บทที่ 756 พวกเจ้าต้องตายทุกคน! (ปลาย)
ภาพเงาเสมือนคนถามกลับ “น้องของเจ้างั้นหรือ?”
เยี่ยฉวนพยักหน้า “ข้าไม่มีเจตนาจะเป็นศัตรูกับสำนักมารภูตผี ถ้าพวกเจ้ายอมส่งตัวน้องคืนมาให้ข้า ข้าก็ยินดีเลิกแล้วต่อกัน”
ฝ่ายตรงข้ามเงียบไปชั่วอึดใจ ภาพเงาเสมือนคนถามมาว่า “เด็กน้อยคนนั้นเป็นน้องเจ้า งั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มยืนนิ่งมือกำเข้าหากันจนแน่น เป็นอย่างที่คิดเยี่ยหลิงถูกมันจับไปพลางพยักหน้าตอบ “ถูกต้อง กรุณานำตัวน้องมาคืนให้ข้าจะเป็นพระคุณอย่างหาที่สุดมิได้!”
ภาพเงาเสมือนคนตอบกลับว่า “สายเกินไป! พวกเราจัดการขัดเกลานางให้กลายเป็นร่างผีดิบไปแล้ว กลับไปเสีย!”
ร่างผีดิบ!
เยี่ยฉวนหน้าขรึม……นิ่งงัน…
อีกฝั่งที่อยู่ไม่ห่างไปนัก ภาพเงาเสมือนคนพูดว่า “ไม่เชื่องั้นหรือ? ถ้างั้นข้าจะให้เจ้าดูอะไรนี่!”
ว่าแล้วฝ่ายนั้นยกมือข้างขวาขึ้นพลันภาพของเด็กหญิงตัวน้อยปรากฏออกเบื้องหน้า
เยี่ยหลิง!
ร่างของเยี่ยหลิงแข็งทื่อ ใบหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิทและไร้สัญญาณชีพโดยสิ้นเชิง
ขณะที่เห็นเช่นนั้นเยี่ยฉวนยืนตะลึงนิ่งงัน พลันน้ำตาทะลักออกจากเบ้าตาทั้งสองพรั่งพรูลงมาเป็นสาย
ถัดไปจากตรงนั้น เจ้าสุนัขอสูรจ้อยสีหน้าเสียด้วยมันตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะเกิดขึ้น
ขณะเดียวกันนั้นเองเยี่ยฉวนเงยหน้าขึ้นฉับพลันพร้อมกับกระพือเปลือกตาลืมขึ้นทันที จึงทำให้ปรากฏลำแสงกระบี่สองลำแสงพุ่งวาบออกมา!
ผู้ที่ยืนอยู่ในระยะห่างออกไป ภาพเงาเสมือนคนประกบนิ้วมือเข้าด้วยกันจากนั้นจึงสะบัดออกไปข้างหน้า
ตูม!
พลันลำแสงกระบี่ทั้งสองระเบิดเป็นเสี่ยงกระจายไปทันที!
ในจังหวะนั้นชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมาย พลันกระบี่เล่มหนึ่งตวัดวาดลงเหนือศีรษะร่างเงาเสมือนคน
สีหน้าของร่างเงาแปรเปลี่ยนไปทันที พร้อมกันนั้นมันผลักฝ่ามือขึ้นบนเพื่อต้านทาน ลำแสงสีดำพุ่งวาบออกไปพลันป้องปัดลำแสงกระบี่ของเยี่ยฉวนอย่างรวดเร็ว
คนที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ เยี่ยฉวนเห็นดังนั้นส่งเสียงคำรามดุดันพร้อมกดกระบี่ฟาดลงไปตรงๆ
ตูม!
พริบตานั้นแสงสีดำแตกกระจายหายไปและร่างเงาเสมือนคนถอยหลังกรูดอย่างรวดเร็ว!
ชายหนุ่มฉวยเข้าไปอุ้มร่างของเยี่ยหลิงที่อยู่บนพื้น ถึงกระนั้นทันทีเขาดึงร่างของเยี่ยหลิงเข้าสู่อ้อมแขน ‘เยี่ยหลิง’ หายวับไปทันที!
กลลวง!
เยี่ยฉวนตะลึงงันไปชั่วขณะ ต่อมาเขาเงยมองไปยังภาพเงาเสมือนคนเบื้องหน้าไกลออกไปพร้อมกับเค้นเสียงคำรามเหี้ยมเกรียมปานสัตว์ป่า “ส่งนางคืนมาให้ข้า!”
ทันใดนั้นร่างของเขาได้หายวับไปจากสถานที่ทันที
ฉัวะ!
ภาพที่ปรากฏช่องอากาศที่เยี่ยฉวนพุ่งผ่านกลับกลายแตกร่วนละลายไปทีละน้อยๆ!
เสียงครางอย่างไม่เชื่อสายตาของร่างเงาเสมือนคนดังมาจากระยะไกล “เจ้ามันเป็นตัวอะไรกันแน่……”
ขณะเดียวกันหัวใจของเขากระตุกวูบ ที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือตกตะลึงพรึงเพริด!
เขาคือผู้สำเร็จพลังขั้นศักดิ์สิทธิ์ชั้นยอด อย่างไรก็ตามแรงฟาดฟันของเยี่ยฉวนสามารถทำให้ตนเองถึงกับล่าถอยไปอย่างไม่เป็นท่า ไม่เพียงเท่านั้นเยี่ยฉวนสามารถฉีกชั้นอากาศจนขาดกระจุยอย่างง่ายดาย ซึ่งมีเพียงผู้สำเร็จขั้นพลังสูงสุดเท่านั้นจึงทำได้เช่นนี้!
และตอนนี้เยี่ยฉวนเพิ่งขั้นพลังผสานลมปราณ! ความแกร่งกล้าของเขาสวนทางกับพลังปราณที่เป็นอย่างยิ่ง!
ไม่เพียงแต่ภาพเงาเสมือนคนที่ตกตะลึงทว่าอสูรสุนัขก็เช่นกัน ความแข็งแกร่งของเยี่ยฉวนไม่ตรงกับพลังของเขาเป็นอันมาก!
ในระยะห่างไกลเมื่อชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าร่างเงาเสมือนคน พลันเงาเสมือนคนหายวาบไปทันที เยี่ยฉวนแทงย้อนโดยไม่หันกลับไปมอง หลังจากที่ถูกแทงด้วยกระบี่ ร่างเงาเสมือนคนพลันแตกแหลกกระจัดกระจายไป ทว่าชั่วขณะหนึ่งเงาเสมือนคนมากมายหลายร่างนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นล้อมชายหนุ่มไว้รอบด้าน!
ในระยะไกล เจ้าสุนัขอสูรสีหน้าเปลี่ยนวูบและขยับตัวทำท่าจะลงมือ ทันใดนั้นรอบตัวของชายหนุ่มปรากฏกระบี่ชี่ขึ้นจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน ขณะนั้นลำแสงกระบี่กระหน่ำฟาดไปรอบๆ เยี่ยฉวนฉวัดเฉวียนเป็นรูปกากบาท!
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
พลันบังเกิดเสียงฟาดฟันดังสะท้อนก้องไปในอากาศ!
สุนัขอสูรยืนตัวแข็งนิ่งงัน……
ณ เวลานั้นร่างเงาเสมือนคนผงะหงายถอยห่างไปอย่างต่อเนื่อง ร่างนั้นปะทะกับพลังรุนแรงจนทะยานถอยห่างจากเยี่ยฉวนไปไกลกว่าสามร้อยจั้ง!
เสียงรำพึงอย่างเหลือเชื่อดังมาจากทางร่างเงาเสมือนคน “กระบี่พลังชี่…น่าแปลกที่เจ้าผลักออกพลังได้ถึงเพียงนี้…ไอ้นี่มันเป็นตัวบ้าอะไรกันแน่?”
เยี่ยฉวนไม่โต้ตอบ ชายหนุ่มกำด้ามกระบี่ไว้มั่นและแนบกระบี่กับกลางแสกหน้าของตนเอง ขณะนั้นตรงเบื้องหน้าปรากฏกระบี่ชี่สามเล่ม กระบี่เหล่านี้ล้วนถูกทำให้แข็งแกร่งขึ้นอีกทั้งยังเสมือนจริง!
ในมุมแห่งหนึ่งเสียงอุทานของใครบางคนดังลอดออกมาจากความมืดทันที “พลังผสานลมปราณ…คาดไม่ถึงเขาสามารถผลักออกพลังได้ถึงเพียงนี้…เจ้านั่นมันอัจฉริยะยอดฝีมือชัดๆ!”
“จริงด้วย…กองกำลังที่หนุนหลังฝึกฝนให้ยอดฝีมือระดับนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องไม่ใช่กองกำลังกระจอกงอกง่อยแน่!”
“ไร้เหตุผล! มิเช่นนั้นพวกเจ้าลองคิดสิว่าตระกูลตู๋กูและตระกูลกู่จะถูกทำลายจนพินาศเช่นนี้ได้อย่างไร? โดยเฉพาะตระกูลกู่ สำนักที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น!”
“คอยดูไปเถอะ เดี๋ยวพวกเราคงได้เห็นกันละว่าเยี่ยฉวนมีไม้ตายอะไรบ้าง! ถ้ามันทำได้แค่นี้ วันนี้มันคงไม่รอดชีวิตแน่!”
“…”
ไกลออกไปนั้น เยี่ยฉวนก้าวเท้าออกไปทันทีและทันใดนั้นกระบี่ทั้งสามเบื้องหน้าพลันหายวับไป เมื่อกระบี่กลับมาปรากฏขึ้นอีกคราก็ได้มาอยู่ต่อหน้าร่างเงาเสมือนคนนั้นแล้ว!
กระบี่พุ่งทะลุผ่านช่องอากาศ!
ร่างเงามีท่าทีตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดและฟาดฝ่ามือตบออกไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นลำแสงสีดำพุ่งวาบออกจากบริเวณกลางฝ่ามือ อย่างไรก็ตามในตอนนั้นเองที่กระบี่ทั้งสามหายวับไป จากนั้นจึงแยกปรากฏออกทางด้านซ้าย ขวามือและด้านหลัง ขณะต่อมากระบี่สามเล่มพลันพุ่งเข้าสู่ร่างเงาเสมือนคนโดยพร้อมเพรียงกัน!
พลันภาพเงาเสมือนคนถอยหลังกรูดห่างไปไกลกว่าสามร้อยจั้ง ร่างนั้นเงยหน้ามองเยี่ยฉวนจากในระยะห่าง “ข้ายอมรับว่าประมาทฝีมือของเจ้าเกินไป! ถึงอย่างไร เจ้าคิดหรือว่ากระบี่พลังชี่จะสามารถสังหารคนที่มีขั้นพลังศักดิ์สิทธิ์ได้? เจ้า……”
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เยี่ยฉวนปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าคนพูดอย่างกะทันหัน พร้อมกับเงื้อกระบี่ฟาดฟันลงตรงๆ เต็มแรง!
ร่างเงาเสมือนคนแสยะปากยิ้มหยันและกระแทกหมัดออกไป
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่หมัดของมันพุ่งออกไป สีหน้ากลับแปรเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง!
ด้วยกระบี่ของเยี่ยฉวนกลับกลายเปลี่ยนเป็นสีดำไปทันที!
กระบี่สีดำสนิท!
กระบี่นั้นฟาดใส่กำปั้นของร่างเงา ขณะนั้นเองร่างเงาเสมือนคนสะดุ้งเฮือกตัวแข็งนิ่งงัน ในเวลาเดียวกันกับลำแสงสีดำพุ่งวาบออกจากร่างนั้นแล่นเข้าหากระบี่ของเยี่ยฉวน
พลันชายหนุ่มคว้าได้ศีรษะของร่างเงาและบิดหมุนอย่างรวดเร็ว
ควากกก!
พลันศีรษะของร่างเงาถูกชายหนุ่มบิดจนขาดสะบั้นอย่างฉับพลัน เยี่ยฉวนขยุ้มศีรษะโชกโลหิตไว้ พร้อมกับพุ่งตัวไปข้างหน้ายังหุบเขาภูตผีซึ่งห่างออกไปอย่างรวดเร็ว “พวกเจ้าต้องตายทุกคน… ทุกคน ฮ่าฮ่า……”
