บทที่ 563 เขาลงมือก่อน! (ต้น)
อย่าว่าแต่ชายคนนั้นที่ดวงตาเบิกกว้างค้างด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ทว่าชายชราเองก็ถึงกับตกตะลึง……
เห็นได้ชัดเจนว่าไม่มีใครคิดว่าเยี่ยฉวนจะลงมือสังหารชายคนนั้นจริงๆ!……
ชายชราหันมามองเยี่ยฉวน เสียงเครียดจัดถามว่า “เจ้ากล้าลงมือได้อย่างไร!”
คนถามกระตุกมุมปาก “เขาอยากคิดว่าข้าไม่กล้า ข้าก็แค่พิสูจน์ด้วยการรับคำท้าเท่านั้นเอง!
ชายชรายามนี้ใบหน้าถมึงทึงดุดัน “ที่นี่เป็นถิ่นสำนักเวทย์บรรพกาล ไม่ใช่สำนักชางเจี้ยนของเจ้า!”
เยี่ยฉวนพูดยิ้มๆ “ข้าให้โอกาสเขาถึงสองครั้ง แต่เคราะห์ร้ายที่เขากลับไม่รู้จักจดจำ ถ้าเช่นนั้นก็สมควรตาย! ส่วนเจ้า……ถ้าไม่พอใจจะลองดูสักตั้งก็ได้!”
พูดจบ พลันพลังผลักแห่งกระบี่แผ่วาบออกมาจากร่างกาย
แรงผลักกระบี่แห่งราชันย์กระบี่!
เมื่อได้ประจักษ์แจ้งแก่สายตาถึงพลังผลักกระบี่แห่งราชันย์กระบี่ สีหน้าของชายชราก็เปลี่ยนฉับพลันทันใด สายตาที่จ้องมองเยี่ยฉวนนั้นแฝงไว้ด้วยความกังขา “จะ……เจ้าเป็นราชันย์กระบี่!”
ชายหนุ่มสีหน้านิ่งเรียบขณะกล่าวว่า “ไปแจ้งผู้อาวุโสของสำนักเวทย์บรรพกาลด้วยว่า ข้าชื่อเยี่ยฉวน ตัวแทนจากสำนักชางเจี้ยนมาขอพบ!”
คนตรงข้ามยืนนิ่งใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกไม่ยอมขยับ เมื่อเยี่ยฉวนเห็นว่าอีกฝ่ายดูจะไม่โอนอ่อนพลันสีหน้าบูดบึ้งเย็นชา “ยังไม่ไปหรือ?”
ชายชราเขม้นสายตามองอีกฝ่ายครู่หนึ่งจึงยอมหันกลับไป
ชายหนุ่มยังอยู่ที่เดิม ขณะนั้นเขาหันกลับไปยังร่างคนบนพื้นที่กระทั่งจะหายใจสักเฮือกยังยาก นัยน์ตาทั้งคู่เบิกโพลงจ้องค้างแววตาขุ่นเคือง
มุมปากบิดยกยิ้มขณะเสียงพึมพำเล็ดลอดริมฝีปาก “คิดว่าสำนักเวทย์บรรพกาลจะล้างแค้นให้เจ้างั้นหรือ? ไม่มีทาง พวกเขาไม่ทำเพราะไม่กล้าไงล่ะ!”
ผยอง!
ต้องบอกว่า เขาเป็นจอมหยิ่งผยองจริงๆ!
อย่างไรก็ตามการที่เยี่ยฉวนแสดงออกเช่นนี้ด้วยมีเจตนา!
เหตุที่เขาสังหารเจ้าคนนั้นเป็นเพราะมันอยากจะฆ่าเข้าก่อนนับตั้งแต่พริบตาแรกที่มาถึง นั่นก็ส่วนหนึ่ง
อย่างที่เขาได้บอกไปแล้ว ชายคนนั้นรู้แต่แรกว่าเยี่ยฉวนโผล่เข้ามา ทว่ากลับไม่ยับยั้งฝูงอสรพิษด้วยเจตนาที่จะใช้เขาเป็นอาหารให้กับอสรพิษฝูงนั้น เคราะห์ร้ายไอ้เจ้านั่นมันคำนวณความแข็งแกร่งของเขาพลาดไปถนัดใจ
เพื่อเห็นแก่หน้าของสำนักเวทย์บรรพกาล เขาสู้อุตส่าห์ให้โอกาสมันถึงสองครั้งสองครา ถึงกระนั้นชายคนนั้นกลับคิดว่าเขากลัวมันเสียอีก!
บางคนก็เป็นเสียอย่างนี้ เวลามีคนยอมถอยให้กลับไม่ได้มองความมีน้ำใจของอีกฝ่าย กลายเป็นมองว่าตัวเองสามารถข่มขู่ได้สำเร็จและเกิดอาการย่ามใจ
คนพวกนี้ เจอที่ไหนอย่าได้ปล่อยไว้ให้รกโลก!
เอาที่สบายใจ แต่อาจจะไม่สบายตัว!
ทันใดนั้นชายชราคนเดิมย้อนกลับมา สีหน้าบึ้งตึงสายตาจ้องเขม็ง “ผู้อาวุโสอยากจะพบเจ้า!”
เยี่ยฉวนผงกศีรษะ “รบกวนช่วยนำทางด้วย!”
อีกฝ่ายยืนนิ่ง เขาเหลือบตามองร่างบนพื้นดินซึ่งขณะนั้นลมหายใจรวยริน อีกฝ่ายค่อยๆ ยกมือขึ้นอย่างยากเย็นไปยังชายชรา ริมฝีปากซีดเขียวขยับพูดทว่าไร้เสียงจะเปล่งออกมา
ชายชราพึมพำเสียงเบา “เจ้าควรรู้จักปฏิบัติต่อคนแข็งแกร่งที่สมควรได้รับความเคารพดีกว่านี้!”
จากนั้นเขาหันกลับนำหน้าเยี่ยฉวนเดินหายเข้าไปในป่าลึก
คนที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นเบิกตาโพลง ที่จริงแล้วเขายังไม่อยากตาย!
เยี่ยฉวนเดินตามชายชราคนนำทางไปเรื่อยๆ จนมาถึงยังหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งดูไม่เหมือนหมู่บ้านตามปกติทั่วไป บ้านเรือนสร้างอยู่บนต้นไม้โบราณที่ดูมีอายุยาวนาน สองข้างทางของหมู่บ้านเต็มไปด้วยแผงร้านค้าจำพวกของชำ มีกระทั่งของล้ำค่าหายาก นอกจากนี้ชายหนุ่มยังสังเกตได้อีกว่ามีของล้ำค่าขั้นสวรรค์ปะปนอยู่ด้วย!
น่าแปลกอะไรเช่นนี้!
ชายชราพาเยี่ยฉวนเดินมาหยุดเบื้องหน้าบ้านต้นไม้หลังหนึ่ง บ้านหลังนี้มีขนาดใหญ่มาก ใหญ่กว่าบ้านต้นไม้หลังอื่นที่ผ่านๆ มา ยิ่งกว่านั้นบนหลังคาประดับไว้ด้วยเขาสัตว์ขนาดใหญ่คู่หนึ่งและมีรอยจารึกอักขระลี้ลับด้วย
คนทั้งสองหยุดยืนเบื้องหน้า จากนั้นชายชราแสดงคารวะโดยค้อมตัวต่ำให้กับบ้านต้นไม้ “ผู้อาวุโส เขามาแล้วขอรับ!”
ใครคนหนึ่งตอบออกมาจากในบ้าน “เข้ามา!”
ที่ด้านนอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชราชำเลืองมาทางเยี่ยฉวนทำนองให้สัญญาณ ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปด้านใน
ภายในบ้านต้นไม้ตกแต่งเรียบง่าย มีเพียงม้านั่งที่ทำจากท่อนไม้ไม่กี่ตัวและโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง
เมื่อก้าวเข้าไปจึงพบสตรียืนเผชิญอยู่เบื้องหน้า พิจารณาจากสภาพที่เห็นคะเนนางน่าจะอายุน้อยมาก ขณะนั้นสวมกระโปรงทอจากใบไม้ความยาวแค่หัวเข่า พ้นจากขอบกระโปรงเป็นท่อนขาขาวซีดดุจหยกขาว มือถือกระบองที่ทำจากไม้
และเป็นคนที่มีลมหายใจล้ำลึกดั่งน้ำในห้วงมหาสมุทร
แข็งแกร่ง!
สัญชาตญาณเยี่ยฉวนเมื่อแรกพบกระตุ้นเตือนเช่นนั้น!
เจ้าของบ้านทอดสายตาแขกผู้มาเยือน ฉับพลันนั้นเองแรงกดดันทรงพลังพุ่งมาปะทะร่างของเขาอย่างแรง
ขณะนั้นเยี่ยฉวนรู้สึกราวกับกำลังถูกแผ่นดินถล่มโถมลงมาทั้งตัว จนต้องดิ้นรนตะเกียกตะกายเพื่อให้รอดพ้น
ตูม!!!
พลังผลักแห่งกระบี่ของราชันย์กระบี่พุ่งวาบออกจากร่างกายเพื่อต้านทาน พลังผลักแห่งกระบี่ที่ว่าสกัดแรงกดดันของสตรีไว้ได้ครู่เดียว ทว่าต่อมานั้นเองทันทีที่หญิงสาวขยับเท้าก้าวออกมาข้างหน้า เมื่อฝ่าเท้าสัมผัสพื้นพลันแรงกดมหาศาลเพิ่มขึ้นจากเดิมเป็นสองเท่าทะยานวูบ!
ครื่ดดดด!!!
ในขณะนั้นเขารู้สึกว่ากระดูกกระเดี้ยวทั่วตัวพลันลั่นกร๊อบ! อีกทั้งขาสองข้างหัวเข่าเริ่มค่อยๆ ทรุดลงทีละน้อย จนแทบจะหมอบลงกับพื้น!
แม้แต่พลังแห่งราชันย์กระบี่ยังไม่อาจต้านทาน!
ใบหน้าของเยี่ยฉวนยามนี้หมองคล้ำน่ากลัว ขณะต่อมาทันทีที่ฝ่าเท้ายันลงกับพื้นเท่านั้น
ตูม!!!
ทันใดนั้นพลังรุนแรงพุ่งวาบแผ่กระจายออกจากร่างกายของเขา พลังดังกล่าวเมื่อผสานกับพลังผลักแห่งกระบี่ของราชันย์กระบี่ จึงได้ยับยั้งแรงกดดันมหาศาลที่ผลักออกมาของสตรีแปลกหน้า!
พลังแห่งปฐพี!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้ามที่เหนือกว่า เยี่ยฉวนจึงไม่อาจซ่อนพลังที่แท้จริงได้อีกต่อไป จำต้องผลักออกพลังแห่งปฐพีทันที!
เสียงของคนที่อยู่เบื้องหน้าพึมพำขณะสายตาจ้องเขม็ง “พลังผลักกระบี่แห่งราชันย์กระบี่ พลังปฐพี……ที่แท้เจ้าก็คือเยี่ยฉวนคนที่สำนักผู้ตรวจการเขตแดนประกาศจับตายสินะ?”
เยี่ยฉวนพยักหน้ารับ “ข้าเอง!”
สตรีก้าวเท้าออกมาข้างหน้า สายตามองตรงแน่วนิ่ง “เจ้าสังหารคนของสำนักเวทย์บรรพกาล!”
เยี่ยฉวนตอบหน้าตาขึงขัง “เขาลงมือก่อน สาบานได้!”
อีกฝ่ายจ้องไม่วางตา “คิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้างั้นหรือ?”
คนถูกถามสั่นศีรษะพลางว่า “ข้าถามท่านตามตรง ระหว่างสำนักเวทย์บรรพกาลกับสำนักผู้ตรวจการเขตแดน ใครแข็งแกร่งกว่ากัน?”
สตรีบิดมุมปากยกยิ้มเย้ย “เจ้าต้องการจะบอกว่าสำนักนักผู้ตรวจการเขตแดนที่ว่าแข็งแกร่งยังไม่กล้าฆ่าเจ้า นับประสาอะไรกับสำนักเวทย์บรรพกาลงั้นรึ?”
ชายหนุ่มส่ายหน้าทำนองปฏิเสธ “ท่านเข้าใจผิดถนัด! ข้ามาที่นี่โดยไม่ได้มีเจตนาร้ายกับสำนักเวทย์บรรพกาลเลยแม้แต่น้อย ชายคนนั้นข้าได้ให้โอกาสถึงสองครั้ง ทว่าเขาต่างหากที่ไม่ยอมไขว่คว้าโอกาสนั้นไว้ ถ้าเรื่องนี้ทำให้ผู้อาวุโสขุ่นเคืองใจ ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้”
สตรีถอยไปที่ม้านั่ง ตายังคงมองตรงมายังเยี่ยฉวนอย่างไม่คลาดสายตา “กลับไปบอกเฉินเป่ยฮั่น หัวเด็ดตีนขาดยังไงสำนักเวทย์บรรพกาลก็จะไม่เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับสำนักชางเจี้ยน!”
