บทที่ 1291 สวี่ชิงและเอ้อร์หนิวพานพบ

วาสนานั้นช่างอัศจรรย์เกินกว่าจะเอ่ย

เงาร่างที่คุ้นเคย รูปลักษณ์ที่ยับเยินสะบักสะบอม และความบ้าคลั่งในสีหน้า

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ อีกฝ่ายแม้จะเหลือเพียงศีรษะ แต่ก็ยังคงกลืนฝุ่นกฎแห่งสวรรค์ที่กระจายออกมาลงไปใหม่ ราวกับเป็นกระทำพิเศษที่เป็นวัฏจักรที่สร้างขึ้นมาเอง…

ภาพฉากเหล่านี้ทำให้จิตใจของสวี่ชิงเกิดระลอกคลื่นอารมณ์รุนแรงขึ้นมา

เขาไม่ว่าจะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะพบกับศิษย์พี่ใหญ่ที่นี่…

และในเสี้ยวขณะที่เห็นเอ้อร์หนิว สวี่ชิงก็พลันเข้าใจในเหตุและผลบางอย่าง

เขานึกถึงค่ายกลส่งข้ามที่ปรากฏขึ้นในแดนลับแห่งนั้น

“การใช้ค่ายกลนั้นจะต้องมีเงื่อนไขเฉพาะ 2 อย่าง 1 คือต้องมีหญ้าระบบดาว 2 คือต้องมีหนูทอง คนที่มีคุณสมบัติทั้ง 2 ข้อนี้ นอกจากข้าแล้วก็มีศิษย์พี่ใหญ่”

เช่นเดียวกัน สวี่ชิงก็นึกถึงการวางแผนของราชาเซียน ที่ใช้ผลกรรมเวรของซ่างฮวงปกปิดอำพรางปัญญารอบรู้ของราชาเทพระบบดาวที่ 4 ตอนนี้เมื่อมองไป…พลังในการปกปิดอำพรางนั้น นอกจากตัวเขาแล้ว จะต้องยังมีศิษย์พี่ใหญ่ด้วยอย่างแน่นอน

เขาก็มีบทบาทเช่นกัน

ขณะเดียวกัน สวี่ชิงยังนึกถึงคำพูดที่นายน้อยแห่งวังเซียนแสงเรืองรองได้พูดไว้เมื่อตอนที่มอบคุณสมบัติเทพชะตาซ่างฮวงให้กับตน

เขาพูดว่าเดิมทีควรจะมีคนหนึ่งปรากฏตัวเพื่อรับคุณสมบัติเทพของเขา แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด คนคนนั้นกลับไม่ปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบ

“คนที่ไม่ได้มา คือศิษย์พี่ใหญ่อย่างนั้นหรือ”

ภาพแต่ละฉาก…แต่ละฉาก ในขณะเดียวกับที่ผุดขึ้นในสมองของสวี่ชิง บรรดาสมาชิกของกลุ่มส่งศพต่างก็มองมาที่สวี่ชิง

หลี่เมิ่งถู่ที่อยู่ในนั้นมีความสนิทสนมกับสวี่ชิงมากที่สุด อีกทั้งด้วยสถานะติดตามส่วนตัวภายในภาพสะท้อนวังเซียนแสงเรืองรองก็ราวกับตราประทับส่องประกายอยู่ในใจของเขา ดังนั้นหลังจากที่เขาก้าวขึ้นไปและโค้งคารวะด้วยความตื่นเต้น ยินดี ก็พูดถึงสาเหตุที่พวกเขามาที่นี่

“นายน้อย พวกเราได้รับคำร้องขอความช่วยเหลือจากซิงหวนจื่อว่า ฝุ่นกฎแห่งสวรรค์ที่เขาหลอมขึ้นใหม่ถูกโจรลึกลับขโมยไป”

“และเจ้าโจรนั่นเจ้าเล่ห์นัก เก่งกาจในการซ่อนเร้น อีกทั้งยังมีวิชาแปลกประหลาดมากมาย กระทั่งว่าแม้แต่โจวเจิ้งลี่ยังสงสัยว่า เจ้าโจรนั่นบางทีอาจจะมีพวกพ้องอยู่ด้วย!”

“ในตอนนี้เจ้าโจรนั่นถูกผนึกอยู่ในจักรวาลข้างหน้า พวกเรากำลังวางแผนที่จะหลอมจักรวาลนี้ เพื่อไม่ให้มันมีที่ให้หลบหนี ขณะเดียวกันก็เตรียมเฝ้าดูว่าพวกพ้องที่อาจมีของมันจะมาช่วยเหลือหรือไม่!”

เมื่อฟังคำพูดของหลี่เมิ่งถู่ สีหน้าของสวี่ชิงก็แปลกประหลาดขึ้นไปอีก

หากจะพูดถึง พวกพ้อง…สวี่ชิงรู้สึกว่าน่าจะเป็นตัวเขาเอง

ดังนั้นจึงมองไปที่โจวเจิ้งลี่ผาดหนึ่ง

โจวเจิ้งลี่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ส่วนคนอื่น ๆ ตอนนี้หลังจากที่สวี่ชิงมาถึงก็เดินขึ้นมาทำความเคารพ

เสียหลิงจื่อที่อยู่ในนั้นนอบน้อมอย่างยิ่ง ไม่กล้าเมินเฉยแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกันในใจก็กำลังครุ่นคิด

“ท่านผู้นี้มาที่นี่ ในยามที่มองไปยังจักรวาลนั้น ไยสีหน้าจึงเป็นเช่นนั้น”

เชียนจวินปี้อี้สั่นเทิ้ม จุดสำคัญในการคิดของพวกเขา 2 พี่น้องไม่ใช่สีหน้าในตอนนี้ของสวี่ชิง แต่เป็นตัวพวกเขาเอง

ตอนนี้จิตใจกระวนกระวายไม่เป็นสุข พยายามอย่างเต็มที่ ที่จะไม่ให้แสงของตัวเองสว่างจ้าเกินไป กลัวว่าสวี่ชิงแค่กวักมือพวกเขาก็จะแปลงเป็นกระบี่เซียนพุ่งออกไป

เพียงแต่ถึงแม้จะพยายามปกปิด แต่สัญชาตญาณของกระบี่เซียนที่มาจากส่วนลึกของวิญญาณ ก็ส่งความรู้สึกยินดีปรีดาเมื่อได้พบเจ้านายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

ดังนั้นทั้ง 2 จึงรู้สึกจิตใจไม่เป็นสุขมากกว่าเดิม

ส่วนหย่วนซานซู่ทางนั้นก็ราวกับน้ำในฤดูใบไม้ร่วงเช่นเดิม โค้งคารวะอย่างเงียบๆ

ซิงหวนจื่อหลังจากที่คารวะสวี่ชิงแล้ว แม้จะสังเกตเห็นความแปลกประหลาดในสีหน้าของสวี่ชิง แต่ในช่วงเวลานี้ที่เขาไล่ล่าโจร จิตใจทั้งหมดของเขาล้วนจดจ่ออยู่กับโจรนั่น

ดังนั้นไม่นานนักสายตาของเขาก็มองไปยังจักรวาลที่ถูกเขาปิดผนึกไว้ จิตสังหารต่อขโมยที่ขโมยกฎแห่งสวรรค์ของเขาไปก็ยิ่งรุนแรง

ส่วนโจวเจิ้งลี่ ตอนนี้สีหน้าก็พลันเคร่งขรึม เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “นายน้อย ข้าคิดว่าสหายเต๋าคนนั้นน่าจะไม่ได้ตั้งใจขโมย เรื่องนี้มีความไม่ชอบมาพากล กระทั่งว่าเป็นไปได้ว่าสิ่งที่สหายเต๋าคนนี้ฝึกบำเพ็ญเกี่ยวข้องกับกฎระเบียบ บางทีฝุ่นกฎแห่งสวรรค์จึงถูกดึงดูด และเข้ามาใกล้เอง”

คำพูดนี้ดังออกมา คนอื่นคล้ายครุ่นคิด ส่วนซิงหวนจื่อ ก็มีประกายวาววามฉายวาบขึ้นในดวงตา พลันมองไปที่โจวเจิ้งลี่ทันที จากนั้นก็มองไปที่สวี่ชิง ท่ามกลางความรู้สึกขมขื่นในใจก็มีความเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งผุดขึ้น

สำหรับสายตาของซิงหวนจื่อ โจวเจิ้งลี่เมินไม่สนใจ ในดวงตาของเขามีเพียงสวี่ชิงเท่านั้น ตอนนี้เขาเอ่ยต่อไป “สำหรับพวกพ้องของเขา…”

สวี่ชิงกระแอมออกมาทีหนึ่ง มือขวายกขึ้น ชี้ไปยังจักรวาลที่อยู่ข้างหน้า

ภายใต้การสะบัดนี้ราวกับว่ามีพายุพลันปะทุขึ้นอย่างกะทันหันในจักรวาลนั้น กวาดโหมไปทั่วทุกทิศทาง ทำให้จักรวาลเกิดระลอกคลื่น ดวงดาวนับไม่ถ้วนเปล่งแสงดาวที่ระยิบระยับออกมา รวมตัวกันเป็นพลังแห่งการเปิด

ในเสี้ยวพริบตาต่อมา ท้องฟ้าดาราสั่นสะเทือน การปิดผนึกหายไป

ท่ามกลางความรางเลือน ในส่วนลึกของจักรวาลนี้ ก็เผยให้เห็นอุกกาบาตก้อนหนึ่ง และเงาร่างของเอ้อร์หนิวที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ สีหน้าเหม่อลอยอยู่บนอุกกาบาต

เพียงแต่ติดที่พลังบำเพ็ญที่ต่างกัน พวกสวี่ชิงและคนอื่นๆ สามารถมองเห็นเอ้อร์หนิวได้อย่างชัดเจน แต่ด้วยสัมผัสรับรู้ของเอ้อร์หนิวที่มองมานั้นกลับเลือนรางไปทั้งแถบ

และในเสี้ยวพริบตาที่เห็นเอ้อร์หนิวอย่างชัดเจน จิตสังหารในดวงตาของซิงหวนจื่อก็พวยพุ่งขึ้นทันที

สวี่ชิงจนปัญญา เอ่ยเสียงแผ่วเบา “นั่นคือศิษย์พี่ใหญ่ของข้า…”

ประโยคนี้เมื่อดังออกมา หลี่เมิ่งถู่ดวงตาเบิกกว้าง โจวเจิ้งลี่จิตใจสั่นสะท้าน เสียหลิงจื่อทางนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก

เชียนจวินปี้อี้ตกตะลึง ส่วนหย่วนซานซู่ก็มีประกายประหลาดในดวงตาฉายออกมา

สำหรับซิงหวนจื่อ เขาเงียบนิ่ง สายตาดึงกลับมาจากเอ้อร์หนิว หันกลับมามองสวี่ชิง

รอการตัดสินใจของสวี่ชิง

ความรู้สึกอับจนปัญญาในใจของสวี่ชิงก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น หากซิงหวนจื่อยังคงอยู่ในสภาวะเดิม สวี่ชิงย่อมไม่สนใจ

แต่จะอย่างไรเสีย ตลอดทางที่เดินผ่านมาก็แตกต่างจากเมื่อก่อนแล้ว ทั้ง 2 เป็นสหายร่วมรบกันแล้ว

อีกทั้งสำหรับซิงหวนจื่อแล้ว ฝุ่นกฎแห่งสวรรค์นั้นเกี่ยวข้องกับเส้นทางสู่เซียนคิมหันต์ของเขา มีความสำคัญอย่างยิ่ง

เพียงแต่สวี่ชิงรู้ดีถึงนิสัยของศิษย์พี่ใหญ่ นั่นคือการออกไปข้างนอกแล้วไม่เก็บอะไรเลยก็ถือว่าเป็นการสูญเสีย…

สิ่งที่ถูกเขากลืนลงไปแล้ว คิดจะเอาคืนมานั้นเป็นเรื่องที่ยากเป็นอย่างยิ่ง

ดังนั้นในขณะที่ครุ่นคิด สวี่ชิงก็ยกมือขึ้นสะบัด ทันใดนั้นธรรมนูญของเขาก็ปะทุขึ้น ผสานจักรวาลซ้อนกาลเวลาปรากฏออกมาเป็นชั้นๆ ในนั้นมีฝุ่นกฎแห่งสวรรค์จำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นมา

ด้วยพลังบำเพ็ญและความเข้าใจในปัจจุบันของสวี่ชิง ประกอบกับการศึกษาค้นคว้าฝุ่นกฎแห่งสวรรค์ก่อนหน้านี้ ทำได้ถึงจุดนี้ไม่ใช่เรื่องยาก

ดังนั้นในชั่วพริบตา ฝุ่นกฎแห่งสวรรค์ก็ปรากฏขึ้นทีละธุลี จากความว่างเปล่ากลายเป็นของจริง ลอยอยู่เบื้องหน้าซิงหวนจื่อ

ขณะเดียวกันสวี่ชิงก็นำฝุ่นกฎแห่งสวรรค์ที่เขาเคยเก็บไว้ก่อนหน้านี้ออกมา มอบให้กับซิงหวนจื่อไปพร้อมกันด้วย

“เป็นความเข้าใจผิด” สวี่ชิงเอ่ยเสียงแผ่วเบา

ซิงหวนจื่อมองฝุ่นกฎแห่งสวรรค์ที่เคยสูญเสียไปและได้คืนกลับมาข้างหน้า อีกทั้งฝุ่นกฎแห่งสวรรค์ที่มีจำนวนมากกว่าเดิม ในใจก็มีความคิดมากมาย สุดท้ายก็โค้งคารวะต่อสวี่ชิงอย่างลึกซึ้ง “ขอบคุณมาก!”

กล่าวจบ เขาก็หันหลัง เพียงไหววูบก็จากไปจากที่นี่ เพียงแต่ก่อนที่เงาร่างของเขาจะหายไปในท้องฟ้าดาราที่ไกล เสียงของเขาก็ดังมา “การเดินทางครั้งนี้ บุญคุณแห่งเส้นทางเต๋าทั้งหมด มิตรภาพของสหายร่วมรบ ข้าจะไม่ลืม”

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญระบบดาวที่ 5…เมื่อเจ้ากลับบ้านเกิด ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”

สวี่ชิงพยักหน้า รอเมื่อเงาร่างของซิงหวนจื่อหายไป เขาก็หันไปมองโจวเจิ้งลี่และคนอื่นๆ

“ข้าใกล้จะต้องจากไปแล้วจริงๆ มาที่นี่ก็เพื่อพบพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย” สวี่ชิงกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ดวงตาของหลี่เมิ่งถู่เผยประกายแสงประหลาด มีความคาดหวังขึ้นมา หลังจากสบตากับสวี่ชิง เขาก็กล่าวทันที “ข้าก็จะไปด้วย!”

โจวเจิ้งลี่ยิ้มเล็กน้อย เรื่องที่ซิงหวนจื่อมองออก เขาย่อมมองเห็นร่องรอยตั้งนานแล้ว “นายน้อยไปที่ไหน ข้าก็จะไปที่นั่น”

“สำหรับตอนนี้ พวกเราไม่ขอรบกวนนายน้อยและศิษย์พี่พบปะพูดคุยกันแล้ว”

กล่าวจบ โจวเจิ้งลี่ก็ประสานหมัดคารวะ หันหลังเดินจากไปพร้อมกับหลี่เมิ่งถู่

หย่วนซานซู่ไม่ได้พูดอะไร เสียหลิงจื่อในใจลังเล ส่วนเชียนจวินปี้อี้ก็ดีใจอย่างสุดขีด เช่นนี้เอง พวกเขาต่างนำความคิดที่แตกต่างกัน เดินทางจากไปจากที่นี่

มองเงาร่างที่จากไปของพวกเขา จวบจนกระทั่งหายไปทั้งหมด สวี่ชิงก็หันกลับไปมองจักรวาลแห่งนั้น มองไปยังเอ้อร์หนิวที่กำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มที่เห็นได้น้อยออกมา

นั่นคือศิษย์พี่ใหญ่ของเขา เป็นหนึ่งในไม่กี่คนในใจที่เขาให้ความสำคัญที่สุด

ดังนั้นเขาจึงก้าวเดินไป 1 ก้าว

ข้ามผ่านท้องฟ้าดารา ก้าวข้ามความว่างเปล่า เมื่อปรากฏตัวก็มาอยู่ข้างหน้าเอ้อร์หนิวแล้ว

“อาชิงน้อย!!” เอ้อร์หนิวตื่นเต้น ในใจมีความรู้สึกราวกับความฝันอย่างรุนแรง

“ศิษย์พี่ใหญ่…” สวี่ชิงกระแอมออกมา ในขณะเดียวกันในใจก็คิดถึงภาพฉากตลอดเส้นทางต่อจากนี้ ที่เมื่อศิษย์พี่ใหญ่ตั้งสติกลับมาได้ ก็จะต้องอิจฉาอย่างไม่สิ้นสุด ปากพูดไม่ยอมจำนนต่างๆ นานา

“คิดถึงจังเลย”

สวี่ชิงหัวเราะออกมาแล้ว

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)