หลังจากหลานเยี่ยออกจากห้องไป คิดจะเข้าไปดูอาการหลานอี แม้จะกินยาถอนพิษแล้วแต่ก็ยังฟื้นตัวกลับมาไม่หมด กระแสพลังยังคงเคลื่อนที่ได้ช้าอย่างมาก

หลานเยี่ยมาถึงหน้าประตูห้องหลานอี ได้ยินเสียงหัวเราะพูดคุยในห้อง บางทีนางอาจจะตื่นขึ้นมาแล้ว จากนิสัยของหลานอีแล้วนั้น จะต้องสนิทสนมกับคนเขาเทียนปี้ในทันทีอย่างแน่นอน

หลานเยี่ยผลักประตูเข้าไป แต่กลับพบว่าหลานอีนอนนิ่งสงบอยู่บนเตียง ยังไม่ฟื้นขึ้นมา แล้วเสียงพูดคุยหัวเราะเมื่อครู่นี้มาจากที่ไหนกัน

หลานเยี่ยรู้สึกถึงความผิดปกติ เพิ่งจะนึกระวังตัวก็ถูกคนลอบตีจนสลบจากข้างหลัง ก่อนจะสลบไปหลานเยี่ยทำธุระเรื่องสุดท้าย จากนั้นก็เห็นคนชุดดำเดินมายังตนเอง

กลุ่มควันสีขาวผืนใหญ่นั่นคืออะไร หมอกอย่างนั้นหรือ? หลานเยี่ยเดินอยู่บนพื้นแผ่นดิน แต่ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ใด

พื้นที่อันสับสนวุ่นวายเละเทะนี่คือที่ไหนกัน?

ตนเองยังอยู่ที่เขาเทียนปี้หรือไม่? ไม่ใช่ว่าตนเองถูกตีจนสลบหรอกหรือ? แล้วที่นี่คือที่ไหนกัน?

หลานเยี่ยเดินไปเรื่อยๆ เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ จู่ๆ ก็สังเกตเห็นเงาคนร่างหนึ่งจึงรีบวิ่งไปหา แต่กลับพบว่าเป็นหลานชิงและอวิ๋นหรง

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ทำไมพวกท่านมาอยู่ที่นี่” หลานเยี่ยวิ่งเข้าไปด้วยความดีใจ แต่กลับพบว่าตนเองไม่อาจสัมผัสพวกเขาได้ อีกทั้งพวกเขาก็ไม่รู้สึกถึงการดำรงอยู่ของตนเอง แต่เห็นใบหน้าของพวกเขาที่หัวเราะอย่างมีความสุข

หลานเยี่ยมองอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งมา

“ท่านพ่อ ท่านแม่ มอบให้พวกท่าน” ในมือของเด็กน้อยถือดอกไม้ช่อหนึ่งเอาไว้

นี่คือ… ตัวข้าเอง? หรือว่านี่จะเป็นความทรงจำของข้าอย่างนั้นหรือ? หลานเยี่ยรู้สึกว่าเหลือเชื่อ เขาเดินต่อไปข้างหน้า ภาพทุกภาพล้วนคุ้นตา ตอนที่ได้เห็นภาพในอดีตอีกครั้ง หลานเยี่ยก็อดรู้สึกสั่นคลอนไม่ได้

ท่ามกลางความทรงจำในอดีตปรากฏคนประเภทต่างๆ นานา เขาแอบหนีไปเมืองหลวง ได้พบกับอวี่มั่ว เทียนซี มู่หลี สิ่งที่เขาคิดมาอย่างขึ้นมาอย่างนึกสนุกสร้างกลุ่มที่ถือเป็นของเขาขึ้นมาในเมืองหลวง นั่นคือหล่านเย่ว์ แต่ว่าที่เยอะที่สุดก็คือช่วงเวลาที่เขาอยู่กับหลานเฟิง

แล้วได้เห็นภาพนั้นอีกครั้ง มู่หลีถูกหลานเฟิงสาดน้ำชาใส่หน้า ทั้งสองคนนี้ช่างเหลือเกินเสียจริง หลานเยี่ยหัวเราะออกมา

เดินตรงไปข้างหน้าต่อ หลานเยี่ยมองเห็นจุดเริ่มต้นของทุกเรื่อง หลานเยี่ยหันกลับมามองอย่างไม่ตั้งใจครั้งหนึ่ง แต่กลับต้องชะงักฝีเท้า นิ่งอึ้งไป ความทรงจำที่อยู่ด้านหลังนั้นมีคนคนหนึ่งปรากฏขึ้น แล้วหายไป แล้วมองไปข้างหน้าอีกครั้ง ใช่แล้ว นั่นคือมู่หลี นั่นคือหลานเฟิง ไม่มีความขัดแย้งแม้แต่น้อย แต่หลานเฟิงปรากฏตัวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรกัน?

หลานเฟิงเป็นองครักษ์ของตน แต่ก่อนหน้านี้หลานเฟิงเป็นอะไรสำหรับตนเอง? หลานเยี่ยไม่กล้าคิดต่อไป เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีอะไรไม่ถูกต้องหรือไม่ เขาวิ่งไปข้างหลังอย่างบ้าคลั่ง สิ่งที่เห็นก็ยังเป็นความทรงจำของตน ไม่มีซึ่งความขัดแย้ง

การเปลี่ยนแปลงตรงนั้นไม่ได้หยุดลงตามการวิ่งไปข้างหลังของหลานเยี่ย แต่กลับเร่งฝีเท้ามากยิ่งขึ้น จู่ๆ หลานเยี่ยก็หยุดลง เหมือนกับสูญเสียสติสัมปชัญญะไป หลังจากนั้นชั่วครู่ก็เพ่งกำลังเขม็งมองในฉับพลัน

“นี่คือที่ไหน” หลานเยี่ยแสดงท่าทางเหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้ง

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ทำไมพวกท่านถึงอยู่ที่นี่?”

หลานเยี่ยวิ่งไป แต่กลับสัมผัสพวกเขาไม่ได้ หลานเยี่ยมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปข้างหน้าต่อ

ช่างมีความสุขเสียจริง รู้จักคนมากมายในเมืองหลวง เทียนซี อวี่มั่ว

แต่ที่เยอะที่สุดก็ยังคงเป็นมู่หลี

หลานเยี่ยเดินเข้าไป ความทรงจำด้านหลังเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้พวกเขาเป็นใครกัน? ไม่มีใครรู้ แต่ตอนที่หลานเยี่ยหันกลับไปอีกครั้งกลับไม่มีแววตาเลื่อนลอยให้เห็นอีก เหมือนว่านั่นเป็นเหมือนกับชีวิตที่เขาประสบผ่านมา