บทที่ 775 เจ้าว่าอย่างไร (ต้น)
ที่ตั้งของกำแพงใหญ่จางเถี่ยนอยู่ไกลออกไปทางตอนใต้ของดินแดนสวรรค์ เยี่ยฉวนไม่รู้ว่าไกลที่ว่านั่น……นั้นไกลเพียงใด แต่ได้รับการบอกกล่าวเพียงว่าต้องตรงไปทางทิศใต้ กระทั่งทะลุถึงดินแดนทักษิณ
เขาประจักษ์แก่ตนแล้วว่ากำแพงใหญ่จางเถี่ยนนั้นอยู่ไกลแค่ไหน
ระหว่างทางเสียงของสุนัขอสูรถามขึ้นว่า “เหตุใดจึงไม่ใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายตัวเอง?”
ก่อนหน้าที่เยี่ยฉวนจะมายังดินแดนจักรวาลดาวเว่ยหยางนั้น ชายหนุ่มหาข้อมูลมาแล้วว่าในดินแดนจักรวาลดาวเว่ยหยางมีการใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายไปยังดินแดนทักษิณได้โดยตรง ทว่าเวลานี้เขากลับเลือกที่จะไม่ใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ว่านั่นในการเดินทาง……
ชายหนุ่มตอบอีกฝ่ายว่า “ข้าจะใช้การเดินทางเป็นการฝึกบ่มเพาะพลังชี่ไปในตัว!”
ฝึกบ่มเพาะพลังชี่งั้นหรือ!
บัดนี้เยี่ยฉวนบรรลุขั้นพลังหลอมรวมลมปราณแล้ว จำต้องเรียนรู้อย่างละเอียดถี่ถ้วนโดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่มุมของการใช้พลังชี่ ซึ่งเขาเองก็หวังว่ามันจะสำริดผลอย่างสมบูรณ์ครบถ้วน!
สุนัขอสูรนิ่งมองอีกฝ่ายและบอกกับเขาว่า “เจ้าพูดถูก……ข้ามาอยู่กับเจ้าอย่างนี้ ข้าเองก็ต้องฝึกบ่มเพาะพลังชี่เหมือนกัน ไม่เช่นนั้นมีหวัง……อายุไม่ยืนแน่!”
เยี่ยฉวน “……”
พูดจบมันก็พาตัวเองทะยานขึ้นสู่อากาศ ส่วนเยี่ยฉวนเหินกระบี่ตรงไปข้างหน้าขณะที่ยืนอยู่บนคมกระบี่นั้น ชายหนุ่มหลับตาลงพร้อมกำหนดจิตจดจ่อกับสิ่งที่ทำ
พลังชี่!
พลังชี่มีอยู่ทั่วทุกที่!
ผสานลมปราณคือการรับรู้พลังชี่ และหลอมรวมลมปราณคือการควบคุม จากนั้นจึงใช้พลังชี่!
บรรดาผู้เยี่ยมยุทธ์ทั้งหลายต่างทำในสิ่งนี้ได้ ทว่าไม่ใช่ทุกคนจะสามารถทำได้อย่างครบถ้วน
ดุจเดียวกับเยี่ยฉวน ตอนที่ชายหนุ่มดำดิ่งลงสู่ขั้นผสานลมปราณ จึงค้นพบว่าสามารถทำได้ดีกว่าที่เป็นอยู่! ทว่าบ่อยครั้งที่คนเรามักหลงผิดและไม่อยากให้ตนต้องลำบาก
การโหดหินกับตัวเอง……ผลที่จะได้รับนั้นเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงอย่างแน่นอน!
รอบตัวของเขาในเวลานั้นพลันบังเกิดแรงลมพุ่งเข้ามาปะทะจนเยี่ยฉวนรับรู้ได้ถึงความโปร่งโล่ง จากนั้นกระบี่ชี่จำนวนห้าสิบเล่มทะยานวาบออกมาล้อมรอบกาย กระบี่ทุกเล่มสร้างจากพลังชี่จึงเปรียบเสมือนกระบี่แท้จริง!
จู่ๆ เยี่ยฉวนหันไปทางสุนัขอสูรซึ่งอยู่ไม่ห่างนัก “ผู้อาวุโส ข้าลองใช้กระบี่จู่โจมเจ้าจะเป็นไรไหม?”
สัตว์อสูรตอบเสียงเข้ม “อยากลองก็มา!”
ทันทีที่พูดจบ กระบี่ชี่ทั้งห้าสิบตวัดฟันฉับใส่มันทันที
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ……
ทันใดนั้นกระบี่ทั้งหมดกลายเป็นความว่างเปล่าฉับพลัน ถึงกระนั้นสุนัขอสูรไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย!
สัตว์อสูรแสยะมุมปากยิ้มหยัน ‘หึ’
ขณะที่เยี่ยฉวนนิ่งงันไปแล้ว
ในคราแรกเขาเข้าใจว่ากระบี่ชี่นั้นแกร่งกล้ามากพอ ทว่าเดี๋ยวนี้เหมือนเขาจะคาดหวังสูงไปเสียแล้ว!
ตอนนั้นเองมีเสียงดังขึ้นมาจากเจ้าสุนัขอสูรที่พูดกับอีกฝ่ายว่า “คิดจะใช้ข้าฝึกกระบี่? ไยจึงโง่เง่าเช่นนี้?”
เยี่ยฉวนหันมามองด้วยความสนใจ เสียงมันพูดต่อไปว่า “พลังกายของข้าแกร่งยิ่งกว่าคนสำนักมังกร เจ้าคิดหรือว่ากระบี่ชี่จะทำอะไรข้าได้?”
ชายหนุ่มจึงถามว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าควรทำอย่างไร?”
ฝ่ายตรงข้ามส่ายหน้าไปมา “ไม่มีทาง……ลำพังกระบี่ชี่อย่างเดียวทำอะไรข้าไม่ได้!”
เยี่ยฉวนเอ่ยถามอีก “ถ้าอย่างนั้นข้าจะ……”
หลังจากนั้นชายหนุ่มโบกมือขวาขึ้นและกระบี่ชี่ที่ทะยานออกมาอีกครา พลันกระบี่เริ่มอัดเข้าหาฝ่ายตรงข้ามอย่างหนักหน่วง ทว่าทันใดนั้น……
ตูม!
กระบี่ชี่แตกเป็นเสี่ยงๆ และกระจายหายไปกับสายลม……
เยี่ยฉวนหยุดนิ่งไปด้วยความตกตะลึง!
ทางด้านหนึ่งสุนัขอสูรพูดว่า “เจ้าทำด้วยความมุทะลุและมองข้ามข้อจำกัด!”
คนฟังพลางมีสีหน้าครุ่นคิด ชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นเขาลงมืออัดกระบี่ชี่ออกไปอย่างต่อเนื่อง
เหตุการณ์ดำเนินต่อไปเช่นนี้โดยเยี่ยฉวนส่งอัดกระบี่ชี่ครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ากลับล้มเหลวเกือบทุกครั้ง…
แม้กระบี่ชี่จะได้รับการพัฒนาจนได้คุณภาพ แต่การไหลเวียนออกมาของ ‘พลังชี่’ กลับไม่สามารถทนทานต่อแรงอัดนั้นได้
เยี่ยฉวนเงียบงันขณะมองดูกระบี่ชี่เบื้องหน้า
เหตุใดคุณภาพของพลังชี่จึงไม่พัฒนา?
ทันใดนั้นความคิดอย่างหนึ่งวาบขึ้นในใจเยี่ยฉวน!
ร่างของเยี่ยฉวนสั่นสะท้าน พลันโบกมือขึ้น จากนั้นกระบี่ชี่ได้หายวับไปทันที ตอนนั้นเองที่เขายื่นมือข้างขวาจะเอื้อมคว้าออกไป พลันช่องอากาศต่างพรั่งพรูเข้าหาตัวคนประดุจกระแสน้ำหลากไหลบ่า
พลันต่อมาพลังชี่ค่อยๆ กลั่นตัวปรากฏให้เห็นเค้าลางรูปร่างกระบี่ จากนั้นพลังชี่จำนวนนับมหาศาลได้ก่อตัวรวมเป็นกระบี่ทันที!
เยี่ยฉวนเอื้อมมือออกไปพร้อมกับฉวยจับเอาไว้ ขณะนั้นกระบี่ชี่ตรงหน้าหาใช่กระบี่ชี่ที่แท้จริง! เมื่อชายหนุ่มฉวยขึ้นมาถือไว้ในมือ……จึงได้สัมผัสกับความรู้สึกจริงๆ
ทันใดนั้นชายหนุ่มแบฝ่ามือออกทันที……ภาพที่ปรากฏเป็นแสงแห่งกระบี่แผ่วาบออกมา
ฉับ!
เหตุการณ์ต่อไปเป็นเสียงดังลั่นประดุจอะไรบางอย่างกำลังฉีกขาด!
ห่างออกไปราวสามสิบจั้งลำแสงแห่งกระบี่ฟาดใส่เจ้าสุนัขอสูรอย่างรุนแรง!
เปรี้ยง!
แรงระเบิดบังเกิดเสียงสนั่นดังลั่น บริเวณโดยรอบที่กระบี่ตกกระทบเกิดประกายไฟแลบเลียกระจัดกระจายไปทุกทิศทาง
สุนัขอสูรมองดูพลางนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะถูกด้านคมของกระบี่ฟาดฟันใส่จนบังเกิดรอยถาก หากแต่ไม่ลึกนัก!
เมื่อเห็นเช่นนั้นเยี่ยฉวนพลันกระโดดลิงโลด……ดีใจนักที่ตนทำได้แล้ว!
ชายหนุ่มกระทำตรึกตรองต่อไป!
บัดนี้เยี่ยฉวนกลั่นกระบี่ออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ในแต่ละครั้งที่เกิดกระบี่ชี่เล่มใหม่ ความแข็งแกร่งจะเพิ่มมากขึ้นกว่าก่อนหน้า ซึ่งหมายถึงพลังกระบี่จะยิ่งแกร่งกล้ามากขึ้นทุกขณะ!
ตลอดการเดินทางสุนัขอสูรมีท่าทีระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ด้วยมันรับรู้ได้ว่ารอบๆ มีลมหายใจที่ซุ่มซ่อนอยู่ทั่วไป! ทว่าเป็นลมหายใจที่มีความคลุมเครืออย่างยิ่ง แม้แต่ตัวมันเองยังไม่สามารถจับทิศทางของลมหายใจเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน!
เยี่ยฉวนเองก็สัมผัสได้เช่นกันทว่าเวลานี้ยังทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ชายหนุ่มยอมรับว่าตนกำลังตกอยู่ในสถานะที่ต้องเป็นฝ่ายอดทนอย่างมาก!
กระทั่งเวลาผ่านไปสามวัน ในที่สุดเยี่ยฉวนและสุนัขอสูรจึงเข้าสู่ดินแดนทักษิณ
ชายหนุ่มบอกกับอีกฝ่ายว่า “เลยออกไปคือเมืองหนานเถียน ที่นั่นมีค่ายกลเคลื่อนย้าย พวกเราใช้ไปยังกำแพงใหญ่จางเถี่ยนได้ทันที รีบไปกันเถอะ!”
สัตว์อสูรกล่าวสำทับอย่างเคร่งขรึม “จริงอย่างที่เจ้าว่า……เราต้องรีบไปให้ถึงกำแพงใหญ่จางเถี่ยนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!”
เยี่ยฉวนพยักหน้า “ไปกัน!”
ว่าแล้วจึงรีบเดินจ้ำนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว!
ต่อมาอีกราวๆ ครึ่งชั่วยาม เยี่ยฉวนและสุนัขอสูรมาถึงเมืองหนานเถียน หลังจากที่ทั้งสองผ่านเข้าไปในเมืองแล้วชายหนุ่มเร่งสอบถามโดยไม่รีรอ พร้อมมุ่งหน้าไปยังสถานีค่ายกลตรงไปยังกำแพงใหญ่จางเถี่ยน เมื่อทั้งสองไปถึงยังบริเวณสถานีค่ายกล พลันทั้งคู่ถึงกับชะงักงันสีหน้าเครียดเคร่งทันที
สถานีค่ายกลเหลือเพียงซากปรักหักพังไปแล้ว!
