№ 418 ความรู้สึกร้อยพันผสมปนเป!
ภายในจวนตระกูลเฟิ่ง
เฟิ่งจิ่วเชิญผู้เฒ่าเกิ่งและผู้นำตระกูลเกิ่งเข้าไปห้องโถงใหญ่ หลังเชิญพวกเขานั่งลง ข้ารับใช้ก็ยกน้ำชาเข้ามาแล้วถอยออกไป ในห้องโถงใหญ่ นอกจากเหลิ่งซวงที่ยืนอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่ว ก็มีเพียงผู้เฒ่าเกิ่งกับบุตรชาย ส่วนคนอื่นๆ คอยอยู่ด้านนอก
“แม่หนูเฟิ่ง ช่วงนี้ข้าเก็บตัวฝึกบำเพ็ญอยู่ตลอด พอออกมาถึงเพิ่งได้ยินเรื่องพวกเจ้าตระกูลเฟิ่ง ยามนี้ปู่เจ้าไม่อยู่ พ่อเจ้ายังหมดสติไม่ฟื้น ไม่รู้ว่าต่อจากนี้เจ้ามีแผนการเช่นไร?” ผู้เฒ่าเกิ่งเอ่ยปากตรงเข้าประเด็น ไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย
“ท่านปู่เกิ่งไม่ต้องเป็นห่วงตระกูลเฟิ่งไปเจ้าค่ะ คืนนี้ท่านก็เห็นแล้ว คนพวกนั้นคิดจะเอาเปรียบตระกูลเรายังทำไม่ได้ ข้ามีความสามารถและความมั่นใจว่าจะปกป้องตระกูลเฟิ่งได้เป็นอย่างดี”
บนใบหน้าเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในคำพูดล้วนมีความเชื่อมั่น ราวกับว่าไม่เห็นคนพวกนั้นในสายตา ความมั่นใจนั้นทำให้ชายชราตระกูลเกิ่งเห็นแล้วอดแปลกใจไม่ได้ ไม่รู้ว่านางเอาความมั่นใจมาจากไหน?
“แล้วองค์รัชทายาทแคว้นเหินเวหาคนนั้นเล่า มู่หรงป๋อยังดี หากพวกเราร่วมมือต่อต้านร่วมกับเหล่าวงศ์ตระกูลและกลุ่มอำนาจ มู่หรงป๋อก็ไม่กล้าทำอะไรพวกเจ้าแล้ว แต่หากเป็นรัชทายาทแคว้นเหินเวหา เกรงว่าต่อให้พวกเราคิดจะปกป้องกันและกันก็ยังยาก” ผู้เฒ่าเกิ่งเอ่ยปัญหาที่กังวลอยู่ในใจด้วยความวิตกเล็กน้อย
ได้ยินเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วก็ยิ้มน้อยๆ “คืนนี้ตระกูลเกิ่งออกหน้าแทนพวกเรา ข้ากังวลเช่นกันว่าหลังจากนี้พวกเขาจะสร้างปัญหาให้พวกท่าน ดังนั้นข้าจึงอยากขอให้ท่านปู่เกิ่งอย่ายุ่งเกี่ยวเรื่องนี้เลย เช่นนี้ตระกูลเกิ่งจะได้ไม่พลอยเดือดร้อนไปด้วย ส่วนวิธีแก้ไข…”
เสียงเธอชะงักเล็กน้อย เอ่ยยิ้มๆ ว่า “จะต้องมีเสมอ”
ได้ยินคำกล่าวนี้ ผู้เฒ่าเกิ่งแปลกใจอยู่บ้าง ผู้นำตระกูลเกิ่งเองก็คาดไม่ถึงนิดหน่อย เขานึกว่าพอตระกูลเกิ่งออกหน้า คุณหนูใหญ่เฟิ่งผู้นี้จะพยายามจับพวกเขาไว้ไม่ปล่อย ให้พวกเขาได้ช่วยตระกูลเฟิ่งอีกแรง ไม่นึกเลยว่านางจะไม่อยากให้พวกเขายุ่งเกี่ยวด้วย ทุกเรื่องล้วนคำนึงถึงพวกเขา ช่างเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ
ไม่นึกว่าถึงแม้ตระกูลเฟิ่งไร้บุตรชาย แต่คุณหนูใหญ่เฟิ่งคนนี้ก็ยังกล้าหาญและมั่นใจเช่นนี้ หาได้ยากยิ่งเหมือนกัน
เพียงแต่ เมื่อนึกถึงว่าก่อนหน้านี้นางมีใบหน้าแย้มยิ้ม ต่อมากลับสังหารผู้นำทหารคนนั้นโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา ท่ามือโหดเหี้ยมที่เด็ดขาดนั้นทำให้เขานึกขึ้นได้ว่านางไม่ได้ไร้พิษสงเช่นที่เห็นภายนอก
แต่บิดาของเขากลับคล้ายจะคิดว่าคุณหนูใหญ่เฟิ่งที่ยิ้มแย้มเบิกบานตรงหน้าเป็นเพียงเด็กสาวน่ารักไร้เดียงสา ได้ยินผู้เฒ่ากำชับและตักเตือนอยู่ข้างๆ หลายต่อหลายครั้ง ท่าทีไม่วางใจนั้นปานเห็นนางเป็นหลานสาวแท้ๆ ของตัวเอง เขามองเสียจนใจมีความรู้สึกร้อยพันผสมปนเป
ผู้เฒ่าเกิ่งคุยกับเฟิ่งจิ่วในห้องโถงใหญ่ประมาณหนึ่งชั่วยาม และถามถึงอาการเฟิ่งเซียวในตอนนี้ เพียงแต่เฟิ่งจิ่วไม่บอกตามความจริง สุดท้ายส่งพวกเขาสองคนออกไปด้วยตนเองแล้ว ถึงจะไปยังเรือนของบิดาเพื่อบอกเรื่องที่ตระกูลเกิ่งออกหน้าแทน
ทางด้านมู่หรงอี้เซวียน ครั้นได้ยินเรื่องจวนตระกูลเฟิ่งในคืนนี้ก็ยืนครุ่นคิดอยู่ข้างหน้าต่างเนิ่นนาน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร…
ภายในพระราชวัง มู่หรงป๋อยังโกรธเคือง หลังจากได้ยินคนเบื้องล่างรายงาน เสียงตะโกนเกรี้ยวกราดก็แทบจะดังไปทั่วราชวัง โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าตระกูลเกิ่งร่วมมือกับวงศ์ตระกูลและกลุ่มอำนาจบางส่วนมาออกหน้าปกป้องตระกูลเฟิ่ง ยิ่งโกรธจัดจนร่างกายสั่นเทิ้ม
“ดี! ดีนัก! รอตระกูลเฟิ่งล่มสลายเมื่อใด ข้าจะทำให้พวกมันเสียใจกับการกระทำในวันนี้แน่!”
ส่วนภายในตำหนักที่รัชทายาทแคว้นเหินเวหาพำนักอยู่ ตอนนี้…
…………………..