บทที่ 120
ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะตอบ เขาก็หัวเราะกับตัวเอง “หลี่ฮวายอันใช่ไหม?”
เขาตัดหูขันทีที่ประกาศราชโองการขาดไปข้างหนึ่ง ขันทียังไม่ได้อ่านราชโองการด้วยซ้ำ และหนีกลับเมืองหลวงด้วยความตื่นตระหนกไปนานแล้ว
ฮ่องเต้ต้องการรักษาหน้า ดังนั้นเขาจะระงับเรื่องนี้อย่างแน่นอน
พระราชโองการยังไม่ได้ประกาศ ดังนั้นสิ่งที่เรียกว่าการแต่งงานระหว่างเขากับองค์หญิงใหญ่จึงเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น มันยังไม่แพร่กระจายในเมืองหลวง นางอยู่ห่างไกลออกไปทางซีเป่ย แต่นางรู้เกี่ยวกับการแต่งงานของเขา มีเพียงผ่านทางหลี่ฮวายอันเท่านั้น
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งกับความเป็นปรปักษ์บนร่างกายของเขา จากนั้นมองตาเขาตรงๆ แล้วพูดว่า “นี่ไม่เกี่ยวว่าใครบอกข้า เจ้าหมั้นแล้ว ดังนั้นไม่ควรพูดเรื่องแบบนี้กับข้า เจ้าจะให้ข้าไปอยู่ตรงไหน แล้วอดีตที่เจ้าพูดถึงมีความหมายอย่างไร?”
นางเป็นคนอารมณ์ช้ามาโดยตลอด แต่เมื่อนางพูดประโยคสุดท้ายนางก็รู้สึกเศร้าในใจและความฝาดก็เข้ามาในดวงตาของนาง
นางเป็นคนมองโลกในแง่ดีมาโดยตลอด แม้ว่าในอนาคตทั้งสองจะต้องแยกทางกันเพราะความเกลียดชังระหว่างบิดา แต่นางก็ยังหวังว่าเขาจะมีชีวิตที่ราบรื่นและยังคงได้รับความชื่นชมจากผู้คนนับพันต่อไป และเป็นอู่อันโหวผู้มีความสามารถทางการทหารและทรงอำนาจไปทั่วใต้หล้า
แม้ว่าสิ่งต่างๆ จะเปลี่ยนไป และผู้คนเปลี่ยนไป แต่นางก็ไม่อยากให้ใครมาทำลายสิ่งดีๆ ที่นางเคยมี
แม้แต่เขาก็ไม่ได้!
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินคำถามของฝานฉางอวี้ ความโกรธของเขาก็หยุดลงและเขาก็เงียบไปชั่วขณะหนึ่ง
ขณะที่ดวงอาทิตย์ขึ้นในตำแหน่งที่เขายืนอยู่ แสงยามเช้าก็ส่องเข้ามาทางช่องประตู ใบหน้าที่แกะสลักด้วยหยกของเขาครึ่งหนึ่งอาบด้วยแสงอันอบอุ่น มันทำให้คนคิดว่าเขาบริสุทธิ์เหมือนเด็ก
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้อีกครั้ง เขามีดวงตาแดงก่ำเนื่องจากการนอนไม่หลับทั้งคืน แม้ว่าใบหน้าของเขาจะสงบ แต่ความสงบของเขาในขณะนี้กลับน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเขาก้าวไปข้างหน้า ฝานฉางอวี้ก็ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่นางก็ยืนอยู่หน้าเตียง เมื่อนางก้าวถอยหลัง แผ่นหลังของนางก็ชนกับเสาเตียงโดยตรง
ความตื่นตระหนกและความสับสนชั่วขณะในดวงตาของนางตกไปในดวงตาของบุคคลที่เดินฝ่าแสงเข้ามา
ใบหน้าของเซี่ยเจิงยังคงไม่มีอารมณ์ใดๆ เขาเพียงแต่ยื่นมือที่เปื้อนเลือดออกไปจับใบหน้าของฝานฉางอวี้ แล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตากับนาง และมองดวงตาของนางอย่างเงียบๆ ดวงตาของเขาดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมสีเลือด “หลี่ฮวายอันบอกเจ้าหรือเปล่าว่าข้าได้ตัดหูขันทีที่ประกาศพระราชโองการออกข้างหนึ่ง เพื่อที่เขาจะได้กลับเมืองหลวงโดยไม่ต้องประกาศพระราชโองการ”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง
อีกฝ่ายใช้นิ้วเปื้อนเลือดแตะแก้มนางเบาๆ แล้วถามเบาๆ “ที่เมืองหลูครั้งก่อน ที่เจ้าเหินห่างจากข้าเพราะสิ่งที่หลี่ฮวายอันบอกเจ้าใช่ไหม?”
ฝานฉางอวี้หายใจไม่ออกจนพูดไม่ออก และมีเพียงน้ำตาหยดใหญ่ไหลออกมาจากดวงตาของเขา
เซี่ยเจิงเช็ดมันออกด้วยนิ้วหัวแม่มือของเขาและปลอบนางด้วยเสียงต่ำ “อย่าร้องไห้”
เขาอ่อนโยนเช่นเคย
ฝานฉางอวี้รู้สึกเสียใจจนหายใจไม่ออก และน้ำตาของนางก็ราวกับลูกปัดกลิ้ง นางมองไปที่เซี่ยเจิงและเกือบจะอ้อนวอน “อย่าเป็นแบบนี้เลย……เซี่ยเจิง อย่าเลย อย่าเป็นแบบนี้……”
หัวใจของนางไม่ได้ทำจากหิน นางต้องใช้เวลานานในการรักษาแผลในใจ เพื่อว่าเมื่อนางพบเขาอีกครั้ง นางจะได้ไม่เศร้าจนทำให้ใจสลาย
นางไม่อยากให้ความอ่อนโยนของเขาเปิดบาดแผลเหล่านั้นอีกครั้งซึ่งเจ็บปวดมากจนทำให้นางตัวสั่นในตอนกลางคืน
หากทั้งสองถูกกำหนดให้ไม่มีผลลัพธ์ เขาจะต้องแบกรับความเจ็บปวดในชีวิต แต่นางจะต้องแบกรับความอยุติธรรมต่อไป
แม้ว่านางจะหักกระดูกและขาของนาง แต่นางก็คลานไปสู่ความจริงทีละขั้น
เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ สีแดงเข้มในดวงตาของเซี่ยเจิงก็หนักขึ้นอีก
เขาวางแขนโอบไหล่นาง ลดศีรษะลง และลูบหน้าผากนางเบาๆ แล้วถามอย่างดื้อรั้น “ฝานฉางอวี้ เรามาเป็นเหมือนเดิมกันเถอะ ได้ไหม?”
เป็นเหมือนเมื่อก่อน
คำพูดเหล่านี้ผุดขึ้นมาในหูของฝานฉางอวี้อีกครั้ง นอกจากความเศร้าของนางแล้ว นางยังรู้สึกไร้พลังที่ถูกห่อหุ้มด้วยโชคชะตาอีกด้วย
นางพยายามควบคุมอารมณ์อย่างเต็มที่ “เจ้าไม่สนใจความจริงเกี่ยวกับคดีจิ่นโจวเหรอ?”
หลังจากคำพูดจบลง ความเงียบงันแห่งความตายก็เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง
ฝานฉางอวี้รู้สึกได้ว่ามือของเขาที่จับไหล่ของนางบีบแรงขึ้นเล็กน้อย และเลือดที่ไหลออกมาจากปลายนิ้วของเขาทำให้เสื้อผ้าของนางกลายเป็นสีแดง
เขาอยู่ใกล้มากจนกลิ่นเลือดสามารถกลบกลิ่นหอมสดชื่นของร่างกายของเขา
นี่อาจเป็นระยะห่างที่นางเข้าใกล้เขาได้มากที่สุด
ฝานฉางอวี้หลับตาเศร้าและควบคุมลมหายใจที่สั่นเทาด้วยลมหายใจที่ท่วมท้น
แต่นางได้ยินเสียงแหบแห้งดังออกมาจากข้างหู “ข้าไม่สนใจอีกต่อไป”
ความเหนื่อยล้าและแตกสลาย ดูเหมือนการตัดสินใจเต็มไปด้วยเลือด และการตัดสินใจที่สิ้นหวังและโหดเหี้ยมภายในนั้นช่างน่ากลัว
ม่านตาของฝานฉางอวี้สั่นไหว และน้ำที่อยู่ตรงหน้าทำให้การมองเห็นของนางพร่ามัว นางพยายามลืมตาให้กว้าง พยายามมองคนตรงหน้าให้ชัดเจน และถามด้วยน้ำเสียงสะอื้น “เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากำลังพูดอะไร?”
ดวงตาสีแดงเลือดของเซี่ยเจิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้นเขาก็ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนของเขาอย่างดุเดือด กดคางของเขากับขมับของนาง และพูดอย่างแหบแห้ง “แล้วเจ้าอยากให้ข้าทำอย่างไร”
“ฝานฉางอวี้ บอกข้าหน่อยสิ ข้าจะทำอะไรได้”
เขาตั้งคำถามกับนางอย่างดุเดือดจนควบคุมไม่ได้ แสดงให้นางเห็นตัวตนที่ควบคุมไม่ได้ของเขา ราวกับสัตว์ที่ถูกต้อนจนจนมุม
น้ำที่ไหลลงมาจากคางของเขาทำให้ขมับของฝานฉางอวี้เปียก และแผดผาผิวหนังของฝานฉางอวี้
“ข้าพยายามปล่อยเจ้าไปแล้ว และพยายามทุกวิถีทางที่เป็นไปได้แล้ว แต่ข้าไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ……”
เขากอดนางแน่นมาก แต่ทั้งร่างกายของเขาไม่สามารถหยุดสั่นได้
เหมือนคนจมน้ำที่คว้าเศษไม้มาช่วยชีวิต
“ไม่สำคัญว่าเจ้าจะเป็นฝานฉางอวี้หรือเมิ่งฉางอวี้เรามาอยู่ด้วยกันได้ไหม?”
ฝานฉางอวี้รู้สึกน้ำตาไหลลงต่อหน้าต่อตา และหัวใจของนางก็ถูกบีบด้วยความเจ็บปวดที่ทำให้หัวใจเต้นแรงอีกแบบหนึ่ง นางหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนที่จะหายใจไม่ออก และนางก็อดไม่ได้ที่จะร้องสะอื้นจากลำคอ
หลังจากผ่านไปสองเดือนเจ็ดวัน นางก็ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อีกครั้งในอ้อมกอดนี้
ตะแกรงหน้าต่างแกะสลักส่องเข้ามาในห้องพร้อมกับแสงแดดอันอบอุ่น และฝุ่นที่ลอยลอยล่องลอยอยู่ในแสงและเงา
นางเอาหลังพิงโครงเตียงและกอดเอวคนที่อยู่ข้างหน้า เขาจับคางและจูบนางลึกๆ ทีละจุด ม่านที่มีลายดอกบัวห้อยอยู่บนตะขอสีทองก็ขาดออกจากกัน การดิ้นรนทั้งหมดก็ไร้ผล นางก็ร้องไห้ไม่ออกอีกต่อไปแล้ว
……
จู่ๆ ก็มีฝนตกในฤดูใบไม้ร่วง และเม็ดฝนที่มีลักษณะคล้ายเมล็ดถั่วก็ตกลงมา ทำให้ดินเหลืองบนพื้นกลายเป็นโคลน
ขบวนคาราวานเคลื่อนตัวไปข้างหน้าท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก เมื่อเห็นวัดร้างอยู่ข้างหน้าพวกเขาจึงเข้าไปเพื่อหลบฝน รถม้าของคาราวานก็รีบไปที่วัดร้างร้าง
บ่าวรับใช้ใช้แผงประตูที่ชำรุดในวัดจุดไฟ กวาดบริเวณที่สะอาด และตากเสื้อผ้าที่เปียกโชกอย่างระมัดระวัง
ขอบกว้างของร่มกระดาษน้ำมันบดบังรูปลักษณ์ของชายที่ลงจากรถ แต่เขาสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มลายเมฆ อย่างไรก็ตาม มันเป็นสภาพอากาศในเดือนเก้า และเสื้อคลุมหนาก็คลุมไว้แล้ว แต่ไหล่ของเขาทำให้เขาดูเหมือนไม่มีกระดูกอยู่ในร่างกาย
ชายผู้ที่ก้าวลงจากรถม้าคันสุดท้ายนั้นแต่งกายด้วยชุดขงจื๊อสีเขียวหิมะ ดูสง่างามและอ่อนโยน ก่อนที่จะเข้าไปในวัดร้างเพื่อหลบฝน เขาก็หยุดและมองดูทางที่เขามาสักพักหนึ่งแล้วก้าวเข้าไปข้างใน
บ่าวรับใช้และทหารองครักษ์ต่างเฝ้าประตูอยู่ นอกจากกองไฟในวัดร้างแล้ว มีเพียงชายในชุดคลุมตัวใหญ่และบ่าวรับใช้ที่เป็นใบ้หูหนวกเท่านั้นที่รับใช้เขาเป็นการส่วนตัว
หลี่ฮวายอันกล่าวว่า “พระนัดดาโปรดพักสักครู่ เมื่อฝนหยุดเราค่อยเดินทางต่อ ทหารหน่วยกล้าตายของตระกูลหลี่เสียชีวิตและบาดเจ็บจนหมดสิ้น แม่จะสกัดทหารเกราะโลหิตของท่านโหวได้เป็นการชั่วคราว แต่ก็เกรงว่าพวกเขาจะตามมาอีก”
ฉีหมินมองไปที่คุณชายตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “คนของเรา เราต้องพากลับมา”
เขาแกล้งทำเป็นสุยหยวนฮวายมานานกว่าสิบปี ตอนนี้เขาไม่ใช่คนอ่อนแอในจวนฉางซิ่นอ๋องที่ทำได้เพียงนั่งขดตัวอยู่ในสวนหลังบ้านอีกต่อไป ในไม่ช้าเขาจะกลายเป็นผู้ครองใต้หล้านี้
หลี่ฮวายอันประสานมือของเขาด้วยความเคารพและกล่าวว่า “ตระกูลหลี่จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยพระโอรสและมารดาผู้ให้กำเนิดของเขา แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือความปลอดภัยของพระนัดดา”
บ่าวรับใช้ที่เป็นใบ้หูหนวกต้มชาร้อนบนไฟแล้วส่งให้ฉีหมิน แต่ถูกปัดกระเด็นหล่นพื้น
เครื่องลายครามแตกกระเด็นออกไป ชาร้อนก็หกออกมา และแม้แต่คราบชาสองสามหยดก็กระเด็นไปบนรองเท้าของหลี่ฮวายอัน
การเคลื่อนไหวนี้แจ้งเตือนทหารที่อยู่ข้างนอก แต่องครักษ์เงาของวังหลวงในมือของฉีหมินได้เฝ้าทางเข้าวัดร้างอย่างแน่นหนา ทหารองครักษ์ของตระกูลหลี่ไม่กล้าสร้างปัญหาแม้ว่าพวกเขาจะกังวลเกี่ยวกับหลี่ฮวายอันก็ตาม
หลี่ฮวายอันคุกเข่าลงอย่างสงบบนพื้นที่เต็มไปด้วยดิน “พระนัดดา โปรดสงบสติอารมณ์”
ฉีหมินจ้องมองเขาอย่างเย็นชา “ตระกูลหลี่ของเจ้าส่งข่าวไปให้เรา โดยบอกว่าพวกเจ้าได้ล่อเซี่ยเจิงไปที่คฤหาสน์เต๋อเยว์แล้ว และให้เรากลับเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด แต่สิ่งที่รอเราอยู่ระหว่างทางคืออะไร? เป็นลูกน้องของเซี่ยเจิง ทหารม้าเกราะโลหิตนับร้อยคนเหล่านั้นและเจ้าบ้าสุยหยวนชิง!”
ทหารม้าเกราะโลหิตนั้นเป็นทหารม้าที่น่าเกรงขามในต้าอินอยู่แล้ว เพื่อที่จะล้างแค้นให้กับการฆาตกรที่สังหารมารดาของเขา สุยหยวนชิงจึงถูกเทพผู้สังหารเข้าครอบงำและสาบานว่าจะตัดศีรษะของเขา
องครักษ์เงาของวังหลวงครึ่งหนึ่งที่อยู่รอบๆ กายฉีหมินตายไป และทหารหน่วยกล้าตายเกือบทั้งหมดที่ตระกูลหลี่ส่งมาถูกกวาดล้าง มีเพียงเขาฉีหมินเท่านั้นที่หนีมาได้ ในขณะที่อวี๋เฉียนเฉียนและอวี๋เป่าเอ๋อร์ตกอยู่ในมือของทหารม้าเกราะโลหิต
หลังจากที่หลี่ฮวายอันรู้ว่าเซี่ยเจิงไม่ได้ติดกับดัก เขาก็ออกจากเมืองหลูในคืนนั้น
อู่อันโหวมีอำนาจในการระดมกองทัพซีเป่ยทั้งหมด เมื่อทหารม้าเกราะโลหิตจับพระโอรสและมารดาของเขากลับไปได้ ในความเป็นจริงย่อมชิงตักลับมาไม่ได้อีกต่อไป
ในขณะนี้ เมื่อฟังคำตำหนิของฉีหมิน หลี่ฮวายอันก็โค้งคำนับมือด้วยท่าทีสงบ “เรื่องนี้เป็นความผิดของกระหม่อม กระหม่อมล้มเหลวที่จะตระหนักว่าอู่อันโหวกำลังใช้กลอุบาย ซึ่งทำให้พระองค์ตกอยู่ในอันตราย”
เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว และทุกการตัดสินใจที่เขาทำต่อไปจะถูกดำเนินการตามแผนเริ่มต้นของตระกูลหลี่ เขารู้สึกหนาวเหน็บจนไม่อยากจะคิดถึงสิ่งถูกและสิ่งผิด
ยิ่งเขาแสดงออกเช่นนี้ ฉีหมินก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น ทันใดนั้นเขาก็โน้มตัวไปคว้าคอเสื้อของหลี่ฮวายอัน
เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นชายที่ป่วยมาเป็นเวลานาน และนิ้วของเขาซีดไม่เหมือนคนทั่วไป แต่มือของเขาแข็งแกร่งพอๆ กับมือของบุรษที่เป็นผู้ใหญ่ทั่วไป
อาจมีเพียงองครักษ์เงาของวังหลวงเท่านั้นที่รู้ว่าฉีหมินแอบเรียนศิลปะการต่อสู้กับพวกเขาเพราะร่างกายที่เจ็บป่วยนี้
ยกเว้นองครักษ์เงาของวังหลวง เขาไม่ไว้ใจใครเลย รวมถึงนางหลานสองแม่ลูกที่รับใช้เขามาหลายปี
เสียงของฉีหมินเย็นชาอย่างน่าสะพรึงกลัว “เจ้าคิดว่าตราบเท่าที่เราเข้าสู่เมืองหลวงอย่างปลอดภัย ตระกูลหลี่จะชนะแล้วงั้นหรือ? เดิมทีเซี่ยเจิงอยู่ซีเป่ย และก็ไม่กล้าที่จะก่อกบฏ แต่เขามีเด็กคนนั้นอยู่ในมือเจ้าคิดว่าเขายังไม่กล้าที่จะทำเช่นนั้นอยู่อีกหรือ?”
ดวงตาอันสงบนิ่งของหลี่ฮวายอันกระตุ้นอารมณ์อื่นๆ
ฉีหมินคลายคอเสื้อของเขาออกและสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ว่าตระกูลหลี่ของเจ้าจะใช้วิธีการใดก็ตาม พาคนของเรากลับมาโดยห้ามได้รับอันตรายเด็ดขาด หรือ……ถึงแม้จะต้องสังหารเด็ก แต่ก็ต้องพามารดากลับมาให้ได้”
ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นด้านนอกวัด และแสงสีขาวของสายฟ้าก็ส่องประกายไปทั่ววัด พระพุทธรูปยิ้มอยู่ด้านหน้าดูเย็นชาและแปลกตาไปเล็กน้อย
ศีรษะของหลี่ฮวายอันสั่นไหว และลมหนาวพัดเข้ามาจากทางเข้าประตูที่ทรุดโทรม และเขาต้องตกใจเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของเขาเย็นยะเยือก
เขาค่อยๆ ก้มศีรษะแล้วพูดว่า “กระหม่อมรับบัญชา”