!

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)