ตอนที่ 726 ค่อยๆ เคร่งเครียด

การเปลี่ยนแปลงในมณฑลซานซีเร็วไปสักหน่อย รับมือกันไม่ทัน เดิมใต้หล้าสงบสุข อยู่ๆ มีพวกกองโจรม้านอกด่านก่อเรื่อง อยู่ๆ เผ่าอันต๋าเริ่มส่งกำลังมาประชิดกำแพงเมืองมากขึ้น ราชสำนักส่งมาตรวจสอบเรื่องค้างเบี้ยพระราชทานเชื้อพระวงศ์ ต่อมาเริ่มให้ไปปราบปรามกองโจรม้า จากนั้นยังให้มาเป็นผู้บัญชาการเมืองต้าถง เริ่มจัดการป้องกันชายแดน

เมื่อพวกนอกด่านรุกรานลงใต้ มักจะมีอะไรบอกเป็นสัญญาณก่อน เช่นว่าฤดูใบไม้ร่วงมาเร็วไป หนาวเร็ว ฤดูหนาวหิมะตกหนัก คนกับสัตว์เลี้ยงหนาวตายเป็นส่วนใหญ่

สถานการณ์เช่นนี้ เผ่าต่างๆ นอกด่านก็จำต้องเข้าปล้นชิงแผ่นดินหมิงไปช่วยเผ่าตน จึงทำให้ดำรงเผ่าต่อไปได้ แม้ว่าสองฝ่ายมีการค้าชายแดนหรือสนธิสัญญากันก็ไร้ประโยชน์ ก็ยังคงต้องปล้น

เกือบสองร้อยปีมานี้ ชายแดนเมืองต้าถงกับมณฑลซานซีล้วนมีประสบการณ์เช่นนี้ พออากาศเริ่มหนาว ก็มักจะเป็นสัญญาณว่าสงครามใกล้เกิด หรือไม่ก็จะมารุกรานก่อกวนถี่

แต่ปีนี้อากาศอบอุ่นมาก โรงบ้านมณฑลซานซีเก็บเกี่ยวสะสมได้ไม่น้อย ข่าวจากทุ่งหญ้านอกด่านก็ว่า สัตว์เลี้ยงอ้วนพีด้วยหญ้าเขียวชอุ่มทั่วทุ่งหญ้า เดาว่าหนังสัตว์กับของกินของใช้หน้าหนาวนี้คงถูกลงมาก พ่อค้าก็เตรียมออกสินค้าไปขาย ทหารชายแดนก็สบายใจกันอย่างมาก

คิดไม่ถึงว่าพอถึงเดือนเก้า ก็เกิดเหตุเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ พวกทหารม้านอกด่านอยู่ๆ ก็เข้าประชิดกำแพงเมืองจำนวนมาก ชายแดนตอนเหนือรายงานด่วนยังเมืองหลวง

สถานการณ์วิกฤต ตัดเส้นทางการค้า ครอบครัวมีฐานะเมืองต้าถงพากันขนของรีบย้ายไปทางใต้มณฑลซานซีหลบภัย จะได้ไม่ถูกผลจากสงครามไปด้วย

หลายปีมานี้ สถานการณ์คับขันทั้งหลายล้วนมาจากพวกนอกด่านบุกแผ่นดินหมิง นอกกำแพงเมืองมีเหตุปะทะ ทหารม้าพวกนอกด่านเผ่าใหญ่เล็กปล้นชิงแล้วจากไปลอยนวล พอเกิดเรื่องทุกครั้ง ราษฎรชายแดนแผ่นดินหมิงก็ย่อมเป็นผู้โชคร้าย นี่เป็นเรื่องราวที่ทุกคนรับรู้ร่วมกัน

นับประสาอันใดกับมองโกลตอนเหนือครองพื้นที่ใหญ่อันดับหนึ่งอย่างเผ่าอันต๋า ว่ากันว่าเผ่าอันต๋ามีกำลังทหารม้าแสนนาน ตั้งแต่ปีรัชสมัยฮ่องเต้เจียจิ้งที่ 20 มาถึงตอนนี้ เมืองต้าถงถูกโจมตีแตกมาหลายครั้ง ทหารม้านอกด่านบุกเข้ามาปล้น พวกอายุมากหน่อย โชคดีที่มีชีวิตมาถึงวันนี้ล้วนยังจำกันได้

ทหารเมืองต้าถงล้วนได้แต่ก่นด่าในใจ ไม่อาจทำอะไรทหารพวกนั้นได้ เตรียมป้องกันต่อต้านพวกนอกด่านที่รุกรานอย่างไม่มีสาเหตุดังที่เคยเป็นมา

ทหารชายแดนหนีทหารก็เริ่มมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน หากเป็นเมื่อก่อน ทหารชายแดนก็จะทำเป็นลืมตาข้างหลับตาข้าง อย่างไรรอให้สถานการณ์ผ่อนคลายลง ทหารชายแดนก็ค่อยกลับไป ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ไม่ต้องโดนโทษลงทัณฑ์

ทหารทั้งหลายใหญ่น้อยล้วนคิดเช่นนี้ ทหารล้วนลื่นไหลตามน้ำเก่ง ย่อมเข้าใจสมคบคิดกัน แต่ปีนี้กับปีก่อนๆ ไม่เหมือนกันมาก ทหารแต่ละหน่วยล้วนถูกตามจับกลับมา

ทหารที่ออกตามจับมีความเก่งกล้า ส่วนทหารที่หนีไปก็เป็นพวกเดียวกันมา พอหนีไป หนีไปทางไหน ก็ล้วนรู้อยู่ ไปตามจับกลับมาก็ง่ายมาก

พอถูกจับกลับมา เมื่อก่อนก็มีพวกซวยที่โดนจับกลับมาได้ แต่ก็มีวิธีการเช่นกัน อาจจ่ายเงินกันไป หรือรับปากว่าจะให้นั่นนี่ หรือถึงกับเขียนใบค้างหนี้ไว้ พวกทหารที่ตามจับกลับมากได้ก็ปล่อยตัวไป

แต่ปีนี้ไม่เหมือนกัน ยื่นผลประโยชน์ให้ไม่แน่ว่าจะใช้ได้ ส่วนใหญ่ถูกจับกลับมาค่ายลงโทษ พวกหนีทหารลงโทษง่ายมาก ก็คือตัดหัวทิ้ง

หนึ่งหัวแขวนขึ้นบนรั้วค่าย คนที่คิดหนีก็ต้องหนาวใจ ไม่ว่าอยากหรือไม่อยาก ก็ต้องทำหน้าที่ตนเองต่อไปโดยดี ไม่กล้าหนีอีก

แน่นอนใช่ว่าทุกที่ล้วนลงทัณฑ์หนัก แต่ที่ลงทัณฑ์มีมากมายให้เห็นเลือดซิบๆ ผู้ใดก็ล้วนหวาดกลัว อย่างไรก็ต้องสงบเสงี่ยมเจียมตัวให้ดี

ในค่ายทหารแต่ละแห่ง คนฉลาดย่อมมองออก ไม่เพียงทุกวันมีการตรวจนับทหาร ในบรรดาทหารที่ตรวจนับ หัวหน้าตรวจนับทุกคนจะมีทหารองครักษ์เสื้อแพรตามประกบ

ทหารแต่ละหน่วยเป็นเช่นนี้ รองแม่ทัพหม่าต้งก็ไม่หย่อนยาน หม่าต้งมาเป็นขุนพลที่มณฑลซานซี ตอนนี้ได้เป็นรองแม่ทัพรักษาการตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ชั่วคราว ทหารตระกูลหม่ามากันราว 700 กว่า ใน 700 กว่าคนนี้ล้วนเป็นทหารกำลังหลักของหม่าต้ง เมื่อก่อนออกศึก ทหารพวกนี้ไม่กล้าเอาไปใช้ เสียดายอย่างมากที่จะนำไปออกศึก ไม่พาไปที่อันตรายเด็ดขาด จะเอาไว้ข้างกายหม่าต้งเท่านั้น แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม แบ่งออกเป็นหลายกลุ่ม ออกไปลาดตระเวนบนทุ่งหญ้านอกด่านหาข่าว ออกทุ่งหญ้านอกด่านลาดตระเวนไม่เหมือนอยู่ในด่าน หากปะทะกับพวกทุ่งหญ้านอกด่านก็คงต้องต่อสู้ล้มตายไป สูญเสียหนัก หากเป็นเมื่อก่อน หม่าต้งย่อมไม่สละทหารชุดนี้ให้เป็นแน่ แต่ครั้งนี้กลับตัดใจใช้งานได้

ซุนต้าอิงไปเสวยสุขอยู่เมืองหลวง ร้านหย่งเซิ่งเดิมของหย่งเซิ่งป๋อทั้งหมดล้มละลาย หรือไม่ก็หนีกันไปทุ่งหญ้านอกด่าน ทหารใหญ่เมืองต้าถงล้วนนับถือหม่าต้ง พอหวังทงมาในฐานะผู้แทนพระองค์ ทหารส่วนใหญ่ย่อมไม่คิดอันใดมาก แม้ว่ามีคำสั่งมาถึง ก็อาจเป็นเรื่องไม่จริงก็ได้

แต่พอเห็นหม่าต้งตั้งใจปฏิบัติหน้าที่อย่างไม่สนใจอันใด ปฏิบัติหน้าที่จริงจังยิ่ง ยังส่งทหารองครักษ์เสื้อแพรคอยจับตาดู ก็ไม่อาจไม่ยอมรับ อย่างไรก็ต้องแสดงความสามารถให้เห็นกันบ้าง

กองทหารเมืองต้าถงเริ่มเคร่งเครียด ข่าวจากทุ่งหญ้านอกด่านก็ยิ่งทำให้ทุกคนคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ กองกำลังใหญ่เผ่าอันต๋าในเมืองกุยฮว่าเฉิง หากเคลื่อนกำลัง ด่านใกล้ที่สุดก็น่าเป็นช่องเขาสังหารพยัคฆ์ หากเคลื่อนไหว ทหารนอกด่านควรไปเตรียมการที่นั่น แต่ตอนนี้ทหารม้ากองใหญ่กลับมาเคลื่อนไหวผิดปกติไปมา บางครั้งอยู่ช่องเขาสังหารพยัคฆ์ บางครั้งไปทางตะวันออกที่ป้อมเมืองเชียง ป้อมเมืองเชียงนี้ เดิมเป็นเขตกองกำลังตอนเหนือสุดของเมืองต้าถง ผ่านไปทางช่องเขาด่านหยางเหอและด่านไป๋หยางได้ ทางนั้นใกล้ไปทางเขตเมืองเซวียนฝู่

ข่าวจากทุ่งหญ้านอกด่าน ทางเมืองต้าถงไม่ได้หูหนวกตาบอด ก็รู้ว่าแม้อีกฝ่ายจะนั่งยันนอนยันว่ามาปราบปรามกองโจรม้า แต่ทหารม้ามาทีเดียวพันนาย ผู้ใดจะกล้าเชื่อง่ายๆ หากหละหลวมป้องกัน เกิดอีกฝ่ายบุกเข้ามา เสียใจก็สายเกินการณ์

หลังเดือนสิบ เมืองต้าถงส่งสายสืบไปยังทุ่งหญ้านอกด่านเกิดเหตุปะทะกับพวกนอกด่านที่ออกปราบปรามกองโจรม้า สายสืบคนน้อยกว่า เห็นการควบม้าตะบึงมาแต่ไกล จึงหนีทันไม่ได้เสียหายมากนัก

ความเสียหายก็มีบ้าง เห็นทหารม้ามาแต่ไกล ยังทะยานกันมาอย่างบ้าคลั่ง ถูกพวกทหารม้าพวกนอกด่านคิดว่าเป็นกองโจรม้า ยังไล่ล่ามาอีก บ้างก็ถูกตามทัน สังหารทันที ส่วนใหญ่โชคดีที่หนีเข้ามาในเขตกำแพงเมืองได้ทัน

พวกที่ถูกไล่ยิงโดน พอเปิดเกราะออก ก็รู้ว่าเป็นสายสืบจากแผ่นดินหมิง สังหารก็สังหารไปแล้ว ช่างมัน แต่พวกที่หนีเข้ามาในเขตกำแพงเมืองทัน กลับทำให้ทหารม้าพวกนอกด่านสงสัยว่า กองโจรม้านี้เป็นพวกส่งมาจากแผ่นดินหมิงหรืออย่างไร

พอสงสัยเช่นนี้ กอปรกับทหารเมืองต้าถงอ่อนปวกเปียกมาหลายปี ทหารม้าพวกนอกด่านก็ยิ่งเข้าใกล้ ทำให้พื้นที่ระหว่างเมืองต้าถงและทุ่งหญ้าเริ่มร้อนแรง

ไม่ว่าทุ่งหญ้าตอนเหนือหรือเมืองต้าถง สถานการณ์เริ่มเคร่งเครียดขึ้นแล้ว หนึ่งเดียวที่ทำให้จิตใจชาวเมืองต้าถงสงบลงก็คือ ผู้แทนพระองค์ ใต้เท้าหวัง ผู้บัญชาการเมืองต้าถงมาถึงแล้ว เขาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ว่านลี่ ฮ่องเต้ว่านลี่ย่อมเปิดทางสะดวกให้ ให้หวังทงบัญชาการ ร่วมลงชื่อยื่นฎีกาก็ย่อมได้รับอนุมัติอย่างเร็ว ราชสำนักมีราชโองการ สั่งการให้เมืองจี้โจวนำกำลังสองหมื่นมาช่วย และยังให้กองกำลังสังกัดวังหลวงประจำเทียนจินส่งมาช่วยอีกกอง

ชายแดนไม่มีทหารใดเก่งกล้าเกินเมืองจี้โจวกับเมืองเหลียวโจว ทหารกล้าเมืองจี้โจวเคยได้รับการฝึกฝนจากชีจี้กวงมานานหลายปี มีทหารมากที่สุด เคลื่อนกำลังสองหมื่นมาช่วย และยังมีกองกำลังสังกัดวังหลวงประจำเทียนจินอีกกอง เรื่องนี้ทุกคนล้วนรู้ว่าก็คือกองกำลังหู่เวย

ก็สมควรเป็นเช่นนี้ ผู้แทนพระองค์ ใต้เท้าหวังกำลังอยู่เมืองต้าถง กองกำลังหู่เวยเป็นกองกำลังของเขา ย่อมมีกำลังที่ไว้ใจได้ในมือปฏิบัติการรบก็ย่อมสะดวกรวดเร็วและวางใจได้

กองกำลังหู่เวยมีทหารม้าห้าพันกว่า รวมกับทหารอีกสองหมื่นจากเมืองจี้โจว ก็ราวเกือบสามหมื่นได้ ล้วนเก่งกล้าสามารถ พอที่จะคุมสถานการณ์เมืองต้าถงให้สงบได้

แต่ก็เร่งร้อนใจไม่ได้ ตอนนี้ปลายเดือนสิบ ทหารเมืองจี้โจวกับกองกำลังหู่เวยออกเดินทาง ทัพใหญ่เดินทาง ก็ต้องมีเรื่องเตรียมการมากมาย อย่างเร็วก็ต้องกลางเดือนสิบสองถึงจะมาถึง

หากเป็นเมื่อก่อน คำสั่งนี้ย่อมเป็นโอกาสอันใดที่จะทำให้นายทหารในเมืองต้าถงร่ำรวยใหญ่ แต่ตอนนี้ผู้แทนพระองค์ดำเนินการ ก็คือเป็นใต้เท้าหวังที่รวยใหญ่แล้ว

ตั้งแต่เดือนสิบมา คนอื่นก็เริ่มมีปัญหาวิพากษ์วิจารณ์ ใต้เท้าหวังผู้นี้กินคนเดียว หากเจ้าว่าเจ้าสั่งการเองว่าจะซื้อหาจากร้านไหนก็แล้วไป แต่เหตุใดแม้แต่คนซื้อหาก็ต้องให้บ่าวเจ้าเองไปซื้อ เรื่องส่วนรวมเช่นนี้ อย่างไรก็ต้องให้ทุกคนได้ส่วนแบ่ง เจ้าอย่าได้คิดฮุบกินคนเดียวหมด

จะว่าไป การผลิตอาวุธที่สังหารคนได้ ไยต้องใช้ช่างฝีมือเช่นนั้น ใต้เท้าผู้แทนพระองค์ส่งเจ้าหน้าที่มาตรวจคลังอาวุธ บอกหน้าตาเฉยว่าดาบไม่ได้มาตรฐาน ก็แค่หลวมไปหน่อย คมมีสนิม หยิบออกไปสนามรบใช่ว่าใช้ไม่ได้นี่นา เหตุใดต้องมาวุ่นวายเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี่ด้วย

ใต้เท้าหวังทำงานไม่ผ่อนปรน เรื่องส่วนตัวก็มีหลายเรื่องที่คนไม่เข้าใจ เช่นว่า จวนแม่ทัพซุนต้าอิงเดิมก็หรูหราพอแล้ว กว้างขวางพอแล้ว ไยต้องไปหาเรือนพักอีก และยังต้องมีทหารร้อยนายไปอารักขาด้วย ยังต้องเป็นทหารเมืองต้าถงด้วย เจ้าหน้าที่เมืองต้าถงเข้าไปสอบดู ไม่มีคนสำคัญเข้าไป มีแต่ขนของเข้าไป มีอันใดน่าสำคัญกัน?

คนข้างนอกคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ทหารส่วนตัวสามคนของหวังทงที่ส่งมาเฝ้าเวรยาม แรกสุดก็นอนไม่หลับ ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะว่าในนั้นมีเงินถึงล้านสองแสนตำลึงน่ะสิ ยังมีทองคำอีกเกือบแสนตำลึงทอง จำนวนมากมายเพียงนี้ ไม่เฝ้าให้แน่นหนาไม่ได้