№ 194 ชอบผู้ชายด้วยกัน?

“ท่านไม่เปลี่ยนกางเกงรึ?” เธอเลิกคิ้วมองเขา

ได้ยินคำพูดนี้ เห็นท่าทางนางดวงตาเป็นประกาย สีหน้าก็มืดลง “เปลี่ยนแค่เสื้อก็พอ”

“โอ้” เธอตอบรับอย่างเสียดายนิดหน่อย ชำเลืองมองผ้าคาดเอว แค่เกือบ เกือบแล้วเชียว…

เห็นท่าทางบนใบหน้านาง นายท่านเหยียนก็กระตุกมุมปาก ทนมองต่อไปไม่ได้จริงๆ หลับตาลง ก่อนจะมองไปอีกทางหนึ่ง

หลังจากเปลี่ยนเสื้อที่เปื้อนเลือด นายท่านเหยียนถึงจะนอนลงพักผ่อน สั่งอีกว่า “เจ้าไปนอนนอกห้อง ถ้ามีเรื่องอะไรข้าจะเรียกเจ้าเอง”

หลังเฟิ่งจิ่วมองเขาแวบหนึ่ง ก็ถามว่า “ท่านไม่ถอดหน้ากากรึ?”

เหมือนคนผู้นี้จะสวมหน้ากากไว้ตลอด แม้จะนอนก็ยังสวม คล้ายจะไม่อยากให้เธอจำเขาได้ หรือจะเป็นคนที่นางรู้จัก?

“ออกไป” นายท่านเหยียนเหลือบมองนาง น้ำเสียงเย็นชา

เห็นเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วยักไหล่ ไม่พูดอะไรมาก เดินมานอนลงบนม้านั่งตัวยาวนอกห้อง ปิดตาลงแต่ยังนอนไม่หลับ ในใจกำลังครุ่นคิด ‘จะหนีออกไปยังไงดี? ก่อนหนีควรหอบยาทิพย์จิตวิญญาณไปหน่อยหรือไม่?’

เช้าตรู่วันถัดไป นายท่านเหยียนที่ตื่นขึ้นมาเดินออกไปนอกห้อง เห็นเงาร่างนั้นขดตัวอยู่บนม้านั่งตัวยาว ยาทาสีเขียวปนดำที่ผอกไว้บนหน้าผ่านไปหนึ่งคืนก็เหมือนจะแห้งแล้ว พื้นผิวจึงแตกออกเล็กน้อย แต่คนกลับยังหลับใหลนอนกรนราวกับหมู

เขายกขาขึ้นถีบขานาง กลับเห็นนางหดขาขึ้น พลางกระซิบว่า “ไปเล่นด้านโน้นไป อย่ามารบกวนข้า”

เขาเลิกคิ้วขึ้น แววตาลึกล้ำฉายประกาย มองลึกที่นาง ก่อนจะยกเท้าเดินออกไป มาถึงนอกเรือน ก็สั่งให้หทารอารักขายกน้ำมาให้เขาล้างหน้าบ้วนปาก

รอถึงเวลาอาหารเช้า เฟิ่งจิ่วพลิกตัว กลับลืมว่าที่ตัวเองนอนอยู่เป็นม้านั่งตัวยาว พอพลิกตัว ร่างก็ตกลงไปบนพื้นดังตุบ ความดังของเสียง ทำให้นายท่านเหยียนที่กำลังทานอาหารเช้าอยู่ด้านนอกได้ยินเข้า

“ซี๊ด!”

เธอสูดหายใจน้อยๆ ลูบแขนที่ตกลงมาเจ็บแล้วลุกขึ้นยืน ร่างกายตื่นตัวขึ้นมา พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นอิ่งอียืนอยู่ตรงประตูกำลังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าแปลกใหม่ จึงถลึงมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ทันที

“มองอะไรของเจ้า? ไม่เคยเห็นคนล้มบนพื้นรึไง?”

“หึ!”

อิ่งอีหลุดหัวเราะ พยักหน้าบอกว่า “ยังไม่เคยเห็นใครแม้แต่นอนยังตกเตียงเลยจริงๆ เจ้าหลับลึกแค่ไหนกันแน่เนี่ย?”

เฟิ่งจิ่วไม่สนใจเขา แต่คลำยาทาบนใบหน้า มันแห้งหมดแล้ว จึงพูดทันทีว่า “ข้าไปก่อนนะ” ไม่รอให้เขาพูดอะไรอีก ก็เร่งฝีเท้าเดินออกไป

เมื่อมาถึงนอกเรือน เห็นนายท่านเหยียนกำลังทานอาหารเช้า ย่างก้าวที่เดิมทีก้าวออกไปจึงหยุดชะงักลงเพราะเห็นอาหารหรูหราพวกนั้นบนโต๊ะ จึงตะโกนใส่ทหารอารักขาด้านนอก “หยิบชามกับตะเกียบมาให้ข้าสิ!”

จากนั้นค่อยไปด้านหลัง กลั้วคอเสร็จก็มานั่งลงข้างโต๊ะ

“ข้าว่าท่านคงไม่ถือสาที่ข้ากินข้าวด้วยนะ” เธอรับชามกับตะเกียบที่ทหารอารักขายื่นให้ แล้วคีบเกี๊ยวสีเขียวขึ้นมากัดคำหนึ่งอย่างไม่เกรงใจ

ดวงตาเธอเป็นประกาย พูดอย่างไม่ใส่ใจ “หืม! ห่อไส้แกงเนื้อด้วย หอมมากเลย!”

เห็นท่าทางแมวตะกละของนาง คล้ายเห็นของที่ไม่เคยกินมาหลายร้อยปี นายท่านเหยียนชะลอความเร็วในการกินลง สั่งว่า “ให้คนยกมาเพิ่มอีกชุดหนึ่ง”

น้ำเสียงเฉยเมยนั้นกลับทำให้อิ่งอีได้ยินแล้วถึงกับเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ เห็นนายท่านไม่รังเกียจที่หนุ่มน้อยแบกใบหน้าที่พอกเต็มไปด้วยยาทามานั่งกินตรงข้ามกัน ซ้ำยังให้เขายกมาอีกชุด ในใจจึงครุ่นคิดขึ้นอย่างอดไม่ได้

นายท่านรังเกียจผู้หญิงนัก กลับดูแลหนุ่มน้อยผู้นี้เป็นพิเศษ คงจะไม่ได้… ชอบผู้ชายด้วยกันจริงๆ กระมัง?

………………………………