ตอนที่ 467 เรื่องต้องห้ามแห่งราชวงศ์ ตัดเส้นทางเงินทอง
“ร้านค้าที่เทียนจินเรานี้มีจากซานตงและเขตปกครองเหนือมาก จะว่าไปร้านค้าจากเหอหนานและทางใต้ หรือแถบซานซีนั่นมาน้อยกันมาก ทั้งหมด 30 กว่าร้าน ใน 30 กว่าร้านนี้ซื้อสินค้ามาจากซานซี……”
ด้วยอุปนิสัยเป็นคนตอบสนองช้าของจางซื่อเฉียง ถึงกับมีปฏิกิริยาตื่นเต้นเช่นนี้ได้ เห็นได้ว่ามีการค้นพบใหญ่ ทุกคนต่างรอฟังอย่างตั้งใจ จางซื่อเฉียงเอ่ยต่อว่า
“ร้านที่ซานซีมาอยู่ที่เทียนจินเราใหญ่ที่สุดก็ร้านหย่งเซิ่ง ทุกท่าน ทุกท่านรู้ไหมว่ากำไรสินค้าที่มากที่สุดของร้านหย่งเซิ่งคืออะไร?”
“ขนาดพี่จางกล่าวใหญ่โตเพียงนี้ เห็นได้ว่าสินค้านี้พูดออกมาใต้เท้าและพวกข้าคงต้องตกใจกันเป็นแน่”
ทุกคนคุ้นเคยกันดี ไช่หนานข้างๆ ก็อดแซวไม่ได้ ในห้องพากันหัวเราะ จางซื่อเฉียงอดยิ้มไม่ได้ จากนั้นก็กล่าวว่า
“เป็นผงฟู”
ผงฟู? สินค้าจากซานซี ทุกคนเดิมคิดว่าเป็นหนังสัตว์หรือพรม หรือไม่ก็ของในพื้นที่ซานซี คิดไม่ถึงว่าจะเป็นผงฟู
ในห้องเงียบกริบ ทุกคนสบตากัน คิดไม่ถึงว่าเป็นผงฟู ทำการค้ากับเมืองเซวียนฝู่มาหลายเดือน นับได้ว่าหวังทงได้กำไรมาก้อนโตมหาศาล คนของหวังทงไม่ว่าบุ๋นหรือบู๊ ต่างก็รู้ว่าผงฟูเป็นสินค้าทำเงินมหาศาล รายงานที่กลับมาจากสาขาของร้านสามธาราที่เมืองเซวียนฝู่บอกว่า สินค้าที่ส่งไปขายบนทุ่งหญ้าทั้งเกลือ อาวุธและใบชาล้วนสร้างกำไรมหาศาล แต่เป็นการค้าที่นายทหารใหญ่ในเมืองเซวียนฝู่ร่วมกันทำ ไม่อาจแทรกแซง
แต่พวกเครื่องทองแดง เครื่องเย็บผ้า ผ้าแพรพรรณ เสบียงอาหาร ทุกอย่างสามารถขายได้ราคาดีบนทุ่งหญ้า ตระกูลลี่เมืองเป่าอันก็มีที่นาผืนใหญ่ ร้านสามธาราก็ไปหาซื้อเสบียงมาขายให้ชาวทุ่งหญ้า
เรื่องพวกนี่ไม่เท่าไร พวกมองโกลบนทุ่งหญ้ายังถึงกับซื้อรองเท้าหนังจากแผ่นดินหมิง ซื้อแผ่นหนังมาแผ่นหนึ่งทำรองเท้าหุ้มได้หลายคู่ หนึ่งคู่ขายได้ ก็ได้ค่าแผ่นหนังแผ่นหนึ่งคืนมาแล้ว
บนทุ่งหญ้าขาดแคลนแรงงานแปรรูป อะไรก็ขาดแคลน สินค้าหมิงไม่ว่าอะไรก็ขายได้ราคาสูง มีกำไรมหาศาล แต่สัตว์ที่จะเอามาแลกสินค้าอย่างไรก็มีจำกัด หากร้านสามธาราเปิดซื้อผงฟู ทำให้เรื่องง่ายขึ้น ชาวเลี้ยงสัตว์บนทุ่งหญ้าก็7ใช่รถเทียมวัวลากส่งมาเป็นคันรถ
กระทบรอบเมืองเทียนจินไม่ว่า แม้แต่ทางใต้ก็ล้วนเป็นดั่งที่ราชาไตรธารากล่าว เรือพวกเขาต้องมาเทียนจินขนสินค้ากลับไป
แม้ซื้อขายกันในราคาต่ำ หากหลังจากขายออกไปก็ยังทำกำไรมหาศาล ร้านสามธาราสาขาที่เซวียนฝู่เขียนจดหมายมาที่เทียนจินว่า “จากเมืองเซวียนฝู่มาเทียนจิน มีทางบกทางแม่น้ำ ทางบกและแม่น้ำล้วนมีเงินทองให้คว้า”
ตอนนี้การค้านี้ก็แค่เริ่มต้น ก็มีภาพเช่นนี้แล้ว วันหน้าจะเป็นเช่นไร ทุกคนก็มองแล้วก็รู้สึกปรีดายิ่ง แน่นอนภูเขาทองทะเลเงินกองโตเข้าบัญชี
การค้าใหญ่เช่นนี้คิดไม่ถึงว่าจะเป็นร้านหย่งเซิ่งทำอยู่ ซุนต้าไห่พึมพัมขึ้นว่า
“เรากำไรมากเพียงนี้ พวกเขาใช่ว่าขาดทุนมากเท่ากันหรือ หลายแสนล้านตำลึง น่าจะยังไม่แค่นี้นะ……มิน่าจึงต้องลงมือ……”
“หรือว่าการค้าผงฟูมีแต่พวกเขาทำกันเจ้าเดียว สินค้าธรรมดาเช่นนี้ ร้านชำไหนก็ไม่ใช่ว่ามีหรอกหรือ?”
ผู้ที่ถามก็คือหม่าซานเปียว เขาแม้ว่าทุกวันจะยุ่งกับการฝึกม้า แต่เพราะพ่อตาคือจางฉุนเต๋อ จึงทำให้พอรู้เรื่องพวกนี้บ้าง ดังนั้นจึงถามขึ้น
“ซานเปียวถามได้ดี สืบมาได้ว่าเป็นร้านหย่งเซิ่ง ก็รีบไปสอบถามร้านทุกร้านทั้งในและนอกเมือง นอกจากผงฟูของเรานี้แล้ว ผงฟูชั้นเยี่ยมที่มีมาแต่เดิมก็เป็นร้านเขาขายร้านเดียว ร้านค้าที่ซานตงกับที่เหอหนานหากต้องการก็ต้องซื้อกับร้านหย่งเซิ่งที่เดียว พวกเขาก็จะส่งเรือขนไปให้”
“เส้นทางน้ำ?”
“ใช่ ไปทางแม่น้ำหวงเหอเข้าสู่คลองส่งน้ำ”
ผู้ถามคือถานเจียง เห็นสายตาหวังทงมองมา ก็กล่าวว่า
“ใช้เส้นทางน้ำ ก็เคยได้ยินว่าการผลิตผงฟูที่เหอหนาน แปดเก้าส่วนจากสิบส่วนก็มาจากเมืองส่านโจวที่ซานซี จากนั้นก็จะเข้าไปทางแม่น้ำหวงเหอล่องลงมา”
หวังทงพยักหน้า เรื่องนี้มุ่งไปยังทิศทางที่ชัดเจนมาก ตัดเส้นทางเงินทองนับเป็นความแค้นใหญ่ แย่งชิงการค้าผงฟูที่ทำกำไรมหาศาล ก็เท่ากับแย่งผลประโยชน์ก้อนโต ความแค้นและประโยชน์ก้อนโตผสมกันเข้า ย่อมเกิดความคิดลอบสังหาร
“ใต้เท้า ส่งคนรู้พื้นที่ไปสืบมาได้ความมาไม่น้อย ร้านหย่งเซิ่งขายผงฟูก็ขนมาจากทางเหนือ ว่ากันว่าเจ้าของร้านหย่งเซิ่งเคยเป็นขุนพลชายแดนเมืองต้าถง……”
“แล้วร่องรอยคนพวกนั้น เจ้าสืบมาได้ไหม?”
ได้ยินเช่นนี้ อยู่ๆ หวังทงก็ถามขึ้น เรื่องนี้มอบจางซื่อเฉียงไปสืบ จางซื่อเฉียงส่ายหน้ากล่าวว่า
“ในเมืองนอกเมืองไม่พบ บางทีมาจากนอกเมืองเทียนจิน บางทีอาศัยอยู่ในรถ ตอนนี้อากาศก็เป็นใจอยู่”
หวังทงพยักหน้า กวาดตามองรอบๆ ลุกขึ้นกล่าวว่า
“แม้ว่าสืบหาสายสัมพันธ์ไม่พบ แต่เรื่องผงฟูนี่ พวกเราก็ขุดทรัพย์พวกเขามาจริง ร้านจิ้นเหอใช่เคยกล่าวว่ามีสายสัมพันธ์กับร้านหย่งเซิ่งมิใช่หรือ คิดไม่ถึง คิดไม่ถึงเลย ล่วงเกินท่านป๋อเข้าโดยไม่รู้ตัวแล้ว”
ยามกล่าวถึง ท่านป๋อ สีหน้าหวังทงไม่ได้กังวลอันใด กลับเผยรอยยิ้มเยียบเย็น ที่เมืองหลวง ลูกหลานชนชั้นสูงนั้นก็ใช่ว่าไม่เคยมีเรื่องกัน ลงมือไปก็ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว นับประสาอันใดกับท่านป๋อที่ซานซีนี่
ไช่หนานที่เอาแต่นิ่งเงียบมาตลอด ยามนี้ก็ถามเสียงดังขึ้นว่า
“ใต้เท้า เจ้าของร้านหย่งเซิ่ง ใช่หย่งเซิ่งป๋อ อวี๋หยวนกังหรือไม่?”
เรื่องนี้เมื่อครู่ก็กระจ่างชัดแล้ว ก็ไม่รู้ว่าไช่หนานเหตุใดจึงถามอีก หวังทงขมวดคิ้วพยักหน้า ไช่หนานถามอีกว่า
“ใต้เท้า ใช่หย่งเซิ่งป๋อที่ได้แต่งตั้งเพราะหลานสาวหมั้นหมายกับอ๋องลู่?”
หวังทงเพิ่งจะพยักหน้า กิริยาก็แข็งค้าง ในห้องพากันเงียบกริบ สีหน้าหวังทงดำทะมึน เดินไปมาในห้อง ก่อนจะหยุดหันกลับไปขอบคุณไช่หนาน กล่าวว่า
“ขอบคุณไช่กงกงที่บอกเรื่องนี้ มิเช่นนั้นก็ยังชนเปะปะไปเรื่อย”
หยางซือเฉินปฏิกิริยาเร็วสุด หรี่ตามอง สีหน้าเริ่มไม่ดีนัก เรื่องนี้เขาควรคิดได้ ควรจะเป็นคนเอ่ยเตือนก่อน กลับให้ไช่หนานแย่งไปก่อนได้อย่างไร
คนอื่นๆ แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่ก็รู้ว่าไม่อาจทำอันใดได้อีกแล้ว หม่าซานเปียวเป็นคนตรงๆ กล่าวออกมาก่อนอย่างเปิดเผยไม่อ้อมค้อมว่า
“ใต้เท้าถูกล่าสังหารกลางท้องถนน หรือว่าเรื่องนี้ก็ให้จบไปเช่นนี้กัน?”
หยางซือเฉินครั้งนี้ไม่ได้ช้า รีบกล่าวขึ้นก่อนว่า
“นายกองหม่า ไม่ใช่ว่าจบแบบนี้ แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันใหญ่ ใต้เท้าหวังตอนนี้เป็นขุนนางคนสนิทฝ่าบาท ถูกจัดให้อยู่สายฝ่าบาท หากหย่งเซิ่งป่อเป็นพ่อตาอ๋องลู่ อ๋องลู่ตอนนี้อยู่ในวัง ใต้เท้าหวังจะทำอันใดได้ ถวายฎีกาบอกว่าครั้งนี้ผู้ลอบสังหารก็คือคนของหย่งเซิ่งป๋อหรือ? ตอนนี้ทุกอย่างพอเดาได้ความแล้ว ไม่มีหลักฐาน หากเอาเรื่องขึ้นมา ด้วยพระเมตตาที่ไทเฮามีต่ออ๋องลู่ ก็จะกลายเป็นว่าเพราะใต้เท้า ทำให้ฝ่าบาทห่างเหินกับอ๋องลู่ ถึงตอนนั้นฝ่าบาทคิดเช่นนี้หรือไม่ก็ไม่อาจคาดเดาได้”
สีหน้าหวังทงดำทะมึน ในห้องเงียบกริบ ถานเจียงกระแอมไอ ลุกขึ้นเดินออกไป เปิดประตูชะโงกมองออกไป ก่อนจะปิดลง หยางซือเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเบาลงมาก กล่าวต่อว่า
“ใต้เท้าหวังแม้ว่าเป็นคนสนิทฝ่าบาท แต่ขุนนางกับครอบครัวย่อมแตกต่าง ไทเฮาถึงตอนนั้นทรงคิดเช่นไร หรือแม้กระทั่งฮ่องเต้ถึงตอนนั้นคิดเช่นไรก็พูดยาก แต่มีเรื่องหนึ่งที่รู้ได้ก็คือ ย่อมต้องเป็นความเสี่ยงสูงเทียมฟ้า”
ในห้องราวกับเงียบลงไปอีก ไช่หนานมองซ้ายทีขวาที ลุกขึ้นยืนกล่าวว่า
“ทุกท่านล้วนคนกันเอง แต่ข้าก็ยังอยากเตือนทุกท่านว่า เรื่องที่พูดกันเมื่อครู่ หากมีอันใดเผยแพร่ออกไปแม้แต่น้อย เกรงว่าคงนำภัยมาสู่ตัวด้วยเรื่องปองร้ายต่อราชวงศ์ ขอให้ทุกท่านระวังคำพูดด้วย”
หม่าซานเปียวยืนอ้าปากค้าง นานกว่าจะปิดปากได้ ตอนนั่งลงยังเขวี้ยงถาดรองชาข้างๆ แตกกระจายอย่างแรง กล่าววาจาไม่เกรงใจว่า
“หรือว่าเรื่องนี้ให้จบไปแบบนี้กัน?”
ไช่หนานสบตากับหยางซือเฉิน มองไปทางหวังทง ไช่หนานเสียงแหบพร่ากล่าวว่า
“อดทนไว้ระยะหนึ่งเท่านั้น ใต้เท้ายังอายุน้อย ทุกท่านยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ พวกเรารอได้……”
กล่าวยังไม่ทันจบ หวังทงที่เอาแต่หน้าบึ้งมาตลอดก็ตบมือเสียงดัง ยืนขึ้นกล่าวว่า
“ไม่อาจให้จบแบบนี้ คิดจะสังหารข้า ร้านสามธาราล้มลง กิจการผงฟูก็เป็นของตระกูลเขาผู้เดียว คิดง่ายไปไหม”
“ใต้เท้า อย่าให้เรื่องเล็กทำลาย……”
“ไม่ทำให้เรื่องเล็กทำลายเรื่องใหญ่หรอก หากเป็นหย่งเซิ่งป๋อ ที่อย่าได้คิดจะทำการค้าผงฟูที่เทียนจิน การคมนาคมที่เทียนจินแสนสะดวกนี้ นอกจากซานซีของเขาแล้ว การค้าที่อื่นๆ ก็ห้ามทำงั้นหรือ แย่งชิงผลประโยชน์ใหญ่ มารดามันสิ ครั้งนี้ข้าจะล้างบางกำไรของมันซะ!”
**************
“นายท่าน ทางเมืองเซวียนฝู่ไม่มีอันใดจะกล่าว แล้วแต่ท่านสั่งการ สินค้าที่ขายไปยังทุ่งหญ้าให้ลดราคาลงหนึ่งส่วน ผงฟูดีจากเทียนจินก็ให้ลดราคาลงอีกสองส่วน แขวนป้ายขึ้นแจ้งแล้ว”
กู่จื้อปินรายงานหวังทง เห็นหวังทงเผยรอยยิ้ม กู่จื้อปินก็กล่าวต่อว่า
“วิธีการนายท่านล้ำเลิศ ยอมถอยให้สองส่วน เกรงว่าแม้แต่เมืองทางตะวันตกก็ยังต้องมาซื้อผงฟูจากเรา ถึงตอนนั้น ผงฟูจากซานซียังจะคิดขายให้ผู้ใด?”
หวังทงส่ายหน้ากล่าวว่า
“เรื่องนี้ก็เพราะว่าทนไม่ไหวแล้ว เจ้าตั้งใจทำไป ตัดเส้นทางหาเงินพวกเขา”
ราคาต่ำ หากขายปริมาณมาก กำไรก็ยังคงเพิ่ม เรื่องนี้หวังทงรู้ดี กู่จื้อปินกลับออกไป หวังทงก็หันไปถามซุนต้าไห่ข้างๆ ว่า
“ซื้อร้านข้างๆ ร้านหย่งเซิ่งไว้แล้วหรือยัง?”
“ซื้อเรียบร้อยแล้ว”
“แอบขนของพวกนั้นเข้าไป อย่าให้ใครเห็น หาคนที่ไว้ใจได้”
ซุนต้าไห่รีบคำนับรับคำ หวังทงเคาะโต๊ะกล่าวว่า
“ทหารต่างชาติสิบกว่าคนนั้น รอให้นำตัวมาพบข้า นี่ก็ให้รอมาหลายวันแล้ว ความคิดเหลวไหลพรรค์นั้นก็คงสลายไปหมดแล้ว”
“นายท่าน นายกองร้อยจางนำนายกองพันต่งช่วงสี่มารอที่ห้องรับรองแล้ว ให้ข้าน้อยมาเชิญใต้เท้า”
กำลังคุยกันอยู่ข้างนอกก็มีเสียงรายงานดังเข้ามา หวังทงอึ้งไป ส่งคนไปซานตงขอพบ ไม่ได้พบ คนกลับมาหาถึงที่ได้