ตอนที่ 11

แค้นฝังใจ

“ไม่ไหวแล้ว…” เจินเจินเอ่ยเสียงเบาหวิว เหงื่อกาฬเริ่มผุดขึ้นโดยรอบบริเวณที่หน้าผากกลมมน

“พอเถอะ…นะ…พอก่อน” หญิงสาวกล่าวพลางส่งสายตาหวานเยิ้มเชิงออดอ้อนไปทางชายหนุ่มที่นั่งทำหน้าตาถมึงทึงมองมาทางนางอย่างไม่ลดละ ดวงตาคมเข้มสีดำนิลเปี่ยมเสน่ห์ของเขา บัดนี้ฉายแววอามหิตอย่างอาฆาตมาดร้ายออกมาอย่างชัดเจน

เขายังคงนั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะตัวเดียวกันกับนางยามนี้

“ท่านจะโกรธข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน” เจินเจินยังคงออดอ้อนตัดพ้อไปทางหลี่เซียวเหยาที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันเพียงโต๊ะกั้นกลาง

หญิงสาวเห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆเพียงแต่ส่งสายตากราดเกรี้ยวบนใบหน้าเรียบเฉยอยู่อย่างนั้น นางจึงจำต้องยืดตัวขึ้นแล้วก้มหน้าก้มตาคัดบทสวดมนต์ที่มีมากมายนับไม่ถ้วนตามคำสั่งของเขาลงในกระดาษต่อไปอย่างจนใจ

นี่เป็นบทลงโทษที่หลี่เซียวเหยาได้มอบให้นาง หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นเมื่อวาน

ทำอะไรก็ผิดไปหมด แล้วอย่างนี้จะเอาชนะใจเขาได้อย่างไรเล่า ฮือ…

หลี่เซียวเหยายังคงนั่งนิ่งหน้าตึงขรึมเคร่งจ้องมองไปทางเจินเจินที่กำลังขบเม้มริมฝีปากน่าจูบนั่นอย่างขัดเคือง

เมื่อวานเขาถูกสตรีต่ำช้าน่าสมเพชนางหนึ่งใส่ยาปลุกกำหนัดลงไปในน้ำชาให้เขาดื่มกิน เมื่อยาออกฤทธิ์ เขามีอาการร้อนรุ่มดังไฟสุมทรวง

เขาพยายามประคองอารมณ์พลุ่งพล่านของตนเองจนสุดกำลัง

และเมื่อสตรีตรงหน้าของเขาขณะนี้ได้เข้ามาในห้องนั้นเมื่อเหตุการณ์เมื่อวาน

เขาดีใจมาก

ดีใจเสียจนมิรู้ได้ว่าจะดีใจทำไมกัน

ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดนั่นก็ช่างรุนแรง เมื่อเห็นสตรีนางนี้เดินเข้ามา เขาถึงกับห้ามอารมณ์พลุ่มพล่านปรารถนาของตนเองเอาไว้ไม่อยู่

เขารู้สึกว่าต้องการนางในเวลานั้น

เขาต้องการนาง

อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด

ทำให้เวลานั้นเขาต้องการนางมาก

แต่นาง…

นาง…

นางให้เขานั่งทำสมาธิ

นางบังคับให้เขาหลับตา

ใครจะไปหลับลง!

เขาพยายามจะร่วมรักกับนาง

ในเมื่อก่อนหน้านี้มีข่าวเกี่ยวกับเขาและนางถึงขั้นอาจจะได้สมรสพระราชทาน เขาจึงมีสิทธิ์ในตัวของนางกึ่งหนึ่ง

แต่เมื่อวาน

นาง…

นางทำเขาทรมานเหมือนตายทั้งเป็น

นางคล้ายกับกำลังกลั่นแกล้งเขา

นางยั่วเย้าเขา

ทำท่าทางยั่วยวนเขาที่กำลังจะคลุ้มคลั่ง

นางทำคล้ายกับจะตอบสนองเขาแต่แล้วก็ปฏิเสธ

นางทำอย่างนั้นสลับกันไปมา จนเขาปวดหนึบสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง

และสุดท้าย

ฮึ!

แค้นนี้ต้องชำระ!

นางต้องชดใช้ให้เขาอย่างสาสม

ย้อนกลับไปเหตุการณ์เมื่อวานหลังจากหลี่เซียวเหยาพาเจินเจินเข้าห้องนอนมาด้วยอารมณ์เพศที่พลุ่งพล่านเกินยับยั้ง

“ท่าน…” เจินเจินพยายามเรียกสติของหลี่เซียวเหยา

“มีสติไว้ ทำสมาธิ ใช่ ต้องทำสมาธิ” หญิงสาวเอ่ยออกไปขณะพยายามแกะมือที่คล้ายคีบเหล็กออกจากตัวเพื่อพาเขาไปนั่งลงที่เตียงนอน

นางยังคงกล่าวต่อเนื่อง “หลับตา ท่านหลับตาก่อน ตั้งสมาธิ เร็ว!”

เจินเจินดึงกระชากร่างที่กำลังร้อนระอุของหลี่เซียวเหยาให้ไปนั่งลงที่เตียงนอน

หญิงสาวจับบังคับร่างกายของชายหนุ่มให้นั่งทำสมาธิโดยที่ตัวของนางเองก็ขึ้นไปนั่งให้กำลังใจอยู่ตรงด้านหน้าของเขา

และแน่นอน การทำสมาธิหรือจะสู้อิทธิฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด

ยิ่งได้เห็นสตรีนางนี้มานั่งจ้องอยู่ในระยะประชิดบนเตียงนอนอย่างนี้ ดวงตาของเขาจึงไร้ซึ่งเปลือกตาที่จะสามารถลงมาทาบทับปิดตาลงได้

“ท่าน!” เจินเจินเรียกสติของหลี่เซียวเหยาพลางเอื้อมมือขึ้นจับประคองใบหน้าของเขาที่กำลังแดงซ่าน ดวงตาฉายแวว

ประกายของแรงปรารถนาซึ่งแตกต่างจากดวงตาที่มักจะดำสนิทยามปกติอย่างมากมายมหาศาล จนหญิงสาวถึงกับเผลอจ้องมองคล้ายกับต้องมนต์สะกด

“อา…ท่าน” นางเรียกได้แค่นั้น ความร้อนจากใบหน้าของชายหนุ่มส่งผ่านมาทางมือเรียวงาม แผ่ซ่านมาถึงใบหน้านวลเนียนของนางโดยไม่รู้ตัว

หญิงสาวถึงกับหน้าแดงเห่อร้อนขึ้นมาเช่นกัน เมื่อได้จ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่ตนพึงใจในยามนี้

หลี่เซียวเหยาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวในขณะนี้ ยิ่งเพิ่มระดับความต้องการมากยิ่งขึ้น ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาอย่างเดียวหรือไม่

เขาเอื้อมมือของตนขึ้นประคองใบหน้างามของเจินเจินก่อนดึงเข้ามาจูบอย่างรวบรัดหนักหน่วง

ริมฝีปากนุ่มนิ่มของนางยิ่งเพิ่มความตึงเครียดให้กับส่วนสำคัญของร่างกาย

เขา…

ต้องการนาง…

เจินเจินถึงกับเผลอไผลทำได้แค่เปิดเผยอริมฝีปากปล่อยให้หลี่เซียวเหยาแทรกซึมล้วงลึกเนิ่นนานอย่างเร่าร้อน

ซักพักริมฝีปากร้อนจัดของหลี่เซียวเหยาก็ไล้เลื่อนออกจากกลีบปากของนางแล้วซุกไซ้ซอกซอนอย่างร้อนแรงไปตามพวงแก้มอมชมพูระเรื่อก่อนจะฝังจมลึกที่ซอกคอขาวผ่อง

“อ่ะ…อืม… ท่าน…ท่าน…” เจินเจินถึงกับละล่ำละลักแหงนหงายอยู่บนอุ้งมือของหลี่เซียวเหยาที่จับประคองต้นคอของนางอยู่

นางพยายามเอ่ยปากอย่างยากลำบาก “ใจเย็น…ใจเย็นตั้งสติไว้…”

มีหรือชายหนุ่มจะรับฟังในเวลานี้

เขารีบลดมือข้างหนึ่งลงเพื่อดึงสาบเสื้อของหญิงสาวให้แยกออก

เจินเจินรีบเอื้อมมือมาไล่จับมือที่ร้อนดั่งไฟของชายหนุ่มอย่างรู้ทัน ก่อนจะดันตัวเองถอยหลังออกห่างเพื่อหลบเลี่ยงใบหน้าของเขาให้แยกออกจากการฝังลึกคล้ายจมเขี้ยวอยู่ตรงซอกคอของนาง

ชายหนุ่มยังไม่ยอมแพ้เขารีบขยับร่างกำยำของตนไล่บี้ตามติดร่างระหงนุ่มนิ่มของเนื้อนวลนาง พลางถอดเสื้อของตนออกอย่างเร่งร้อน ยามนี้…เขาร้อนเหลือเกิน ร้อนมาก!

เมื่อสาบเสื้อของหลี่เซียวเหยาเปิดออก ทำเอาเจินเจินถึงกับจ้องมองแผงอกพราวเสน่ห์ของเขาอย่างลืมตัว

เมื่อก่อนยามที่นางล่วงเกินเขามันมีเสื้อผ้ากางกั้นอยู่อย่างมิดชิด

แต่ยามนี้ มัน… มัน…

มันช่างเย้ายวน

มันทำให้นางตาลาย…

โอว…

ขอลูบไล้หน่อยนึง

เจินเจินคิดในใจพลางยกมือของตนขึ้นเลื่อนไล้เค้นคลึงตรงแผงอกเปลือยเปล่าของหลี่เซียวเหยา จนร่างของชายหนุ่มเกิดกระตุกสั่นไหวรุนแรง

“อืม…” เขาครางออกมาอย่างสุขุมนุ่มนวลจนเจินเจินต้องเลื่อนสายตาจากแผงอกเพื่อมองขึ้นไปยังใบหน้าของเขายามนี้

หลี่เซียวเหยาก้มหน้ามองตอบด้วยสายตาหยาดเยิ้มร้อนแรงชวนสยิว ริมฝีปากแดงสดของเขาพร้อมจู่โจมจัดการกับเจินเจินในทันที

ชายหนุ่มรีบคว้าดึงร่างของหญิงสาวให้เข้ามาประชิดแผงอกของเขาพร้อมดึงเสื้อผ้าของนางออกอย่างเร่งร้อนคล้ายจะขาดใจก่อนจะจูบนางอย่างร้อนรนไปทั่วทุกอณูเมื่อยามเสื้อผ้าของนางหลุดรุ่ยเปิดออก

“อืม…ท่าน…อา…” เจินเจินเริ่มครวญครางเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสของผิวกายตนเองกับผิวกายร้อนเร่าของชายหนุ่มที่เบียดเสียดพร้อมด้วยริมฝีปากของเขาที่กำลังขบเม้มอย่างหิวกระหาย

มือไม้ของเขาคล้ายไม่ได้มีแค่สองฝ่ามือแต่มันเหมือนมีมากกว่านั้น

หญิงสาวจึงเริ่มตอบสนองการกระทำของเขาเป็นอย่างดีจนเรียกเสียงแหบพร่าให้ผ่านลำคอของชายหนุ่มเช่นกัน “อา…เจ้า…ข้าต้องการเจ้า…”

“อืม…อา..อ่ะ…” เจินเจินครางตอบ

“อา…ท่าน”

แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น

“มะ.. ไม่..ไม่ได้…แบบนี้ไม่ได้” เจินเจินพยายามเรียกสติของตนเอง

นางจะถือโอกาสขืนใจเขาในยามนี้ไม่ได้!

“ข้าไม่ไหวแล้ว…” หลี่เซียวเหยาครางออกมาด้วยประโยคที่บ่งบอกได้ว่าสุดจะกลั้นขณะพยายามปลดเปลื้องเสื้อผ้าทั้งของตนเองและของหญิงสาวออกอย่างร้อนรน

“อดทนไว้…อดทนไว้” ประโยคนี้เจินเจินบอกกับตัวเอง

ร่างอุ่นร้อนของหลี่เซียวเหยาโน้มตัวเข้าหาเจินเจินอย่างเร่งเร้าเพื่อจับกดให้นางนอนราบลงบนเตียง

เจินเจินพยายามขืนร่างของตนเองเอาไว้แต่ก็ช่างยากเย็น

ชายหนุ่มยังคงถาโถมพร้อมลีลาเร่าร้อนเข้าใส่เจินเจิน

หญิงสาวพยายามไล่จับกุมมือไม้ของเขาที่ลากเลื้อยไปมาพัลวันบนเรือนร่างของนางอย่างสุดความสามารถ

ริมฝีปากแผ่วร้อนของหลี่เซียวเหยายังคงขบกัดดูดเม้มอย่างเมามันไปตามส่วนต่างๆของร่างนุ่มนิ่มโดยไม่สนใจมือไม้ขวักไขว่ไปมาของเจินเจิน

“อา…” หญิงสาวส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างไม่อาจห้ามใจ

นางกำลังอารมณ์ขึ้นเช่นกัน

แต่…

เดี๋ยวนะ!

เรื่องคราวก่อนที่นางเข้ามาลวนลามเขา เขายังโกรธนางถึงเพียงนั้น

ถ้านางฉวยโอกาสยามนี้ตอนที่เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

เขาต้องเกลียดนางขึ้นมาจริงๆเป็นแน่

ไม่นะ…

ไม่ได้นะ….

นางไม่ยอม….

เจินเจินคิดได้ดังนั้นจึงรีบเผด็จศึกหลี่เซียวเหยาในทันที

“มือข้างไหนที่ฟาดข้าจนสลบ” หลี่เซียวเหยาที่นั่งหน้าตึงอยู่ที่ตั่งตรงกันข้ามกับโต๊ะของเจินเจินเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดอยู่ไม่จาง

เมื่อวานนี้นอกจากเขาจะปวดหนึบช่วงกลางลำตัวอย่างมหันต์แล้วยังต้องปวดหนึบที่ช่วงต้นคออีก

นางซัดเขาเสียจนสลบเหมือดหมดสภาพองค์ชาย

“มือข้างนี้” เจินเจินยกมือขึ้นพลางตอบเสียงอ่อย

“ตัดทิ้งดีหรือไม่!” เขาถาม

“ไม่ดี” นางตอบ

“คัดหนังสือต่อไป ห้ามหยุด”

“เพคะ”

หลี่เซียวเหยายังคงนั่งคุมความประพฤติของเจินเจินโดยไม่ปล่อยให้นางได้มีโอกาสหนีไปที่ไหน

เขายังคงนั่งนิ่งๆใช้สายตาคมจ้องมองไปที่ใบหน้านวลเนียนและลำคอระหงของนางพลางนึกถึงรสชาติหวานล้ำและกลิ่นกายหอมหวลของนางที่ยังคงตราตรึงอยู่ในมโนของเขา

สตรีนางนี้

นาง…

นาง…

เขาจะต้องเผด็จศึกนางให้จงได้

คอยดู!

หลี่เซียวเหยาคิดอย่างแค้นเคืองด้วยสายตาพิฆาตความคิดโหดเหี้ยมอยู่อย่างนั้น

แม้ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดจะหมดสิ้นไปแล้ว แต่อารมณ์พลุ่งพล่านบางอย่างกลับยังคงเข้มข้นจนน่าตกใจ

ชายหนุ่มทำได้เพียงเก็บข่มมันเอาไว้ด้วยความแค้นที่ยังคงฝังแน่นอยู่ภายในจิตใจ