“หยุดได้แล้ว ชิวเย่ว์ หยุดได้แล้ว อย่าคิดอีกเลย”

“เลือด… ตาย…” เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นที่ไม่อาจควบคุมได้อีก หลานเยี่ยถูกกระแสพลังสีม่วงอันรุนแรงดีดจนไปกระแทกกำแพง

“อัก… ชิวเย่ว์” หลานเยี่ยกระอักเลือดออกมา คิดจะเข้าใกล้ชิวเย่ว์ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็เปล่าประโยชน์ กระแสพลังสีม่วงบ้าคลั่งที่เริ่มเข้มขึ้นเรื่อยๆ นั้นปัดหลานเยี่ยจนกระเด็นอยู่ร่ำไป หลานเยี่ยไม่สนใจบาดแผลบนร่างกาย จู่ๆ ก็ประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากัน คิดจะบรรณาการแหล่งพลัง

แหล่งพลังที่ว่าก็คือกระแสพลังพิเศษของตระกูลหลาน ขอแค่เป็นคนตระกูลหลานตอนที่เกิดมา ก็จะมีแหล่งพลังเพื่อช่วยเหลือการฝึกฝนในอนาคต แต่แหล่งพลังไม่อาจฟื้นฟูได้ จะพูดอีกอย่างก็คือใช้ไปน้อยก็จะลดน้อย หากว่าใช้แหล่งพลังจนหมดก็ไม่อาจฝึกฝนได้อีก กลายเป็นคนธรรมดาเท่านั้น หรือจะบอกว่าเป็นคนตายคนหนึ่งเท่านั้น

แต่ทันใดนั้นเขาก็ถูกคนอุ้มให้ออกห่างจากห้องนั้น

“ท่านแม่ ท่านปล่อยข้า ข้าจะไปช่วยชิวเย่ว์” หลานเยี่ยดิ้นรนอยู่ในอ้อมมกอดของอวิ๋นหรง

“เสี่ยวเยี่ย แม่ขอร้องเจ้าอย่าไปเลย อย่าไปอยู่ข้างกายเด็กนั่นอีก พ่อของเจ้าจะจัดการอย่างเรียบร้อย”

“จัดการหรือ จะจัดการด้วยวิธีใดหรือขอรับ ฆ่าชิวเย่ว์อย่างนั้นหรือ” จู่ๆ หลานเยี่ยก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะค่อยๆ กลายเป็นเสียงกรีดร้องแหบแห้ง

“ข้าไม่มีทางให้พวกท่านทำเช่นนี้ นอกจากจะข้ามศพข้าไปก่อน” หลานเยี่ยขับเคลื่อนกระแสพลัง บังคับให้อวิ๋นหรงออกห่างจากกายตน การที่ขับเคลื่อนกระแสพลังที่ยังไม่ผสานเข้ากับตนเองอย่างสมบูรณ์อย่างเอาแต่ใจนั้น ทำให้สีหน้าของหลานเยี่ยซีดขาวลงในพริบตา

“ผู้คุ้มครองตระกูลข้า ขอให้ท่านช่วยข้านำเด็กคนนี้มาในเส้นทางที่ถูกต้อง” นี่เป็นภาพที่หลานเยี่ยเห็นหลังจากกลับเข้าไปในห้อง หลานชิงกำลังเรียกคนปกป้องตระกูลหลาน จิ้งจอกเก้าหางชังหลาน ชิ้นส่วนเล็กๆ นับไม่ถ้วนที่ส่องแสงประกายลอยตรงไปยังตราหยกรูปสุนัขจิ้งจอก จิ้งจอกสวรรค์ปรากฏตัว ควบคุมชิวเย่ว์ไว้

“หลังจากนี้หากฟื้นได้สติการควบคุมย่อมถูกปลดออก ถ้าไม่ฟื้นก็ทำได้แค่พรากชีวิตเขาไป อย่าได้กระทำการขัดกับสวรรค์อีก” หากในตอนนั้นหลานเยี่ยรู้ว่าสิ่งที่เป็นประกายเหล่านั้นคืออะไร บางทีวันนั้นเขาคงไม่พูดเช่นนั้นกับหลานชิง

“ท่านรู้ตัวตนของชิวเย่ว์ใช่หรือไม่” เหมือนจะสอบถาม แต่เหมือนบี้ถามมากกว่า

“เขาเป็นนายน้อยแห่งตระกูลเยี่ย สถานะสูงส่งเช่นเดียวกับเจ้า หลายเดือนก่อนหน้านี้เกิดกบฏภายในตระกูลเยี่ย ลุงของเขาซึ่งก็คือประมุขตระกูลเยี่ยในตอนนี้ ฆ่าพ่อแม่ของเขาต่อหน้าต่อตา” หลานชิงฝืนทนไม่ให้ตัวเองล้มลง ในขณะเดียวกันก็ตอบคำถามของหลานเยี่ยอย่างไม่ลังเล

“ทำไมถึงไม่บอกข้า ถ้าไม่ใช่เพราะข้าให้เขาคิดเรื่องเหล่านี้ ชิวเย่ว์คงไม่เป็นเช่นนี้” มีบางเรื่อง ไม่ว่าจะรู้สึกผิดเพียงใด ก็ไม่มีทางกลับไปแก้ไขได้

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมชิวเย่ว์ที่พลังอ่อนแรงถึงได้ระเบิดกระแสพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ออกมา เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมหลังจากตระกูลเยี่ยจับเจ้าไปแล้ว ถึงยังต้องฆ่าหัวหน้าของเขาอีก” หลานชิงมองหลานเยี่ยอย่างสงบนิ่ง

“หรือเป็นเพราะมุกหลิววั่งอย่างนั้นหรือ ทำไมมุกหลิววั่งที่ไม่ระบุเจ้านายมานานนับพันปีจู่ๆ ก็เลือกนายขึ้นมา ทำไมท่านจิ้งจอกสวรรค์ที่ไม่เคยสนใจเรื่องคนนอกตระกูลมาก่อน ถึงได้ยอมช่วยเหลือชิวเย่ว์ คำถามเหล่านี้เจ้าเคยคิดหรือไม่” เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามมากมายที่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว หลานเยี่ยไม่รู้ว่าจะทำเช่นไร ความคิดที่อยู่ในใจเขามานานหลายวันนั้นเริ่มเกิดสั่นคลอนขึ้นมาเล็กน้อย

“เจ้าคิดว่าอาศัยกระแสพลังที่สามารถหลุดควบคุมได้ตลอดเวลาเช่นเจ้าจะล้มทั้งตระกูลเยี่ยได้หรือ เจ้าคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าและชิวเย่ว์จะแน่นหนาจนไม่อาจทำลายได้หรือ เจ้าเข้าใจอะไรเขากันแน่ คนที่เจ้าคิดจะอาศัยกำลังของเจ้ากู้เขากลับมาเจ้าเข้าใจเขาสักเท่าไรเชียว”