บทที่ 637 หากไม่ให้ข้า ข้าจะสังหารเจ้าเสีย!
ได้ยินคำนั้นของเยี่ยฉวนที่อยู่ห่างออกไป หญิงสาวก็ยิ่งโกรธเคืองยิ่ง
เยี่ยฉวนเมินเฉยและเบือนหน้าเดินออกไป
เขาไม่ใช่คนใจแคบ ทว่าเขาไม่อยากตามใจสตรีประเภทนี้
เขาเคยเห็นสตรีประเภทนี้มามาก ผู้ที่ถูกครอบครัวตามใจจนเอาตนเป็นศูนย์กลาง
เยี่ยฉวนไปได้ไม่ไกลนัก ไม่ช้าก็หยุดฝีเท้า บัดนั้นเงาของร่างอันงดงามก็มาอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างว่องไว ซึ่งนั่นคือหญิงสาวเมื่อครู่นี้
คนมีบาดแผลเต็มตัวจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มราวกับว่าต้องการจะฆ่าจะแกงอีกฝ่ายให้ได้
เยี่ยฉวนกล่าวเสียงเบา “อะไรหรือ?”
แต่ฝ่ายสตรีนั้นเสียงไม่เบาด้วย “เจ้าไม่ได้ช่วยข้า!”
คนฟังรู้สึกจนคำพูดน้อยๆ “เหตุใดข้าจึงต้องช่วยเจ้า? เจ้าลืมไปแล้วหรืออย่างไร? เจ้าเคยจะโจมตีข้าก่อนหน้านี้!”
สตรีนั้นกล่าวอย่างเย็นเยือก “เหตุใดเจ้าที่เป็นบุรุษจึงแล้งน้ำใจนัก?”
“แล้งน้ำใจ?”
เยี่ยฉวนส่ายศีรษะและยิ้ม “ข้าหาได้แล้งน้ำใจ ทว่าข้าเพียงไม่ชอบเจ้า เข้าใจหรือไม่? แต่ข้าก็ไม่ถึงขั้นจงเกลียดจงชังเจ้า ฉะนั้นอย่าได้ยั่วยุข้า อันที่จริงหลังจากข้ามาที่นี่ก็ตัดสินใจว่าจะอ่อนน้อมถ่อมตน ข้าไม่ต้องการจะถูกไล่ล่ายามเมื่ออยู่ในโลกแห่งนี้ มันน่าบัดซบนัก!”
กล่าวถึงสิ่งนี้ เขาก็ไปถึงตัวอีกฝ่าย “อ่อนน้อมถ่อมตน ข้าต้องการจะอยู่อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
หลังจากออกมาจากเมืองชิง เรียกได้ว่าชายหนุ่มไม่มีชีวิตที่สงบมั่นคงเลย ฉะนั้นเมื่อเขามาถึงที่นี่เขาจึงต้องการที่จะอยู่อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน
เขาต้องการให้ปัญหาและเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้!
หลังได้ยินคำของเยี่ยฉวน หญิงสาวนั้นจ้องมองเข้าอย่างเย็นเยือกและกล่าวอย่างกระแทกแดกดัน “อ่อนน้อมถ่อมตนหรือ? เจ้าสามารถแสดงสิ่งที่เรียกว่าอ่อนน้อมถ่อมตนได้หรือไม่? เจ้า……”
บัดนั้นร่างทั้งร่างของหญิงสาวพลันล่าถอยไปกว่าร้อยจั้ง พริบตาที่นางหยุดลง กระบี่ก็เข้าไปถึงแสกหน้าของนางทันที!
หญิงสาวนั้นเฉื่อยชาไป ในศีรษะของนางนั้นก็ว่างเปล่า นางไม่คาดคิดว่าตัวเองจะไม่สามารถโต้กลับได้ถึงเพียงนี้!
เยี่ยฉวนฉีกยิ้ม “หากเจ้ายังมายั่วโมโหข้าอีก ข้าจะสังหารเจ้าเสีย!”
เมื่อกล่าวจบเขาก็ถอดถอนกระบี่ออกมาและเดินจากไป
หญิงสาวนิ่งงันไปเป็นเวลานานก่อนจะรับรู้ได้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม เยี่ยฉวนเดินผ่านเข้าไปในป่าดิบและมาถึงหุบเขาที่มียอดเขาสูงเสียดฟ้าอยู่ทั้งสองด้าน
เยี่ยฉวนเดินไปพักหนึ่ง ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนสีไปอย่างมาก และเขาเร่งรีบลี้หนีไปด้านหลัง ชั่วอึดใจนั้นหินก้อนใหญ่ก็ตกลงมาที่ตำแหน่งเดิมที่เขาเคยอยู่
ตู้ม!
ผืนดินนั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เยี่ยฉวนหันไปมอง บนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ทางยอดเขาฝั่งขวาของเขานั้นมีสัตว์อสูรที่รูปร่างคล้ายมนุษย์ทั้งที่มือและเท้า ทว่าศีรษะของมันนั้นคล้ายกระทิง ร่างปกคลุมด้วยขนยาว
สัตว์อสูรจ้องมองไปที่ชายหนุ่มก่อนจะก้าวมาข้างหน้าและพุ่งตรงไปหาทันที!
มันว่องไวมาก พุ่งชนเยี่ยฉวนจนแตกเป็นเสี่ยงๆ!
เวลานั้นหีบกระบี่สีดำทะมึนปรากฏที่ด้านหลังของเยี่ยฉวน ฉับพลันกระบี่ก็บินออกมาจากข้างใน
ในอากาศนั้น……
ตู้ม!
พร้อมกับเสียงระเบิดนั้นเอง สัตว์อสูรถดถอยกว่าร้อยๆ จั้ง ยามเมื่อมันหยุดลง ผืนพิภพก็ทลายลงครืน
และเหนือศีรษะของมันนั้นก็มีกระบี่ลอยตัวอยู่!
สัตว์อสูรมองไปที่อกของมันที่ที่กระบี่นั้นเล็งเป้าไว้ แล้วผิวของมันก็แตกร้าวขึ้นมา!
เห็นภาพนี้สัตว์อสูรก็ดูดุร้ายขึ้นมาทันที ในเวลาต่อมา มันกระทืบขาลงและพุ่งมาที่เยี่ยฉวนที่อยู่ไม่ไกลอย่างฉับพลัน เมื่อมันผ่านจุดใด สุญญากาศพลันสั่นสะเทือน น่าหวั่นเกรงยิ่งนัก!
เยี่ยฉวนพลันชี้ออกไป
ฟึบ!
ลำแสงของกระบี่แห่งแสงพลันพรวดพราดออกมาจากปลายนิ้วของเขา
ห่างออกไปนั้นสัตว์อสูรกำมือข้างขวาของมันแน่นจนกลายเป็นหมัดและกระแทกออกไปด้านหน้าเพื่อต่อยออกไป การต่อยนี่ทำลายลำแสงของกระบี่แห่งแสงของเยี่ยฉวนไปในฉับพลัน แต่เวลานั้นเองกระบี่ก็ฟันกำปั้นของอีกฝ่ายอย่างทันทีทันใด
เปรี้ยง!
สัตว์อสูรล่าถอยไปมากกว่าสิบจั้งยามที่มันหยุดลง กระบี่ก็ฟาดฟันลงที่ศีรษะของมันอีกครั้ง
รูม่านตาของสัตว์อสูรหดลง ขาขวาของมันกระทืบลงกับพื้นอย่างหนักหน่วงและแขนของมันก็พลิกขึ้น
ตู้ม!
ผืนดินใต้เท้าของสัตว์อสูรนั้นพลันสั่นสะท้าน จากนั้นเท้าก็จมลงกับผืนดินไปทันทีก่อนที่มันจะพุ่งออกไปอีกครั้ง ทว่าแทนที่จะเริ่มการต่อสู้ต่อ มันกลับหลบไปด้านข้างด้วยความกลัวอย่างสุดซึ้ง!
เยี่ยฉวนไม่แยแสต่อสัตว์อสูรและเดินออกไปต่อ บัดนั้นสัตว์อสูรกำลังกำมือทั้งสองช้าๆ และแน่นขึ้น
เยี่ยฉวนหยุดทันควัน ชี้ไปยังมันที่อยู่ไม่ห่างด้วยกระบี่ “หากเจ้าจู่โจมข้าอีกครา ข้าจะสังหารเจ้าเสีย!”
ยามเมื่อได้ยินเช่นนั้นสัตว์อสูรก็ดูดุร้ายขึ้นมาในทันที “โอหังยิ่งนัก!”
เมื่อสิ้นเสียงนั้น แขนของมันพลันปูดพองและพลังอันกล้าแกร่งก็ปลดปล่อยออกมา
เวลานั้นเองที่อยู่ๆ กระบี่ก็บินออกมาจากพื้นที่เบื้องหน้าสัตว์อสูร
กระบี่ประกายแสง!
สัตว์อสูรไม่ได้คาดว่ากระบี่ของเยี่ยฉวนจะยืดหยุ่นและรวดเร็วได้ถึงเพียงนี้มันไม่สามารถตอบโต้ได้ทันท่วงที รู้ตัวอีกทีมันก็ถูกฟันเข้าที่หัวแล้ว!
เปรี้ยง!
สัตว์อสูรก้าวถอยไปกว่าสิบก้าวและต้านทานการโจมตีของเยี่ยฉวนอย่างยากลำบาก!
สัตว์อสูรเงยหน้ามองมนุษย์ พร้อมกันนั้นมือขวาก็ต่อยออกไปอย่างดุดันตรงไปที่พื้นดิน
ตู้ม!
พื้นดินเบื้องหน้าปริแตกออกและพลังอันกล้าแกร่งก็ตรงรี่ไปที่เยี่ยฉวน
เวลานั้นสีหน้าของเยี่ยฉวนดูเยือกเย็น ขณะนั้นเองมือขวาของคนก็กางออกแล้วพลังแห่งปฐพีที่มากล้นก็รวมตัวเข้าหาเขา ชั่วขณะนั้นเอง กระบี่สีทองก็ปรากฏขึ้นในมือ!
กระบี่แห่งปฐพี!
เยี่ยฉวนจับกระบี่แห่งปฐพีและกระแทกออกไปด้านหน้าอย่างดุดัน
ตู้ม!
พลังอันล้นเหลือแห่งปฐพีหลั่งไหลออกมาจากปลายกระบี่ พลังของกระบี่นี้สามารถทลายฟ้าดินได้อย่างไร้ข้อกังขา!
หลังจากที่กระบี่ฟาดลงไป พลังที่ปลดปล่อยออกมาจากสัตว์อสูรที่อยู่ไม่ห่างนั้นแตกละเอียด ในเวลาเดียวกันนั้นสัตว์อสูรล่าถอยไปถึงร้อยจั้ง เมื่อมันหยุดลง ร่างของมันพลันปริแตกจนเลือดจำนวนมากทะลักไหลออกมาจากอวัยวะภายใน!
เยี่ยฉวนเดินไปที่ร่างของสัตว์อสูรนั่น ขณะกำลังจะเก็บมันไป เวลานั้นก็มีเสียงดังมาจากด้านหนึ่ง “จงทิ้งร่างนั่นไว้!”
เยี่ยฉวนหันไปและเห็นว่ามีชายในชุดเสื้อคลุมอยู่เบื้องหน้า
เยี่ยฉวนฉีกยิ้ม “เหตุใดกัน?”
ชายในชุดเสื้อคลุมมองตรงไปที่เยี่ยฉวน “ข้าต้องการมัน”
เยี่ยฉวนยิ้มกว้างขึ้นและกว้างขึ้นอย่างเป็นสุข “เหตุผลเล่า!”
ชายผู้นั้นกำมือตนช้าๆ “หากเจ้าไม่มอบมันให้ข้า ข้าจะสังหารเจ้าเสีย!”
สิ้นคำเยี่ยฉวนพลันหายไปจากพื้นที่นั้นและในฉับพลัน พลังแห่งปฐพีอันมากล้นพุ่งตรงไปที่เบื้องหน้าของชายผู้นั้น
เยี่ยฉวนมาถึงตัวพร้อมกับกระบี่!
กระบี่เล่มนี้ไม่ได้มีเพียงพลังแห่งปฐพีเท่านั้น ทว่ายังมีปณิธานกระบี่คุณธรรมและมาร!
เมื่อรับรู้ได้ถึงพลังของกระบี่ ชายในชุดเสื้อคลุมก็หน้าเปลี่ยนสีไป เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยึดพื้นดินไว้และต่อยออกไปเบื้องหน้าอย่างรุนแรง
กระบี่ปะทะกับหมัด
ตู้ม!
แรงระเบิดที่น่าสะพรึงส่งเสียงสะท้อนไปทั่วทั่งพื้นที่และในเวลาเดียวกันนั้นร่างเรืองๆ ก็ถดถอยออกไปอย่างต่อเนื่อง
ร่างนั้นคือชายในชุดเสื้อคลุม!
ชายผู้นี้ล่าถอยไปกว่าร้อยจั้งและยามที่เขาหยุดลง กระบี่ก็ฟาดลงไปที่เขาอีกครั้ง
เปรี้ยง!
ชายในชุดเสื้อคลุมล่าถอยไปอีกราวสิบจั้งและเมื่อเขาหยุดลง ที่มุมปากของเขาก็ท่วมไปด้วยเลือดที่ไหลออกมา เวลาเดียวกันนั้นกระบี่เล่มเดิมก็มาถึงแสกหน้าของเขาอย่างเงียบเชียบ ในขณะที่เยี่ยฉวนยังคงอยู่สิบจั้งห่างออกไป
เยี่ยฉวนจ้องมองชายในชุดเสื้อคลุมแล้วยิ้ม “ข้าดูเหมือนคนอ่อนแอที่ถูกรังแกได้โดยง่ายหรือ?”
ชายผู้นั้นจ้องเขม็งไปที่เยี่ยฉวน “เจ้าแอบซ่อนความแข็งแกร่งไว้!”
เยี่ยฉวนเดินไปหาชายผู้นั้นและมองเขาหัวจรดเท้า “เจ้าดูจะใจเย็นนัก มีใครหนุนหลังเจ้าอยู่หรือ?”
ชายผู้นั้นจ้องเขม็งไปที่เยี่ยฉวน “จงปลิดชีวิตข้าเสียถ้าเจ้าต้องการ จะกล่าวให้มากความทำไม!”
คนฟังฉีกยิ้ม จากนั้นเสียงก็ดังขึ้นมาจากด้านหนึ่ง “ช้าก่อน!”
หลังสิ้นเสียงไป เยี่ยฉวนหันไปมองรอบๆ และไม่ห่างออกไปนั้นชายชราก็ออกมาจากสุญญากาศ
ยอดฝีมือแห่งขั้นทลายสุญตา!
ชายชราจ้องมองเยี่ยฉวนอย่างเย็นชา “จงปล่อยเขาไปเสีย!”
เยี่ยฉวนหัวเราะ “หากข้าทำตามที่ท่านว่า มันจะไม่ทำให้ข้าเสียหน้าหรือ?”
ชายชราหรี่ตาลงน้อยๆ และดวงตาของเขาดูไร้แววเฉยเมย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังสนทนาอยู่กับผู้ใด?”
เยี่ยฉวนหัวเราะหัวเราะ “ข้าหารู้ไม่!”
ชายชรากำหมัดช้าๆ “ข้าจะให้โอกาสสุดท้ายแก่เจ้า จงปล่อยเขาไปเสีย มิเช่นนั้นเจ้าจะไม่สามารถไปถึงสถาบันศึกษาเต๋าอี้ได้ตราบชั่วชีวิตเจ้า!”
เยี่ยฉวนพยักหน้าน้อยๆ “เช่นนั้นหรือ ท่านมาจากสถาบันศึกษาเต๋าอี้!”
ชายชรากล่าวอย่างเย็นเยือก “จงปล่อยเขาไป!”
เยี่ยฉวนครุ่นคิดแล้วกล่าวออกไป “ข้าคิดว่าพวกเราจำต้องมีความยุติธรรมต่อกัน เขาต่างหากที่……”
ขณะนั้นเองชายชราก็เอ่ยออกมาอย่างเดือดดาล “ข้าไม่ต้องการจะฟังคำพูดไร้แก่นสารของเจ้า จงปล่อยเขาไปเสีย!”
เมื่อสิ้นคำพูดเขาก็มองไปด้านหน้าแล้วอำนาจกดขี่ก็ไหลหลั่งเข้าหาเยี่ยฉวนทันที!
บัดนั้นเยี่ยฉวนแทงกระบี่ไปด้านหน้าอย่างหนักหน่วง
ฟึบ!
แสกหน้าของชายในชุดเสื้อคลุมถูกทะลวงในฉับพลัน!
โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่ว!
เมื่อเห็นเช่นนี้ชายชราก็ตื่นตระหนก
ชายในชุดเสื้อคลุมที่อยู่เบื้องหน้าเยี่ยฉวนก็จำต้องเบิกตากว้างและมันดูจะเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ แต่ต่อมามันก็เต็มไปด้วยความสลดใจ
เขารับรู้ได้ว่าตนได้ปะทะเข้ากับยอดฝีมือเสียแล้ว
ชายผู้นั้นรู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้ เหตุเพราะมันไม่จำเป็นที่จะต้องมาถึงจุดนี้ เป็นแน่ว่าเขาไม่คาดว่าเยี่ยฉวนจะอาจหาญพอที่จะสังหารเขาหลังจากที่ชายชราปรากฏกาย! นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน!
หลังจากที่ชายในชุดเสื้อคลุมถูกเยี่ยฉวนสังหารไป ชายชราที่อยู่อีกด้านพลันตะลึงงัน!
เวลาต่อมาเขาก็พุ่งเจ้าหาชายในชุดเสื้อคลุม ยามที่มองไปที่ร่างนั้นเขาก็ร่ำไห้ออกมา “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเจ้าสามารถเข้าสถานศึกษาเต๋าอี้ได้โดยไม่ต้องผ่านการทดสอบ เจ้ากลับไม่เชื่อฟังข้า เจ้าเพียงไม่……”
เมื่อพูดถึงตรงนี้เขาพลันจ้องมองไปที่เยี่ยฉวนที่อยู่ไม่ห่างและสีหน้าของเขาก็ดูดุร้ายยิ่งนัก “เจ้าต้องตาย! เจ้าต้องตาย!”
หลังจากสิ้นเสียงไป เขาก็พุ่งตรงไปทางคนหนุ่ม
ห่างออกไปนั้นเยี่ยฉวนก็เร่งไปด้านหน้าพร้อมกับกระบี่ของแล้วฟาดฟันมันออกไป
หนึ่งกระบี่ชี้ชะตา!
แล้วกระบี่ก็ฟาดลงไป
ตู้ม!
เสียงระเบิดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงมาที่พื้น
เยี่ยฉวนและชายชราแยกออกจากกันเมื่อเข้าปะทะ ต่างถอยออกไปกว่าสิบจั้ง!
หลังจากที่ชายชราหยุดลง เขาก็จ้องเขม็งไปที่เยี่ยฉวนด้วยความเหลือเชื่อ “เจ้า……”
แน่นอนว่าเขาไม่คาดว่าความแข็งแกร่งของเยี่ยฉวนจะเหนือชั้นเช่นนี้
ห่างออกไปเยี่ยฉวนเอ่ยขึ้นมาเบาๆ “แหม อาจารย์แห่งสถานศึกษาเต๋าอี้สามารถทำร้ายผู้ที่เข้าร่วมการทดสอบได้ตามอำเภอใจเช่นนั้นหรือ?”
ชายชรากล่าวตอบอย่างกราดเกรี้ยว “เจ้าสังหารผู้คนโดยปราศจากการได้รับอนุญาตจากสถานศึกษาเต๋าอี๋ของพวกข้า ด้วยฐานะของผู้สั่งสอนแห่งสถานศึกษาเต๋าอี้ ข้ามั่นใจว่าข้ามีสิทธิ์ในการที่จะสั่งสอนเจ้า เจ้า……”
เยี่ยฉวนขัดคำพูดของชายชราทันควัน “เหตุใดเล่าที่บัดนี้ท่านต้องการจะสนทนากับข้า? ข้าเพียงสนทนากับพวกท่าน มิใช่ว่าท่านและหลานชายของท่านนั้นหยิ่งยโสเกินไปหรือ? ท่านไม่ได้ฟังหรือ? ตอนนี้ข้าไม่ต้องการจะสนทนาหรือฟังสิ่งใดทั้งสิ้น!”
หลังจากนั้นเขาก็รุดเข้าหาชายชราในทันที!
